Βαριές φανέλες, πολλά ερωτήματα

kempes 2 1Βραζιλία, Γερμανία, Ολλανδία, Αργεντινή. Υπό κανονικές συνθήκες θα επρόκειτο για μια ονειρεμένη τελική τετράδα Παγκοσμίου Κυπέλλου. Τρεις νικήτριες του παρελθόντος και μια ομάδα που έχει παίξει τρεις τελικούς. Καμία έκπληξη, κανένας απρόσκλητος καλεσμένος. Κι όμως η δυσπιστία των ποδοσφαιρόφιλων είναι έντονη. Για ορισμένους, όποια κι αν είναι η τελική νικήτρια θα είναι η χειρότερη τροπαιούχος όλων των εποχών.

Είναι αλήθεια ότι μέχρι τώρα καμία ομάδα δεν ξεχώρισε πραγματικά, καμία δεν έπεισε για την υπεροχή της. Το γεγονός αυτό επιδέχεται και πιο θετικές ερμηνείες: αποδεικνύει ότι δεν υπάρχουν πια μεγάλες διαφορές μεταξύ των ομάδων (σχεδόν όλοι οι αγώνες αυτής της τελικής φάσης ήταν αμφίρροποι). Είναι επίσης βέβαιο ότι, υπό το βάρος μιας εξαντλητικής αγωνιστικής περιόδου για το σύνολο των παικτών, των ταξιδίων και των κλιματικών συνθηκών, οι ομάδες διαχειρίζονται τα παιχνίδια, κρατούν δυνάμεις και επιχειρούν να τα κερδίσουν χάρη σε περιορισμένα χρονικά διαστήματα πιο έντονων προσπαθειών.

Ωστόσο, οι ομάδες δεν έχουν δώσει ακόμη τους δύο κρισιμότερες αγώνες τους. Κι έχουν ακόμη το περιθώριο για να γράψουν Ιστορία.

Το κτίριο του βραζιλιάνικου κοινοβουλίου στη Μπραζίλια

Το κτίριο του βραζιλιάνικου κοινοβουλίου στη Μπραζίλια

Αντίο jogo bonito, καλημέρα δύναμη!

Η Βραζιλία ξεπέρασε στη Φορταλέζα το εξαιρετικά επικίνδυνο εμπόδιο της Κολομβίας με τρόπο απολύτως ενδεικτικό της μετάλλαξης που έχει συντελεσθεί εδώ και καιρό στο στυλ παιχνιδιού της (2-1). Ποτέ η απόσταση μεταξύ των (ευρωπαϊκών) στερεοτύπων περί jogo bonito και πραγματικότητας δεν ήταν τόσο μεγάλη. Στο γήπεδο υπήρχε μία ομάδα υψηλής τεχνικής κι αυτή ήταν η Κολομβία. Το ότι έχασε τον αγώνα δεν είναι διόλου τυχαίο. Η Βραζιλία πήρε το παιχνίδι γιατί μπήκε πιο αποφασισμένη κι αγωνιστική, με περισσότερο πάθος για τη νίκη και μεγαλύτερη προσήλωση στον στόχο της. Και, βέβαια, χρησιμοποίησε δύναμη, πολλή δύναμη. Ο Ροδρίγες πρέπει να έφαγε το ξύλο της χρονιάς του. Φυσικά, η επιτυχία του βραζιλιάνικου σχεδίου προϋπέθετε και την αναγκαία διαιτητική αρωγή. Αλλά αυτή ήταν μάλλον αναμενόμενη με βάση τα όσα έχουμε δει έως τώρα. Ο (σεσημασμένα ανεπαρκής διαιτητικά, για όσους θυμούνται εκείνο το εναρκτήριο Πολωνία-Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό του 2012) Βελάσκο Καρμπάγιο άφησε το δυνατό, στα όρια του αντιαθλητικού, παιχνίδι των Βραζιλιάνων. Όταν έδειξε την πρώτη κίτρινη είχε περάσει το εξηκοστό λεπτό και οι Βραζιλιάνοι είχαν κάνει τη δουλειά τους. Και για να μην αφεθεί και τίποτε στην τύχη, ακύρωσε και το γκολ του Γέπες για ένα οφσάιντ που είδε μόνον εκείνος κι ο βοηθός του. Σχεδόν αμέσως μετά μπαίνει το γκολ με τη βολίδα του Νταβίντ Λουίζ και το παιχνίδι μοιάζει να κρίνεται οριστικά. Φιλότιμα οι Κολομβιανοί δεν θα παρατήσουν την προσπάθεια, θα μειώσουν και θα προσφέρουν στους οπαδούς της Βραζιλίας αρκετές στιγμές αγωνίας μέχρι το σφύριγμα της λήξης. Ως εκεί όμως. Γιατί στον στόχο τους δεν θα φτάσουν ποτέ.

Το παράδοξο είναι ότι εν γένει η βραζιλιάνικη επίθεση δεν προβλημάτισε ιδιαίτερα την κολομβιανή άμυνα. Ο Γέπες έπαιρνε τις ταυτότητες των αντιπάλων του με το τσουβάλι, ενώ η δράση του Νεϋμάρ περιορίστηκε με αποτελεσματικό τρόπο. Μόνο που είχε προηγηθεί η καθολική αδράνεια της άμυνας των Κολομβιανών που κατέληξε στο γκολ του Τιάγκο Σίλβα μόλις στο έβδομο λεπτό κι έβαλε νωρίς τη Σελεσάο στη θέση του οδηγού. Οι Κολομβιανοί είχαν χάσει το παιχνίδι σε επίπεδο πνευματικής και ψυχολογικής προετοιμασίας κι υπήρξαν από άποψη τακτικής αρκετά αφελείς ώστε να παρασυρθούν ακριβώς σε ό,τι είχαν σχεδιάσει οι Βραζιλιάνοι.

Δυο λόγια για την υπόθεση Νεϋμάρ. Ο σοβαρός τραυματισμός του και η απουσία του από τους επόμενους αγώνες είναι προφανώς μεγάλη ατυχία και για τον παίκτη και για τους ποδοσφαιρόφιλους. Το μαρκάρισμα του Σούνιγα είναι επικίνδυνο και πρέπει να τιμωρηθεί. Δεν δικαιολογείται όμως ο επικοινωνιακός θόρυβος που έχουν ξεσηκώσει οι Βραζιλιάνοι (και ο οποίος επισκιάζει εσκεμμένα το θέμα της διαιτητικής εύνοιας της οποίας έχει τύχει η ομάδα τους). Δεν πρόκειται για την κλασσική επέμβαση δρεπανηφόρου με άμεσο στόχο τον σοβαρό τραυματισμό του αντιπάλου. Για τον Σούνιγα υπάρχει μάλλον μόνον ενδεχόμενος δόλος: τη μεγάλη ζημιά την παθαίνει ο Νεΰμάρ λόγω της ατυχίας να πέσει στο έδαφος με την πλάτη χωρίς να προλάβει να προφυλάξει το σώμα του κατά την πρόσκρουση.

Γερμανία: η Λυβέκη περί τα μέσα του 17ου αιώνα

Γερμανία: η Λυβέκη περί τα μέσα του 17ου αιώνα

Σούπα άνοστη, ευρωπαϊκών προδιαγραφών

Εάν ο προημιτελικός στη Φορταλέζα είχε ένταση, ρυθμό και συγκινήσεις, ο ευρωπαϊκός προημιτελικός του Μαρακανά ήταν ένα από τα χειρότερα παιχνίδια της διοργάνωσης (Γαλλία-Γερμανία 0-1). Οι Γερμανοί διαχειρίστηκαν τον αγώνα με απολύτως επαγγελματικό τρόπο (έβαλαν νωρίς το γκολ και μετά περίμεναν τους μάλλον ακίνδυνους Γάλλους), πράγμα πολύ καλό για εκείνους (που εξοικονόμησαν πολύτιμες δυνάμεις για τη συνέχεια), τραγικό όμως για τον θεατή. Έτσι όπως έχει εξελιχθεί η υπόθεση δεν έχουμε σαφή ιδέα για το ποια είναι τα όρια δυναμικότητας των Γερμανών και κατά πόσο μπορούν να τα πάνε καλύτερα απ’ ό,τι οι (κτγμ πιο ταλαντούχες) ομάδες τους στις τέσσερις τελυταίες μεγάλες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις. Για τους Γάλλους οι απαντήσεις δόθηκαν και δεν ήταν καθόλου διαφορετικές από εκείνες που υποψιαζόμασταν στην προηγούμενη ανάρτηση. Προφανώς ήθελαν, αλλά τελικά δεν μπορούσαν.

Αργεντινή: Κόρδοβα, η Πλατεία Σαν Μαρτίν

Αργεντινή: Κόρδοβα, η Πλατεία Σαν Μαρτίν

Βελτίωση, πλην όμως αργή κι ανεπαρκής

Η Αργεντινή έδειξε κάποια σημάδια βελτίωσης, πλην όμως όχι επαρκή. Πιθανότατα βοήθησαν κι οι τρεις αλλαγές που έκανε ο Σαμπέλλα στην αρχική ενδεκάδα (Ντεμικέλις αντί του γκαφατζή Φεδερίκο Φερνάντες στο κέντρο της άμυνας, Μπίγλια αντί Γκάγκο στα αμυντικά χαφ και η, ΟΚ αναγκαστική και μάλλον λιγότερο καθοριστική, αλλαγή του τραυματία Ρόχο με τον Μπασάντα), πάντως η Αλμπισελέστε εμφανίστηκε πιο αποφασιστική από τα προηγούμενα παιχνίδια της. Ξύπνησε κι ο Ιγουαΐν, έβαλε ένα όμορφο γκολ κι είχε συνολικά καλή εμφάνιση. Φυσικά και η Αργεντινή περιορίστηκε στη λογική της διαχείρισης: ένα γρήγορο γκολ και μετά παιχνίδι αναμονής. Ωστόσο σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού η εντύπωση ήταν ότι βρισκόμασταν πιο κοντά στο 2-0 παρά στο 1-1. Μόνο (αλλά σοβαρό) αρνητικό στοιχείο ο τραυματισμός του Ντι Μαρία ο οποίος είχε δείξει στα δύο τελευταία ματς ότι έβρισκε τη φόρμα του.

Για τους Βέλγους ισχύουν τα ίδια με τους Γάλλους κι ίσως ακόμη χειρότερα. Ανυπαρξία δημιουργικής μεσαίας γραμμής, δύο ευκαιρίες κι αν (η κεφαλιά του Μιραλλάς στο τέλος του α΄ ημιχρόνου, η επέλαση του Λουκακού στις καθυστερήσεις), τακτική απειρία κι αδυναμία διεκδίκησης καλού αποτελέσματος. Ο Αζάρ σχεδόν εξαφανισμένος, ο Φελλαϊνί πελαγωμένος μεταξύ κέντρου κι επίθεσης. Γενικά, μια ομάδα που έδινε την εντύπωση ότι έχει πετύχει τους στόχους της και παίζει πλέον απλώς έναν αγώνα επίδειξης στον οποίο το αποτέλεσμα δεν έχει σημασία.

Το δημαρχείο της Χάγης, περ. το 1900

Το δημαρχείο της Χάγης, περ. το 1900

Ο «σοφός» και ο Φοιρός

Πάμε τώρα και στους Οράνιε. Σύσσωμος ο διεθνής και (ακόμη περισσότερο) ο ελληνικός Τύπος αποθεώνει τον Λουίς Φαν Χάαλ ως «σοφό προπονητή» για την έμπνευσή του ν’ αλλάξει τερματοφύλακα πριν από τη διαδικασία των πέναλτυ. Μαγκιά του αφού δικαιώθηκε από το αποτέλεσμα (Ολλανδία-Κόστα Ρίκα 0-0, 4-3 πέν.), αλλά δεν ανακάλυψε και την Αμερική. Οι παλαιότεροι θυμόμαστε την ιστορική αλλαγή του Φράντισεκ Φάντρονκ (Χρηστίδης αντί Στεργιούδα) στον επαναληπτικό προημιτελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ τον Μάρτιο του 1977 (ΑΕΚ-Κουήνς Παρκ Ρέηντζερς 3-0 και 7-6 πέν. – οι Αρειανοί φίλοι θυμούνται και την περίπτωση Φοιρού που είχε περάσει τον Κοέντα πριν τα πέναλτυ σε ματς με την Κατοβίτσε, πάντα για το ΟΥΕΦΑ, μόνο που στην περίπτωση εκείνη το πείραμα δεν στέφθηκε από επιτυχία, μια και ο Κοέντας δεν έπιασε κανένα πέναλτυ κι οι Πολωνοί προκρίθηκαν). Έπειτα, ο Φαν Χάαλ δεν δοκίμασε κάποια νέα τακτική που θα άλλαζε το σύγχρονο ποδόσφαιρο. Χρειάζονται λίγο περισσότερα πράγματα για να αποθεωθεί ένας προπονητής. Κι εδώ που τα λέμε ο Φαν Χάαλ δεν έκανε σχεδόν τίποτε για ν’ αλλάξει το παιχνίδι της ομάδας του κατά τη διάρκεια του αγώνα. Θα μου πείτε ότι πέρασε τον Χούντελααρ στο β΄ μέρος της παράτασης: στο μόνο που διακρίθηκε ο Χούντελααρ ήταν οι μπούφλες που μοίρασε στους αντιπάλους αμυντικούς. Τυχερός ήταν που την έβγαλε καθαρή με μια κίτρινη και δεν αποβλήθηκε κιόλας.

Οι Κοσταρικανοί ακούν τα μύρια όσα στην Ελλάδα. Να φταίει η πικρία επειδή μας απέκλεισαν; Ωστόσο έδωσαν τον αγώνα τους με τα όπλα που διέθεταν (συγκλονιστικός Νάβας, υποδειγματική χρήση του οφσάιντ), δημιούργησαν πολλές δυσκολίες στην Ολλανδία κι υπέκυψαν μόνο στα πέναλτυ. Να πούμε ότι στο β΄ μέρος της παράτασης είχαν και δύο φάσεις όπου αν ο Ουρένια είχε δυνάμεις και διαύγεια θα είχε κηδέψει τις τουλίπες. Και, τέλος πάντων, να το πούμε κι αυτό: ο «καρπουζάς από το Εστορίλ» κι η ομάδα του τα είχαν καταφέρει καλύτερα επιθετικά από τον Φαν Χάαλ και τους Οράνιε εναντίον της Κόστα Ρίκα. Η Ελλάδα ήταν η μόνη ομάδα που σκόραρε εντός παιχνιδιού (κι όχι με πέναλτυ) κατά των Κεντροαμερικανών.

Να μιλήσουμε και για την εξυπνάδα κάποιων από τα ΜΜΕ, η οποία κυκλοφόρησε ευρέως και στις διάφορες παρέες. Αυτό το «ευτυχώς που μας απέκλεισαν οι Κοσταρικανοί, γιατί η Ολλανδία θα μας έριχνε τέσσερα«. Μεγιστοβάθμια ελληνική ανοησία. Καταρχάς, προτιμώ να παίξω προημιτελικό ΠΚ κι ας τον χάσω και με 0-10 παρά να μην παίξω ποτέ. Εν συνεχεία, είχαν ανοιχτή γραμμή με τον Θεό όλοι αυτοί κι ήξεραν ότι η Ολλανδία θα μας βάλει τέσσερα ή έξι ή δεν ξέρω πόσα; Θα μου πεις, βέβαια, δικαιώθηκαν, τέσσερα βάλαν οι Οράνιε στην Κόστα Ρίκα. Στα πέναλτυ, αλλά μην τα θέλουμε κι όλα δικά μας. 🙂

Στιγμές ολλανδικής πειθαρχίας

Στιγμές ολλανδικής πειθαρχίας

Τελειώνω με δυο λόγια για την «υποδειγματική ολλανδική πειθαρχία» την οποία εξήραν πολλοί φίλοι. Βεβαιότατα! Αδιαμαρτύρητα, λέει, δέχθηκε την αλλαγή του από τον Κρυλ ο Ολλανδός βασικός τερματοφύλακας Γιάσπερ Σίλλεσσεν. Το ότι κλώτσαγε ό,τι έβρισκε μπροστά του ήταν μάλλον δείγμα της στάσης αυτής. Πειθαρχημένοι οι Οράνιε! Τόσο που ο Ρόμπεν έλουζε με γαλλικά για κανένα πεντάλεπτο τον άτυχο συμπαίκτη του που δεν του πάσαρε έγκαιρα τη μπάλα κι όταν το έκανε την έστειλε πλάγιο άουτ!

Αδυναμία πρόβλεψης

Προγνωστικά για τους ημιτελικούς δεν είναι δυνατό κατά τη γνώμη μου να γίνουν. Θα σας μιλήσω για λατινοαμερικάνικο τελικό, αλλά αυτό δεν είναι πρόβλεψη, είναι προσωπική επιθυμία. Στην πραγματικότητα όλα είναι δυνατά. Θα είναι αρκετή για τη Βραζιλία η δύναμη κι η αποφασιστικότητα απέναντι σε μια ομάδα με προσωπικότητα, ιστορία, πείρα και πειθαρχία; Πώς θα αντιμετωπισθεί η μεγάλη απουσία του Νεϋμάρ; Μπορούν οι Γερμανοί να υπερνικήσουν την κατάρα των ημιτελικών που τους κατατρύχει στις τελευταίες μεγάλες διοργανώσεις; Να ανταποκριθούν στις ιδιαίτερες δυσκολίες ενός παιχνιδιού κόντρα στη διοργανώτρια;

Θα γίνει αποτελεσματική επιθετικά η Ολλανδία αντιμετωπίζοντας μια σοβαρή κι οργανωμένη ομάδα με πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες από τους μέχρι τώρα αντιπάλους της; Θα καταφέρει κι η Αργεντινή το αντίστοιχο; Ή μήπως θα θυμηθεί την κακή παράδοσή της ειδικά με τη συγκεκριμένη αντίπαλο και τα τραύματα του προημιτελικού της Μασσαλίας το ’98; Και θα έχει η Ολλανδία κάποιο σχέδιο αντιμετώπισης του Μέσσι ή θα πελαγώσει ή όχι άτρωτη άμυνά της;

Ένα πράγμα είναι σίγουρο: οι δύο ημιτελικοί θα κριθούν πρωτίστως στο μυαλό των ποδοσφαιριστών (και των προπονητών). Στον τρόπο με τον οποίο προετοιμάστηκαν για τον κρίσιμο αγώνα τους. Στο πώς θα διαχειριστούν την πρόσκαιρη επιτυχία ή αποτυχία. Όλα αυτά τα σπουδαία είναι αδύνατο να τα προβλέψει κανείς.   

Advertisements

27 Responses to “Βαριές φανέλες, πολλά ερωτήματα”


  1. 1 dr7x Ιουλίου 8, 2014 στο 07:18

    Καλημέρα,

    Σε έναν ιδανικό κόσμο, ο Ρογήρος θα ήταν ο βασικός σχολιαστής των Times of World Soccer της Νέας Υόρκης, θα είχε ήδη βραβευτεί με τέσσερα Πούλιτζερ για τα βιβλία του από τέσσερις μεγάλες ποδοσφαιρικές εκδηλώσεις και θα είχε απορρίψει προτάσεις όλων των μεγάλων ελληνικών κομμάτων για μια θέση στην Ευρωβουλή δηλώνοντας: «Το όνειρό μου είναι να γυρίσω στην πατρίδα και να φτιάξουμε με νέα παιδιά μια σοβαρή και αντικειμενική αθλητική δημοσιογραφία.»

    Με άλλα λόγια, διαβαστερό και ακριβοδίκαιο και το σημερινό άρθρο.

    Χάρη στο σύστημα της κλήρωσης, υπό Κάπα Σίγμα και οι τέσσερις ομάδες προετοιμάζονται από την ημέρα της κλήρωσης για αυτά τα δύο παιχνίδια που τους απέμειναν. Έφτασαν ως εδώ με όσο μπορούσαν περισσότερη επαγγελματική διαχείριση, χρονοτριβώντας αναγκαστικά εναντίον κάθε λογής ομάδων,φιλόδοξων και επικίνδυνων για ένα παιχνίδι, με όσο μπορούσαν (που δεν μπόρεσαν όλες) λιγότερες ατομικές απώλειες.

    Και οι τέσσερις ομάδες (λιγότερο η Ολλανδία, απλώς και μόνο επειδή δεν έχει σηκώσει ακόμη το τιμημένο) έχουν τεράστια αγωνιστική πείρα –αυτό που λέμε στα ελληνικά «βαριά φανέλα». Το ότι οι τρεις εμπειρότερες καθάρισαν τους ημιτελικούς χάρη στο γκολ των πρώτων λεπτών δείχνει κτγμ ακριβώς αυτό (το ζω χρόνια στα αντίστοιχα κρίσιμα παιχνίδια των ομίλων του Τσου Λου). Μεταφέροντας αυτή την πείρα τους στους ημιτελικούς, πιστεύω ότι θα δούμε εντελώς διαφορετικά μας. Μάχες χαρακωμάτων (όπου η απουσία του ενός ή του άλλου μπορεί και να μην παίξει τόσο μεγάλο ρόλο) αλλά και προσπάθεια να αποφύγουν παρατάσεις και πέναλτι.

    Η Νατσιονάλελφ, που υποστηρίζω, (αναμενόμενο, καθένας κουβαλάει τα παιδικάτα του) δεν με έχει ενθουσιάσει. Μπορεί όμως (όπως θα μπορούσαν και οι άλλοι δύο) να φράξει τον δρόμο της Βραζιλίας για τον μεγάλο τελικό. Παρά και τον παράγοντα έδρα, νομίζω ότι αυτή τη στιγμή έχουν και οι τέσσερις ποσοστό 25% να φτάσουν στον τελικό.

    Που θα είναι, βέβαια, ανάλογα και με τους πρωταγωνιστές, μια εντελώς άλλη ιστορία.

  2. 2 Νέο Kid Στο Block Ιουλίου 8, 2014 στο 08:58

    Ό,τι είναι αυτός ο μικροκαμωμένος τυπάκος για τη μπάλα,είναι ο Ρογήρος για τους Times of World Soccer της Νέας Υόρκης. 🙂

    • 3 Νέο Kid Στο Block Ιουλίου 8, 2014 στο 09:01

      Άντε τώρα να πας να δεις (πληρώνοντας κιόλας!!) Παναθηναϊκό Αλαφούζου-Πλατανιά Χανίων… ΠΟΎ πουλάνε στη μαύρη εισητήρια για μια προπόνηση της εθν.Αργεντινής γαμώτο;; 🙂

  3. 4 rogerios Ιουλίου 8, 2014 στο 10:09

    Ευχαριστώ πολύ, αγαπητέ Δρα, για τη γλυκύτατη εισαγωγή στο σχόλιό σου! 🙂 Επί της ουσίας, βρίσκω την ανάλυσή σου για τις πιθανότητες των ντεμί-φιναλίστ ακριβή και δίκαιη.

    Μερσί, Νεοκίδιε! Ωραίο το βιντεάκι, πολύ ωραίο! Τώρα για αυτό που (ευλόγως) ρωτάς, έ, όπως δεν τρώμε κάθε μέρα φιλέτο με φουά γκρα, έτσι δεν μπορούμε να βλέπουμε και διαρκώς διαστημικούς παίχτες. Μαζί με τις φακές θα δούμε και Πανάθα α λά Αλάφ με τον ιστορικό Πλατανιά. 🙂

  4. 5 Νέο Kid Στο Block Ιουλίου 8, 2014 στο 11:49

    Η γλυκιά και ωραία αλλά και σκωπτική περί την αθλητικογραφία εισαγωγή του Χερ Ντόκτορ, με οδηγεί να σάς ενημερώσω για ένα σχόλιο που άκουσα χθες από τον Αργεντινό periodista Βίκτορ Ούγο Μοράλες («εικονική» 🙂 μορφή που γράφει και το «έγκυρο» contra.gr …. Eίναι αυτός που ως σπήκερ το 86 περιγράφει το «γκολ-σουβλάκι όλη την εθν.Αγγλίας» του Μαραντόνα με το θρυλικό «genio,genio,ta-ta-ta-ta-genio, goooooooooLLLL…» )
    Eίπε πως η πάσα του Μέσι στον ΝτιΜαρία (που «ξύλιασε» όλη την αμυντική γραμμή του Βελγίου-πλην Κομπανύ-) με την καμπύλη που έχει στο τέλος η μπαλιά ήταν «φόρος τιμής» (λόγω Μπραζίλιας που γινόταν το ματς) στο Nιμάγιερ! O Νιμάγιερ ήταν μεγάλος Αρχιτέκτονας-Πολεοδόμος ,ο άνθρωπος που ουσιαστικά «έχτισε» την Μπραζίλια και της χάρισε και πολλά Landmarks που χαρακτηρίζονται όντως από υπερβολικές κυρίως καμπύλες (Curvas) .Π.χ ο καθεδρικόςτης ναός.
    Άντε να ακούσεις τέτοιο σχόλιο από τα δικά μας τα γίδια…

    • 6 rogerios Ιουλίου 8, 2014 στο 12:16

      Κάπως έτσι! Ωραιότατο!

      Κι εγώ αγάπησα περισσότερο το αργεντίνικο ποδόσφαιρο διαβάζοντας συνεντεύξεις του Μενόττι και του Βαλντάνο.

      Και για όσους έχουν απορίες για τον (Ουρουγουανό) Μοράλες .

  5. 7 Νέο Kid Στο Block Ιουλίου 8, 2014 στο 12:36

    Για τα ζευγάρια των ημιτελικών ,από τους 4 πιθανούς τελικούς που βγάζουν θεωρώ λιγότερο πιθανό τον ευρωπαϊκό, και επιπροσθέτως είναι ο τελικός που απεύχομαι να βγεί. Mας φτάνει που τούς έχουμε στον σβέρκο μας στα υπόλοιπα, δεν αντέχω και επιπρόσθετη αμετροέπεια με «Βελτμαϊστεριλίκι».. 😦
    Στην απευκταία πάντως περίπτωση ενός τέτοιου τελικού, επειδή διάολε! με κάποιον πρέπει να είμαι!, θα είμαι με το lesser evil, δηλαδή τους αγαπητούς μου Τευτόνους (πόσα χρόνια έχω να υποστηρίξω Deutschland στη μπαλα…ούτε που θυμάμαι!). Δεν αντέχονται με τίποτε οι Φαν Χάαληδες πορτοκαλογραβατάκηδες! To πώς θα αντέξω το θέαμα της Αγγέλας και του λαχανί ταγερακίου της είναι ένα θέμα, αλλά τώρα που το σκέφτομαι προτιμώ τη μεγαλοκοπέλα της DDR από τους γλυκανάλατους Οράνιε γαλαζοαίματους και τους γλοιώδεις Ντάισελμπλούμηδες…

    • 8 rogerios Ιουλίου 8, 2014 στο 21:31

      🙂 Νεοκίδιέ μου, εγώ προσπαθώ να διαχωρίσω ποδόσφαιρο και πολιτική. Κανένα πρόβλημα απολύτως δεν έχω με την εθνική Γερμανίας. Ίσα-ίσα που άμα το θέλει μπορεί να παίξει πολύ πιο θεαματική μπάλα από αυτήν την εθνική Βραζιλίας. Απλώς προτιμώ τον λατινοαμερικάνικο τελικό για το κουλέρ λοκάλ και την ατμόσφαιρα στις κερκίδες. Και, κυρίως, για να δω τον Λιονέλ να σηκώνει το τρόπαιο μέσα στο Μαρακανά. 🙂

      Για τους Ολλανδούς τι να πω; Δεν κατέληξαν με βασίλισσα κόρη υπουργού του Βιντέλα; Το ’78 τους χάλασε; Άντε να μη μιλήσω για το βρόμικο ’98 και το αίσχος της Μασσαλίας. 😉

      • 9 redkangaroo Ιουλίου 8, 2014 στο 22:07

        να γίνω κακός; θα γίνω!
        ένας τελικός Βραζιλία – Ολλανδία θα οδηγήσει το Ρογήρο να ασχοληθεί με το κρίκετ 😛

  6. 10 rogerios Ιουλίου 8, 2014 στο 22:33

    Δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος (πλέον), Καγκουρώ μου. 🙂

    Ρε Τεύτονες, δείξτε λίγο έλεος, λυπηθείτε τους! 0-5 σε μισή ώρα παιχνιδιού; Δεν έχουν ξαναγίνει αυτά.

  7. 12 dr7x Ιουλίου 8, 2014 στο 22:51

    Τώρα καταλαβαίνουμε όλοι (εκτός από κάποιους που το έζησαν) πώς και για πότε μαζεύονται οι εφτάρες…

  8. 13 munich Ιουλίου 9, 2014 στο 00:12

    Τσόντα απόψε!
    αν περάσει αυριο και η ολλανδία θα έχουμε επανάληψη του ’74…κι εγώ θα βρεθώ σε ένα τεράστιο δίλλημα
    για να δούμε…

  9. 14 Mindkaiser Ιουλίου 9, 2014 στο 00:18

    Σήμερα είδαμε ποδοσφαιρική ιστορία. Λυπήθηκα πραγματικά τους Βραζιλιάνους. Δεν ξεπλένεται αυτή η ήττα.

  10. 15 rogerios Ιουλίου 9, 2014 στο 00:50

    Είναι σαφές ότι παρακολουθήσαμε ένα ιστορικό παιχνίδι.

    Το 1950 δεν υπήρχε τηλεόραση. Και, τελικά, πόσο μεγάλη συμφορά ήταν αντικειμενικά; Η αποψινή ήταν η απόλυτη ταπείνωση και φοβούμαι ότι μπορεί να πυροδοτήσει εκρηκτικές εξελίξεις που θα υπερβαίνουν κατά πολύ τον χώρο του ποδοσφαίρου. Λυπούμαι ειλικρινά για τους ποδοσφαιριστές και το τεχνικό επιτελείο της Βραζιλίας (το οποίο αριθμεί δύο θριαμβευτές παλαιότερων ΠΚ). Η ζωή τους δεν θα είναι εύκολη με τέτοιο φορτίο.

    Όσον αφορά την εκπληκτική νικήτρια, αναρωτιέμαι μήπως τελικά είναι απίστευτα άτυχη, διότι επιτυγχάνει την ιδανική εμφάνιση αλλά όχι στον τελικό. Η ευφορία που μοιραία γεννά το αποτέλεσμα και η εμφάνιση δεν είναι ευχερώς διαχειρίσιμη, ακόμη κι από Γερμανούς.

    Το ποδόσφαιρο είναι άθλημα τόσο γοητευτικό όσο και ύπουλο. Σε κάθε περίπτωση αρκετά ύπουλο ώστε απόψε να έχασαν το τρόπαιο δύο ομάδες.

  11. 16 dr7x Ιουλίου 9, 2014 στο 07:59

    Εύστοχο και πάλι το σχόλιό σου, Ρογήρε. Και αναμφισβήτητα ζήσαμε, οι φίλοι του ποδοσφαίρου, μια στιγμή που θα θυμόμαστε για πάντα.

    Βλέπω σήμερα παντού κακή κριτική για τη Βραζιλία, μικρή ομάδα κλπ. Νομίζω ότι είναι πολύ άδικη μια τέτοια κριτική. Όταν σε πάρει ο κατήφορος όμως (και το δίδαγμα είναι ότι όλοι μπορεί να βρεθούν σε τέτοια μέρα μια φορά στην ιστορία τους)…

    Η αίσθησή μου είναι πως κάποιο γερμανικό σχέδιο πρέπει να υπήρχε που να έλεγε πως, αν μπορούσαν, θα έπρεπε να αποφύγουν να είναι το σκορ του ματς κλειστό, ώστε να μην μπορούν να παίξουν ρόλο οι διαιτητές. Κάπου ξέφυγε η κατάσταση με τα ψυχολογικά της άμυνας, μετά μπήκαν και οι προσωπικές φιλοδοξίες (ο Νόιερ δεν ήθελε να φάει γκολ, ο Σίρλε ήθελε να δείξει ότι είναι ο Μίλερ έχει ήδη διάδοχο κλπ). Αν δεν το έχανε, ο Εζίλ θα έκλεινε 8-0 το ματσάκι. Αλλά και έτσι, η βραδιά ήταν αδιανόητη.

    Με τον κίνδυνο να θυμίσω τα σχόλια των παικτών της εθνικής μας, θα επιμείνω ότι η Βραζιλία δεν ήταν ιδιαίτερα κακή. Πρέπει να είχε κλεισμένη τη Γερμανία συνολικά πάνω από δύο δεκαπεντάλεπτα στα καρέ της και να δημιούργησε 3-4 ευκαιρίες που λέμε κλασικές. Όμως, δεν έσπρωξε την μπάλα στο διχτάκι.

    Όμως έπαιξε μπάλα και η Γερμανία. Συμφωνώ εκ των προτέρων ότι όλα είναι πολύ πιο εύκολα όταν ο άλλος είναι πεθαμένος, αλλά η ακρίβεια στην πάσα, οι κινήσεις στους ακάλυπτους χώρους και η μαζική αντεπίθεση μπρος πίσω (η ολλανδοκαταλανική σχολή) είναι σαφώς αποτέλεσμα προπόνησης και προετοιμασίας. Όπως σαφές αποτέλεσμα μη προετοιμασίας ήταν και η διάλυση της βραζιλιάνικης άμυνας.

  12. 17 Stazybο Hοrn Ιουλίου 9, 2014 στο 10:37

    Με τον Σκολάρι προπονητή, ήθελές τα κι έπαθές τα.-

  13. 18 spiral architect Ιουλίου 9, 2014 στο 12:31

    O Σκολάρι στα αποδυτήρια στο ημίχρονο: Tι σας ζητάω; Ένα βαθμό να πάρετε και ένα γκολ να βάλετε!
    (μεταγλωττισμένο)

  14. 19 π2 Ιουλίου 9, 2014 στο 14:40

    Ιστορικό παιχνίδι πράγματι, και ασφαλώς έχει δίκιο ο Ρογήρος ότι οι επιπτώσεις του θα ξεπεράσουν το ίδιο το ποδόσφαιρο.

    Έγραφα μετά τον αγώνα της Βραζιλίας με την Κολομβία ότι αυτή η περίεργη Βραζιλία, στην οποία λείπουν οι σέντερ φορ και οι μπαλαδόροι (πλην Νεϊμάρ) και περισσεύουν τα αθλητικότατα κορμιά που παίζουν με πάθος και την φανέλα αλλά χωρίς να βάζει το χέρι του κανένας προπονητής για το πώς θα παίξουν και πώς θα διαταχθούν στο γήπεδο, μοιάζει παραδόξως αποτελεσματική. Με διέψευσε παταγωδώς, καθώς όταν αναγκάστηκε να παίξει απέναντι στη Μηχανή έδειξε όλες τις τις αδυναμίες.

    Γράφονται διάφορα, στη Βραζιλία και αλλού για το τι μέλλει γενέσθαι. Ο Ζιλμπέρτο Σίλβα έγραψε στο τουίτερ ότι πρέπει να επιστρέψει η Βραζιλία στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο. Μου φάνηκε εξαιρετικά ενδιαφέρον, επειδή ο Ζιλμπέρτο Σίλβα είναι ακριβώς το είδος του παίκτη που αντικατοπτρίζει τα προβλήματα του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου: ένας αμυντικός χαφ, χωρίς ντρίπλα, χωρίς τσαλίμια, με φοβερό μυαλό, που έδενε κουτί με το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο έχει γίνει μια εξαγωγική βιομηχανία παικτών που ταιριάζουν στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Δεν ξέρω λοιπόν τι σημαίνει πια επιστροφή στο βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο, από τη στιγμή που οι βραζιλιάνικες ομάδες, που έχουν πια χρήματα και προσφέρουν καλά συμβόλαια, σημειωτέον, κινούνται με βάση το κριτήριο της εξαγωγής. Επιστροφή στη χαρά του ποδοσφαίρου αλάνας; Εμπλουτισμός του αθλητικού προφίλ που δημιουργείται πια κατά κόρον με ενέσεις παλιάς καλής βραζιλιάνικης μπαλαδοσύνης; Και πώς γίνεται αυτό; Ριζική αλλαγή του τρόπου προπόνησης στις ακαδημίες;

    Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι Βραζιλιάνοι αντιρρησίες της ανάληψης της διοργάνωσης θα νιώθουν πολύ πικρά δικαιωμένοι (πολύ πικρά γιατί οι περισσότεροι είναι φανατικοί ποδοσφαιρόφιλοι). Το φαραωνικό πρόγραμμα διεξαγωγής των αγώνων κατέληξε σε μια εθνική τραγωδία, αθλητική καταρχήν, τα οικονομικά απόνερα της οποίας όμως θα φανούν στο μέλλον.

    Το Desculpe Neymar αποκτά νέες σημασίες. Το έλεγαν οι αντιρρησίες αρχικά, ο Κολομβιανός Σούνινγκα στη συνέχεια, ίσως τώρα πρέπει να το πει και ο Σκολάρι και όλοι οι Βραζιλιάνοι ιθύνοντες του ποδοσφαίρου.

  15. 20 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουλίου 9, 2014 στο 15:16

    Εγώ πάντως θα απέδιδα και κάποια εύσημα (όχι λίγα για την ακρίβεια) και στους Γερμανούς.
    Όχι μόνο γιατί απέδειξαν ότι διαθέτουν την ικανότητα να διαχειρίζονται πνευματικά, ψυχολογικά και συναισθηματικά τις προκλήσεις, αλλά και γιατί αυτό που ξεδίπλωσαν ως απόρροια της ανωτέρω επάρκειας ήταν ιδιαίτερα ελκυστικό.
    Θα δούμε και στο επόμενο ματς, αλλά για τις δυνατότητές τους αυτές σε τεχνικό (και όχι μόνο) επίπεδο μας είχαν προϊδεάσει αρκετά χρόνια τώρα.
    Ίσως απλά δεν είχαν ωριμάσει οι συνθήκες για να τις ξεδιπλώσουν την κατάλληλη στιγμή και εξ΄ου και το λεγόμενο σύνδρομο των ημιτελικών.

    Σχετικά με τη Βραζιλία, πολύ ενδιαφέροντα όσα αναφέρθησαν και ειδικά όσα ειπ΄΄ωθηκαν περι του «μοντέλου» και της δυνατοτητας επιβίωσής του ή και «ανάστασής» του.
    Προς το παρόν προβληματίζομαι, ας πούμε πόσο βραζιλιάνος είναι ο Νεϋμάρ ή πόσο Αργεντίνος ο Μέσι ή για να το διατυπώσω διαφορετικά αν ο Μέσι διδάχθηκε τα μυστικά του λατινοαμερικάνικου τρόπου παιχνιδιού στη μασία, γιατί ένας άλλος 15χρονος να μην τα διδαχθεί στην ακαδημία της Μπάγερν ή της Μάντζεστερ τη βραζιλιάνικη παράδοση;;
    Ούτως ή άλλως μετασχηματισμένη θα διδαχθεί, ως έκφραση στις απαιτήσεις και τις ανάγκες του ποδοσαφαίρου του 21ου αιώνα.

    Σκέπτομαι επίσης ότι η φυσιογνωμία του κάθε παίκτη, σε αυτό το επίπεδο τουλάχιστον αφορά κυρίως συλλόγους με …πολυεθνικό χαρακτήρα και δευτερευόντως με εθνική κυρίως απεύθυνση.

    • 21 π2 Ιουλίου 9, 2014 στο 17:37

      O Μέσι δεν διδάχτηκε κανένα λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο στη Μασία, το ποδόσφαιρο της Μασία διδάχτηκε. Το παραπάνω που έχει ο Μέσι είναι προσωπική πινελιά. Ο Νεϊμάρ, αντιθέτως, είναι χαρακτηριστικό βραζιλιάνικο προϊόν. Στην Μπαρσελόνα ήρθε έτοιμος.

      Δεν είναι ασφαλώς ζήτημα DNA οι εθνικές σχολές ποδοσφαίρου, ούτε είναι κάτι αμετάβλητο στον χρόνο. Είναι όμως ζήτημα κεντρικών επιλογών, όπως δείχνει, ακριβώς, η περίπτωση της Γερμανίας, ή όπως δείχνει, εκ του αντιθέτου, το παράδειγμα της Αγγλίας, όπου η παντοδυναμία του συλλογικού ποδοσφαίρου οδηγεί στο ανέκδοτο της Εθνικής Αγγλίας.

  16. 22 rogerios Ιουλίου 9, 2014 στο 20:15

    Αναγνώστη και π2, πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση ανοίξατε κι εξαιρετικά εύστοχες επισημάνσεις κάνατε.

    Προϊόντα ποδοσφαίρου αλάνας, που θα μετέφεραν άμεσα τα στοιχεία μιας λαϊκής νοοτροπίας «εθνικού» χαρακτήρα, δεν υπάρχουν εδώ και δεκαετίες. Όλοι οι ποδοσφαιριστές είναι προϊόντα ποδοσφαιρικών ακαδημιών στις οποίες το πρόγραμμα εκπαίδευσης και κατάρτισης είναι σε μεγάλο βαθμό πανομοιότυπο είτε βρίσκεστε στο Ρίο ή το Μπουένος Άιρες, είτε στη Βαρκελώνη, τη Λυών ή το Ντόρτμουντ. Από κει και πέρα, όλες οι σοβαρές (ποδοσφαιρικά) χώρες έχουν εθνικό σχέδιο ανάπτυξης σε όλα τα επίπεδα και στρατηγική για την εθνική τους ομάδα. Ο βαθμός επιτυχίας του εξαρτάται όμως από πολλούς παράγοντες: συμβιβασμός με τις προτεραιότητες των συλλόγων της ημεδαπής, δυνατότητα συγκράτησης του «παιδομαζώματος» από πλουσιότερους συλλόγους άλλων χωρών, δυνατότητα (συγκυριακή ή όχι) να διαθέτει η εθνική τους βασικό κορμό από 1 ή 2 συλλόγους (όπως συμβαίνει κατά παράδοση στη Γερμανία ή κάποτε στην Ολλανδία της δεκαετίας του ’70, μέχρι σήμερα στην Ισπανία κ.ο.κ.).

    Με βάση τις τρέχουσες συγκυρίες, μια ομοσπονδία όπως η γερμανική έχει απείρως μεγαλύτερες δυνατότητες να δουλέψει πάνω στο πρότζεκτ εθνική απ’ ό,τι οποιαδήποτε άλλη χώρα. Η Αργεντινή έπαιξε το Σάββατο με ενδεκάδα της οποίας οι παίκτες αγωνίζονται σε 8 διαφορετικούς συλλόγους: ο μόνος που (έτυχε να) αγωνίζεται επί αμερικανικού εδάφους παίζει στο Μεξικό, όλοι οι υπόλοιποι στην Ευρώπη. Ποια δουλειά σε βάθος θα μπορούσε να γίνει με παίκτες που ενσωματώνονται στην αποστολή για λίγες μέρες εν μέσω δύο υπερατλαντικών ταξιδιών; Η περίπτωση της Βραζιλίας είναι παρεμφερής.

    Η μόνη χώρα με υποδομές και ομοσπονδιακές δομές ακόμη πιο ανεπτυγμένες από τη Γερμανία θα πρέπει να είναι η Γαλλία. Δυστυχώς για εκείνη έχει να αντιμετωπίσει μια σειρά από εγγενή προβλήματα που την περιάγουν σε μειονεκτική θέση: λεηλασία ταλέντων εκ μέρους αλλοδαπών συλλόγων (κυρίως βρετανικών), απώλειες παικτών που προτιμούν να αγωνιστούν με τις εθνικές των χωρών καταγωγής τους, αδυναμία σχηματισμού εθνικού κορμού αγωνιζόμενου σε μικρό αριθμό ημεδαπών συλλόγων κ.λπ.

  17. 23 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουλίου 10, 2014 στο 15:30

    π2, ζητώντας την κατανόησή σου επειδή πιθανόν να ήμουν ασαφής, θα ήθελα να διευκρινίσω ότι προσπάθησα (ή θα ήθελα) να πω ότι σκεπτόμουν σχετικά με το κατά πόσο υπάρχει ή θα υπάρχει λατινοαμερικάνικο «μοντέλο» έξω από αυτό που θα μαθαίνει κάποιος στη Μασία ή στην όποια Μασία.

    Δεν εισηγούμαι τον ..αγνωστικισμό ή τη σχετικοποίηση των πάντων, αλλά προσπαθώ να σκεφτώ αν αυτό που ονομπάζουμε λατινοαμερικάνικο στυλ ποδοσφαίρου (ή γερμανικό ή κεντροευρωπαϊκό κλπ κλπ, αλλά το λατινοαμερικάνικο έχει καλύτερο τρέηντ μαρκ) εννούμε κάτι ευρύτερο από τα βασικά στοιχεία που συνθέτουν τον όρο.

    Μαθαίνεται στις αλάνες, ανατπύσσεται σε περιοχές με συγκεκριμένες πολιτισμικά χαρακτηριστικά και ότι άλλο είναι δόκιμο.

    Νομίζω ότι το κάνουμε.

    Μέσω μιας υπερβολής (ο Μέσι έμαθε λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο στην Καταλωνία, άρα ο επόμενος γιατί να μη μάθει λατινοαμερικάνικο στο Μόναχο) προσπαθώ να σκεφτώ αν αυτό που βλέπουμε την τελευταία 10ετία έντονα και που περιγράφει ο Ρογήρος στο παραπάνω σχόλιο (με το οποίο συμφωνώ) έχει παγιωθεί.

    Λέω καταρχήν ναι, οπότε μπαίνει το επόμενο ερώτημα.

    Όλοι αυτοί (συμπεριλαμβανομένου του υποφαινομένου 🙂 ) που μεγαλώσαμε υποστηρίζοντας Αργεντινές και Βραζιλίες ή Ισπανίες και Πορτογαλίες στα ευρωπαϊκά διότι υποστηρίζαμε (λέμε τώρα) το συγκεκριμένο μοντέλο, τον τρόπο παιχνιδιού και τα γύρω γύρω του, με βάση τα παραπάνω γιατί να θεωρήσουμε επαρκέστερο εκπρόσωπό του τη Βραζιλία φερειπείν και όχι μόνο τώρα, αλλά και τα τελευτάια χρόνια και όχι τη Γερμανία (ενδεικτικά και προβοκατόρικα το λέω).

    Πάντως στον τελικό αυτή τη φορά θα είμαι με την Αργεντινή, από το επόμενο και μετά θα δούμε 🙂

  18. 24 Νέο Kid Στο Block Ιουλίου 11, 2014 στο 08:59

    Τώρα που η Μάρθα Βούρτση (πολύ καλό Ρογήρε! 😆 ) του παγκοσμίου ποδοσφαίρου ξανάχασε το Ελ Ντοράντο, ας επικεντρωθούμε στον τελικό.
    Τα τεχνικά στοιχεία του είναι λίγο-πολύ γνωστά. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη (ούτε μάλλον θα είναι τελευταία) φορά που συγκρούονται οι δύο υπερδυνάμεις του ποδοσφαίρου. Συνήθως στα μεταξύ τους ματς απλά κερδίζει ο καλύτερος. O τεχνικά πιο άρτιος. To 86 ήταν καλύτερη ομάδα η Αργεντινή, το 90 ήταν καλύτερη ομάδα η Γερμανία (ασχέτως αν χρειάστηκε τελικά η εξοργιστική εύνοια του Μεξικάνου κόρακα). Συμπλέγματα και φανταστικές καταστάσεις (πάντσερ, μάντσερ, μηχανές ,μαχαιροβγάλτες κ.λ.π.) μεταξύ Γερμανών και Αργεντίνων ,δεν παίζουν. Yπάρχει αλληλοσεβασμός μεν, αλλά όχι φόβος.
    Τώρα όμως υπάρχει αυτή η εκωφαντική εφτάρα , από μόνη της ένα γεγονός τόσο μεγάλο, που ίσως αλλάζει τα πράγματα.
    Καταρχάς δημιουργεί ένα εκ των προτέρων άλλοθι για τους Αργεντινούς, μια ψυχολογία «ε και να χάσουμε ,δεν έγινε και τίποτα! εδώ οι άλλοι φάγαν 7» που την βλέπω να αναπτύσεται (σε μηντια, φιλάθλους). Οπωσδήποτε δεν μπορώ να ξέρω εάν και σε ποιο βαθμό περνάει και στην ομάδα, αλλά στην εποχή του τουίτερ και των mms ΔΕΝ υπάρχει η «απομώνωση» του παλιού ποδοσφαιρικού καιρού, δεν πά να μένεις και στην κορυφή του Έβερεστ.
    Αυτό είναι θεωρώ καταρχήν αρνητικό για τους Αργεντινούς και καταρχήν θετικό για τους Γερμανούς. Ο Γερμανός -σε αντίθεση ας πούμε με τον Ελληνα που δεν αποδίδει ποτέ ώς «κυρίαρχος», αλλά αποδίδει ΜΟΝΟ όταν του λένε «Εισαι άχρηστος! Είσαι καραγκιόζης! Δεν αξίζεις!»- αποδίδει καλά αν όχι καλύτερα , και δεν επαναπάευται όταν αισθάνεται «κυρίαρχος».
    Διαβάζω σε γερμανικά μέσα πως ο Λεβ προσανατολίζεται σε «προσεχτικό» (Gedultsspiel =παιχνίδι υπομονής) παιχνίδι. Πιθανολογώ πως θέλει να παρασύρει τους Αργεντινούς σε ξάνοιγμα-επίθεση ,μεγαλύτερο από αυτό που δικαιολογείται από το επιθετικό τους ρόστερ και να χτυπησει στο ναι,ναί! στο κόντρο πιέντε ,το οποίο οι Γερμ. παίζουν εξαιρετικά. O Σαμπέγια ,δεν είναι βέβαια κανένα κορόιδο και πιθανολογώ πως θα συνεχίσει στο μέχρι τώρα αποδοτικό τουριστικό (bus…) στυλ.
    Νομίζω πως το καλύτερο στο οποίο μπορεί να ελπίζει η Αργ. σαν τέμπο αγώνα είναι κάτι σαν το Γαλλία-Γερμανία, κι ό,τι κάτσει.

  19. 25 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουλίου 11, 2014 στο 15:45

    Νομίζω ότι η εμφάνιση στον ημιτελικό της Γερμανίας θα λειτουργήσει θετικά για αυτούς ειδικά στον τομέα της αυτοπεποίθησης, τον οποίον θεωρώ σημαντικό σε αυτήν τη φάση.
    Περισσότερο κινδύνευε αυτή η γενιά ποδοσφαιριστών από τον …ιδεασμό του λούζερ (έστω και μετά πολλών επαίνων μετά τις εμφανίσεις τους στις τελευταίες διεθνέις διοργανώσεις), παρά από μια υποτιθέμενη υπεροψία που υποτίθεται ότι θα τους καταλάμβανε μετά την εμφατική (τι εμφατική δηλαδή, εδώ μιλάμε για φοβερά πράματα σε επίπεδο συμβολισμών) παρουσία στον ημιτελικό.
    Πιστεύω ότι αυτό θα το διαχειριστούν, το άλλο ήταν πιο δύσκολο.
    Επίσης και η παρουσία των ομάδων τους, αλλά και των παικτών τους στο Τσάμπιον λιγκ τα τελλευτάια 2-3 χρόνια βοηθάει και μπορεί να λειτουργήσει (στο μυαλό τους) αθροιστικά με τα της Βραζιλίας.

    Στα συν των Αργεντινών είναι ότι είναι υποψιασμένοι και θα έχουν λάβει όλα τα μέτρα για …να μην πάθουν καμιά λαχτάρα.

    Ο μικρός τελικός θα έχει κυρίως ..κοινωνιολογικό ενδιαφέρον και πιστεύω ότι θα έχουμε θέματα με ενδιαφέρον για παρατήρηση όπως η στάση παικτών κλπ.
    Ας πούμε πώς θα εμφανιστούν ως διάθεση οι Ολλανδοί απέναντι στους καταρρακωμένους Βραζιλιάνους, με ποια διάθεση θα κατέβουν οι Βραζιλιάνοι, θα είναι εξίσου «λυσσασμένος» ο Ρόμπεν και διάφορα εύκολα ,,δραματοποιήσιμα.

    • 26 redkangaroo Ιουλίου 11, 2014 στο 19:50

      Πριν πάμε στα του τελικού (άμα βρούμε λίγο χρόνο) προσυπογράφω αυτά που γράφει ο Αναγνώστης για τον -γενικά αδιάφορο- μικρό τελικό.
      Πρώτη φορά θα κάτσω να τον δω με ενδιαφέρον
      – οι μπλαζέ Ολλανδοί που δηλώνουν σε όλους τους τόνους ότι δεν τους νοιάζει, τι θα κάνουν;
      – οι διαλυμένοι Βραζιλιάνοι θα καταφέρουν να μαζέψουν τα κομμάτια τους;
      – το κοινό στις κερκίδες τι θα κάνει;
      (παλιότερα είχαν νόημα οι μικροί τελικοί μόνο όταν κάποιο φιλόδοξο αουτσάιντερ έφτανε στους τέσσερις, οπότε κι η τρίτη θέση ήταν μέγιστη τιμή)

  20. 27 dr7x Ιουλίου 11, 2014 στο 17:22

    Στον τελικό θα έχουν ακόμη πιο μεγάλη σημασία τρία από τα γνωστά δημοσιογραφικά ερωτήματα, με αναφορά στο πρώτο γκολ:

    Πότε θα μπει;
    Ποια ομάδα θα το βάλει;
    Πώς θα μπει;

    Ένα γκολ νωρίς νωρίς ανατρέπει τα μισά σχέδια του εισπράξαντος το τεμάχιον. Όλοι έχουν και σχέδιο Β (αν φάμε κανά γκολάκι), αλλά κανείς δεν θέλει να το εφαρμόζει. Πολύ περισσότερο που αν το βάλει η Αργεντινή, η Γερμανία θα έχει να αντιμετωπίσει και πούλμαν και Μέσι μαζί, ενώ αν το βάλει η Γερμανία, θα εμφανιστούν πάνω από το Μαρακανά τα φαντάσματα των όσων έπαθε όποια άμυνα ανοίχτηκε εναντίον των Γερμανών.

    Τέλος, έχει μεγάλη ψυχολογική σημασία το πώς θα μπει. Στη ροή του αγώνα ή αντίθετα σε αυτήν; Ήταν γκολάρα ή χαζομάρα; Ήταν αποτέλεσμα αστοχίας των αμυντικών σχεδίων ή ανωτερότητας του αντίπαλου;


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουλίου 2014
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Ιον. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Στατιστικά

  • 48,577 hits

Αρέσει σε %d bloggers: