Μια στιγμή μονάχα φτάνει…

Πήτερ Μπρέχελ ο Πρεσβύτερος, Αλαζονεία

Πήτερ Μπρέχελ ο Πρεσβύτερος, Αλαζονεία

Όχι, βέβαια, για να ραγίσει το γυαλί, αλλά για να αλλάξει ριζικά τη φυσιογνωμία μιας μεγάλης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης. Κι αυτή η στιγμή είναι εκείνη της επιτυχίας του δεύτερου κροατικού τέρματος από τον Ιβάν Πέρισιτς. Μέχρι τότε, η Ισπανία ήταν πρώτη στον όμιλό της, έχοντας τη βεβαιότητα (τάχα) ότι θα βρεθεί στο εύκολο μισό του ταμπλώ. Μετά την ήττα της πήρε μετάθεση για την κολασμένη οχτάδα όπου, αν κατορθώσει να περάσει την Ιταλία, θα έχει στον δρόμο της Γάλλους, Γερμανούς και Άγγλους. Όσο για τους Κροάτες, μπορούν να ονειρεύονται ακόμη και τελικό, αρκεί να ξεπεράσουν το, απρόβλεπτο, πορτογαλικό εμπόδιο στη φάση των 16.

Κατά τα λοιπά, λίγα πράγματα θα μείνουν στη μνήμη μας από τη δεύτερη και την τρίτη αγωνιστική της φάσης των ομίλων του Ευρωπαϊκού του 2016. Η τρελή ματσάρα Ουγγαρίας-Πορτογαλίας, το απροσδόκητο φινάλε της αναμέτρησης Κροατίας-Τσεχίας, μερικές επιδείξεις ισχύος (οι Ισπανοί επί των Τούρκων, οι Βέλγοι επί των Ιρλανδών), η αυταπάρνηση των Αλβανών και αυτό είναι όλο… Δεν παίχτηκε σπουδαίο ποδόσφαιρο. Στις περισσότερες περιπτώσεις συνέβη μάλλον το αντίθετο.

Μπρέξιτ στο ποδόσφαιρο δεν έχει! Θα θυμάστε, τέλος, την παραξενιά μου: την έλλειψη συμπάθειας προς τις βρετανοϊρλανδικές συμμετοχές. Έ, τελικά πέρασαν κι οι τέσσερις ομάδες. Όλες επέδειξαν αγωνιστικό πνεύμα κι αυτό μετράει σε τέτοιες διοργανώσεις. Οι Ουαλοί μάλιστα, τους οποίους ομολογώ ότι καθόλου δεν υπολόγιζα (mea culpa maxima), έπαιξαν και ιδιαίτερα συμπαθητικό ποδόσφαιρο.

Αγχωμένο φαβορί, μετρότητες κι αυταπάρνηση

Οι Γάλλοι δεν έπεισαν. Το τελευταίο τους παιχνίδι, τη λευκή ισοπαλία με τους Ελβετούς, δεν θα τη θυμάται κανείς σε δέκα ημέρες. Όσο για το κρίσιμο παιχνίδι της Μασσαλίας με τους Αλβανούς, τα θετικά για τους διοργανωτές ήταν το τελικό αποτέλεσμα, το ξύπνημα του Γκριζμάνν, άντε κι η θετική παρουσία του Ζιρού. Η επιλογή του Ντεσάν να κατεβάσει σύνθεση με τέσσερις επθετικογενείς παίχτες (Ζιρού ως φορ κι από πίσω του Παγιέτ στον άξονα και Κομάν, Μαρσιάλ στα άκρα), αποδείχτηκε τραγική. Μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί αν για αυτό ευθύνεται το ίδιο το σύστημα ή συγκεκριμένοι παίχτες. Το δίδυμο Κομάν-Μαρσιάλ απέδειξε ότι δεν έχει το επίπεδο για αγώνες τέτοιου επιπέδου. Κι αν ο Κομάν σε κάποιες στιγμές έδειξε ότι είναι πράγματι ποδοσφαριστής, ο Μαρσιάλ μου φαίνεται κάπως σαν τον Γιούρι Μαμούτε των πλουσίων. Είναι, βέβαια, γρήγορος… χωρίς την μπάλα. Πέραν αυτού, ουδέν.

Αν το Ευρωπαϊκό διεξαγόταν σε κάποια άλλη χώρα δεν θα υπολόγιζα τους Γάλλους για φαβορί. Στη χώρα τους, όμως, μπορούν θεωρητικά ακόμη και να κατακτήσουν το τρόπαιο. Η δύναμη της έδρας είναι μεγάλη κι η ομάδα έχει το δυναμικό για καλύτερα πράγματα, Μπάλα δεν έχει παίξει ακόμη. Εάν θέλουμε να θέσουμε το ζήτημα ευσχήμως θα δανειστούμε τα λόγια του παλαιού εκλέκτορα Ζακ Σαντινί (έι, αυτόν τον είχαμε αποκλείσει κάποτε!): «Δεν υπάρχει, καταρχήν, λόγος ανησυχίας, εξακολουθούν, όμως, να υφίστανται πολλά ερωτηματικά».

Σεμνά και ταπεινά, οι Ελβετοί προκρίθηκαν αήττητοι. Δεν είναι κακή η ομάδα τους. Ορθολογικό ποδόσφαιρο παίζει. Αν είχε κι ένα φορ της προκοπής θα πήγαινε για πιο μεγάλα πράγματα (και θα κέρδιζε και τους Ρουμάνους). Αλλά δεν μπορεί να προκαλέσει ενθουσιασμό.

Τον ενθουσιασμό, μαζί με την αυταπάρνηση, τον διέθετε η Αλβανία. Κατάφερε να εξουδετερώσει με απόλυτη επιτυχία τη γαλλική ανάπτυξη παιχνιδιού. Εξαιρετική κάλυψη χώρων και άσκηση πίεσης. Αν διέθετε επιθετικούς της προκοπής θα είχε κάνει χοντρή ζημιά στους διοργανωτές. Η αγωνιστικότητά της βοήθησε ώστε να πάρει τη νίκη εναντίον των Ρουμάνων, χωρίς να έχει την υπεροχή στο παιχνίδι. Η νίκη αυτή δεν ήταν αρκετή για να βρεθεί στους 16. Αλλά η εμφάνιση (στην πρώτη παρουσία στα τελικά μεγάλης διοργάνωσης) ήταν κάτι παραπάνω από αξιοπρεπής.

Μετρίως μέτριοι και λογικά αποκλεισμένοι, οι Ρουμάνοι άφησαν όλες τις ευκαιρίες τους να πάνε χαμένες. Η καλή τους εμφάνιση απέναντι στους Γάλλους, το πολύ καλό πρώτο ημίχρονο με τους Ελβετούς, η υπεροχή στην επανάληψη ενάντια στην Αλβανία, όλα στράφι. Για μια ομάδα χωρίς μεγάλες προσωπικότητες, μπορεί και να ήταν αναμενόμενο.

Λάρισα

Ποιος θα το περίμενε ότι η καλύτερη ομάδα του Β΄ ομίλου θα ήταν αυτή της οποίας ο προπονητής δούλευε προηγουμένως στη Λάρισα; Οπωσδήποτε όχι εγώ. Αν κι όπως διαπιστώνω, αρκετοί (κι ανάμεσά τους και σχολιαστές του ιστολογίου) ήταν εκείνοι που πόνταραν στην Ουαλία της Κρις Κόουλμαν. Η οποία είναι άδικο να χαρακτηρισθεί ως ομάδα του ενός αστέρα. Αφενός διότι ο Μπαίηλ, λόγω θέσης, στυλ παιχνιδιού και, προφανώς, χαρακτήρα, δίνει υπεραξία στην ομάδα του χωρίς να αφαιρεί τίποτε. Αφετέρου διότι μια χαρά ποδοσφαιριστές είναι λ.χ. οι άλλοι δύο σκόρερ του τελυταίου ματς, ο Ράμσυ κι ο Τέιλορ. Η Ουαλία έπαιξε στρωτό ποδόσφαιρο με αρκετή δύναμη (σε κάποιες περιπτώσεις στα όρια του θεμιτού). Εάν στην αναμέτρηση με τους Άγγλους αδικείται από την ήττα στις καθυστερήσεις, στο κρίσιμο παιχνίδι με τους Ρώσους ήταν σαρωτική. Αν δούμε το πρόγραμμά της, έχει μιαν απροσδόκητη ευκαιρία για εξαιρετική διάκριση.

Κρις Κόουλμαν (φωτογραφία: Jon Candy/ Wikipedia)

Κρις Κόουλμαν (φωτογραφία: Jon Candy/ Wikipedia)

Η Αγγλία δεν ήταν κακή, αλλά οι αμφιβολίες για την αξία της δεν έχουν διαλυθεί. Με τους Ουαλούς έδειξε χαρακτήρα και πέτυχε την ανατροπή. Εναντίον της Σλοβακίας είχε καθολική υπεροχή, αλλά η ανάπτυξή της δεν ήταν πάντα ορθόδοξη, τα δε τελειώματα των φάσεων απέχουν πολύ από το να θεωρηθούν ικανοποιητικά. Έχει δυνατότητες, αλλά και εμφανείς αδυναμίες.

Οι Σλοβάκοι αντέδρασαν μετά την αρχική ήττα και σε αυτό δεν είναι αμέτοχοι κάποιοι από τους σημαντικούς παίχτες της ομάδας, όπως ο Χάμσικ, που αποφάσισαν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων. Δίκαιη επικράτηση επί της Ρωσίας, αποτελεσματική άμυνα με τους Άγγλους κι η περιπέτεια συνεχίζεται. Όχι για πολύ, μάλλον, αλλά έστω κι έτσι η αποστολή εξετελέσθη.

Εάν η Ρωσία άφησε κάποιες ελπίδες μετά το πρώτο ματς, ήταν κακή με τη Σλοβακία και, εναντίον των Ουαλών κατάφερε να ξεπεράσει τα όρια ακόμη και του αξιοθρήνητου. Νωθρή στο πιο κρίσιμο παιχνίδι, χωρίς φιλοδοξίες, χωρίς συνοχή κι οργάνωση, με βραδύτατη ανάπτυξη, αδυναμία τοποθετήσεων και κάλυψης του χώρου. Όσοι ανησυχούσαν για τους Ρώσους χούλιγκαν θα πρέπει να ηρέμησαν. Από τη δύσκολη θέση φρόντισε να τους βγάλει η ίδια η εθνική Ρωσίας. Μακράν η πιο θλιβερή παρουσία του ευρωπαΐκού.

Αναμένοντας

Ο τρίτος όμιλος πρέπει να ήταν από τους πιο βαρετούς. Οι Γερμανοί πήραν την πρώτη θέση, ως όφειλαν, αλλά αφήνουν επίγευση ξεθυμασμένης μπίρας. Η ομάδα λειτουργεί σε πολύ πιο αργές στροφές απ’ ό,τι το 2014 και δυσκολεύεται να σκοράρει. Σε καμία περίπτωση δεν αποπνέει αέρα μεγάλου φαβορί.

Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, οι Πολωνοί περνούν από τη φάση των ομίλων μεγάλης διοργάνωσης. Συνολική εικόνα θετική, έστω κι αν έχουν κι αυτοί δυσκολίες στο τελείωμα των φάσεων (πότε θα ξυπνήσει ο Λεβαντόφσκι;). Βρίσκονται στο εύκολο μισό του ταμπλώ των νοκ άουτ και μπορούν να πάνε μακριά, αν λύσουν το πρόβλημα παραγωγικότητας.

Φιλότιμοι οι Βορειοϊρλανδοί, πήραν το παιχνίδι που έπρεπε για να περάσουν στους 16. Για περισσότερα, δεν το νομίζω, αν κι έχουν την τύχη η διαδρομή τους να είναι βατή.

Άχρωμη, άοσμη, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς βαθμό και χωρίς να πετύχει έστω κι ένα τέρμα, η Ουκρανία θα ήταν η χειρότερη ομάδα της διοργάνωσης, αν δεν υπήρχε η Ρωσία.

Φούρια, αλλά όχι απαραίτητα ισπανική…

Ιβάν Πέρισιτς (φωτογραφία: Светлана Бекетова, ιστότοπος soccer.ru)

Ιβάν Πέρισιτς (φωτογραφία: Светлана Бекетова, ιστότοπος soccer.ru)

Την πρώτη θέση στον όμιλο, η Κροατία δεν την έκλεψε. Αν δεν υπήρχε το χαοτικό φινάλε με τους Τσέχους, δεν θα είχα καμία επιφύλαξη για το ότι ήταν η καλύτερη ομάδα στη φάση των ομίλων. Αν το παιχνίδι εκείνο έληγε στο 75΄, θα μιλούσαμε για εμφατική νίκη κι άψογη διαχείριση του αγώνα. Κάτι το τσέχικο γκολ στην πρώτη ουσιαστική ευκαιρία τους, κάτι (έως πολύ) οι ανοησίες των Κροατών χουλιγκάνων στην κερκίδα που οδηγούν σε διακοπή του αγώνα και κάνουν την ομάδα τους να χάσει τον ρυθμό της, κάτι ο Βίντα που αποφασίζει να το παίξει Βαμβακούλας… και φτάνουμε τελικά σε μια αναπάντεχη ισοπαλία. Οι αρρυθμίες αυτές, πάντως, διορθώνονται στο παιχνίδι με την Ισπανία. Πολύ σοβαρή εμφάνιση. Ο Πέρισιτς δείχνει σε ποδοσφαιρική ωριμότητα και μαζί με τους αναμενόμενους υπόπτους Μόντριτς και Ράκιτιτς συνθέτει μια τριάδα υψηλής ποιότητας. Η Κροατία έχει ανοιχτό τον δρόμο για μια μεγάλη διάκριση. Αρκεί να περάσει το αρχικό εμπόδιο που είναι τελικά και το πιο επικίνδυνο.

Οι Ισπανοί κάνουν εμφάνιση μεγάλου φαβορί εναντίον των (διαλυμένων, να τα λέμε κι αυτά) Τούρκων. Το νέο επιθετικό δίδυμο Μοράτα και Νολίτο εντυπωσιάζει. Αλλά… η φριχτά υπεροπτική αντιμετώπιση του παιχνιδιού με την Κροατία καταδικάζει την Ισπανία σε ένα τρομακτικά δύσκολο πρόγραμμα που απαιτεί συνεχόμενους άθλους. Αυτή η βεβαιότητα ότι δεν τρέχει τίποτε και θα το πάρουμε το παιχνιδάκι, άντε έστω την ισοπαλία, αποτελεί βαρύτατη επαγγελματική αμέλεια. Ειδικά όταν ο αντίπαλος έχει αποδείξει ότι είναι επικίνδυνος και σε φόρμα. Ας πασχίσουν τώρα οι Ισπανοί να ξεπεράσουν τη δεκαπλή ζώνη άμυνας των Ιταλών για να συνεχίσουν.

Στον αγώνα με τους Ισπανούς, η Τουρκία έδινε την εντύπωση διαλυμένης ομάδας. Όχι μόνον η κατάσταση των ατού της ήταν εξαιρετικά κακή (Αρντά Τουράν μεταξύ πάγκου και κερκίδας στη Βαρκελώνη), αλλά υπήρχαν σαφείς ενδείξεις ιδιαίτερα κακού κλίματος στα αποδυτήρια της ομάδας. Τελικά οι Τούρκοι αντέδρασαν στο τελευταίο παιχνίδι και είχαν κάποιες ελπίδες ότι θα προκρίνονταν. Η ιταλική αδιαφορία δεν τους έκανε τη χάρη, όμως.

Το μόνο θετικό για τους Τσέχους ήταν η αντίδραση στο τελευταίο τέταρτο της αναμέτρησης με την Κροατία. Μέχρι τότε ήταν μια ομάδα με ιδιαίτερα προβληματική ανάπτυξη, αδύναμη επίθεση κι άμυνα επιρρεπή στα πιο παιδαριώδη λάθη. Ό,τι θετικό έδωσε το δεκαπεντάλεπτο εκείνο εξανεμίστηκε στον τελευταίο και, υποτίθεται, κρίσιμο αγώνα, όπου οι Τσέχοι ήταν ουσιαστικά απόντες. Η μετριότητα της ομάδας τους δεν θα λείψει από όσους παρακολουθούν αυτό το ευρωπαϊκό.

Η λογική της ήσσονος προσπαθείας

ήταν αυτή της Ιταλίας. Η οποία στο παιχνίδι με τους Σουηδούς κάνει το ελάχιστο προκειμένου να νικήσει με 1-0 (τι άλλο;). Ο τελευταίος αγώνας των Ιταλών είχε σημασία μόνο για τους Ιρλανδούς και τους Τούρκους. Με δεύτερη ομάδα και μηδενική διάθεση διεκδίκησης της νίκης, η Σκουάντρα απλώς εμφανίστηκε στο γήπεδο. Η μόνη αξιόλογη στιγμή της ήταν κατά τη διάρκεια της ανάκρουσης του Φρατέλλι ντ’ Ιτάλια. Φυσικά στη συνέχεια θα ξαναδούμε την πραγματική Ιταλία, αυτήν των αυτοματισμών, της εκπληκτικής κάλυψης του χώρου και της εξαιρετικής αμυντικής τριάδας Μπονούτσι-Μπαρτζάλι-Κιελλίνι.

Μπορεί να έχεις αναμφίβολα μια πλούσια φουρνιά ιδιαίτερα ταλαντούχων ποδοσφαιριστών. Να βρίσκεσαι στη δεύτερη θέση της παγκόσμιας κατάταξης της ΦΙΦΑ (και μάλιστα ως η πρώτη ευρωπαϊκή ομάδα). Αυτό δεν σε καθιστά αυτομάτως φαβορί του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Κάτι τέτοιο απαιτεί συγκεκριμένα πράγματα τα οποία, πολύ απλά, το Βέλγιο δεν τα έχει κι είναι εξαιρετικά δύσκολο να τα αποκτήσει. Το Βέλγιο έχει παίχτες που χρειάζοντα ανοιχτούς χώρους για να αναπτυχθούν, είναι ομάδα αντεπιθέσεων. Όταν βρίσκει οργανωμένες άμυνες δεν έχει ούτε τον επιτελικό μέσο ούτε τον φορ περιοχής με τα κατάλληλα χαρακτηριστικά για να τις διασπάσουν. Στις περιπτώσεις αυτές βραχυκυκλώνει κι εγκλωβίζεται σε μια στείρα ανάπτυξη. Το είδαμε πανηγυρικά εναντίον των Ιταλών, αλλά το παρατηρήσαμε και στο πρώτο ημίχρονο του ματς με τους Ιρλανδούς και στον αγώνα με τους Σουηδούς. Φυσικά, το Βέλγιο έχει τις δυνατότητες για να πάει μακριά. Πρέπει, όμως, να το βοηθήσουν και οι παίχτες του και ο προπονητής του, αλλά, τελικά, και οι… αντίπαλοί του.

Φιλότιμοι και μαχητικοί οι Ιρλανδοί και μπράβο τους για αυτό. Αν όμως δεν συναντούσαν μια προκλητικά αδιάφορη Ιταλία θα είχαν ήδη επιστρέψει στο νησί τους.

Η υπερεξάρτηση από τον Ιμπραΐμοβιτς καταδίκασε την έτσι κι αλλιώς μέτρια Σουηδία σε αποτυχία. Σε φόρμα συνταξιούχου και πραγματικά βαδιστής στη διάρκεια των αγώνων, ο Ζλάταν ήταν ένα μεγάλο βαρίδι για την ομάδα του που φιλότιμα προσπαθούσε να τον βρει. Κατά τα λοιπά, η Σουηδία έδειξε σημεία βελτίωσης στην πορεία της διοργάνωσης: πάλεψε και εναντίον των Ιταλών κι εναντίον των Βέλγων. Αν ο Κουρτουά δεν επενέβαινε στην ευκαιρία του Μπεργκ, ο τελευταίος αγώνας θα ήταν πολύ διαφορετικός. Για να σκοράρουν, όμως, οι Σκανδιναβοί χρειαζόταν αίτηση μετά χαρτοσήμου κι αναμονή μέχρι να διεκπεραιωθεί η υπόθεση. Με αυτό το πρόβλημα και με παίχτες κλειδιά (Σέλστρεμ) ένα βήμα πριν από τη σύνταξη, η Σουηδία δεν μπορούσε να πάει μακριά.

Εκπλήξεις στη σειρά

Ο έκτος όμιλος, στα χαρτιά ένας από τους πιο αδύναμους, αποδείχτηκε ο πιο συναρπαστικός της πρώτης φάσης.

Η Ουγγαρία άφησε πολύ θετικές εντυπώσεις. Αναπτύσσεται ωραία, σουτάρει, επιχειρεί επιθέσεις με ενδιαφέροντες τρόπους, έχει χαρακτήρα για να αντιδρά στις δυσκολίες. Αγωνίστηκε πολύ για να ξεπεράσει την ψυχρολουσία του παράξενου πέναλτυ στο παιχνίδι με τους Ισλανδούς, χάρισε θέαμα στην αναμέτρηση με τους Πορτογάλους. Αν βλέπω κάποια προφανή αδυναμία, αυτή είναι ο παίχτης-σύμβολο της ομάδας, ο τερματοφύλακας Γκάμπορ Κίραϋ: επικίνδυνες έξοδοι κι αργές αντιδράσεις (αχ, άτιμα γηρατειά!). Πώς, όμως, να τον βγάλεις από την ενδεκάδα;

Μπάλας Τζούτζακ (Ουγγαρία)

Μπάλας Τζούτζακ (Ουγγαρία)

Θεαματικό ποδόσφαιρο η Ισλανδία δεν παίζει. Έχει, πάντως, δύναμη, αγωνιστικότητα, πνεύμα ομάδας, συμπαγή άμυνα και σωστή διαχείριση των παιχνιδιών. Για μια χώρα με λιγότερες από 350.000 ψυχές η οποία εμφανίζεται για πρώτη φορά στα τελικά μεγάλης διοργάνωσης, οι αρετές αυτές είναι ήδη πολλές. Ας προσέξουν οι Άγγλοι που θα τους αντιμετωπίσουν στον γύρο των 16.

Αχ, αυτή η Πορτογαλία! Παρά τον μεγάλο σταρ της, τις αξιόλογες μονάδες της, τον σοβαρό προπονητή της, κατάφερε να φλερτάρει ταυτόχρονα με το τραγικό (τον αποκλεισμό) και το γελοίο (η στιγμή που Κριστιάνο Ρονάλντο και Ζοάο Μάριο τσακώνονται για το ποιος θα σουτάρει, στον αγώνα με την Ουγγαρία). Η Πορτογαλία δεν έχει αληθινό σέντερ φορ, δεν έχει τον κατάλληλο επιτελικό, η άμυνά της μπάζει κι, επιπλέον, τη δέρνει κι η κακοτυχία. Για να σκοράρει τις χρειάζονται οι δεκαπλάσιες ευκαιρίες απ’ ό,τι σε μια νορμάλ ομάδα. Ωστόσο, συνεχίζει. Και, ποιος ξέρει, ίσως και να βρει τον εαυτό της στην πορεία.

Σε αντίθεση προς τις άλλες ομάδες που τερμάτισαν τελευταίες στους ομίλους της, η Αυστρία πάλεψε σε όλα της τα παιχνίδια. Κακή ομάδα δεν τη λες. Αλλά δεν άφησε και κάτι αξέχαστο στη μνήμη των θεατών.

Η αληθινή διοργάνωση αρχίζει το Σάββατο με τα νοκ άουτ παιχνίδια. Τώρα, στους αγώνες χωρίς αύριο, θα δείξουν οι ομάδες τι αξίζουν πραγματικά. Όπως προαναφέρθηκε, το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό είναι το βατό πρώτο μισό του ταμπλώ και το κολασμένο δεύτερο. Αυτό σημαίνει ότι στον τελικό θα έχουμε οπωσδήποτε μια ομάδα-έκπληξη και στους ημιτελικούς τουλάχιστον δύο. Δεν το λες κι άσχημο για το ενδιαφέρον της διοργάνωσης. Όσο γα τα προγνωστικά, λέω να περιμένω τα δικά σας, εγώ, αποδεδειγμένα, δεν είμαι καλός σ’ αυτά.

Advertisements

32 Responses to “Μια στιγμή μονάχα φτάνει…”


  1. 1 Mindkaiser Ιουνίου 25, 2016 στο 00:18

    Είχες κέφια Ρογήρε. Ακόμα γελάω με τον Γιούρι Μαμούτε των πλουσίων (βέβαια, ως βάζελος, από μέσα κλαίω σαν τον Κάνιο στους Παλιάτσους του Λεονκαβάλλο).

    Εκνευρίστηκα απίστευτα με τους Ισπανούς, οι οποίοι έχουν βάλει στόχο της ζωής τους να με καταρρακώνουν σε κάθε αθλητική διοργάνωση. Μα την Ιταλία βρε αφιλότιμοι; Την σκουάντρα αντζούρα θα βρείτε πάλι να αποκλείσετε τόσο νωρίς; 😦

  2. 4 dokiskaki Ιουνίου 25, 2016 στο 07:03

    Ματσάρα Ουγγαρίας-Πολωνίας, μετρ; 🙂

    • 5 rogerios Ιουνίου 25, 2016 στο 18:57

      Τώρα είδα τι είχα γράψει (αφού μου το ξαναεπισήμανες, δηλαδή) και το διόρθωσα. Λολ και καραλόλ. Πάντως θα πρέπει να ήταν ματσάρα αυτό, διότι κυριολεκτικά δεν υπάρχει. 🙂 🙂 🙂

      Μιλ μερσί!

  3. 6 π2 Ιουνίου 25, 2016 στο 08:31

    Το φορμά της διοργάνωσης ευνοεί τις μαχητικές μικρές ομάδες. Με μια απρόσμενη νίκη και μια ηρωική ισοπαλία με ταμπούρι περνούν στον επόμενο γύρο. Οπότε η πρώτη αυτή φάση χαρακτηρίστηκε κυρίως από την αγωνιστικότητα των μικρών, τη σχετική έλλειψη πάθους κάποιων μεγάλων που κινδυνεύουν να την πληρώσουν στη συνέχεια, τη μέτρια απόδοση πολλών σταρ (με εξαίρεση τον Μπέιλ) και το πανηγύρι των μικρών Βρετανών στις εξέδρες.

    Χαίρομαι για τις επιτυχίες των μικρών, που δεν έχουν όλοι την ίδια εικόνα. Η Ουαλία είναι πράγματι πιο θεαματική, εκμεταλλευόμενη άριστα το παιχνίδι των αντεπιθέσεων. Οι Βορειοϊρλανδοί, πολύ μικρής δυναμικότητας, παίζουν το γνωστό ηρωικό, μαχητικό ταμπούρι που δεν μ’ ενοχλεί σ’ αυτές τις διοργανώσεις. Οι Ιρλανδοί, όπως πάντα, προσπαθούν να παίξουν και μπάλα -αυτή τη φορά δεν το πλήρωσαν όπως γίνεται συνήθως. Οι Ισλανδοί μάχονται πολύ και οργανωμένα. Κάποιοι γνωστοί μου έλεγαν ότι ήταν βλακεία τους που έβαλαν γκολ στις καθυστερήσεις γιατί θα μπορούσαν να αποφύγουν την Αγγλία στις διασταυρώσεις. Δεν λειτουργούν έτσι όμως αυτές οι ομάδες. Παίζουν για τη χαρά της πρώτης νίκης σε Euro και δεν κάνουν υπολογισμούς όπως οι μεγάλοι.

  4. 7 Νέο Kid L'Errance d'Arabie Ιουνίου 25, 2016 στο 10:09

    Δίνω τα προγνωστικά μου για σήμερα. (να δούμε πόσα θα πιάσω στα 3…)
    Ελβετία -Πολωνία. Διπλό (για πρόκριση)
    Ουαλία – Β. Ιρλανδία ξερός άσσος .Η Ουαλία δεν έχει μόνο τον Μπέηλ, όπως νόμιζα.
    Κροατία-Πορτογαλία. Διπλό.
    Η Κροατία είναι καλύτερη ομάδα, αλλά …

    «Με μια απρόσμενη νίκη και μια ηρωική ισοπαλία με ταμπούρι περνούν στον επόμενο γύρο. …»
    Τι μού θυμίζει, τι μου θυμίζει; 🙂 Π2ε. Βέβαιατ το 2004 ήταν ένας γύρος λιγότερος μέχρι τον τελικό.

  5. 9 rogerios Ιουνίου 25, 2016 στο 11:04

    @dokiskaki: Ναι, το ξέρω, για έναν προπονητή που σέβεται τον εαυτό ένα οποιοδήποτε πεντάλεπτο του Ουγγαρία-Πορτογαλία αποτελεί επαρκή αιτία για σεπούκου. 🙂 Για τον θεατή, όμως, ματσάρα ήταν. Μια χαρα ποδόσφαιρο αλάνας. Προσωπικά την καταβρήκα. Για όσους θέλουν κάτι πιο εγκεφαλικό, το σκάκι είναι μια χαρά, νομίζω. 😉

    @π2: Πράγματι, το φορμά της φάσης των ομίλων ευνοεί τους μαχητικούς μικρούς. Αλλά δεν είναι όλοι οι μικροί μαχητικοί. Και τη μία απρόσμενη νίκη πρέπει να την αναζητήσεις.

    Καμία βλακεία δεν έκαναν οι Ισλανδοί. Πέραν της λογικής ψυχολογίας του παιχνιδιού που επιτάσσει τη νίκη κι όχι τους υπολογισμούς περί ιδανικών διαστταυρώσεως. Αφενός, με τους περισσότερους Ισλανδούς να παίζουν ή να έχουν παίξει στους μικρομεσαίους της Πρέμιερ το ματς θα είναι γιορτή και μεγάλο κίνητρο. Αφετέρου, η Κροατία είναι πολύ καλύτερη ομάδα από την Αγγλία. Στην τελική, οι κερδισμένοι της υπόθεσης είναι οι Άγγλοι που γλίτωσαν τους Πορτογάλους και την κακή προϊστορία εναντίον τους. Ξαναλέω ότι δεν με έχουν πείσει ακόμη για την πραγματική αξία τους, την οποία θα διαπιστώσουμε στην πορεία.

    @ Νεοκίδιε, κι εγώ βλέπω Πολωνούς (ομάδα με πιο ισχυρή προσωπικότητα και με θέληση για να πετύχει κάτι, ακόμη κι αν σε μονάδες οι Ελβετοί μπορεί και να υπερέχουν) και Ουαλούς (βρετανική ομάδα που παίζει ποδόσφαιρο). Το τρίτο ματς θα είναι σούπερ ντέρμπυ. Όλα μπορούν να συμβούν. Από άποψη φόρμας κι αξίας η Κροατία είναι φαβορί, αλλά το ματς είναι πολύ πονηρό. Κριστιάνο και λοιποί μπορεί και να ξυπνήσουν.

  6. 10 π2 Ιουνίου 25, 2016 στο 11:53

    Εγώ είμαι πολύ κακός στις προβλέψεις οπότε μένω στο ποιος θέλω να περάσει.
    Ελβετία – Πολωνία. Διπλό.
    Ουαλία – Β. Ιρλανδία. Θα κερδίσει το ποδόσφαιρο. 😛 Συμπαθείς και οι δύο.
    Κροατία – Πορτογαλία. Άσος δαγκωτό κι ας μη συμπαθώ για ιστορικούς λόγους τους Κροάτες. Είπαμε, μίσος απροσμέτρητο για Ρονάλντο και Πέπε.

  7. 11 Νέο Kid L'Errance d'Arabie Ιουνίου 25, 2016 στο 13:00

    Εγώ τους συμπαθώ τους Πορτογάλους. Είναι λαός με αθλητική κουλτούρα, χωρίς υπερβολές και ακρότητες και ένα γώριμό μας νικοξανθοπουλισμό που γουστάρουμε! Ο Ρονάλντος είναι ένα παιδάκι, ενίοτε κακομαθημένο, αλλά καλόψυχο κατά βάθος.
    Επίσης ,πού αλλού θα βρίσκαμε ευπροσήγορους οικοδεσπότες να χάσουν δις! από τον Χαριστέα και τον Ότο Ρεχακλή;; 🙂
    Δε θα ξεχάσω ποτέ ένα ρεπορτάζ της πορτογαλικής τηλεόρασης παραμονές του τελικού όπου η ρεπόρτερ γοητευμένη έλεγε » Ακούστε πώς οι Έλληνες αποθεώνουν το Λουίς Φίγκο!»
    Και στο μπαγκγκράουντ ακουγόταν το θρυλικό «Πάρε μου μια πίπα πριν να φύγωωω, Λούις Φίγκοο, Λούις Φίιιγκοοο! » 😆 😆

    • 12 rogerios Ιουνίου 25, 2016 στο 13:18

      Πάρα πολύ μεγάλος ξανθοπουλισμός, φίλε μου. Πιο αθώος, είναι η αλήθεια, από τον δικό μας.

      Για τον Κριστιάνο τι να σου πω. Αν πάντως οι δύο μόνες δυνατές επιλογές παρέας για να πιω κανένα κρασί ήταν ο Κριστιάνο και ο Ζλάταν, θα διάλεγα την πρώτη λύση, χωρίς να το σκεφτώ.

      • 13 π2 Ιουνίου 25, 2016 στο 14:48

        Κοίτα, δεν περιμένει κανείς ευχάριστες προσωπικότητες σ’ αυτό το επίπεδο, και δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι ο Ζλάταν είναι καθαρματάκι. Ο Ρονάλντο όμως δεν σέβεται το άθλημα. Είναι ο τύπος που θα σπεύσει να πάρει πέναλτι στο 95΄ με το σκορ 47-0 για να σκοράρει και να σπάσει το 1587ο ρεκόρ, το οποίο θα πανηγυρίσει τρελά μπροστά στις κάμερες. Δεν τον αντέχω, καθόλου.

  8. 14 rogerios Ιουνίου 25, 2016 στο 23:54

    Όταν έχεις την καλύτερη, την πιο φορμαρισμένη ομάδα, είναι έγκλημα να μη ρισκάρεις από σχετικά νωρίς, ώστε να μπορείς και να διορθώσεις την όποια στραβή ανακύψει. Η Κροατία ρίσκαρε μόλις στο 110′ και το πλήρωσε, στη μοναδική φάση των Πορτογάλων. Η πλάκα είναι ότι η Κροατία μπορεί να ισοφαρίσει: η φάση του Πιάτσα είναι πέναλτυ από δω ίσαμε το Εστορίλ, αλλά ο νεαρός έχει την αφέλεια να το παίξει τίμιος και να προσταθήσει να σταθεί όρθιος. Κι έπειτα η φάση του Βίντα. Τέσπα, οι Κροάτες πέταξαν μια τεράστια ευκαιρία διάκρισης.

    Ο Σάντος άλλαξε την ομάδα του, προσπαθώντας να μπετονάρει την άμυνα κι η τύχη τον βοήθησε. Χαίρομαι για εκείνον, αλλά όχι απαραίτητα για το ποδόσφαιρο.

    Είδαμε 10 συγκλονιστικά λεπτά… και 110′ ποδοσφαιρικά σκουπίδια. Κρίμα.

    • 15 Νέο Kid L'Errance d'Arabie Ιουνίου 26, 2016 στο 00:13

      Kατά τη γνώμη μου ο Κροάτης κοουτς εκοιμήθη ύπνον μακάριον αφήνοντας τόση ώρα μέσα τον ξεκάθαρα ντεφορμέ (σε όλα τα ματς) Μαντζουκιτς. Ο Πιάτσα έπρεπε να είχε μπεί τουλάχιστον κανα μισάωρο νωρίτερα…
      Δεν είμαι σίγουρος για το πέναλτυ που λες Ρογήρε. Του Νάνι ,που τον σούταρε -δε θυμάμαι ποιος- δεν ήταν;
      Ο Σάντος , θα την κανει Ελλαδάρα την Πουρτουγκάλ…ταμπούρι και …ό,τι κάτσει μέχρι μισό-μηδέν. 🙂

      • 16 rogerios Ιουνίου 26, 2016 στο 00:18

        Πράγματι, ο Τσάτσιτς πήρε έναν υπνάκο σπέσιαλ. Του Νάνι μπορεί να συζητηθεί, αλλά δεν υπάρχει σκοπιμότητα, μόνον αδεξιότητα (ο Στρίνιτς δεν ήταν;). Του Πιάτσα ήταν ξεκάθαρο.

        Με μισό μηδέν τελικό θα πάει ο Σάντος. (έβγαλε και τον Βιεϊρίνια από την ομάδα και μάλλον καλά έκανε).

  9. 17 π2 Ιουνίου 26, 2016 στο 08:22

    Δεν είδα το «μεγάλο» χτεσινό παιχνίδι. Κρίνοντας από τις φάσεις, μάλλον δεν είχε άδικο ένας γνωστός μου που μου είπε ότι ήταν ένα από τα χειρότερα παιχνίδια που είδε φέτος (και μιλάμε για οπαδό ομάδας του α΄ τοπικού Πειραιά, έτσι; ). Ο ορισμός του μισό-μηδέν.

    Είδα το Ελβετία – Πολωνία κανονικά και με κλεφτές ματιές το βρετανικό ντέρμπι. Oι Πολωνοί ήταν πολύ καλύτεροι στο πρώτο ημίχρονο και θα μπορούσαν άνετα να έχουν καθαρίσει με έναν στοιχειωδώς πιο εύστοχο Μίλικ, στο δεύτερο οι Ελβετοί ήταν πολύ πιο ξεκούραστοι και θα μπορούσαν να είχαν σκοράρει στην παράταση. Το γκολ του τουρνουά το πέτυχε άλλος ένας αντιπαθής σε μένα παίκτης, o μόνιμα γκρινιάρης και ατομιστής Σατσίρι (το είδα έτσι και στον ελληνικό τύπο, φαίνεται έμαθαν το forvo και οι Έλληνες αθλητικογράφοι).

    Στο Ουαλία – Β. Ιρλανδία, το φαβορί παραδόξως δεν ήταν καλύτερο. Δεν νομίζω ότι ήταν υπερόπτες οι Ουαλοί, απλώς δεν είχαν συνηθίσει να παίζουν και οι αντίπαλοι το παιχνίδι των αντεπιθέσεων. Ο προπονητής των Βορειοϊρλανδών έχασε την ευκαιρία να φτιάξει τη φωτογενή ιστορία της διοργάνωσης. Βάλε βρε χριστιανέ στο τέλος τον Ουίλ Γκριγκ, δεν ακούς ότι είναι on fire;

  10. 18 π2 Ιουνίου 26, 2016 στο 08:25

    Σήμερα, παρεμπιπτόντως, έχει μια μάλλον αδιάφορη τριάδα αγώνων, αφού υπάρχουν τρία ακλόνητα φαβορί, που δεν είναι πιθανό να χάσουν.

  11. 19 Νέο Kid L'Errance d'Arabie Ιουνίου 26, 2016 στο 10:09

    Πραγματικά, το Γαλλία-ΕΙΡΕ και Τευτόνοι-Ψευδομποέμηδες θα είναι τεράστια έκπληξη να πάει κάποιο έστω στην παράταση…
    Για το άλλο, δίνω ένα 30-35% στους Μαγυάρους. Μπάλα είναι…

  12. 20 rogerios Ιουνίου 26, 2016 στο 13:45

    π2: Προσυπογράφω την ανάλυση του Πολωνία-Ελβετία. Καταλογίζω ευθύνες και στον Ναβάλκα που άργησε δραματικά να φρεσκάρει λίγο την ομάδα του. [το ενδιαφέρον με την Πολωνία είναι ότι προχωρά ενώ το βαρύ όπλο της δεν είναι σε καλή κατάσταση και δεν του βγαίνει τίποτε απ’ όσα προσπαθεί]-

    Οι Έλληνες αθλητικογράφοι πρέπει να κάνουν εντατκά με το φόρβο πλέον. [εδώ το έχουν ψιλοξεκινήσει και οι Βέλγοι – βέβαια, χτες, είχε μεγάλη πλάκα να ακούς τον εκφωνητή να προσπαθεί να προφέρει, ανεπιτυχέστατα, το όνομα του Artur Jędrzejczyk] 🙂

    Εντάξει, έστω για το ωραίο της υπόθεσης έπρεπε ο Ο’ Νηλ να βάλει τον Γκριγκ – να μας λυθούν κι εμάς οι απορίες, ρε παιδί μου. 🙂

    Για τα αποψινά: για το τρίτο φαβορί δεν είμαι καθόλου, μα καθόλου βέβαιος. Οι Ούγγροι έχουν πιθανότητες μεγαλύτερες κι από αυτές που δίνει ο Νεοκίδιος για να πάρουν το ματς.

  13. 21 Stazybο Hοrn Ιουνίου 26, 2016 στο 15:04

    Φοβερή στιγμή Πογκμπά, για να μην έχουμε άλλο ένα βαρετό ματς.

  14. 22 Stazybο Hοrn Ιουνίου 26, 2016 στο 15:09

    Στο μεταξύ, πριν ξεκινήσει το ματς, ο στοίχημαν επέστρεφε 3:1 την Πορτογαλία, για να μη διακινδυνεύσει το παιγμένο 20:1 προ διοργάνωσης (για κατάκτηση αυτά).

  15. 23 π2 Ιουνίου 26, 2016 στο 15:56

    Καλά που δεν παίζω στοίχημα…

    Οι Γάλλοι είναι πολύ κακοί. Προσπαθούν να παίξουν κυρίως από τον άξονα, κρατώντας πολύ την μπάλα, με περίτεχνες ατομικές ενέργειες και προσπάθειες για κάθετη πάσα. Οι Ιρλανδοί αφενός είναι πρώτοι σε όλες τις διεκδικήσεις, αφετέρου πιέζουν αρκετά στην πρώτη πάσα, μήπως και γίνει το λάθος και βάλουν κι ένα δεύτερο από το οποίο θεωρώ ότι δεν θα μπορέσουν να επιστρέψουν οι Γάλλοι.

    Φτου, πάλι πρόβλεψη έκανα. Ελπίζω να μη γρουσουζέψω τους Ιρλανδούς.

    • 24 π2 Ιουνίου 26, 2016 στο 16:28

      Και φυσικά τους σακάτεψα τους δυστυχείς Ιρλανδούς. Δυο γκολ, χάνουν ευκαιρία για ισοφάριση, τρώνε δίκαιη κόκκινη, σχόλασε ο γάμος. Κρίμα.

      Μου απομένει η Ισλανδία, δεν θα κάνω το παραμικρό σχόλιο γι’ αυτήν για λόγους ασφαλείας. 🙂

  16. 25 rogerios Ιουνίου 26, 2016 στο 19:35

    π2 και Στάζυμπε, το άγχος της Γαλλίας γενικά (και του Πογμπά ειδικότερα) χτύπαγε επίπεδα παγκόσμιου ρεκόρ. Ευτυχώς που υπήρχε ο Γκριζμάνν. Δεν θέλω να αδικήσω τους συμπαθείς Ιρλανδούς, αλλά μέχρι για εδώ ήταν.

    Στο μεταξύ, το ματς Γερμανών και Σλοβάκων πάει όσο προβλέψιμα θα μπορούσε να πάει. Οι Σλοβάκοι μπορεί και να το χτυπούσαν σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, Σε αυτό εδώ, δεν… Αναρωτιέμαι γιατί κατέβηκαν στο γήπεδο, να πω την αλήθεια.

  17. 26 Νέο Kid L'Errance d'Arabie Ιουνίου 26, 2016 στο 20:37

    Η κωλοφαρδία (;) των Γερμανών δεν έχει όρια. Με την ένοια ότι πάντα βρίσκουν καφενεία μέχρι να παίξουν ξεκούραστοι (και με μια έξτρα μέρα «ρεπό») με σοβαρό αντίπαλο…
    Μού τη δίνουν τα φασισταριά-ναζιστάκια της Μαγκιαρόρτσακ στις κερκίδες, αλλά θα την υποστηρίξω…just for old times’ sake 🙂

  18. 27 π2 Ιουνίου 27, 2016 στο 22:54

    Πολύ το χάρηκα αυτό το Brexit. Οι παίκτες και, κυρίως, ο προπονητής των Άγγλων έδιναν τη σαφή εντύπωση ότι έβλεπαν να έρχονται τα internet memes για το νέο απίθανο στραπάτσο. Το έβλεπες στα πρόσωπά τους. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

  19. 29 rogerios Ιουνίου 27, 2016 στο 23:11

    Φίλοι μου, αυτό το Μπρέξιτ νομίζω ότι όλοι το ευχαριστηθήκαμε. Το ποδόσφαιρο έχει ανάγκη από τέτοιες εκπλήξεις. Μπράβο στους Ισλανδούς. Για μένα η πρόκρισή τους δεν αποτελεί έκπληξη.

  20. 30 rogerios Ιουνίου 27, 2016 στο 23:13

    @Mindkaiser: οι προβλέψεις μου ήταν 2-1 για τους Ιταλούς (χαλάλι που το έχασα το ακριβές σκορ) κα 2-1 για τους Ισλανδούς. 🙂

  21. 31 Νέο Kid L'Errance d'Arabie Ιουνίου 28, 2016 στο 08:30

    Η Ισλανδία έγινε πρωτοσέλιδο στον παγκόσμιο τύπο για δεύτερη φορά.
    Η πρώτη ήταν με το σκακιστικό «ματς του αιώνα» το 1972 ανάμεσα στον Μπόρις Σπάσκυ και το θρύλο Μπόμπυ Φίσερ (που η μοίρα τού επιφύλασσε και μια θέση στον κατάλογο των Ισλανδών πολιτών, και μια γωνιά ανάπαυσης στην ισλανδική γη.)
    Θα μου λείψουν οι Άγγλοι! Ποια άλλη ομάδα-θεσμός! μπορεί να δώσει τόση συγκίνηση ; Ποιοι άλλοι μπορεί να έχουν τόση πρωτοτυπία στον τρόπο που αποκλείονται;Ποιοι άλλοι μπορεί να έχουν τον ακριβότερο προπονητή (5 εκ ευρά το χρόνο…) που να μην έχει no fucking idea what to do!
    Σε ποια άλλη ομάδα το σέντερφορ εκετελεί τα κόρνερ;;
    Σε ποια άλλη χώρα σε καναδυό μέρες θα αρχίσουν να βλέπουν πάλι the bright side of life και θα μιλάνε για το πώς θα πάρουν το μουντιάλ;;
    Σε καμιά! ENGLAND FOREVA!!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουνίου 2016
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιολ.    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

Στατιστικά

  • 48,577 hits

Αρέσει σε %d bloggers: