Κάποιοι πέφτουν μα σηκώνονται, κάποιοι άλλοι μένουν για πάντα ασάλευτοι στη νοτισμένη γη

 

Αλικσάντρ Ντεϊνέκα "Η Άμυνα της Σεβαστούπολής", 1942

Αλικσάντρ Ντεϊνέκα «Η Άμυνα της Σεβαστούπολής», 1942

Κι ανάμεσά τους βρίσκονται γενναίοι και δειλοί, άτυχοι κι απερίσκεπτοι. Γιατί σ’ αυτήν την προσομοίωση πολέμου που ονομάζεται ποδόσφαιρο πρέπει να συνδυάζεται το ακόρεστο πάθος για τη νίκη με την ψυχραιμία, τη διορατικότητα και την ευφυΐα που θα οδηγήσουν στη σωστή επιλογή την κρίσιμη στιγμή. Διαφορετικά ο νόμος είναι πολύ σκληρός. Κατά μείζονα λόγο στη διοργάνωση αυτή που δεν συχωρεί σχεδόν τίποτε.

Άλβαρο Περέιρα

Άλβαρο Περέιρα

Βρισκόμαστε στο Σάο Πάουλο, στο 60ό λεπτό της αναμέτρησης Ουρουγουάης-Αγγλίας. Ο Άλβαρο Περέιρα επιχειρεί με αυτοθυσία να ανακόψει τον επιτιθέμενο Στέρλινγκ. Ο Άγγλος ποδοσφαιριστής βρίσκει τον αντίπαλό του στο πρόσωπο, πρώτα με το παπούτσι, έπειτα με το γόνατο. Ο Περέιρα βρίσκεται αναίσθητος στο έδαφος. Για κάποιες στιγμές δεν κινείται καθόλου. Τον μεταφέρουν εκτός αγωνιστικού χώρου ώστε να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες. Συνέρχεται. Ο γιατρός της νοτιοαμερικάνικης ομάδας ζητεί αλλαγή. Τότε ο Περέιρα αρχίζει να ουρλιάζει σαν αγρίμι. «Είμαι εντάξει! Είμαι έτοιμος! Μπορώ να παίξω!» Η απόλυτη αυταπάρνηση. Το απόλυτο πάθος για τη νίκη.

Ο όμιλος των γενναίων: Η Ουρουγουάη ξεκίνησε τη διοργάνωση με το αριστερό. Μπήκε στο γήπεδο απροετοίμαστη κι έχοντας φανερά υποτιμήσει τον αντίπαλό της. Μέχρι να καταλάβει τι συμβαίνει κι ότι έχει απέναντί της μια ομάδα γρήγορη, τεχνική και φιλόδοξη, το πλεονέκτημά της στο σκορ έχει εξανεμιστεί.  Για την ακρίβεια προσπαθεί πλέον, ζαλισμένη και λαβωμένη, να ισοφαρίσει την Κόστα Ρίκα του Κάμπελλ. Μόνο που όταν έχεις πλανηθεί σε όλα δεν πρέπει να περιμένεις να σ’ ευνοήσει η τύχη. Το αντίθετο! Η ομάδα από την Κεντρική Αμερική πετυχαίνει και τρίτο γκολ με τον αναπληρωματικό της Μάρκο Ουρένια ο οποίος μόλις έχει περάσει στο παιχνίδι: εξαιρετική κίνηση στον κενό χώρο και τέλειο πλασέ για το 3-1. Η Ουρουγουάη, μια από τις ομάδες που πολλοί περιμένουν να πετύχει κάτι σπουδαίο σε τούτο το ΠΚ, έχει τελειώσει το πρώτο παιχνίδι της χάνοντας με διαφορά δύο γκολ από τη θεωρητικά ασθενέστερη ομάδα του ομίλου και με επιπλέον απώλεια την αποβολή του Μάξι Περέιρα. Χειρότερα ίσως και να μη γίνεται.

Πέντε ημέρες αργότερα, η Ουρουγουάη είναι μια άλλη ομάδα. Έχει πλέον θυμηθεί την ιστορία και την αξία

Λουίς Σουάρες

Λουίς Σουάρες

της. Έχει ξανά στις τάξεις της τον τραυματία Λουίς Σουάρες. Σε ένα ματς μεγάλης ποδοσφαιρικής έντασης και ομορφιάς, από αυτά που μόνο το Παγκόσμιο Κύπελλο προσφέρει, κατορθώνει να επικρατήσει της Αγγλίας με 2-1 και να ανακτήσει τις ελπίδες της για πρόκριση. Ένα σύνολο ενωμένο που αγωνίζεται με ξεχωριστό πάθος κι έχει ως επιπλέον πλεονέκτημα την ύπαρξη ποδοσφαιριστών μεγάλης αξίας σαν τον Καβάνι ή τον σκόρερ και των δύο τερμάτων Σουάρες.

Κι αν η Ουρουγουάη νίκησε δίκαια, οφείλω να ομολογήσω ότι αυτή τη φορά η Αγγλία άξιζε κάτι καλύτερο στο Μουντιάλ από ένα διαφαινόμενο αποκλεισμό. Μετά από πολλά χρόνια έπαιξε καλό ποδόσφαιρο, είχε στη σύνθεσή της παίκτες με πολύ ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά (σαν τον Στάρριτζ λ.χ.), αλλά στάθηκε άτυχη πέφτοντας στον δυσκολότερο δυνατό όμιλο. Γιατί πριν από τους Ουρουγουανούς, είχαν περάσει κι οι συνήθεις ύποπτοι Ιταλοί. Με ένα υλικό που στα χαρτιά μάλλον δεν εντυπωσιάζει, πλην όμως με όλες τις παραδοσιακές αρετές των ιταλικών ομάδων: υψηλή τεχνική κατάρτιση, τακτική κουλτούρα επιπέδου καθηγητή πανεπιστημίου, ομαδικό πνεύμα. Η νίκη τους στο Μανάους επί των αξιόμαχων Άγγλων έρχεται αβίαστα και φυσικά, με απόλυτο έλεγχο της εξέλιξης του παιχνιδιού. Με τον Μπαλοτέλλι να δείχνει πιο ώριμος και καθοριστικός από ποτέ και με κάποιους νέους στην ομάδα να αποδεικνύουν ότι αξίζουν τη θέση τους στη Σκουάντρα Ατζούρρα (σαν τον Καντρέβα της Λάτσιο για παράδειγμα).

Μόνο που αυτή η εθνική Ιταλίας έχει ένα πρόβλημα που η καλή ημέρα κάποιων παικτών της και οι αμυντικές αδυναμίες της Αγγλίας δεν άφησαν να φανεί στο πρώτο παιχνίδι. Αν δούμε την ιταλική αποστολή, ποιοι διαπιστώνουμε ότι είναι οι επιθετικοί της, εκτός του Μπαλοτέλλι; Ο Κασσάνο (παίζει ακόμη ποδόσφαιρο αυτός;), και οι… Ινσίνιε, Ιμμόμπιλε και Τσέρτσι. Δεν εντυπωσιάζουν τα ονόματα. Άλλους ήθελε να πάρει μαζί του ο Πραντέλλι, μα κάποιοι έμειναν πίσω από τραυματισμούς (ο «φαραώ» Ελ Σαρααουύ, ο «Αμερικάνος» Τζουζέππε Ρόσσι) ή έκαναν εσφαλμένες επιλογές για τη συνέχιση της ποδοσφαιρικής σταδιοδρομίας τους (ο Ιταλοαργεντίνος Οσβάλντο που πήγε και θάφτηκε στο Σαουθάμπτον). Η ιταλική επίθεση δεν είναι επομένως παντός καιρού. Κι αυτό μπορεί να στοιχίσει. Για την ακρίβεια, ήδη στοίχισε.

Σε συνδυασμό με το περίπλοκο ταξίδι από το Μανάους στο Ρεσίφε και ένα παιχνίδι στο τροπικό καταμεσήμερο, η επιθετική φτώχεια των Ατζούρρι οδήγησε σε μια κατά τα φαινόμενη απροσδόκητη ήττα. Η Ιταλία βραχυκύκλωσε κι εκείνη με τη σειρά της μπροστά στο παιχνίδι των Κοσταρικανών που πήραν από την αρχή τον έλεγχο του αγώνα. Μετά ο Πραντέλλι πανικοβλήθηκε κι άρχισε τις αλλαγές που κάνει ένας προπονητής για να σώσει την ομάδα του, πλην όμως καταλήγει να την αποδιοργανώσει εντελώς: η Ιταλία κατέληξε να παίζει με τέσσερις επιθετικούς, μόνο που δεν μπορούσε να κάνει ούτε ευκαιρία. Οι Τίκος (που θα έπρεπε να έχουν πάρει κι ένα πέναλτυ που έγινε στον Κάμπελλ) κατακτούσαν δίκαια τη νίκη. Τελικά αυτοί είναι μάλλον η πιο άξια ομάδα του ομίλου (κι οπωσδήποτε η πιο συνηθισμένη να αγωνίζεται στις συγκεκριμένες κλιματικές συνθήκες).

Μετά κι από τον αγώνα του Ρεσίφε η Κόστα Ρίκα είναι ήδη στον επόμενο γύρο. Ουρουγουάη κι Ιταλία θα παίξουν για μια θέση σε έναν ακόμη αγώνα ζωής και θανάτου. Όσο για τη βαριά λαβωμένη Αγγλία που από χτες βρισκόταν πεσμένη στο πεδίο της μάχης χωρίς καν δυνατότητα ιατρικής βοήθειας, καταλέγεται πλέον στους ηρωικά πεσόντες. Κρίμα που δύο από αυτές τις ομάδες θα γυρίσουν στη βάση τους.

Οι αφόρητα πληκτικοί: Και κρίμα, θα τολμούσα να πω, που θα προκριθούν δύο ομάδες από τον Γ΄ Όμιλο. Η Κολομβία του Πέκερμαν πήρε αυτό που ήθελε, αν και τελικά με την ψυχή στο στόμα. Ενώ φάνηκε να καθαρίζει το παιχνίδι με τα γκολ των Κιντέρο και Τζέιμς Ροδρίγες, γύρισε πίσω κι επέτρεψε στην Ακτή να ξαναμπεί στο παιχνίδι και παραλίγο να ισοφαρίσει με την ευκαιρία του Ντρογκμπά, τον οποίο σταμάτησε με έξοδο ο Οσπίνα. Η Κολομβία προκρίθηκε, η Ακτή ελπίζει βάσιμα, αλλά η κατάστασή της είναι πιο περίπλοκη απ’ ό,τι φαίνεται με πρώτη ματιά. Η ομάδα της βασίζεται σε μια γενιά ιδιαίτερα ταλαντούχων παικτών που δεν κατάφερε όλα όσα θα μπορούσε να επιτύχει βάσει του ταλέντου της, αλλά βρίσκεται κοντά στην ολοκλήρωση του κύκλου της. Αυτή είναι η τελευταία της ευκαιρία: στοιχείο που μπορεί να συνιστά κίνητρο, μπορεί όμως και να βραχυκυκλώσει αυτούς που συνειδητοποιούν ότι ο χρόνος τους τελειώνει. Επιπλέον, αν απέδειξε ότι μπορεί να ανατρέψει τη σε βάρος της κατάσταση αντιμετωπίζοντας μια μέτρια ομάδα όπως είναι η Ιαπωνία, με δυσκολότερους αντιπάλους η τακτική της προσέγγιση εξακολουθεί να είναι αρκετά αφελής. Προσθέτουμε και το πρόσφατο δράμα της οικογένειας Τουρέ και συνειδητοποιούμε ότι το συγκριτικό της πλεονέκτημα περιορίζεται στο ότι της αρκεί και η ισοπαλία στον τρίτο αγώνα και στο ταλέντο κάποιων μονάδων της. Μπορεί να αποδειχθεί αρκετό, μπορεί και όχι.

Κατσουράνης

Κατσουράνης

Κάποιος φίλος έγραψε ότι, ακόμη κι αν δεχθούμε ότι η εθνική μας αμύνθηκε ηρωικά εναντίον των Ιαπώνων, οι πραγματικοί ήρωες ήμασταν όσοι παρακολουθήσαμε σε προχωρημένη ώρα ολόκληρο το παιχνίδι. Θα προσέθετα ότι η εθνική μας παίζει ποδόσφαιρο ακριβώς όπως η χώρα «ξεπερνά την κρίση και βγαίνει στις αγορές». Με τα ψέμματα, θα διευκρίνιζε κάποιος κακεντρεχής. Η πικρή αλήθεια είναι ότι η ομάδα αυτή δεν δίνει κανένα λόγο σ’ έναν ουδέτερο φίλαθλο για να τη συμπαθήσει. Δεν παίζει θεαματικό ποδόσφαιρο, δεν διακρίνεται για το αθλητικό πνεύμα της, δεν είναι καν αουτσάιντερ για να προκαλέσει τη συμπάθεια που δείχνει κανείς στους Δαυίδ που τολμούν να αναμετρηθούν με τους Γολιάθ. Είναι μια βαρετή, κακομαθημένη ομάδα. Τόσο βαρετή που δεν μπορεί να κατακτήσει ούτε τον τίτλο της χειρότερης ομάδας της διοργάνωσης. 😉 Ο συντηρητισμός του Σάντος περιόρισε τις αλλαγές μετά το κολομβιανό στραπάτσο στις ελάχιστες «αναγκαίες». Η ομάδα έπαιξε ποδόσφαιρο νεολιθικής εποχής μέχρι την ανόητη κι αντιεπαγγελματική αποβολή του Κατσουράνη κι έπειτα δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να το γυρίσει σε σύστημα παλαιολιθικής: όλη η ομάδα πίσω για να συγκρατηθεί η υπερδύναμη του παγκοσμίου ποδοσφαίρου Ιαπωνία και γιόμες ή μοναχικές τρεχάλες χωρίς καμία απολύτως ελπίδα για δημιουργία επικίνδυνης για τον αντίπαλο φάσης.

Η τύχη βέβαια τα έφερε έτσι που αυτή η ομάδα μπορεί ακόμη να προκριθεί. Με απόλυτη ειλικρίνεια θα έλεγα ότι αυτό δεν θα είναι καλό ούτε για το παγκόσμιο ποδόσφαιρο ούτε για το ελληνικό.

Και το jogo bonito; Πάει αυτό, πέθανε. Εδώ και 25 χρόνια οι Βραζιλιάνοι παίζουν με ευρωπαϊκό ρεαλισμό. Απλώς είχαν 3-4 μέσους κι επιθετικούς οι οποίοι, με τις τεχνικές αρετές και τη φαντασία τους, ικανοποιούσαν τις ψευδαισθήσεις του Ευρωπαίου οπαδού τους. Τώρα πια χάθηκε κι αυτό. Μια ομάδα με αμυντικούς, αμυντικούς μέσους και τον Νεϋμάρ που όσο καλός κι αν είναι δεν αρκεί από μόνος του. Η λευκή ισοπαλία με το Μεξικό στη Φορταλέζα επιβεβαίωσε όλες τις (άσχημες) υποψίες που προκάλεσε ο αγώνας με την Κροατία. Τρομακτική επιθετική στειρότητα που εύλογα δημιουργεί την εντύπωση ότι χωρίς τη διαιτητική βοήθεια στο πρώτο παιχνίδι η Βραζιλία θα αντιμετώπιζε πολλές δυσκολίες για να προκριθεί. Εάν δεν ήταν η διοργανώτρια δεν θα της έδινα ούτε μισή πιθανότητα να κατακτήσει τρόπαιο.

Θα ήταν πολύ άδικο για το Μεξικό να συνοψίσουμε την πολύ καλή του εμφάνιση στην εξαιρετική βραδιά του Οτσόα. Το Μεξικό έδειξε καλύτερο της Βραζιλίας σε όλους τους τομείς. Θα διεκδικήσει την πρόκριση με το αβαντάζ ότι μπορεί να αρκεστεί και στην ισοπαλία. Οι προσεχείς αντίπαλοί του, πάντως, δεν αστειεύονται. Το κακορίζικο Καμερούν οι Κροάτες το έκαναν μια χαψιά (4-0). Οι επιστροφές του Πράνιτς (ναι, μη γελάτε) και, κυρίως, του Μάντζουκιτς έκαναν το παιχνίδι της Κροατίας πιο συγκροτημένο και πιο αποτελεσματικό. Το ντέρμπυ για τη δεύτερη θέση αναμένεται εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Το Καμερούν κερδίζει με το σπαθί του τον τίτλο της χειρότερης ομάδας του τουρνουά. Ξεκινά τον κρίσιμο αγώνα εναντίον των Κροατών με υποσχέσεις, αλλά δέχεται γκολ στην πρώτη οργανωμένη επίθεση των αντιπάλων του. Χάνει κάθε ελπίδα από μόνο του, με την εγκληματική βλακεία του Σονγκ (βραβείο ψυχάκια της διοργάνωσης, συν βραβείο για την πιο αντιεπαγγελματική συμπεριφορά) που οδηγεί στην αποβολή του. Καταρρέει, με αποθέωση το ξύλο που παίζουν ο Ασσού-Εκοτό (βραβείο καλύτερης κόμμωσης στο Μουντιάλ) με τον Μουκαντζό ενώ παίζεται ακόμη παιχνίδι. Ντροπιαστική εμφάνιση για τη χώρα που πρώτη από την Αφρική έφτασε μέχρι και να χτυπά την πόρτα των ημιτελικών του ΠΚ.

"Εμείς δεν παίζουμε ξύλο μοναχά στις προπονήσεις, γατάκια!"

«Εμείς δεν παίζουμε ξύλο μοναχά στις προπονήσεις, γατάκια!»

Η αποκαθήλωση: Η παγκόσμια πρωταθλήτρια παρέδωσε το στέμμα της μετά από δύο μόνο παιχνίδια, ανήμπορη να αντιδράσει μπροστά στο ομαδικό κι ατομικό ταλέντο των Χιλιανών, την τακτική ωριμότητα και τον ρεαλισμό τους. Η Ισπανία δεν έπαιξε κακό ποδόσφαιρο: της έλειψε όμως εντελώς η αποτελεσματικότητα, η τύχη και, πρωτίστως, το κίνητρο, η επιθυμία υπέρβασης με στόχο ένα ακόμη τρόπαιο. Ήταν κουρασμένη και κορεσμένη. Η δήλωση του Κασίγιας (πριν αρχίσει το Μουντιάλ) ότι «η γενιά αυτή έχει κερδίσει το δικαίωμα στην αποτυχία» είναι απολύτως ενδεικτική της άτυχης ψυχολογικής προσέγγισης των Ισπανών. Η μεγάλη διοργάνωση δεν συγχωρεί όσους δεν έχουν πάθος, όσο ταλέντο κι αν διαθέτουν. Κι όλα αυτά σε μια χρονιά που ισπανικοί σύλλογοι κατέκτησαν και τα δύο ευρωπαϊκά τρόπαια και στον τελικό του Τσάμπιονς Ληγκ αναμετρήθηκαν δύο ισπανικές ομάδες. Ίσως αυτή η παταγώδης αποτυχία να ήταν αναπότρεπτη αν λάβουμε υπόψη την κούραση των παικτών της, την ηλικία τους, τη μέτρια κατάσταση κάποιων. Ο κύκλος της πιο ένδοξης ισπανικής γενιάς έφτασε στο τέλος. Μπροστά στο πεπρωμένο η όποια συζήτηση για επιμέρους επιλογές (ο Ντιέγκο Κόστα ως ξένο σώμα στην ομάδα) μάλλον παρέλκει.

Αφιερώνοντας τόσο χρόνο στον ηττημένο, αδικούμε τη θριαμβεύτρια. Η Χιλή αυτή είναι εντυπωσιακή από κάθε άποψη, οι παίκτες της εξαιρετική. Αν η φανέλα της ήταν πιο βαριά δεν θα διστάζαμε ούτε στιγμή να τη χρίσουμε φαβορί για το τρόπαιο. Αλλά…

Ο καθεδρικός του Σαντιάγο της Χιλής

Ο καθεδρικός του Σαντιάγο της Χιλής

Η Ολλανδία δυσκολεύτηκε πολύ για να καταβάλει τους Αυστραλούς (3-2) σε ένα θεαματικό ματς το οποίο κατέδειξε τα όρια και τις (σοβαρές) αμυντικές αδυναμίες των Οράνιε. Καλοί μεν οι Ολλανδοί, αλλά θα τους χρειαστούν πολλά ακόμη για να φτάσουν ψηλά. Η Αυστραλία ήταν μια ομάδα μέτριων δυνατοτήτων με μια μεγάλη αρετή: ομαδικό πνεύμα κι αγωνιστικότητα. Ακριβώς ό,τι λείπει από ομάδες σαν τη δική μας.

Ο αγώνας μεταξύ των δύο που εξασφάλισαν την πρόκριση δεν θα είναι καθόλου αδιάφορος. Ο ηττημένος (ή, σε περίπτωση ισοπαλίας, η Χιλή) θα πρέπει να παίξει στο Μπέλο Οριζόντε με αντίπαλο τη διοργανώτρια Βραζιλία. Κι όσο κι αν αυτή η ομάδα δεν πείθει κανέναν για τις ικανότητές της, λίγοι μπορούν να φανταστούν ότι είναι δυνατό ν’ αποκλειστεί από τον γύρο των 16.

Εάν τα διδάγματα του πρώτου αγώνα δεν απέχουν πολύ από το τίποτε, αυτά του δεύτερου δεν είναι κατ’ ανάγκη πολύ πιο χρήσιμα. Κάποιες φορές μάλιστα ούτε και το τέλος της πρώτης φάσης βοηθά. Ποιος περίμενε τους Ιταλούς το ’82 μετά τη μετριότητα των τριών ισοπαλιών. Ίσως λοιπόν η τελική νικήτρια να κρύβεται ανάμεσα στις ομάδες που ξεκίνησαν μέτρια. Αλλά ας μη βιαζόμαστε, μπορούμε να απολαύσουμε τα παιχνίδια ένα προς ένα και να περιμένουμε. Όσο για την τάχα μου «ηρωική» εθνική μας, αυτη βρίσκεται πάντα πεσμένη στο πεδίο της μάχης. Διατηρεί βεβαίως τις αισθήσεις της και φωνάζει στους τραυματιοφορείς να τη σώσουν, αλλά η κατάστασή της δεν εμπνέει και μεγάλη αισιοδοξία για τη συνέχεια.

Advertisements

56 Responses to “Κάποιοι πέφτουν μα σηκώνονται, κάποιοι άλλοι μένουν για πάντα ασάλευτοι στη νοτισμένη γη”


  1. 1 rogerios Ιουνίου 20, 2014 στο 22:30

    Κύριοι και κυρίες,αυτή η εθνική που ρίχνει τεσσάρα χαλαρά σε μια σοβαρή και σταθερή ευρωπαϊκή ομάδα ΔΕΝ έχει πάρει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ψήφο στη δημοσκόπησή μας (η οποία, παρεμπ., θα μείνει ανοιχτή έως και την ολοκλήρωση της φάσης των ομίλων). Ενδεικτικό της παραδοσιακά περιφρονητικής στάσης του Έλληνα φιλάθλου στη Γαλλία ή κάτι άλλο;

  2. 3 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 20, 2014 στο 22:57

    Ρε αλήτη Ολλανδέ!! #$%&^##&*@ Στον αέρα ρε μού κλεψες τα λεφτά …
    (θα ξεφύγει εκείνος ο ροδομάγουλος χωρικός ο Μούλερ αύριο,γμτ.)
    «Ενδεικτικό της παραδοσιακά περιφρονητικής στάσης του Έλληνα φιλάθλου στη Γαλλία» αυτό ακριβώς Ροζέ! (αλλά μήπως και του…Γάλλου φιλάθλου; 😉 )

    • 4 rogerios Ιουνίου 20, 2014 στο 23:11

      Μα τι σου έκανε ο Κάιπερς; Τι ακριβώς είχες παίξει; 2-6; Για το άλλο, όχι ο Γάλλος φίλαθλος έχει μια υγιέστατη σχέση αγάπης-μίσους με την εθνική του. Και, δεδομένου ότι μετά το ματς με τη φτωχή Ονδούρα οι διθύραμβοι γράφτηκαν με το σωρο για τους Τρικολόρ, σκέψου τι έχει να γίνει μετά την αποψινή εμφάνιση.

      • 5 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 20, 2014 στο 23:16

        E όχι και 2-6. Δεν είμαι κι ο μάντης Κάλχας πια… 😆
        Toν Μπενζέμη έχω παίξει για πρώτο σκόρερ του μουντιάλ,αλλά μετά το σημερινό (έπρεπε να έχει βάλει τουλάχιστον 3 γκολ) είμαι απαισιόδοξος.

  3. 6 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 20, 2014 στο 23:27

    Ανακαλώ πάντως την άποψή μου πως η Γαλλία δεν θα προχωρήσει μετά τους 16. Είχα διαβάσει λοξά τα σταυρώματα των ομίλων .Είναι σχεδόν βέβαιο πως θα παίξει στους 16 με τη Βοσνία (ή -πιο απίθανο- με τη Νιγηρία) οπότε φτάνει ξεκούραστα στους 8. Aν είχε ένα καλύτερο τερματοφύλακα από τον Γιογίς (ό,τι πάει στο τέρμα γράφει! Ακόμη και πέναλτυ του Σολωμού του Αποέλ. 🙂 ) …

    • 7 rogerios Ιουνίου 20, 2014 στο 23:43

      Αμάν μίσος με τον κακομοίρη τον Υγκό! Τι σου έκανε ο καψερός και τον κακολογείς έτσι; 🙂 Μου αρέσει που δίνεις και πιθανότητες πρόκρισης στη Νιγηρία. Θα μου πεις, βέβαια, μπάλα είναι και κανείς δεν ξέρει, αλλά τότε δεν έπρεπε να βάλεις και τους γενναίους Ιρανούς;

  4. 8 Voulagx Ιουνίου 21, 2014 στο 01:14

    «…κάποιοι άλλοι μένουν για πάντα ασάλευτοι στη νοτισμένΗ γη»
    Από τον διορθωτή υπηρεσίας …χικ! 🙂

    Αδυνατω να παρακολουθησω προς το παρον .. χικ! … την υψηλου επιπεδου φιλοσοφικη συζητηση μεταξυ Ρογηρου και Νιουκιντ! ..χικ! … Ες αυριον τα σπουδαια!

    • 9 rogerios Ιουνίου 21, 2014 στο 02:48

      Ο θεόστραβος διαχειριστής ευχαριστεί ιδιαιτέρως τον διορθωτή υπηρεσίας, ζητεί συγγνώμη από τους άτυχους αναγνώστες που πόνεσαν τα μάτια τους και διορθώνει αμέσως.

  5. 10 dr7x Ιουνίου 21, 2014 στο 06:17

    Μον ντιέ! Το πρώτο ματς που έχασα από την κούραση του χτεσινού ξενυχτιού και τις ειδικές ανάγκες μιας ημέρας όλο τρεχάλες ήταν ένα… 5-2!!! Τι γκίνια είναι αυτή…
    Κατά τα λοιπά, Ρογήρε καλέ μας, με τέτοια άρθρα συνοψίζεις τα πάντα. Τα πάντα όλα. Θα επιστρέφουμε, λοιπόν, εδώ, με τα σχόλια για τα επόμενα παιχνίδια.

  6. 11 π2 Ιουνίου 21, 2014 στο 08:05

    Όπως έλεγα και στου Σαραντάκου, δεν νομίζω ότι η αποβολή του Κατσουράνη έχει κάτι ανόητο ή αντιεπαγγελματικό. Οι περισσότερες κάρτες του Κατσουράνη (και οι ακόμη περισσότερες που του χαρίζουν στην Ελλάδα) είναι ακριβώς του ίδιου τύπου. Ο πρώην εδώ και χρόνια αθλητής που νομίζει ότι προλαβαίνει το τάκλιν στην μπάλα αλλά δεν το προλαβαίνει.

    Ο κακεντρεχής και οπαδικός μεν αλλά με εύστοχα στατιστικά ενίοτε Νικολακόπουλος παρατηρούσε ότι ο Κατσουράνης έχει καταφέρει φέτος να αποβληθεί σε όλες τις διοργανώσεις στις οποίες συμμετείχε: πρωτάθλημα, κύπελλο, Europa League, προκριματικά Μουντιάλ, Μουντιάλ.

  7. 13 π2 Ιουνίου 21, 2014 στο 09:11

    Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι ο αγώνας με την Ιαπωνία είναι ο πρώτος αγώνας στην ιστορία της Ελλάδας σε Μουντιάλ στον οποίο δεν δεχόμαστε γκολ.

    Χαρακίρι οφείλουν οι Ιάπωνες.

  8. 14 dr7x Ιουνίου 21, 2014 στο 10:02

    ΟΚ, τώρα που μελέτησα στην επανάληψη της ΝΕΡΙΤ το ματς, ποιος μπορεί να μας πει πώς θα είχε εξελιχθεί το ματς χωρίς τον τραυματισμό νωρίς νωρίς; Και αν έμπαινε το πέναλτι, τι ματς θα βλέπαμε άραγε;

  9. 15 rogerios Ιουνίου 21, 2014 στο 13:12

    Δρα, ευχαριστώ πολύ! Οι υποθετικές ερωτήσεις σου, είναι προφανώς αδύνατο να απαντηθούν. Πιθανολογώντας, θα δεχτώ ότι προφανώς κι επηρέασε τους Ελβετούς ο τραυματισμός. Και πάλι όμως, μια ομάδα επαγγελματιών υποτίθεται ότι είναι προετοιμασμένη για να διαχειριστεί και τέτοια συμβάντα με ψυχραιμία και τις μικρότερες δυνατές απώλειες, πράγμα που στην περίπτωση της Ελβετίας μάλλον δεν έγινε. Το πέναλτυ κι αν έμπαινε τι να άλλαζε (εκτός από τις πιθανότητες του Νεοκίδιου στο στοίχημα για τον πρώτο σκόρερ 🙂 ); Θα κέρδιζαν οι Γάλλοι 10-0;

    π2, θα επιμείνω στα περί αντιεπαγγελματισμού του Κατσουράνη. Η νοοτροπία του επαγγελματία περιλαμβάνει και την αποφυγή ενεργειών που μαθηματικά θα έχουν τις συνέπειες που είδαμε, κατά μείζονα λόγο όταν το ίδιο του έχει συμβεί φέτος τόσες φορές (κι εγώ θυμάμαι αμέσως την αποβολή του στο παιχνίδι της Λεωφόρου, στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος). Ιδίως όταν αυτό γίνεται σε μια ακίνδυνη φάση στον χώρο του κέντρου.

  10. 16 rogerios Ιουνίου 21, 2014 στο 14:27

    [Μεταφορά ανάρτησής μου στο φατσοβιβλίο προς συζήτηση]

    Ως θεατές αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου κρίνουμε αποκλειστικά με βάση την εικόνα των ομάδων στον αγωνιστικό χώρο. Πολύ συχνά απορούμε με τις ανεξήγητες μεταπτώσεις της απόδοσής τους από το ένα παιχνίδι στο άλλο. Υπάρχουν, όμως, κάποια στοιχεία που εξηγούν εν μέρει το φαινόμενο αυτό και τα οποία ποτέ δεν θα μας αποκαλύψει ο τηλεοπτικός φακός.

    Εντελώς τυχαία είδα το βίντεο μιας συνέντευξης τύπου του προπονητή της εθνικής Αργεντινής Αλεχάνδρο Σαμπέλλα και διάβασα μια συνέντευξη του Μαρκ Βίλμοτς, προπονητή του Βελγίου, στο Φρανς Φουτμπώλ. Και οι δύο αφιέρωσαν πολύ χρόνο σε αυτό που θεωρούν το πιο σημαντικό για το βραζιλιάνικο Μουντιάλ: το γεγονός δηλαδή ότι οι ομάδες θα υποφέρουν ιδιαίτερα από τις μεγάλες αποστάσεις και τα κουραστικά ταξίδια που συνεπάγονται, καθώς και από τις ιδιαίτερες κλιματικές συνθήκες (ιδίως στον βραζιλιάνικο βορρά), δηλαδή τον συνδυασμό υψηλών θερμοκρασιών κι έντονης υγρασίας. Όταν π.χ. ρώτησαν τον Βέλγο ποιες ομάδες πιστεύει ότι μπορούν να δημιουργήσουν την έκπληξη στη διοργάνωση αυτή, εκείνος απάντησε: «αυτό που εγώ βλέπω είναι ότι πολλές ομάδες θα υποφέρουν εξαιτίας των ταξιδιών και της ζέστης… Η ανάκτηση δυνάμεων θα είναι το πιο σημαντικό. Όλα θα κριθούν με βάση το στοιχείο αυτό. Θα πρέπει κάποιος να προσπαθήσει να προβλέψει τις συνέπειες των μεγάλων διαφορών θερμοκρασίας, Να είναι έτοιμος για όλα. Να μπορεί να προβλέπει το απρόβλεπτο.»

    Η Ιταλία, για παράδειγμα, επέλεξε να εγκαταστήσει τη βάση της στη Μανγκαρατίμπα, στα προάστια του Ρίο ντε Ζανέιρο. Για να παίξει στο Μανάους ενάντια στους Άγγλους ταξίδεψε 2.580 χλμ, και, βέβαια, άλλα τόσα για να επιστρέψει. Κι έπειτα κάλυψε 1.875 χλμ επιπλέον για να αντιμετωπίσει την Κόστα Ρίκα στο Ρεσίφε, μια ομάδα της οποίας οι παίκτες είναι πολύ πιο συνηθισμένοι στη ζέστη και υγρασία των τροπικών.

  11. 17 munich Ιουνίου 21, 2014 στο 19:57

    πτν μπάλα! Το Ιραν ήταν καλύτερο στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα και δεν του δόθηκε και πέναλτυ, κρίμα. Τελικά οι φανέλες πέφτουν βαριές μόνο στη διαιτησία…

  12. 18 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 21, 2014 στο 20:02

    Μεγαλη αδικια για το ηρωικο Ιραν! Πεναλτυ βεβαιως δεν υπηρχε. Τελικα η Ελλας ειναι η χειροτερη ομαδα του Μουντιαλ.

  13. 20 rogerios Ιουνίου 21, 2014 στο 20:20

    @ Πέρα από το άτομο: Τίμια κι απολύτως θεμιτή επιλογή η ψήφος στην Ολλανδία. Δεν υπάρχει λόγος να σαε επηρεάζουν οι δικές μου επιφυλάξεις. Μιλάμε για ομάδα που πέτυχε 8 γκολ σε δύο παιχνίδια. Δύσκολο να μην την πεις ελκυστική.

    @ munich και Νέο Kid: Ούτε εμένα μου φάνηκε για πέναλτυ. Και δε θα έλεγα ότι το Ιράν ήταν καλύτερο στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα. Ήταν, όμως, γενναίο, προσηλωμένο στον στόχο του και οπωσδήποτε το αποτέλεσμα το αδικεί. Η Αργεντινή πολύ χειρότερη από τη μέτρια πρώτη εμφάνισή της. Ήταν τόσο χάλια που μπορεί και να έχει το ιδανικό προφίλ για τελική νικήτρια 😉 [φυσικά, παίζοντας τόσο άσχημα μπορεί να την πατήσει κι από τον γύρο των 16, στον οποίο ήδη προκρίθηκε].

    • 21 munich Ιουνίου 21, 2014 στο 20:26

      βρε παιδιά !!! ήταν πέναλτυ δεν το λέω μόνο εγώ, το είπε και ο γερμανός σπίκερ, το λένε και τα αγγλικά σάιτ που διαβάζω τώρα (το γράφω για να προλάβω τα αντιγερμανικά σχόλια). Ο Zabaleta δεν βρήκε μπάλα καθόλου!
      και στο δεύτερο ημίχρονο που είδαμε φάση της Αργεντινής εκτός από το γκόλ;
      κρίμα κρίμα κρίμα

  14. 24 munich Ιουνίου 21, 2014 στο 20:38

    και οι ολλανδοί συμφωνούν
    http://nos.nl/wk2014/artikel/664527-argentinie-door-na-moeizame-zege.html

    Even later had de scheidsrechter kunnen fluiten bij een actie van Pablo Zabaleta op Ashkan Dejagah binnen de Argentijnse zestien

  15. 25 munich Ιουνίου 21, 2014 στο 22:30

    πωπω ματσαρα ! 2-2 τζέρμανι γκάνα
    στη βραζιλία βλέπουμε γκολ

    • 26 rogerios Ιουνίου 21, 2014 στο 22:56

      Όσο σούπα ήταν το πρώτο ημίχρονο, αυτό το δεύτερο παίζει να ήταν και το ματς με τη μεγαλύτερη ένταση μέχρι τώρα στη διοργάνωση. Κρίμα για τους Γκανέζους που πέταξαν τους βαθμούς με τις ΗΠΑ. Απόψε ήταν πραγματικό ροντέο θα μπορούσε να έχει λήξει και 4-4 με τις ευκαιρίες που χάθηκαν εκατέρωθεν.

    • 27 π2 Ιουνίου 21, 2014 στο 23:04

      Το παράταιρο σχόλιο:

      Έχει γίνει σχεδόν απάνθρωπα έντονο το ποδόσφαιρο. Η ένταση που έβγαζε στο γήπεδο η Γκάνα, τα ατελείωτα τρεξίματα χωρίς τα οποία δεν αντιμετωπίζεται η γερμανική μηχανή, τα εξωπραγματικά φυσικά προσόντα, κάνουν το ποδόσφαιρο της αλάνας που όλοι κάποτε συμπαθήσαμε ένα τελείως διαφορετικό άθλημα.

  16. 28 Voulagx Ιουνίου 21, 2014 στο 23:25

    Ετσι είναι Π2, το ποδοσφαιρο έχει γινει πια «βιομηχανικο». Το ότι βλέπουμε τετοια ματς, με τοσο εντονο ρυθμο, οφείλεται στα εξωπραγματικα φυσικα προσοντα των ποδοσφαιριστών. Το ποδοσφαιρο της αλανας είναι μια ευχαριστη αναμνηση. Δεν προκειται να ξαναδουμε Τζωρτζ Μπεστ να βαζει γκολ και να πιανεται απ΄ το δοκαρι για να παρει μια ανασα.

  17. 29 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 22, 2014 στο 21:48

    Ή τον Έλκιερ να περνάει σα σταματημένο το Βαμβακούλα (νομίζω), περίπου όπως ο Ρόμπεν στο τελευταίο ματς με την Ισπανία και μετά το τέλος να ανάβει και ένα κάμελ άφιλτρο(!!) στο παγκο και να βαράνε όλοι ενέσεις 😆

  18. 31 redkangaroo Ιουνίου 22, 2014 στο 21:56

    Καλώς σας ξαναβρίσκουμε μετά από (βραχύ δυστυχώς) διάλειμμα στο χωριό για θαλασσινό Σ-Κ… μια γενική παρατήρηση:
    αντιπαρέρχομαι την καραμέλα των σχολιαστών της (ξε)ΝΕΡΙΤ που κάθε τρεις και λίγο διαφημίζοντας την πραμάτεια τους (η μόνη που υπάρχει στο μαγαζί) λένε «πω πωωω πω πωωω τι ματσαρες έχουμε», για να συμπεράνω κι εγώ ότι πράγματι βλέπουμε πολύ ωραία παιχνίδια… από την άποψή του το καθένα, π.χ. χτες η ηρωική (και έξυπνη και τσαμπουκαλεμένη) άμυνα του Ιράν (βάλε δεξιά τον αρταξέρξη ρε κόουτς!) ήταν ωραίο ματς, και το ρόλερμπολ της Γκάνας με τα Πάντσερ ήταν παιχνιδάρα από άλλη σκοπιά (συμφωνώ βεβαίως με τους από πάνω ότι ήταν άλλο πράγμα από το τεχνικό της αλάνας)

    Τα της Ιταλίας θα τα σχολιάσω (κρατώντας την καίρια παρατήρηση του Ρογήρου περί αποστάσεων και κόπωσης) αφού μελετήσω τα κουτσομπολιά των γειτόνων. Πράγματι το καλύτερο στη γείτονα χώρα είναι ότι όλοι και όλες ασχολούνται και έχουν άποψη… δεν ξεχνιέται το Italia 90 όπου η σπιτονοικοκυρά είχε πρωί πρωί πλατφόρμα για το σχήμα «δίδυμοι πύργοι» και το πότε πρέπει να μπαίνει ο Τοτό Σκιλάτσι 🙂 Πάντως αφού ήταν διαβασμένοι για τη ζημιά που θα πάθαιναν από τη Ρίκα γιατί άραγε δεν έκαναν απολύτως τίποτα για να την αποφύγουν;

    Κι ένα ερώτημα με γενικότερο ενδιαφέρον… Ποιο είναι το πιο χάλια από άποψη θεάματος και συγκινήσεων Παγκόσμιο Κύπελλο που θυμάστε;

  19. 32 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 22, 2014 στο 22:39

    Διστάζω να επιλέξω ανάμεσα σε αυτό της Κορέας-Ιαπωνίας και των ΗΠΑ (94).

  20. 33 Voulagx Ιουνίου 22, 2014 στο 23:17

    Για μενα, το ΠΚ ’90 της Ιταλιας ηταν το χειροτερο.

  21. 34 rogerios Ιουνίου 22, 2014 στο 23:55

    Δύσκολο πράγμα να επιλέξεις το χειρότερο Μουντιάλ και από άποψη θεάματος και από άποψη συγκινήσεων. Από άποψη θεάματος, το Ιτάλια Νοβάντα, δυστυχώς. Από άποψη συγκινήσεων, συναγωνίζονται τα δύο που διάλεξε κι ο Αναγνώστης.

    Πάμε στα φρέακα; Σούπα το Βέλγιο-Ρωσία. Οι Βέλγοι καλύτεροι, αλλά εξαιρετικά φλύαροι, οι Ρώσοι αδιάφοροι, άψυχοι, όλα τα στερητικά. Πάνω που πήγαιναν να κλέψουν το ματς με κάποια αντεπίθεση, φόρτσαρε το Βέλγιο και με ένα όντως καλό τελευταίο 10λεπτο καθάρισε.

    Τα φεννέκ είναι τελικώς πολύ πιο δυνατά από τις τίγρεις, τουλάχιστον τις κορεατικές. Τελικά, κάποια δουλειά έχει κάνει σ’ αυτήν την ομάδα ο Χαλίλοτζιτς (να είναι άραγε τυχαίο που σούταρε από την ομάδα κάτι Τζεμπούρ και σια;)

    Θα ήθελα, όμως, γνώμες για το χτεσινό Νιγηρία-Βοσνία. Το οποίο:

    – ήταν εντελώς διαφορετικό απ’ ό,τι περίμενα.
    – οι ομάδες ήταν εντελώς διαφορετικές απ’ ό,τι είχαν δείξει στο πρώτο παιχνίδι, με τους Νιγηριανούς πάρα πολύ «Ευρωπαίους» σε τακτική κι εκμετάλλευση φάσεων.
    – Οι Βόσνιοι θα το θυμούνται για πολύ, διότι α) αποκλείστηκαν, β) ήταν αφελείς στην προσέγγιση του ματς, γ) ήταν κι άτυχοι (δοκάρι στις καθυστερήσεις), δ) τους «έδειρε» κι η διαιτησία (ακυρωθέν ως οφσάιντ γκολ του Τζέκο στο α΄)..

    • 35 redkangaroo Ιουνίου 23, 2014 στο 07:42

      όντως και για μένα τα πιο φτωχά ήταν το Italia 90 και το USA 94, ειδικά το δεύτερο ανυπόφορα βαρετό μέχρι και στον τελικό (που τον θυμόμαστε μόνο για το χαμένο πέναλτι του μεγάλου Μπάτζιο)

    • 36 π2 Ιουνίου 23, 2014 στο 07:56

      To Βέλγιο ήταν απογοητευτικό και πάλι. Με το υλικό που έχει, θα έπρεπε να παίζει πολύ καλύτερα, ιδίως απέναντι στους ανύπαρκτους Ρώσους. Ο προπονητής του Βελγίου μοιάζει να θέλει να χωρέσει συγκεκριμένα αστέρια στην ενδεκάδα χωρίς να κοιτάζει την απόδοση και δεν φαίνεται να έχει συγκεκριμένο πλάνο υποβοήθησης των μεγάλων αστεριών του. Ο Αζάρ ήταν για 80 λεπτά ανύπαρκτος, κυρίως γιατί τον άφηνε μονο του στα άκρα με δυο και τρεις αντιπάλους χωρίς ούτε το αριστερό μπακ ούτε έναν εσωτερικό μέσο να τον βοηθάει. Στο τέλος, που πήγαινε προς τα αριστερά ο Φελαϊνί, ο Αζάρ έκανε ό,τι ήθελε, κυρίως συγκλίνοντας. Ο Λουκάκου είναι απαράδεκτός, θα έπρεπε να χωράνε στην ενδεκάδα Μέρτενς και Μιραλάς στα άκρα και ο Αζάρ πίσω από τον Όριγκι.

  22. 37 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 23, 2014 στο 09:25

    Με ολοκληρωμένο το β’ αγώνα, θα πω ότι η καλύτερη ομάδα μού φαίνεται η Γαλλία. Αναμφισβήτητα η πιο εντυπωσιακά βελτιωμένη (σε σύγκριση τουλάχιστον με τη στερεότυπη εικόνα που είχαμε στο μυαλό μας) είναι η εκπληκτική μπαλαδόρικη Κοταρίκα (έφαγα το «σ», τιμής ένεκεν στην νοτιο-κεντροαμερικάνικη προφορά 🙂 )
    Αλλά η Γαλλία μοιάζει μια ομάδα που αφού στο ρελαντί ρίχνει πεντάρα, αν σφιχτεί και λίγο ποιος ξέρει τι μπορεί να κάνει.
    Βεβαίως, δεν ξέρουμε πώς θα φερθεί όταν κι αν χρειαστεί να κάνει ανατροπή, τεστ σημαντικό για μια ομάδα. Αλλά μοιάζουν να έχουν πολύ καλό κλίμα (και ομαδικό. πράγμα σπάνιο για Γαλλία) και φαίνονται να το γλεντάνε-διασκεδάζουν ,πράγμα επίσης σημαντικό . Ως γνωστόν μια μπλαζέ και «κουρασμένη» Γαλλία (με κολοσσούς σαν τον Ζιντάν, τον Ανρύ κ.α) μπορεί να χάσει ακόμα και από τον Άγγελο Χαριστέα. 🙂
    ΥΓ. Tι δράμα και κλάμα περνάει κι αυτός ο Ρονάλντος ρε παιδί μου…Ξανθόπουλος έχει γίνει με την Πουρτουγκάλ. 😆
    O Γιούργκεν (εκ των συμπαθεστέρων Οστρογότθων ομολογουμένως και παικταράς σεντερφοράς τιτανομέγιστος!) περνάει και με Χ ε; χμμμ… 😉

    Στο γκάλοπ του ρεντκανγκαρού ψηφίζω Oύζα94 .. Mόνο με πολλά ούζα βλεπόταν αυτά τα μουντιάλ… (Η Κορέα-Τζαπάν επίσης άθλιο,αλλά το αμερικάνικο στην κορυφή της μαποσύνης)

  23. 38 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 23, 2014 στο 12:29

    Δεν μπορώ να το αποδείξω αλλά έχω μια …διαίσθηση, ότι το Βέλγιο αφού απέδειξε ότι μπορεί αν θέλει, προϊόντος του χρόνου θα θελήσει και θα ροντάρει.
    Άλλωστε όπως τονίστηκε από πολλούς, …πολλάκις, συνήθως στις επόμενες φάσεις φαίνονται αυτοί που θα παίξουν ρόλο στο τέλος.

    ΥΓ Καλοί είναι, αλλά αυτά τα στενά ..μαγιώ που φοράνε δεν συνάδουν με τη σοβαρότητα κάποιου με παράδοση στο ποδόσφαιρο.
    Αυτά τα μποξεράκια που φοράνε οι άλλες ομάδες είναι πιο προσήκοντα

  24. 39 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 23, 2014 στο 13:17

    Για τους …παραδοσιακούς, να πούμε πως η Ουρουγουάη δεν έχει κερδίσει ποτέ την Ιταλία σε μουντιάλ. Αλλά αυτό το μουντιάλ (και αυτός ο όμιλος) σπάει τις παραδόσεις. Ούτε η ΚοσταΡίκα είχε κερδίσει ποτέ τους Οριεντάλε ,ούτε την Ιταλία βέβαια. 🙂
    Παρεμπιπ, αγαπητέ Π2, μιας και σύ είχες την εξαιρετική αναφορά στο ενδεχόμενο μιας ακόμη μοναδικής στα χρονικά πρωτιάς, την οποία μπορεί να επιτύχει το ηρωικό μας αντιπροσωπευτικότατο συγκρότημα, ήτοι της πρόκρισης άνευ ημετέρου τέρματος, δεν παίζεις -έτσι για το ονόρε και το γαμώτο που λένε- κανα δυο ευράκια στο 0-1 με αυτογκόλ Ακτής; 🙂 Φαντάζεσαι να συμβεί;; Kρίμα δεν θάναι να μην σε αμοίψει με κατιτίς;.. 🙂

    • 40 π2 Ιουνίου 23, 2014 στο 15:07

      Νεοκίδιε, δεν έχω παίξει ποτέ μου στοίχημα, δεν ξέρω καν τα στοιχειώδη διαδικαστικά. Μέχρι ποκεράκι με φίλους τις γιορτές φτάνει η τζογαδόρική μου γνώση.

      • 41 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 23, 2014 στο 16:19

        Kαι πολύ καλά ξηγιέσαι καθότι είπαμε: O παίζων χάνει και ο πίνων μεθά!:-)
        Bλέπω τώρα πως έτσι κι αλλιώς δεν δίνει το «Πάμε στοίχημα» δυνατότητα πονταρίσματος σε αυτογκόλ,οπότε πρέπει να παίξεις απλό 1-0 υπέρ Ελλάδας, που δεν έχει την ίδια χάρη.
        Aς δώσω και τα προγνωστικά μου για σήμερα ,να δούμε πόσο έξω θα πέσω.
        Οράνιε – Τσίλε: 3-1
        Kαγκουρά-Νεοβουρβώνοι/Καταλάνες : 2-2
        Ξεδοντιασμένα Λιοντάρια με αφάνα Τσάκσον Μπράδερς – Μπαμπα-Φρεντ εντ φρεντς : 0-3
        Γραβάτες-Μέχικο: 1-2

  25. 42 Stazybο Hοrn Ιουνίου 23, 2014 στο 14:35

    Αυτό με τις μετακινήσεις προβλημάτισε από πολύ νωρίς:
    World Cup 2014 – a scheduling headache
    Κι όχι πάντα με τα σωστά συμπεράσματα:
    England can conquer heat, humidity and travel

    Για την ομάδα μας, αποφάνθηκαν νωρίς πιο ειδικοί από εμάς:

    Αλλάζει η μπάλα…

    Η Αργεντινή δεν είναι πολύ παραπάνω χάλια, από εκείνη που είε πάρει από το χέρι ο Μαραδόνα. ΟΚ, ο Μέσι δεν είναι ακριβώς το ίδιο…

    (ω, ρε, σπαμοπαγίς που θα πέσει, αφού δεν ανεβάζει το όριο των λίκνων στα 4 –settings | discussion | Comment Moderation)

  26. 43 Stazybο Hοrn Ιουνίου 23, 2014 στο 14:36

    την αγρίεψα την σπαμοπαγίδα σου μόλις…

  27. 46 rogerios Ιουνίου 23, 2014 στο 20:01

    Κατόπιν επιλογής, ναι! 🙂 [η ημερομηνία δεν αντιστοιχεί στα πραγματικά γενέθλια του τωρινού Μ. Δ. – είχε επιλεγεί και επειδή προσέφερε εχέγγυα καλοκαιρίας ώστε να πηγαίνουν καλά οι εορτασμοί]

  28. 49 π2 Ιουνίου 23, 2014 στο 22:38

    Μετά το γκολ που έβαλε το Καμερούν στη Βραζιλία, οι μόνες ομάδες που δεν έχουν σκοράρει είναι το Ιράν και η Ελλάδα. Με δεδομένο ότι το Ιράν έχει μαθηματικές ελπίδες για την πρόκριση και παίζει απέναντι στην τελείως αδιάφορη Βοσνία, έχουμε βάσιμες ελπίδες για μια ακόμη πρωτιά.

  29. 51 Munich Ιουνίου 24, 2014 στο 22:11

    Πάμε ομαδάρα!
    Αρε καραγκουνάρα θεε

  30. 52 Munich Ιουνίου 24, 2014 στο 22:52

    Αρε ομαδάρα!!! Ένα ημιχρονο ευτυχίας

  31. 56 Stazybο Hοrn Ιουνίου 25, 2014 στο 00:04

    Κι επειδή τόχουμε με τις ακτές, εβένινες, πλούσιες,ό,τι νάναι, φέρτε μας το Μεξικό!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουνίου 2014
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Ιολ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  

Στατιστικά

  • 48,433 hits

Αρέσει σε %d bloggers: