Χαμένες ευκαιρίες

occasions perdues

«Οι Χαμένες Ευκαιρίες», τραγικωμωδία του Ζαν ντε Ροτρού, 1631 (εξώφυλλο της έκδοσης του 1636, φωτογραφία: Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, gallica.bnf.fr)

Το ποδόσφαιρο είναι πρωτίστως ένα παιχνίδι. Ένα παιχνίδι που, όπως και τα άλλα ομαδικά αθλήματα, έχει την ιδιότητα να αποτελεί μικρογραφία της ζωής με υπερτονισμένα και συμπιεσμένα στον χώρο και τον χρόνο τα πιο δραματικά στοιχεία της. Καθώς έχει ως εγγενή χαρακτηριστικά γνωρίσματα τόσο τη συνεργατικότητα όσο και την αντιπαράθεση αποτελεί αρκετά πιστό καθρέφτη της ανθρώπινης κοινωνίας. Κι άλλες δραστηριότητες τα έχουν όλα αυτά, αλλά, καταρχήν τουλάχιστον, το ποδόσφαιρο είναι λιγότερο επικίνδυνο από έναν πόλεμο ή μια κοινωνική σύγκρουση. Από την άποψη αυτή μοιάζει περισσότερο με όνειρο μεγάλης έντασης.

Η προσπάθεια να ερμηνευθεί με όρους αμιγώς ιδεολογικούς και πολιτικούς, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η ιδιαίτερη φύση του, καταλήγει μοιραία σε παρανάγνωση που αποδίδει στο άθλημα ιδιότητες που σε καμία περίπτωση δεν έχει. Προβάλλοντας στο ποδόσφαιρο στοιχεία ξένα προς αυτό, θεωρώντας ομάδες και ποδοσφαιριστές φορείς ιδεολογιών, δεν κάνουμε κάτι διαφορετικό από το να ψάχνουμε για ανεμόμυλους τους οποίους θα αντιμετωπίσουμε σαν να ήταν θανάσιμοι εχθροί μας. Κάπως έτσι χάνουμε τόσο τη χαρά του παιχνιδιού όσο και τη δυνατότητα παρατήρησης ανθρώπινων χαρακτήρων και ατομικών και συλλογικών συμπεριφορών (την οποία μας παρέχουν ιδίως οι μεγάλες διοργανώσεις σαν το Παγκόσμιο Κύπελλο το οποίο τόσοι επιμένουν να ξορκίζουν).

Το ποδόσφαιρο, όμως, θα εξακολουθήσει να είναι το παιχνίδι του αναπάντεχου και του δραματικού. Ένα αγώνας που μετά από σχεδόν δύο ώρες μαρτυρίου για τον θεατή μπορεί να καταλήξει σε μια τρελή πεντάλεπτη κορύφωση που θα τη θυμόμαστε για χρόνια. Το παιχνίδι στο οποίο ένας προπονητής, λίγο πριν αρχίσει κάποια παράταση, θα δώσει οδηγίες σε κάθε παίκτη του ατομικά κι έπειτα σε ολόκληρη την ομάδα με τόση ένταση και σοβαρότητα μαζί που δεν θα αφήνει καμιά αμφιβολία για το αν έχει επίγνωση της σπουδαιότητας της αποστολής του.

Ι.   Η μεγάλη χαμένη ευκαιρία

Παπασταθόπουλος και Κάμπελλ (Ελλάδα-Κόστα Ρίκα 1-1. 3-5 πέν.)

Παπασταθόπουλος και Κάμπελλ (Ελλάδα-Κόστα Ρίκα 1-1. 3-5 πέν.)

Η πρόκριση στις 8 καλύτερες ομάδες μιας τελικής φάσης Παγκοσμίου Κυπέλλου αποτελεί εξαιρετική διάκριση. Από την άποψη αυτή, το γεγονός ότι η συγκεκριμένη εθνική Ελλάδας δεν κατάφερε να βρεθεί στα προημιτελικά ίσως και να είναι δίκαιο, διότι δεν επρόκειτο για «εξαιρετική ομάδα». Μόνο που τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Τις ευκαιρίες πρέπει να τις εκμεταλλεύεσαι όταν σου παρουσιάζονται. Μπορείς, άλλωστε, να δικαιολογήσεις την επιτυχία σου και εκ των υστέρων. Επιπλέον, με γνώμονα αποκλειστικά την αναμέτρηση με την Κόστα Ρίκα (1-1 καν. αγ. και παρ., 3-5 πέν.), η εθνική Ελλάδας ήταν η ομάδα που θα έπρεπε να έχει κερδίσει την πρόκριση σύμφωνα με την απόδοσή της στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Αντίπαλος χωρίς βαριά φανέλα και ιστορία που κάνει και το χειρότερο παιχνίδι του στη διοργάνωση. Παίζει με παίκτη λιγότερο. έχει κυριολεκτικά σκάσει στην παράταση: ανά πάσα στιγμή μπορεί να δεχθεί το γκολ που θα κρίνει τον νικητή.

Η εύκολη εκ των υστέρων κριτική είναι να καταλογισθούν οι ευθύνες της ήττας αποκλειστικά στον Καρνέζη και τον Γκέκα. Όμως… δεν υπάρχει καμία υποχρέωση του τερματοφύλακα να αποκρούσει κάποιο πέναλτυ. Συνήθως, σε μια σειρά πέναλτυ υπάρχει πάντα κάποιο τόσο κακοεκτελεσμένο που κάνει ήρωα τον τερματοφύλακα καθαρά από τύχη: κάποιο πέναλτυ που φεύγει άουτ, κάποιο άλλο τόσο αδύναμο που ο γκολκήπερ μπορεί να το σταματήσει ακόμη κι αν έχει επιλέξει λάθος γωνία. Ο Καρνέζης δεν είχε αυτή την τύχη. Στην πραγματικότητα, η εθνική δεν έπρεπε να αφήσει το παιχνίδι να πάει στα πέναλτυ. Στη διαδικασία αυτή έχει σαφές ψυχολογικό προβάδισμα η ομάδα που βρέθηκε πιο κοντά στην ήττα κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, όχι αυτή που είχε τις περισσότερες ευκαιρίες νίκης. Οπότε, μπορούμε να πούμε αρκετά για την έλλειψη διαύγειας κι αποτελεσματικότητας στην τελική προσπάθεια (του Μήτρογλου ή του Χριστοδουλόπουλου λ.χ.), για την αδυναμία του Τοροσίδη να βγάλει έστω και μία στοιχειωδώς καλή σέντρα σε τόσες φάσεις επίθεσης στις οποίες η εθνική μας βρισκόταν σε πλεονεκτική θέση. Αλλά και πάλι η ατομική κριτική δεν πρόκειται να δώσει μια απολύτως δίκαιη και ακριβή εικόνα του παιχνιδιού. Θα μπορούσε, άλλωστε, να αντιταχθεί ότι ήδη υπήρχε μια δόση τύχης στο γεγονός ότι η εθνική μας κατόρθωσε να ισοφαρίσει στις καθυστερήσεις του κανονικού αγώνα, οπότε η παράταση με την εικόνα της ελληνικής υπεροχής δεν θα είχε υπάρξει ποτέ.

Αρκετές επικρίσεις δέχθηκε κι ο προπονητής. Γνώμη μου είναι ότι το μεγαλύτερο σφάλμα που μπορεί να καταλογιστεί στον Σάντος δεν αφορά το κοουτσάρισμά του κατά τη διάρκεια της τελικής φάσης: και οι αρχικές ενδεκάδες του και οι αλλαγές που έκανε (από το ένα ματς στο άλλο ή κατά τη διάρκεια των αγώνων) είχαν κάποια λογική. Το μεγαλύτερο σφάλμα ήταν η χωρίς αλλαγές επιλογή των ποδοσφαιριστών που είχαν αγωνιστεί στα προκριματικά, χωρίς να ληφθεί υπόψη η μέτρια αγωνιστική κατάσταση αρκετών (λόγω έλλειψης αγώνων, τραυματισμών ή ηλικίας) και η άρνηση μετάγγισης νέου αίματος στην ομάδα.

Ακόμη κι έτσι, πρέπει να ομολογήσουμε ότι ο τελικό απολογισμός της παρουσίας μας στο ΠΚ 2014 είναι θετικός. Αν υπάρχει γλυκόπικρη γεύση οφείλεται στην αίσθηση ότι, όπως τελικά ήρθαν τα πράγματα, μπορούσαμε να πάμε ψηλότερα. Δεν μπορούμε, όμως, να τα έχουμε όλα.

Χάμες Ροδρίγες (Κολομβία)

Χάμες Ροδρίγες (Κολομβία)

ΙΙ.   Και οι υπόλοιποι αγώνες της φάσης των 16

Εάν υπάρχει κάποιο προγνωστικό μας που τελικά επιβεβαιώθηκε, αυτό έχει να κάνει με τον εξαιρετικά αμφίρροπο χαρακτήρα των αγώνων της β΄ φάσης. Μόλις 2 από τους 8 αγώνες κρίθηκαν στην κανονική διάρκειά τους, χωρίς να χρειαστεί παράταση ή και πέναλτυ. Και ο ένας από τους δύο αυτούς αγώνες κρίθηκε με τέρματα που σημειώθηκαν στο τελευταίο δεκάλεπτο.

Η ατυχία της Χιλής: Όπως αναμενόταν, η Χιλή έκανε τη ζωή της Βραζιλίας πάρα πολύ δύσκολη. Η Βραζιλία ίσως εμφανίστηκε λίγο βελτιωμένη στο δημιουργικό σκέλος του παιχνιδιού, αλλά και πάλι ήταν απογοητευτική στην τελική προσπάθεια (είτε στη θέση του φορ βρισκόταν ο Φρεντ είτε ο Ζο). Τα άκρα της με Ντάνι Άλβες και Μαρσέλο ήταν πηγή κινδύνων, αποτελούσαν πραγματικές λεωφόρους για τους επικίνδυνους Χιλιανούς. Η Χιλή στάθηκε καλύτερα στο γήπεδο και στα 120 λεπτά του αγώνα. Με ελάχιστη δόση τύχης θα κέρδιζε με τη βολίδα του Πινίγια στο τέλος της παράτασης. Δεν το κατάφερε και στα πέναλτυ αποδείχθηκε λιγότερη ικανή και, κυρίως, τυχερή από τη διοργανώτρια (1-1 καν. αγ. και παρ., 3-2 πέν.).

Παρόντες και απόντες:  Η μεγάλη αναμέτρηση μεταξύ της Κολομβίας και της Ουρουγουάης κρίθηκε τελικά πριν αρχίσει: η τιμωρία του Σουάρες αποσταθεροποίησε πλήρως την Ουρουγουάη τόσο ψυχολογικά όσο και αγωνιστικά. Η απουσία του καλύτερου επιθετικού της Σελέστε δεν ήταν δυνατό να αναπληρωθεί από κανέναν: ο Φορλάν δεν έχει πια καμία σχέση με τον ποδοσφαιριστή που είχε λάμψει στα γήπεδα της Νότιας Αφρικής, ο Καβάνι μοιάζει εξαντλημένος από την αγωνιστική περίοδο και χωρίς (ακόμη;) την προσωπικότητα του παίκτη που θα πάρει μια ομάδα από το χέρι για να την οδηγήσει στη νίκη. Η Κολομβία πέρα από την υπεροπλία σε έμψυχο δυναμικό (σε αρχική ενδεκάδα και πάγκο) βρήκε τον παίκτη αυτό στο πρόσωπο του Χάμες Ροδρίγες. Ο μεσοεπιθετικός της Μονακό ξεκλείδωσε το ματς με τη βολίδα του στο πρώτο μέρος και σφράγισε τη νίκη πετυχαίνοντας και το δεύτερο τέρμα της ομάδας του (2-0).

«Δεν κάνω θέατρο, βουτώντας, για να κερδίσω πέναλτυ. Απλώς το πρόβλημα είναι ότι οι αμυντικοί, ενώ περιμένεις ότι θα σε βρούν, τραβάνε το πόδι τους την τελευταία στιγμή κι έτσι δεν υπάρχει τελικά επαφή. Εσύ, όμως, δεν είναι δυνατό να μην πέσεις!» (Άριεν Ρόμπεν)

«Είναι αλήθεια ότι στο πρώτο ημίχρονο έκανα θέατρο για να εκβιάσω κάποιο πέναλτυ. Στο τέλος, όμως, ο Μάρκες με βρήκε, υπήρχε παράβαση«. (Άριεν Ρόμπεν)

Πλατούν, χειρουργεία χωρίς αναισθητικό και Πορτογάλος «πεζοναύτης»: Λέγαμε ότι το Μεξικό θα μπορούσε να πετάξει τους Ολλανδούς έξω από τη διοργάνωση. Μοναχά δύο βρομόλεπτα έλειψαν για να γίνει πραγματικότητα κάτι τέτοιο. Οι Μεξικανοί που ήταν σαφώς καλύτεροι στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα οπισθοχώρησαν αδικαιολόγητα (ή μήπως έφταιγε η εξάντληση από ένα παιχνίδι που έγινε καταμεσήμερο και κάτω από τον καυτό ήλιο, όπως διατεινόταν κι ο προπονητής τους;) και το πλήρωσαν. Η ολλανδική αντίδραση και οι μεγάλες ερμηνευτικές ικανότητες του Ρόμπεν με τη συνεργασία του γενναιόδωρου Πορτογάλου διαιτητή έφεραν την ανατροπή και τη Μάρθα Βούρτση του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου στα προημιτελικά και μάλιστα με την προοπτική του ευκολότερου αγώνα στο στάδιο αυτό της διοργάνωσης (1-2). Το Μεξικό δεν κατάφερε ούτε τώρα να σπάσει την κατάρα της φάσης των 16 (στην οποία, κατά απαρέγκλιτο  κανόνα, εγκαταλείπει τη διοργάνωση). Εκτός από την ατυχία, φέτος μπορεί να επικαλεσθεί και τη δικαιολογία των αλλεπάλληλων χειρουργείων χωρίς αναισθητικό.

Στον κόσμο των ιδεών, το πόδι του Ρόμπεν ίσως και να συνάντησε εκείνο του Μάρκες κι η κατάληξη ήταν αυτη που βλέπετε (ΟΚ, αφίσα της γνωστής κινηματογραφικής ταινίας του Όλιβερ Στόουν, 1986)

Στον κόσμο των ιδεών, το πόδι του Ρόμπεν ίσως και να συνάντησε εκείνο του Μάρκες κι η κατάληξη ήταν αυτή που βλέπετε (ΟΚ, αφίσα της γνωστής κινηματογραφικής ταινίας του Όλιβερ Στόουν, 1986)

Ως τώρα, όλα καλά: Η Γαλλία είχε ελαφρά υπεροχή στην αναμέτρησή της με την εξαιρετικά αξιόμαχη Νιγηρία, αλλά χρειάστηκε να φτάσει το τελυταίο δεκάλεπτο για να τη μετουσιώσει σε γκολ (2-0). Εάν πρέπει να αναζητήσουμε την καθοριστική στιγμή του αγώνα, αυτή είναι το οριακά οφσάιντ γκολ που σημειώνει η Νιγηρία στο πρώτο ημίχρονο. Για λίγα εκατοστά, ο αγώνας θα εξελισόταν με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Δεν γνωρίζουμε πόσο θετικά θα αντιδρούσε σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο η σχετικά άπειρη γαλλική ομάδα.

Υψηλή αποστολή: Χωρίς καμία αμφιβολία ο προπονητής και η ομάδα με το υψηλότερο αίσθημα ευθύνης και την απόλυτη συνείδηση της σπουδαιότητας της αποστολής ήταν ο Βαχίντ Χαλίλοτζις και η Αλγερία. Ο Βόσνιος προπονητής άλλαξε τη μισή αρχική ενδεκάδα του σε σχέση με την ισοπαλία πρόκρισης εναντίον των Ρώσων, με το σκεπτικό της μεγαλύτερης φρεσκάδας και της επιλογής των καταλληλότερων για τη συγκεκριμένη μονομαχία με τη Γερμανία. Δικαιώθηκε. Η Αλγερία προκάλεσε τεράστιες δυσκολίες στη γερμανική μηχανή με το ψυχωμένο, αλλά και ορθολογικό παιχνίδι της. Πρεσάρισμα του αντιπάλου και αναζήτηση των κατάλληλων συνθηκών για την εκδήλωση αντεπίθεσης. Η τύχη ξεκλειδώνει το παιχνίδι για λογαριασμό των Γερμανών στο ξεκίνημα της παράτασης και τη φάση του γκολ του Σύρρλε. Όσο για τις δυνατότητες της ομάδας του Χαλίλοτζιτς, η καλύτερη απόδειξη είναι ο εξαιρετικός συνδυασμός που καταλήγει στη μείωση του σκορ (τη μοναδική στιγμή που έχει χαλαρώσει η γερμανική άμυνα, ακριβώς επειδή έχει μόλις επιτευχθεί το 2-0 κι υπάρχει η αίσθηση ότι το παιχνίδι κρίθηκε). Οπωσδήποτε και η παρουσία μερικών εξαιρετικών μονάδων όπως (πρωτίστως) ο Φεγκουλί, ο Σλιμανί ή ακόμη και ο σκόρερ Τζαμπού [Γερμανία-Αλγερία καν. αγ. 0-0, παρ. 2-1].

Ελβετική σπαζοκεφαλιά: Τα πολύ δύσκολα έβαλε κι η Ελβετία στην Αργεντινή, υποκύπτοντας στο τέλος μόλις της παράτασης, και μάλιστα όχι δίχως να φτάσει μια ανάσα από την ισοφάριση στις καθυστερήσεις (καν. αγ. 0-0, παρ. 1-0).  Η Ελβετία εξουδετέρωσε σχεδόν πλήρως το φαβορί χωρίς να παίξει άμυνα-ταμπούρι και χωρίς να παρκάρει κανένα πουλμανάκι στη μεγάλη περιοχή της. Προτίμησε (και κατάφερε) να καταπιεί κυριολεκτικά τους χώρους, προκαλώντας ασφυξία στην αντίπαλό της. Εάν αυτή η ομάδα παιδιών μεταναστών είχε κι έναν αληθινό φορ θα ήταν εξαιρετική. Στην κανονική διάρκεια του αγώνα οι σοβαρότερες ευκαιρίες είναι δικές της. Όσο για την Αργεντινή, δυστυχώς επιβεβαιώνει φόβους και προβληματισμούς. Στατική, χωρίς καλή σύνδεση μεταξύ των γραμμών, με επιθετικούς κουρασμένους και χωρίς εκρηκτικότητα, οι οποίοι αδυνατούν να προκαλέσουν μόνοι τους κινδύνους για τον αντίπαλο. Μετά τον Μέσσι, σχεδόν το χάος. Πετυχαίνουν το γκολ στη μοναδική επίθεση που βρίσκουν απροετοίμαστη την ελβετική άμυνα: το κλέψιμο του Σαμπαλέτα δημιουργεί τις προϋποθέσεις της γρήγορης αντεπίθεσης που θα εξελιχθεί υποδειγματικά και θα καταλήξει στο γκολ του Ντι Μαρία. Θετικό βεβαίως για την Αργεντινή το ότι εκμεταλλεύεται τη μοναδική στιγμή χαλάρωσης της αντιπάλου της. Αρνητικό στοιχείο ο τρόπος αντίδρασης μετά το άνοιγμα του σκορ: απλώς ας τελειώσει το παιχνίδι, ας ροκανίσουμε λίγο τον χρόνο κι όλα θα είναι εντάξει. Έμ, δεν είναι! Η φοβερή ευκαιρία με το δοκάρι του Μπλερίμ Τζεμαϊλί θα μπορούσε να στείλει το παιχνίδι στα πέναλτυ. Ο Θεός μόνο ξέρει τι σόι αντίδραση θα επιδείκνυε η Αλμπισελέστε σε τέτοια περίπτωση.

Ωραίο ματς! Ο τελευταίος αγώνας της φάσης των 16 ήταν τελικά κι ο συναρπαστικότερος, τουλάχιστον όσον αφορά την εξαιρετική παράταση που παρακολουθήσαμε. Γρήγορος ρυθμός και φάσεις σε ολόκληρη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Ένα πρώτο ημίχρονο με σχετική υπεροχή των Βέλγων, αλλά ευκαιρίες εκατέρωθεν. Εικόνα που αλλάζει στο β΄ μέρος με την υποχώρηση των Αμερικανών. Πραγματική πολιορκία του Άλαμο. Τις ΗΠΑ τις σώζουν η έλλειψη διαύγειας των Βέλγων στην τελική προσπάθεια (βλ. Μιραλλάς), ο εξαιρετικός Χάουαρντ κι η τύχη. Κι όμως, στην εκπνοή του αγώνα είναι οι ΗΠΑ που παραλίγο να κλέψουν τη νίκη με την απίστευτη ευκαιρία του Γουωντολόφσκι (όπου ο, προφανώς ανεπαρκής, επόπτης σηκώνει σημαία σε μια πεντακάθαρη φάση). Παράταση και στο πρώτο μέρος της οι Βέλγοι δείχνουν να καθαρίζουν το παιχνίδι: δύο γκολ στα οποία το δίδυμο Ντε Μπρέυνε και Λουκακού (ξεμπούκωσε κι αυτός που είχε δεχτεί τόσες επικρίσεις) εναλλάσσονται σε ρόλους δημιουργού κι εκτελεστή. Κι ενώ είμαστε βέβαιοι ότι το παιχνίδι έχει κριθεί, οι Αμερικανοί απαντούν με την γκολάρα του Γκρην (που μόλις έχει μπει αλλαγή) στην πρώτη επίθεσή τους κατά το β΄ ημίχρονο της παράτασης. Οι Βέλγοι αντιδρούν φοβικά και σπασμωδικά, να διώξουμε τη μπάλα όπως να είναι… Οι ΗΠΑ πολιορκούν, χάνουν ευκαιρίες, αλλά τελικά το αποτέλεσμα δεν αλλάζει: 2-1 και οι Βέλγοι ξανά στα προημιτελικά 28 χρόνια μετά.

ΙΙΙ.   Και οι προημιτελικοί;

Μπογοτά, Κολομβία

Μπογοτά, Κολομβία

Εάν οι αγώνες της φάσης των 16 ήταν εξαιρετικά αμφίρροποι, δεν υπάρχει κανένας λόγος για να μη συμβεί το ίδιο και στους προημιτελικούς.

Για τον πρώτο από αυτούς ούτε προγνωστικό μπορώ να κάνω ούτε κάποιο προαίσθημα για τον τελικό νικητή έχω. Οι Γάλλοι ξέρουν μπάλα, η ομάδα τους είναι καλή, αλλά μου φαίνεται κάπως χαμηλών λιπαρών, άπειρη και τρυφερή για σύγκρουση σε αυτό το επίπεδο. Ίσως ψυχολογικά να έχουν την εντύπωση ότι η αποστολή τους εξετελέσθη, μια και ο πραγματικός στόχος είναι το Ευρωπαϊκό του 2016. Και δεν έχουν ακόμη αντιμετωπίσει μεγάλη ομάδα για να δούμε ποιες είναι πραγματικά οι δυνατότητές τους. Οι Γερμανοί εντυπωσίασαν μόνο στο πρώτο παιχνίδι, με τους καμένους Πορτογάλους. Δείγμα ανεπαρκές. Κι εξακολουθώ να αναρωτιέμαι αν αυτή η ομάδα τους είναι καλύτερη εκείνων του 2010 ή του 2012. Δεν το νομίζω.

Με την εικόνα που δείχνει και το υλικό που διαθέτει, η φετινή Βραζιλία δεν είναι δυνατό, λογικά, να φτάσει μέχρι το τέρμα του δρόμου. Εκτός κι αν εμφανιστεί ριζικά μεταμορφωμένη. Η Κολομβία έχει το ιδανικό προφίλ για να γίνει δήμιος της διοργανώτριας. Εκτός από μια λεπτομέρεια (και ξέρουμε ότι ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες): δεν έχει τη βαριά φανέλα, ούτε την απαραίτητη εμπερία για το επίπεδο αυτό, καθώς είναι πρωτάρα στους προημιτελικούς.

Το Βέλγιο έχει πλούσιο υλικό και μεγάλες δυνατότητες. Στην πορεία έλυσε κάποια από τα προβλήματα μονταρίσματος, αλλά όχι κι όλα (πόσο χρήσιμος είναι ο Φελλαϊνί σε αυτή την υβριδική θέση λίμπερο μεσοεπιθετικού;). Εξακολουθεί να είναι άπειρο και να μην μπορεί να διαχειριστεί ιδανικά τα παιχνίδια του (το είδαμε και στον αγώνα με τις ΗΠΑ). Όταν κάτι πηγαίνει στραβά πανικοβάλλεται. Όλα αυτά θα καθιστούσαν φαβορί τον αντίπαλο, αν δεν επρόκειτο για τη φετινή Αργεντινή με τα τόσα προβλήματα. Ζητείται επειγόντως μεταμόρφωση ομάδας με φορμάρισμα όσων έχουν ως τώρα υστερήσει. Γίνεται; Να βρεθούν πάντως τώρα οι αναγκαίοι δημιουργικοί μέσοι που θα ανυψώσουν το επίπεδο παιχνιδιού των Νοτοοαμερικανών δεν γίνεται, φοβούμαι.

Ο τέταρτος προημιτελικός είναι κι ο μόνος με ακλόνητο φαβορί. Εξαντλημένη και με απουσίες λόγω τιμωριών, η Κόστα Ρίκα θα δυσκολευτεί πολύ για να αποφύγει τη σκληρή μοίρα της ηττημένης απέναντι στους Ολλανδούς.

Το Μουντιάλ αυτό δεν είχε ως τώρα την ομάδα που θα εντυπωσιάσει, δημιουργώντας την πεποίθηση ότι θα είναι κι η τελική νικήτρια. Ούτε και προσέφερε νέα συστήματα και τακτικές. Υπήρξε, όμως, θεαματικό, με παιχνίδια γρήγορου ρυθμού, αρκετά συναρπαστικά ή, έστω, ενδιαφέροντα. Οι πιο πολλές ομάδες είχαν επιθετικό προσανατολισμό και διάθεση να παίξουν καλό ποδόσφαιρο. Θα ήταν πραγματικά άδικο να παραπονεθεί ο τηλεθεατής.    

Advertisements

48 Responses to “Χαμένες ευκαιρίες”


  1. 1 dr7x Ιουλίου 4, 2014 στο 17:44

    Μα επίτηδες το κάνεις; Είκοσι λεπτά πριν αρχίσει το ματς «Ενότητα, δικαιοσύνη και ελευθερία» εναντίον «Ελευθερίας, ισότητας και αδελφοσύνης»;

    Ας το ευχαριστηθούμε και ας σχολιάσουμε μετά…

  2. 3 redkangaroo Ιουλίου 4, 2014 στο 19:35

    «Οι Γάλλοι ξέρουν μπάλα, η ομάδα τους είναι καλή, αλλά μου φαίνεται κάπως χαμηλών λιπαρών»
    Θαρρώ ότι έγραψες τη μεταφορά του Brazil 2014 🙂

  3. 4 dr7x Ιουλίου 4, 2014 στο 20:01

    Μάλλον δίκαιο αποτέλεσμα (πιο χτυπητές οι γερμανικές χαμένες ευκαιρίες), μάλλον κακό παιχνίδι. Η Γερμανία εξακολουθεί να μην πείθει (αλλά προκρίνεται) και η Γαλλία έδειξε ακόμη λιγότερα…
    Για να είμαστε σωστοί όμως, με υγρασία 88%, τι μπάλα να παίξεις δύο η ώρα μεσημεριάτικα;

  4. 5 Νέο Kid Στο Block Ιουλίου 4, 2014 στο 20:12

    Kαθαρό επιθετικό φάουλ του Χούμελς στο γκολ. Πεντακάθαρο πέναλτυ του Σβάινστάιγκερ στον Καμπάυ (ή Ντεμπισύ ήταν;) στο βού ημιχρόνιο.
    Ύπνος Ντεσάμπ (πάλι καλά που δεν έβαλε τον Ζιρού μετά το ματς…)

  5. 6 Νέο Kid Στο Block Ιουλίου 4, 2014 στο 20:20

    Όπως είπε ο μεγάλος Ριβελίνο στην εκπομπή των Μαραντόνα και Μοράλες De zurda :
    http://www.tvpublica.com.ar/articulo/la-visita-de-roberto-rivelino/
    είναι αξιοσημείωτη η έλειψη τεχνιτων ποδοσφαιριστών.
    Κοτζαμαν Βραζιλία έχει έναν (1). Η Αργεντινή 2. Η Ολλανδία 2. κ.λ.π.
    Πόσα χρόνια έχει στην Ευρώπη που η χρυσή μπάλα πάει Μέσι-Ρονάλντο-Μέσι-Ρονάλντο ; Aυτό τα λέει όλα.

  6. 7 rogerios Ιουλίου 4, 2014 στο 20:26

    On est resté sur sa faim, που λένε και στο χωριό μου (και ως μετριοπαθώς γαλλόφιλοι και ως φίλοι του ποδοσφαιρικού θεάματος). Κακό παιχνίδι, κτγμ, χωρίς ρυθμό, με πολλές διακοπές. Οι Γερμανοί διαχειρίστηκαν με μεγαλύτερη εμπειρία το αποτέλεσμα. Για το γκολ του Χούμελς δεν έχω άποψη για όσα λέει ο Νεοκίδιος, το είδα μόνο σε επανάληψη και όχι υπό ιδανικές συνθήκες. Μπορούν να φωνάζουν κι οι Γερμανοί για ένα πέναλτυ στον Κλόζε στο α΄. Δεν νομίζω, πάντως, ότι το παιχνίδι κρίθηκε από τη διαιτησϊα του Αργεντίνου. Μάλλον κρίθηκε από την αδυναμία των Γάλλων να ασκήσουν πίεση εντονότερα και στα σημεία που έπρεπε. Δεν το έχουν ακόμη το απαιτούμενο ειδικό βάρος. 😦

  7. 8 Stazybο Hοrn Ιουλίου 4, 2014 στο 20:55

    Προφητική η εισαγωγική φωτογραφία του άρθρου σου.

  8. 10 π2 Ιουλίου 5, 2014 στο 08:37

    Άπειρη και τρυφερή η Γαλλία έγραψες Ρογήρε, μέσα έπεσες, μόνο που δεν προέβλεψες ότι θα βλέπαμε το πιο βαρετό παιχνίδι του Μουντιάλ. Οι Γερμανοί έδειχναν πανευτυχείς που έπαιρναν την πρόκριση σπαταλώντας τόσο λίγες δυνάμεις.

    Ο βραδινός προημιτελικός είχε περισσότερο δράμα. Στην ψυχολογική προετοιμασία η Βραζιλία (που φοβόταν την πολύ καλύτερη ποδοσφαιρικά Κολομβία) κέρδισε κατά κράτος την Κολομβία (που φοβόταν την διοργανώτρια, η οποία τυχαίνει να φοράει και την πιο βαριά φανέλα του Παγκοσμίου Κυπέλλου). Οι Κολομβιανοί μπήκαν φοβισμένοι και ουσιαστικά μόνο στο τελευταίο τέταρτο επικράτησαν πλήρως.

    Έχει γίνει λίγο της μόδας να βρίζει όλος ο κόσμος τη Βραζιλία. Εγώ, που δεν ήμουν ποτέ οπαδός της, δεν είμαι τόσο αυστηρός. Με εξαίρεση τον ανεκδιήγητο Φρεντ (και τον ακόμη χειρότερο αντικαταστάτη του Ζο), βλέπω μια ομάδα πολύ αθλητική, με γρήγορους, δυνατούς, ψηλούς παίκτες που παίζουν με μεγάλο πάθος. Ναι, ξέρω, δεν περιμένει κανείς αυτό να δει από τη Βραζιλία, αλλά στα δικά μου μάτια είναι αποτελεσματικό (όταν βοηθάει και ο διαιτητής που αφήνει τα σκληρά μαρκαρίσματα όπως χτες) και μάλλον προτιμότερο από κάτι παλιότερες Βραζιλίες με αρτίστες που θυμόντουσαν τα ψυχολογικά τους προβλήματα στα κρίσιμα ματς, ή, ακόμη χειρότερα, κάτι τελείως κυνικές Βραζιλίες που έπαιζαν αντιποδόσφαιρο επίτηδες.

    Στενοχωρήθηκα για τους δύο σπουδαίους νεαρούς, τον Χάμες και τον Νεϊμάρ. Τώρα, τα κάστανα από τη γερμανική φωτιά καλείται να βγάλει για τη Βραζιλία η μόνη γραμμή στην οποία της απέμειναν σταρ, δηλαδή η άμυνα.

  9. 11 rogerios Ιουλίου 5, 2014 στο 13:10

    Ο δεύτερος χτεσινός αγώνας ήταν έτη φωτός ανώτερος του πρώτου, σε όλα τα επίπεδα.

    Έχει μεγάλη συμβολική αξία διότι καταδεικνύει με τρόπο σχεδόν δραματικό την απόκλιση μεταξύ της εικόνας περί Βραζιλίας που ανήκει στο φαντασιακό του Ευρωπαίου ποδοσφαιρόφιλου και της πραγματικής. Χτες στο γήπεδο υπήρχε μία εξαιρετικά τεχνική ομάδα και αυτή ήταν η Κολομβία. Η Βραζιλία κέρδισε χάρη στα στοιχεία που αναφέρει ο π2: κατά πολύ ανώτερη ψυχική ετοιμότητα, μεγαλύτερο πάθος για τη νίκη, βάρος φανέλας και θέσης διοργανώτριας και δύναμη, στα όρια του αντιαθλητικού. Στην προσπάθεια αυτή αναγκαίος συμπαραστάτης και η ανοχή της διαιτησίας: κάρτα πρωτοβγαίνει μετά το 60′ όταν ήδη οι Βραζιλιάνοι έχουν πάρει τον αέρα των Καφετέρος κι ο Χάμες έχει φάει το ξύλο της χρονιάς του. Ακολουθεί το ακυρωθέν γκολ του Γιέπες. για το οποίο διατηρώ σοβαρότατες επιφυλάξεις σχετικά με το αν υπάρχει έστω και το πιο οριακό οφσάιντ που είδαν (;) διαιτητής κι επόπτης.

    Η πλάκα είναι ότι η Βραζιλιάνικη επίθεση δεν δυσκόλεψε ιδιαίτερα την κολομβιανή άμυνα: ο Νεϋμάρ εξουδετερώθηκε, ενώ ο Γέπες έπαιρνε ταυτότητες. Και τα δύο γκολ προέρχονται απο στημένα. Εάν στο δεύτερο όλοι οι έπαινοι πηγαίνουν στην εκτέλεση του Νταβίντ Λουίζ, στο πρώτο υπάρχει καθολική αδράνεια της κολομβιανής άμυνας. Αυτό το γκολ, στο σημείο που επιτυγχάνεται καθορίζει το ρυθμό του παιχνιδιού και ευνοεί βεβαίως την καλύτερη δυνατή εκτέλεση του βραζιλιάνικου σχεδίου μάχης.

    Κρίμα που δεν θα παίξει ο Νεϋμάρ στα επόμενα δύο ματς -περιέργως πως έχω την αίσθηση ότι στο ματς με τους Γερμανούς δεν θα φανεί η απουσία του. Μη μου ζητήσετε να σας το εξηγήσω αυτό, για προαίσθημα πρόκειται.

    • 12 redkangaroo Ιουλίου 5, 2014 στο 13:24

      πάντως μάλλον ξέχασες να σημειώσεις αρχηγέ ότι η γονατιά στη μέση του Νεϊμάρ εν πτήσει μάλλον είναι ο ορισμός του αντιαθλητικού χτυπήματος: κάταγμα σπονδύλου

  10. 13 Mindkaiser Ιουλίου 5, 2014 στο 14:59

    Θα ήθελα πολύ να ισχυριστώ ότι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για τους Οράνιε αλλά, μετά την οσκαρικού επιπέδου βουτιά του Ρόμπεν απέναντι στο αξιόμαχο Μεξικό, θα πρέπει να κάνουν το κάτι παραπάνω για να επανέλθω στις τάξεις των ένθερμων υποστηρικτών τους.

    Η Γερμανία είναι σαφώς χειρότερη από το 2010 και το 2012, αλλά κόντρα σε αυτή τη Βραζιλία που φαίνεται να μην κεφαλαιοποιεί τις επιτυχίες τις για να αποβάλει το άγχος που την διακατέχει, παραμένει στα μάτια μου το φαβορί για την πρόκριση.

    Το Βέλγιο είναι η μόνη ομάδα (μαζί με την Κολομβία που όμως αποκλείστηκε), η οποία μου δίνει το κάτι παραπάνω σε ποδοσφαιρική ευφυΐα. Μακάρι να φτάσουν ψηλά στη διοργάνωση.

  11. 14 Stazybο Hοrn Ιουλίου 5, 2014 στο 15:13

    Είδατε τι παθαίνει κανείς με την τεχνολογία, τη διαρκή ενημέρωση, τα διακόσια ριπλέι; Πλήρης απομυθοποίηση και του ΠΚ, και των παικτών και όλων…

    Πούναι τα παλιά τα χρόνια, με τις ανταποκρίσεις, κατά κανόνα ανθρώπων που δεν ήταν παρόντες, ή ήταν κι είχαν πιει κι ένα ποτηράκι, τα μονοκάμερα, τη χαμηλή ανάλυση…

    Προσθέστε κι αυτό που είπα στην αρχή του μουντιάλ, ότι όσοι ποδοσφαιριστές παίζουν σε πρωταθλήματα που τρέχουν Αύγουστο με Μάιο, και είχαν υποχρεώσεις για 50+ αγώνες, τώρα είναι απλά πεθαμένο το κορμί τους, ή διπλά φαρμακωμένο, έχουμε μια εικόνα κοντά στην αλήθεια, κι όχι την εξιδανίκευση του παρελθόντος. Να τα βράσω και τα 1000+ γκολ του Πελέ και τς ντρίπλες του Γκαρίντσα, ούτε αποδείξεις έχω, ούτε βιομηχανοποιημένο ήταν τότε το ποδόσφαιρο.

    • 15 Νέο Kid Στο Block Ιουλίου 5, 2014 στο 15:50

      Για τις ντρίπλες και τις γκολάρες του Γκαρίντσα υπάρχει αρκετό βίντεο-φούτατζ. Τα 1000+ γκολ του Πελέ είναι απλώς ένα ποδοσφαιρικό …λερναίο. 🙂

      • 16 Stazybο Hοrn Ιουλίου 5, 2014 στο 16:15

        Το υλικό που υπάρχει έχει απαθανατίσει τις πετυχημένες ντρίπλες. Ξέρουμε αν σε κάθε μια πετυχημένη αντιστοιχούσαν πόσες αποτυχημένες; Ξέρουμε και πόσους αγώνες έχανε κάθε παίκτης τότε επειδή η ζωή του δεν ήταν ακριβώς αθλητική; Ξέρουμε αν πέρα από ντρίπλες και σουτ, αδιαφορούσε για την άμυνα,κ.ο.κ.; ΟΚ, άκυρες οι συγκρίσεις, αλλά πραγματικά πολύ λίγο το πρωτογενές υλικό για να βγάζουμε συμπεράσματα.

        Να το ανοίξω για κουβέντα, αλλού, κι όχι εδώ στα ποδοσφαιρικά. Πόσο αξιόπιστη πηγή είναι σε κάθε εποχή ο Τύπος; ειδικά όσο πηγαίνουμε προς τα πίσω; πόση μερίδα του υλικού του δεν είναι πάντα καθ΄ υπαγόρευσιν ή κοπιπαστή από δελτία τύπου, ή μετάφραση ξένων τηλεγραφημάτων τότε, RSS feed items τώρα; Πόσοι είναι οι συνδρομητές των ΑΠΕ-ΜΠΕ /Reuters /AP, που έχουν πρόσβαση σε ολόκληρα τα άρθρα τους, και πόσοι, τάξεις μεγέθους περισσότεροι περιορίζονται στην αναδημοσίευση των ελάχιστων δωρεάν τμημάτων τους; Πόσο κοντά στην αληθινή ιστορική εικόνα (ναι, υπάρχουν πολλές τέτοιες) θα είναι ένας ιστορικός του μέλλοντος που θα βρίσκει την ίδια ηλίθια /τραβηγμένη /άκυρη /υπαγορευμένη είδηση σε χιλιάδες «ενημερωτικούς ιστότοπους» και αντίστοιχες εφημερίδες και κανάλια; Πόσο έγκυρα είναι αυτά που γράφουν σήμερα Καθημερινή, Νέα, Βήμα, Αυγή, όποιος θες, κι αν δεν είναι, μήπως αυτό οφείλεται στη σημερινή μας ευκολία να το διασταυρώσουμε και να το διαπιστώσουμε, σε αντίθεση με το πρόσφατο παρελθόν 25-30 μόλις χρόνων; Και γιατί οι αντίστοιχες «έγκυρες» εφημερίδες του 30 ή του 60 να τις θεωρούμε έγκυρες;

        Και για να φυρίσω στα ποδοσφαιρικά. Ο πιο έγκυρος απ’ όλους ήταν ο Διακογιάννης που έμαθε όλη την Ελλάδα ότι η Έβερτον είναι οι εφοπλιστές, η Τότεναμ οι πετεινοί, η Νιούκασλ οι ανθρακωρύχοι, ως κι ότι η Λίβερπουλ είναι οι κόκκινοι διάβολοι, ο άθλιος… Βγαλμένα όλα απ’ την κεφαλή του κι απ’ την αδυναμία να κατανοήσει 5 αγγλικά προφορικά ή γραπτά. Τοτέμ αθλητικής ενημέρωσης ωστόσο.

  12. 17 Νέο Kid Στο Block Ιουλίου 5, 2014 στο 15:54

    Οι Oλλανδοί έδειξαν για μια ακόμη φορά την παραδοσιακή αφέλειά τους και άγνοια κινδύνου/υπεροψία.
    Άκου να βγει ο άλλος να παραδεχτεί πως έκανε τούμπα! Πού να ξαναπάρεις τώρα μπενάλτ ρε συ Ρόμπεν; Tέτοιους παρορμητισμούς δεν τους έχουν ποτέ οι υπολογιστές Γερμαναράδες ας πούμε.
    -Ήταν πέναλτυ χερ Μueλερ;
    -Πεναλτάρα και κόκκινη κάρτα! (θα έλεγε ο Γκερτ/Χάνσι/Τόμας 🙂 )

  13. 19 Νέο Kid Στο Block Ιουλίου 5, 2014 στο 16:01

    Ξέρω ότι κι εδώ (όπως στου Σαραντάκου) το βελγικό λόμπυ είναι ισχυρό, αλλά μιας και υπάρχει ο φόβος να μη φάμε(φτού! κούφια η ώρα!) φρέσκα λαχανάκια Βρυξελλών σήμερα, ας αναπολήσουμε τη γεύση των παλιών… 🙂
    Λαχανοβόρος (ποιος άλλος;) ο ένας και μοναδικός ΘΕΟΣ!

  14. 20 rogerios Ιουλίου 5, 2014 στο 17:31

    Αγαπητοί φίλοι, σας ευχαριστώ θερμά για τα ωραία σχόλια!

    Καγκουρώ μου, αθλητική δεν μπορώ να την πω την επέμβαση του Σούνιγα, αλλά πάντως έχω δει και πολύ χειρότερα. Μην ξεχνάς ότι ο τραυματισμός του Νεϋμάρ προκαλείται τελικά από το πέσιμο.

    Mindkaiser, μη νιώθεις τύψεις και μην πτοείσαι που έπεσες σε αργεντινόφιλο οικοδεσπότη τον οποίο έχουν πιάσει τα αντιολλανδικά του. 🙂 Για τη Βραζιλία, πάντως, πιστεύω ότι μπορεί να διαχειριστεί τον ημιτελικό με τους Γερμανούς παρά τη δημιουργική ένδειά της.

    Στάζυμπε, εξαιρετικά σχόλια. Δεν θα είχα πολλά να προσθέσω σε αυτά. Συμφωνώ σχεδόν απόλυτα με τους προβληματισμούς σου. Ίσως να έδειχνα λίγο μεγαλύτερη επιείκεια στον Διακογιάννη. Σκέψου να βρισκόταν στη θέση του κανένας Κοντοβαζαινίτης. 🙂

    Νεοκίδιε, μη μασάς. Μπορεί στου Νίκου κι εδώ να υπάρχει τάση φιλοβελγική (στο κάτω-κάτω κι εγώ συμπαθείς τους βρίσκω τους Κόκκινους Διαβόλους), αλλά μην ξεχνάς ότι ο οικοδεσπότης είναι πρωτίστως φίλος της Αργεντινής. Δεν έχεις και ΦΜΠ να δεις φωτογραφίες πατέρα και κόρης με εμφανίσεις της εθνικής Αργεντινής. Και δεν έκανα απολύτως τίποτε για τον προσηλυτισμό: να είναι καλά το Πατίτο Φέο κι η Βιολέττα. Η κόρη βγήκε αργεντινόφιλη χωρίς να καταβάλω καμία προσπάθεια. 🙂

    • 21 redkangaroo Ιουλίου 5, 2014 στο 19:19

      πάντως χωρίς να έχω κανέναν τρομερό λόγο, μια χαρά ομάδα είναι ειδικά φέτος, κάτι λίγο τους αντιπαθώ τους Βέλγους
      μάλλον από το χειρουργείο στα Μιγκ της ΕΣΣΣΔ το 1986 🙂

    • 22 Νέο Kid Στο Block Ιουλίου 5, 2014 στο 21:37

      Άρτι επιστρέψας από …βελγοκρατούμενο ζυθεστιατόριον (λέμε τώρα..) όπου γλέντησα τα κυπριακά βελγικά γατάκια , έχω να πω πως άμα πάρει το Μουντιάλ (υπάρχουν σοβαρές ελπίδες) αυτή η αντιτουριστική Αργεντίνα,θα πάθω μια κρίση αξιών μεγάλη να ούμε, και ελπίζω να μπορέσω να το χαρώ με την ψυχή μου, κι όχι να πιεστώ για να χαρώ. 🙂
      Ρογήρε, έχει το έτερον ήμισυ Ρουφμπουκ και σε επισκέφτηκα ,αλλά δεν είδα φωτό. Τι πρέπει να κάνω για τις δώ; (φατσούλα ντροπής, αλλά τυγχάνω αναλφάβητος από ρουφμπούκ..)

  15. 23 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουλίου 5, 2014 στο 21:33

    Την Αργεντινή με το Βέλγιο δεν την είδα, πάντως με βάση τα έως τώρα ματς, εξαιρέσει της διαχείρισης που έκαναν στο προβάδισμα στο ματς με τις ΗΠΑ στο β’ 15λεπτο της παράτασης, μου είχε δημιουργηθεί η εντύπωση ότι το Βέλγιο θαμπορούσε να κάνει την έκπληξη και να διεκδικήσει μέχρι και συμμετοχή στον τελικό.
    Βοήθησε βέβαια και η εικόνα της Αργεντινής μέχρι σήμερα.
    Φαίνεται ότι δεν μάλλον δεν ήταν έτσι, ίσως τα περίφημα 15 λεπτά με τους αμερικάνους να μην ήταν τυχαία, ίσως να ήταν καλή η Αργεντινή σήμερα.

    Για τους Γερμανούς έχω διαφορετική ..προαίσθηση αγαπητέ Ρογήρε, νομίζω ότι έχουν τύχη απέναντι στους Βραζιλιάνους.

    Να προσθέσω απλώς στο ποστ σου ( το οποίο προφανώς βρίσκω να με εκφράζει κλπ κλπ) ότι πρέπει να πιστώσουμε στην ελληνική ομάδα ότι έχει εμπεδώσει πλέον το αίσθημα αυτοπεποίθησης ότι μπορεί να καταφέρνει ακόμα και ..κουλά και ότι αυτή η αυτοπεποίθηση ξεπερνάει μία γενιά ποδοσφαιριστών και γίνεται παράδοση.

  16. 24 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουλίου 5, 2014 στο 21:39

    redkangaroo; 1986 στη ..συμπρωτεύουσα γίνεται πορεία του χώρου (εξωκοινοβουλευτική αριστερά και τέτοια) για το ..τσερνομπίλ.
    Η πορεία σταμάτησε στην Εγναντία κάτω από τα γραφεία του ΚΚΕ και με αφορμή το σύνθημα «Βέλγιο Ρωσία 4-3» άρχισε ένας γόνιμος διάλογος μεταξύ των πορευόμενων και κάποιων στελεχών του κόμματος από ..τα παράθυρα.
    Ανταλλάχθηκαν για ώρα διάφορα επιχειρήματα στα γαλλικά, όχι ακριβώς σαν αυτά που χρησιμοποιούν ο Νεοκίδιος και ο Ρογήρος εδώ, αλλά άπταιστα πάντως 🙂

    • 25 redkangaroo Ιουλίου 5, 2014 στο 22:16

      αυτά είναι Γαλλικά, αγαπητέ Αναγνώστη!
      στο καφενείο της Παντείου είχε αναλυθεί ενδελεχώς ο συγκεκριμένος αγών, με τσιτάτα από Λένιν έως Βαλερί Λομπανόφσκι

  17. 27 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουλίου 5, 2014 στο 22:58

    βέβαια (θα πρόσθετα) 🙂
    Η φετινή Βραζιλία δεν είναι (με τίποτα κατά τη γνώμη μου) χειρότερη από αυτή του 94, άλλωστε το υπα;ινίχθηκε και ο Π2 (αν δεν τον παρερμηνεύω), η Γερμανία καλή είναι, με την Αργεντινή υπάρχει ένα θεματάκι, αλλά ας περιμένουμε, τώρα άμα το πάρει η Κόστα Ρίκα τι να πω, προφανώς το ζήτημα που θα συζητάμε δεν θα είναι αν θα είναι χειρότερη από τις άλλες παγκόσμιες πρωταθλήτριες.

  18. 28 Stazybο Hοrn Ιουλίου 5, 2014 στο 23:00

    Όποιος ψηφίζει όχι, ας γράφει ποια θεωρεί χειρότερη σε ποιο ΠΚ.

    Εγώ ψήφισα ναι.

    • 29 redkangaroo Ιουλίου 5, 2014 στο 23:15

      ψήφισα όχι , έτσι
      βασικά το ερώτημα είναι εντελώς οφ
      οι δυο φιναλίστ (όποιες κι αν είναι ) έχουν να παίξουν 2 καθοριστικά ματς ακόμα, ας τα παίξουν και ας πούμε
      οπότε τι κάνουμε; κουίζ για πίπηδες;
      (χειρότερο το Μπραζίλ του 94 από το φετινό; μμμμ)

      • 30 Stazybο Hοrn Ιουλίου 5, 2014 στο 23:21

        Αν θεωρείς ότι κάποια από τις 5 είναι καλύτερη από όσες προηγούμενες τροπαιούχους παρακολούθησες, καλά έκανες.

        Αλλιώς, δεν κατάλαβες την ερώτηση 😉

      • 31 redkangaroo Ιουλίου 5, 2014 στο 23:44

        την ερώτηση νομίζω την κατάλαβα (εκτός αν είμαι βλαξ)
        λέω απλά ότι δίχως τα καθοριστικά δύο ματς (ημιτελικό τελικό) είναι δύσκολο να κρίνεις …
        εκτός αν το κρίνετε εσείς αγαπητέ διότι είστε έξυπνος
        οπότε τι να συζητάμε

  19. 33 spiral architect Ιουλίου 6, 2014 στο 01:09

    Tίκος, δεν είναι κάθε μέρα του Αη Γιαννιού!
    Ολλανδία. 🙂

  20. 34 rogerios Ιουλίου 6, 2014 στο 01:10

    Αγαπητοί, ειρήνη υμίν!

    Ας ξεκινήσω με τα δαιμόνια που εξαπέλυσε ο Στάζυμπος. 🙂 Πιστεύω ότι είναι άδικο να ψηφίσουμε αυτή τη στιγμή κι ενώ απομένουν δύο καθοριστικότατοι αγώνες για την τελική τροπαιούχο. Κυρίως, πριν ψηφίσει κανείς καλό θα ήταν να ξαναδεί προσεχτικά όλα τα αποτελέσματα των κυπελλούχων του παρελθόντος και να προσπαθήσει να φέρει στη μνήμη του την αίσθηση που είχε τότε, μετά από κάθε αγώνα, πριν καν τελειώσει η διοργάνωση. Πιστεύω ότι θα αναθεωρήσει μάλλον τις απόψεις του. Διότι, η τελική αίσθηση δεν έχει τόσο να κάνει με το αν η τροπαιούχος έπαιξε διαστημική μπάλα ή (συνήθως) όχι, αλλά με το αν κέρδισε δίκαια το ΠΚ, με το αν υπάρχει ή δεν υπάρχει κάποια διαιτητική ή άλλη εύνοια που να αμαυρώνει την επιτυχία της.

    Ας μην πάμε μακριά. Η Ισπανία κέρδισε κατά γενική ομολογία δίκαια το ΠΚ του 2010. Ποιο σούπερ παιχνίδι έκανε; Κανένα (εκτός αν μετράτε το 2-0 επί της Ονδούρας, το μόνο ματς που κέρδισε με δύο γκολ διαφορά). Όλα μα όλα τα νοκ άουτ παιχνίδια απλώς τα διαχειρίστηκε κερδίζοντας με 1-0. Για να μην πω ότι τον προημιτελικό με την Παραγουάη μάλλον έπρεπε να τον χάσει. 😉

    Επομένως, όχι, βρίσκω άδικο να πούμε από αυτήν την ώρα ότι η άγνωστη νικήτρια του 2014 θα είναι η χειρότερη.

    Νεοκίδιε, τις σπάνιες φορές που αναρτώ στο ΦΜΠ φωτό των παιδιών μου τις ορίζω να είναι ορατές μόνο στους ΦΜΠ φίλους. Πες στη σύζυγο να μου κάνει πρόταση φιλίας. 🙂

    • 35 Stazybο Hοrn Ιουλίου 6, 2014 στο 11:31

      Πιστεύω ότι είναι άδικο να ψηφίσουμε αυτή τη στιγμή κι ενώ απομένουν δύο καθοριστικότατοι αγώνες για την τελική τροπαιούχο.

      Εγώ, με σαφήνεια, ζήτησα τώρα τη γνώμη σας, πριν καν λήξει ο τελευταίος προημιτελικός. Δεν θες να ψηφίσεις για τους χι λόγους, όλα καλά, σεβαστή η θέση. Ψηφίζεις; είτε ναι, είτε όχι; παναπεί έχεις άποψη, με τα ως τώρα δεδομένα .

      Δεν έφερα για επιχείρημα εκδικήσεις παλιών πολέμων κι άλλα παιδικά ψευτοεπαναστατικά… 😉

  21. 36 redkangaroo Ιουλίου 6, 2014 στο 10:03

    Διαβάζω στα ρεπορτάζ ότι ο γάτος (όπως αποδείχτηκε) Φαν Xάαλ την είχε προαποφασίσει την αλλαγή γκολκήπερ μελετώντας τα στατιστικά των δυο στα πέναλτι, μάλιστα στον Κρουλ το είχε πει πριν τον αγώνα… του βγήκε κι η αλλαγή 30» πριν από τη λήξη.

  22. 37 Νέο Kid Στο Block Ιουλίου 6, 2014 στο 10:26

    Εδώ που τα λέμε, έχει τα δίκια του ο Στάζυμπος. Δεν είναι ποδόσφαιρο αυτό που βλέπουμε! Η «τεχνική» και η «τακτική» των ομάδων εξαντλείται στο πώς θα κερδίσουμε κανα κόρνερ! αν δε(χωρίς ν :-)) κερδίσουμε κανα δυο φάουλ(με τούμπες..) έξω από την περιοχή…γιουπι! πρωταθλητές κόσμου!
    Γάτος μεν ο Βαν Χααλ, αλλά πόσο τραγικό είναι να σχεδιάζει ο προπονητής της μεγάλης Ολλανδίας τα πέναλτυ εναντίον της Κοταρίκας;;!
    Το Π.κύπελλο αυτή τη στιγμή στους 4,μετά τις αποχωρήσεις των Νεϋμαρ και Ντι Μαρία, έχει 1(έναν) σούπερ παικταρά ,το Μέσσι. 1 (έναν) παικταρά τον Ρόμπεν, κι έναν μεγάλο παίκτη τον Σνάιντερ. KΑΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ TEXNIKA .
    Eχει βέβαια και το φοβερό πάθος των Βραζιλιάνων.

  23. 38 Νέο Κid Ιουλίου 6, 2014 στο 11:15

    Ο τραυματισμός του Ντι μαρία, τράβηγμα στο δεξί δικέφαλο σε φάση/σουτ χωρίς ιδιαίτερη ένταση, αλλά μετά από ροβολητό για να προλάβει τη σούπερ μπαλιά διαβήτη του Μέσι, είναι πολύ τυπικός και ενδεικτικός «καψίματος». Τα είχε δώσει και όλα με την Ελβετία.

  24. 39 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουλίου 6, 2014 στο 12:09

    Είναι αυτό που λέμε εξαρτάται πώς το βλέπεις ή μάλλον εξαρτάται το τι θέλεις να αναδείξεις (ας πούμε προς συζήτηση).

    Έτσι ενώ όντως είναι πολύ παρακινδυνευμένο να βγάλεις τελική αξιολόγηση από τη φάση των 8, από την άλλη έχει ενδιαφέρον η οπτική του Νεοκίδιου ..αποπάνω μου, δηλαδή πώς ερμηνεύει την «πρόκληση» για την ψηφοφορία.

    Ας πούμε το 82 τι θα λέγαμε για την Ιταλία αν την αξιολογούσαμε στη φάση των 8 (πριν το ματς με τη Βραζιλία) στην ερώτηση αν το έπαιρνε αυτή αν θα ήταν η χειρότερη παγκόσμια πρωταθλήτρια έβερ.

    Όμως ήδη είχε διαφανεί ότι πολλές και διαφορετικές ποδοσαφαιρικές προτάσεις είχαν κατατεθεί στο εν λόγω ΠΚ και είχαμε ήδη απολαύσει τη διαδικασία ανταγωνισμού μεταξύ αυτών με πρέσβεις (τους) τη Βραζιλία, τη Γερμανία και αρκετές ακόμη. (διαφορετικές όμως από τις προηγούμενες).

    Αντίστοιχα στο προηγούμενο, αυτό της Αφρικής, πέραν αυτών που επισημάινει ο Ρογήρος, μου άφησε την αίσθηση ότι κάτι ενδιαφέρον είδαμε που αφορά και το μετά.

    Αντίθετα το 94 έμεινα με την αίσθηση ότι απλώς επισφραγίστηκε η στασιμότητα, μέσω της ανυπαρξίας μιας πρότασης ή αφήγησης που λέμε ..κουλτουριάρικα η οποία θα μας τραβούσε το ενδιαφέρον για τα επόμενα χρόνια.

    Φυσικά και είναι ιεροσυλία να συγκρίνουμε το δίδυμο Ρομάριο-Μπεμπέτο με το Φρεντ-Χουλκ 🙂 , αλλά η αντιμετώπιση της πρόκλησης από τη Βραζιλία τότε μου φαίνεται πολύ πιο συντηρητική από αυτήν της σημερινής.

    Να προσθέσω επίσης στα όσα αναφέρει ο αγαπητός Νεοκίδιος και με τα οποία συμφωνώ (ξέμειναν στους 4 ένας (1) μεγάλος παίκτης κλπ κλπ), ότι υπάρχουν ακόμη και κάποιοι πάααααρα πολύ καλοί τεχνικά και βρίσκω ενδιαφέρον ότι κάποιοι ..συνωστίζονται στην ίδια ομάδα.

    Στην ..ακατανόμαστη συμμετέχουν Οζίλ, Μύλερ και μερικοί ακόμη που εκτός του ότι είναι καλοί τεχνικά …καθέκαστος μεμονωμένα, είναι και καλοί όταν συνδυάζονται.
    Θα δούμε λοιπόν.

    Τέλος και με την ευκαιρία της συζήτησης αυτής θα ήθελα να προσθέσω στα όσα επισημάνθηκαν στην αρχική παράγραφο του ποστ, αυτή με τα πλάγια γράμματα (*), 2 σημεία.

    Το ένα είναι ότι ότι οι δραστηριότητες που γίνονται «όνειρα μεγάλης έντασης», γίνονται μέσω διαδικασιών απόδοσης σε αυτές τις δραστηριότητες και ιδιοτήτων πέραν αυτών που η δραστηριότητα συνεπάγεται ως τέτοια.

    Θεωρώ λοιπόν αναπόφευκτο να αποδίδονται και ιδιότητες, που έχουν να κάνουν με την ανάγκη των προσώπων ή κοινωνικών ομάδων να βρουν πρόσφορες δραστηριότητες για να τις αποδώσουν.
    Άσχετες με τη δραστηριότητα προφανώς και φυσικά στον αστερισμό όσων αναφέρονται στην αρχή του ποστ.

    Και το ποδόσφαιρο είναι από τις πιο ..πρόσφορες για κάτι τέτοιο.

    Αυτό που νομίζω ότι έχει σημασία είναι να θέσουμε ως κεντρικό το ζήτημα της διαμεσολάβησης, γιατί πιστεεύω ότι είναι ο μόνος ρεαλιστικός τρόπος για να μπει φρένο στο να ..ξεφεύγει η κατάσταση και να γίνονται όσα αναφέρονται στην εισαγωγή του παρόντος ποστ.

    Όταν αποφάσισε ο παλαι ποτέ διπολισμός (ΗΠΑ ΕΣΣΔ) να αναγορεύσει σε πεδίο αναμέτρησης των «μοντέλων» του κάθε πόλου τον αθλητισμό, αν κάποιο άθλημα αντιστάθηκε περισσότερο στην απέξω και βίαιη ιδεολογική σηματοδότησή του, διατηρώντας στη συνείδηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης τα χαρακτηριστικά του παγκόσμιου ονείρου μεγάλης έντασης, αυτό ήταν το ποδόσφαιρο.

    Και η υπεράσπιση αυτής της ιδιότητας δεν έγινε σε κάποιο κλειστό άθλημα με τους ειδικούς που μπορούσαν να επιβάλλουν την ανάγκη των διαμεσελαβήσεων.

    Έγινε σε κάποιο που εκατομμύρια άνθρωποι (οι φίλοι του αθλήματος) είχαν και το κίνητρο και τη δυνατότητα (το τραπέζι δηλαδή) να υπερασπίσουν το ρόλο τους ως διαμεσολαβητές.

    Έτσι η δεύτερη προσθήκη έχει να κάνει με την παρατήρηση ότι η συζήτηση περί των ποδοσφαιρικών, η ποδοσφαιρολογία θα λέγαμε, λειτουργεί και ως τετοια, αυτό που οι ..διαλεχτικοί λένε σχετικά αυτόνομα 🙂 :

    Αυτή η λειτουργία έχει ισχυρά χαρακτηριστικά και παράλληλα και μεγάλη δύναμη που καθορίζει τελικά και τη δραστηριότητα την ίδια (τη φύση του ποδοσαφαίρου ή του παιχνιδιού θα λέγαμε …μεγαλοστόμως).

    Στο κάτω κάτω στα όνειρα όλα επιπρέπονται, όχι για τίποτα άλλο, αλλά για να μην υπάρχει ζόρι στο να κρατήσουμε κανόνες όταν ήμαστε ..ξύπνιοι 😆

    ΑΠό αυτήν την άποψη είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος 🙂

    (*) συνηθίζεται όταν θέλουμε να αντικρούσουμε μια άποψη να λέμε ότι καταρχήν συμφωνούμε και μετά δια της κατάθεσης επιμέρους αιρέσεων ή ..προσθηκών να την αμφισβητούμε.
    ΕΙλικρινά αγαπητοί, δεν ισχύει κάτι τέτοιο καθόσον με αφορά, βρίσκω τα όσα αναφέρθηκλαν στο προοίμιο αυτου΄του ποστ εξαιρετικά εύστοχα και καίρια και όταν λέω ότι θέλω να συμπληρώσω το εννοώ.

  25. 40 rogerios Ιουλίου 6, 2014 στο 13:21

    Αναγνώστη, υποκλίνομαι! Κι ευχαριστώ πολύ για το εξαιρετικό σχόλιο που ανοίγει πολλά θέματα.

    Στάζυμπε, με μένα μιλά και μη με κατηγορείς αδίκως! 🙂 Σου εξηγώ γιατί το θεωρώ άδικο αυτή τη στιγμή. Δικαίωμα να διαφωνούμε νομίζω ότι έχουμε (και ψήφισα ήδη: όχι, διότι συγκρίνοντας με βάση την αγωνιστική απόδοση πιστεύω ότι η όποια ομάδα κατακτήσει τελικά το τρόπαιο έχει τη δυνατότητα να κάνει συνολικά τουλάχιστον ισάξιες εμφανίσεις με την Ισπανία του 2010 ή τη Γερμανία του 1990). Ά, και για να μην ξεχνιόμαστε: οπωσδήποτε θα είναι καλύτερη από την Αγγλία του 1966. 😉

    Ξαναλέω, όμως, είναι δύσκολο να συγκρίνεις σαφή και φρέσκια αγωνιστική εικόνα με αναμνήσεις (και με γνώση του τι επακολούθησε κάθε φορά].

    Νεοκίδιε, σωστή επισήμανση για τον τραυματισμό «καψίματος» του Ντι Μαρία.

    Προσθέτω και τη ΦΜΠ ανάρτηση που έκανα αμέσως μετά την ολλανδική πρόκριση:

    «Οι συνομήλικοι κι οι μεγαλύτεροι θα θυμούνται τον επαναληπτικό προημιτελικό αγώνα του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ της περιόδου 1976-77, μεταξύ ΑΕΚ και Κουήνς Παρκ Ρέηντζερς. Η ΑΕΚ είχε χάσει με 0-3 στο Λονδίνο, αλλά στη Νέα Φιλαδέλφεια (16 Μαρτίου 1977) κατόρθωσε να νικήσει με το ίδιο σκορ (Θ. Μαύρος 11′ και 65′ , Δ. Παπαϊωάννου 81′), στέλνοντας το παιχνίδι σε παράταση. Λίγο πριν τελειώσει η παράταση, ο προπονητής της Ένωσης (Φράντισεκ Φάντρονκ) αντικατέστησε τον βασικό του τερματοφύλακα (τον Στεργιούδα) με τον Νίκο Χρηστίδη, ειδικά για τη διαδικασία των πέναλτυ. Ο Χρηστίδης απέκρουσε δύο πέναλτυ των Άγγλων και (μολονότι νωρίτερα ο Τάκης Νικολούδης είχε χάσει το δικό του) χάρισε στην ΑΕΚ την πρόκριση στα ημιτελικά (7-6).

    Το ίδιο κόλπο έκανε απόψε κι ο Λουίς Φαν Χάαλ αλλάζοντας τον Γιάσπερ Σίλλεσσεν με τον Τιμ Κρυλ. Με δύο αποκρούσεις πέναλτυ ο τερματοφύλακας της Νιούκασλ έγινε ο ήρωας του αγώνα και της ολλανδικής πρόκρισης στα ημιτελικά του ΠΚ.

    ΥΓ: Ποτέ δεν είχα ξαναδεί σε αγώνα τέτοιου επιπέδου τερματοφύλακα να πηγαίνει να πουλήσει τσαμπουκά στον αντίπαλο εκτελεστή πέναλτυ. Συμπεριφορά αλάνας. Εάν ο δράστης ήταν κανένας Λατινοαμερικάνος θα είχε βουήξει το σύμπαν για «δυσφήμηση του αθλήματος» και «αλλοίωση του αποτελέσματος». Όταν πρόκειται, όμως, για Ολλανδό που αγωνίζεται σε βρετανική ομάδα, έ, είναι υπεράνω υποψίας και κατηγοριών. 😉 «

    • 41 redkangaroo Ιουλίου 6, 2014 στο 14:02

      για τους τσαμπουκάδες και τη μαγκιά που πήγε να πουλήσει ο τέρμας συμφωνούμε…
      πάρτε και το φιλμάκι με το Χρηστίδη το 1977, αλλά και τα γκολ Μαύρου και Παπαϊωάννου (ποιος είναι ο σπήκερ; Φουντουκίδης ή Σταύρος Τσώχος;)
      (διορθώστε με αλλά ο Χρηστίδης κάτι σαν παλαίμαχος δεν εθεωρείτο στην ΑΕΚ τότε;)

    • 45 Νέο Kid Στο Block Ιουλίου 6, 2014 στο 16:02

      Ρογήρε, για την Αγγλία του 66 δεν έχω ολοκληρωμένη άποψη, αλλά μού φαίνεται κομμάτι δύσκολο ας πούμε να ήταν «χειρότερη» από τη Γερμανία του 54 (είχαν φάει 8 στον πρ.γύρο απ’τους μαγυάρους, αλλά φρόντισαν να -σχεδόν- σπάσουν τα ποδάρια του Πούσκας ,οπότε τον βρήκαν «κάπως» απέναντί τους στον τελικό, και με μια διαιτησία 80-20 ..η δουλειά έγινε)
      Για τη Γερμανία του 90 όμως, σε βρίσκω τελείως φάουλ. 🙂
      Mπορεί τα ώτα μας να είχαν επιβαρυνθεί από τους αχάππαρους έλληνες σπήκερ περί «Μηχανής», Πάντσερ, Συστήματος «Κάβουρας» του Κάιζερ Φραντς κι άλλα τέτοια στερεότυπα, αλλά είχαν κάποιους παικτες που ΗΞΕΡΑΝ ΠΟΛΛΗ ΜΠΑΛΑ! Mατέους, Κλίνσμαν, Φέλερ, Έντερ κ.α.

  26. 46 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουλίου 6, 2014 στο 14:57

    «Αυτός ο Γουέμπ αγαπητοί ακροαταί χτυπάει δυνατά (μπένανλντυ) και πολλές φορές …πάει και άουτ» και ακολούθως πριν ..αλέκτωρ λαλήσει «τόπιασε, τόπιασε, τόπιασε» αναφώνησε ..τρις (δυστυχώς εκεί σταματάει το βίδεο)
    Εγώ ψηφίζω Κοντοβαζαινίτη 😆

  27. 47 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουλίου 6, 2014 στο 16:25

    Δυστυχώς (φευ) πάλι θα συμφωνήσω με τον προλαλήσαντα.
    Και παίκτες πρώτης γραμμής διέθεταν, τεχνικά, ..αλλά και γενικότερα, αλλά και έπαιξαν και μπάλα.
    ΑΠό το πρώτο ματς ξεκαθάρισαν τα πράγματα (4άρα στους Γιουγκοσλάβους, μιλάμε είχα σκάσει γιατί είχα φάει το παραμύθι περί βραζιλιάνων της Ευρώπης, βιρτουόζων που θα έκαναν τα ψηλά γερμανικά σέντερ μπακ ..άλογα και κάτι τέτοια) και ακολούθως εκτός του ότι πήγαιναν τρένο έπαιζαν και μπάλα ..εμφατικά.
    Νομίζω ότι απλώς μας έχει μείνει η αίσθηση της αδικίας στον τελικό με το ανύπαρκτο πέναλντυ, τότε που πήγε ο μέγας Μαραντόνα να τους κλέψει μόνος του το τρόπαιο.
    Και αν το 86 ήταν ..κάπως μόνος, για να πάρει η Αργεντινή ΠΚ δηλαδή, κατά τα άλλα πλαισιωνόταν από καλούς παίκτες, το 90 ήταν σχεδόν μόνος.

    Απλώς ο άλλος (Μαραντόνα) διέθετε το εκτόπισμα η παρουσία του να φτιάχνει ιστορίες συναισθημάτων και ..αισθημάτων πολύ έντονων και τέτοιων που καθορίζουν τη μνήμη (αποκλεισμός της Ιταλίας, οι νότιιοι που διατρέχουν τα έθνη κράτη, μια ενέργεια στο ματς με τη Βραζιλία αυτή της πάσας στον Κανίγια κλπ κλπ )
    Και αυτό που έμεινε είναι ότι οι μόνοι που μπορούσαν να σταματήσουν τις ομάδες στις οποίες έπαιζε ήταν τα ενεργούμενα του ..χαβελάτζε και του Πελέ.
    Μία ο διαιτητής στον τελικό του 90, μία οι αρμόδιοι για το ντόπινγκ το 94, μία που οι διοικήσεις των ιταλικών ομάδων (του νότου) δεν διέθεταν το αναλογούν στην ρπόκληση ανάστημα να τα βάλουν με τους βόρειους και να υποστηρίξουν την αφήγησή του κλπ κλπ.

  28. 48 rogerios Ιουλίου 6, 2014 στο 16:45

    Για τον εκφωνητή του ΑΕΚ-ΚΠΡ ξαναλέω ότι δεν εχω ιδέα. Δεν θυμάμαι ποιος έκανε την τηλεοπτική μετάδοση, αλλά πάντως η φωνή που ακούγεται στα στιγμιότυπα που παρέθεσε το Καγκουρώ είναι κατά πάσα πιθανότητα από ραδιοφωνική περιγραφή.

    Για τη Γερμανία του ’90: η νίκη στον τελικό είναι προϊόν διαιτησίας. Αυτό είναι αρκετά σημαντικό πρόβλημα για την αξιοσύνη της, μολονότι είχε όντως κάνει και καλά παιχνίδια (βασικά αυτό με τους σκορποχώρηδες Γιούγκους, δεν έκαναν κανένα άλλο σπουδαίο).

    Όσο για την Αγγλία του ’66 αποτελεί για μένα τον ορισμό της προκαθορισμένης νικήτριας. Ποτέ δεν θα έπρεπε να έχει περάσει την Αργεντινή. Και καθάρισε με το γκολ που δεν μπήκε ποτέ. Χρειαζόμαστε κι άλλες αποδείξεις;


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουλίου 2014
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Ιον. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Στατιστικά

  • 48,433 hits

Αρέσει σε %d bloggers: