Μαύρη Ρώμη (και μαύρα μαντάτα)

"Πελοουρίνιο", το ιστορικό κέντρο του Σαλβαντόρ

«Πελοουρίνιο», το ιστορικό κέντρο του Σαλβαντόρ

Στο Σαλβαντόρ της Μπαΐα, που όχι άδικα τ’ ονομάζουνε και Μαύρη Ρώμη, συναντήθηκαν κάποτε ο καθολικισμός των λευκών αποίκων με τις παραδοσιακές δοξασίες των σκλάβων που έφερναν με τα καράβια τους οι δουλέμποροι από τον Κόλπο της Γουϊνέας κι από τα νότια της Αφρικής. Κάπως έτσι γεννήθηκαν οι αφροβραζιλιάνικες θρησκείες, μορφές πίστης με εξωτικά για μας ονόματα: μακούμπα, καντομπλέ, ουμπάντα. Πνεύματα ή θεότητες (μη με βάλετε ν’ αποφανθώ για το αν οι αφροβραζιλιάνικες θρησκείες είναι κατά βάθος μονοθεϊστικές), οι Ορισά καθορίζουν το πεπρωμένο του κόσμου και των ανθρώπων. Κάπως έτσι θα πρέπει χτες ν’ αποφάσισαν να ρίξουν από τον θρόνο της την αδιαμφισβήτητη βασίλισσα του ποδοσφαίρου των τελευταίων χρόνων.

Η Ολλανδία έκανε στο Σαλβαντόρ το ιδανικό παιχνίδι αντεπιθέσεων. Προσέφερε στους θεατές ορισμένα εξαιρετικά θεαματικά γκολ. Μπορεί η εντυπωσιακή σε εύρος επικράτησή της να είναι προάγγελος της τελικής νίκης της στη διοργάνωση; Κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου βέβαιο: σπάνια ομάδα που πραγματοποιεί τόσο εντυπωσιακή εμφάνιση, τόσο νωρίς και με τόσο ισχυρό αντίπαλο κατορθώνει να φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής. Παράδοξο, αλλά αληθινό. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, το αποτέλεσμα σηματοδοτεί την πτώση της Ισπανίας από την κορυφή της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής ιεραρχίας. Πολύ δύσκολο να συνέλθει ομάδα από τέτοια συντριβή. Το περίεργο είναι ότι το πρώτο ημίχρονο του παιχνιδιού δεν προμήνυε αυτό που θα ακολουθούσε στο δεύτερο. Οι Ολλανδοί, βέβαια, είχαν την πρώτη μεγάλη ευκαιρία και έδειξαν χαρακτήρα ισοφαρίζοντας πριν την ανάπαυλα, παρά το σοκ του γενναιόδωρου πέναλτυ που δόθηκε στους Ισπανούς. Ωστόσο οι δεύτεροι είχαν την υπεροχή. Πώς να φανταστεί κάποιος την ολοκληρωτική κατάρρευσή της στη συνέχεια: η απόλυτη αδυναμία των Ισπανών να προσπαθήσουν έστω να λύσουν τα προβλήματα που τους δημιουργούσαν οι Οράνιε, η παντελής έλλειψη εναλλακτικών τρόπων παιχνιδιού, η μοιρολατρική παράδοση στις ορέξεις του αντιπάλου αποτελούν ενδείξεις παρακμής που το αποτέλεσμα της Παρασκευής ενδεχομένως θα επιταχύνει.

άγαλμα του Οσαλά (ή Ομπαταλά) στην Κόστα ντο Σαουίπε της Μπαΐα

άγαλμα του Οσαλά (ή Ομπαταλά) στην Κόστα ντο Σαουίπε της Μπαΐα

Πιο νότια, στο Μπέλο Οριζόντε, η εθνική μας πραγματοποιούσε το τρίτο κατά σειρά τραγικό ντεμπούτο της σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Στην προηγούμενη ανάρτηση διατυπώναμε μια σειρά από ερωτήματα σχετικά με την αγωνιστική κατάσταση της εθνικής μας. Όλα τα ερωτήματα πήραν την πιο δυσάρεστη απάντηση στον αγωνιστικό χώρο του Μινεϊράο. Ασταθής αμυντική λειτουργία (με παίκτες επιρρεπείς στο ατομικό λάθος: βλ. την ατυχέστατη έμπνευση του Μανωλά στο πρώτο γκολ ή την παρουσία-απουσία του Χολέμπας στο δεύτερο), εντελώς προβληματική και προβλέψιμη μεσαία γραμμή ως προς τη δημιουργία παιχνιδιού, επίθεση χωρίς ουσιαστική δύναμη πυρός. Γενικά, παίκτες σε κακή φόρμα, χωρίς συγκέντρωση, χωρίς σχέδιο αντιμετώπισης του αντιπάλου. Μπορεί με λίγη τύχη το αποτέλεσμα να ήταν διαφορετικό: αν γινόταν γκολ η ευκαιρία του Κονέ αμέσως μετά το 0-1, αν η υπεροχή στα είκοσι τελευταία λεπτά του α΄ μέρους μετουσιωνόταν σε κάτι καλύτερο, αν η κεφαλιά του Γκέκα μετά το 0-2 κατέληγε στα δίχτυα, όπως και θα έπρεπε. Αλλά, φυσικά, ούτε η ποδοσφαιρική Ιστορία γράφεται με υποθέσεις. Κατά τα λοιπά, αναρωτιέμαι σχετικά με την προετοιμασία του παιχνιδιού εκ μέρους του τεχνικού επιτελείου της εθνικής. Εκτός από τις χαρές και τα πανηγύρια που «δεν θα παίξει ο Φαλκάο» ποιος και πώς μελέτησε το παιχνίδι της Κολομβίας; Αναζητήθηκαν προτερήματα κι αδυναμίες της; Εκπονήθηκαν σχέδια προσαρμοσμένα στον αντίπαλο, βάσει πλειόνων πιθανών σεναρίων εξέλιξης του αγώνα; Προσωπικά είδα μια ομάδα εντελώς αδιάβαστη κι ελλιπώς προετοιμασμένη. Εκτός κι αν οι δυνατότητές της είναι ακριβώς αυτές οι φτωχές που διαπιστώσαμε.

Το Νέο Μινεϊράο

Το Νέο Μινεϊράο

Για την πρεμιέρα τα πλέον ουσιώδη έχουν ήδη ειπωθεί στα σχόλια της προηγούμενης ανάρτησης. Αγώνας που ουσιαστικά κρίθηκε από τα σφυρίγματα του διαιτητή και ειδικά από το απίστευτο πέναλτυ υπέρ της Βραζιλίας. Ας μην επιμείνουν κάποιοι, επικαλούμενοι το γράμμα του κανονισμού: αν το ακολουθούσαμε θα καταλήγαμε με 85 πέναλτυ ανά αγώνα, μόνο από τα σπρωξίματα στις στημένες φάσεις. Κατά τα λοιπά, πρέπει να παραδεχτούμε ότι το πρώτο παιχνίδι της διοργανώτριας είναι κατά παράδοση εξαιρετικά δυσχερές στη διαχείρισή του, για πολλούς και διάφορους λόγους. Αυτό το στοιχείο δεν επιτρέπει να συναχθούν οριστικά συμπεράσματα για την αξία της Βραζιλίας. Διαφορετικά, αν έπρεπε να κρίνουμε με γνώμονα αποκλειστικά το ματς της Πέμπτης, θα κάναμε λόγο για ομάδα με πολύ σοβαρό πρόβλημα στο δημιουργικό σκέλος του παιχνιδιού. Το κέντρο της Βραζιλίας μοιάζει να αποτελείται από πολλούς αμυντικούς μέσους, χρήσιμους πιθανώς για το παιχνίδι της Τσέλση του Μουρίνιο, πλην όμως ανεπαρκείς επιθετικά. Κι όσο για την επίθεση, ο Φρεντ ως βασικός φορ της Βραζιλίας στα γεράματά του συνιστά παράδοξο. Ο Χουλκ ως εξτρέμ, όμως, αποτελεί ανέκδοτο. Η άμυνα, τέλος, δεν διέπρεψε λόγω της σταθερότητάς της: στο πρώτο ημίχρονο κάθε κάθοδος των Κροατών στον χώρο άμυνας των Βραζιλιάνων ήταν επικίνδυνη. Ενώ ο πολυδιαφημισμένος Ντάνι Άλβες εκτέθηκε ανεπανόρθωτα από τον γερο-Όλιτς.

Στο άλλο παιχνίδι του πρώτου ομίλου, το Μεξικό επικράτησε δίκαιο του Καμερούν. Εάν το διαιτητικό τρίο δεν είχε ακυρώσει ως οφσάιντ δύο καθαρά μεξικάνικα γκολ, το σκορ θα ήταν κατά πολύ ευρύτερο. Το Μεξικό (ίσως και λόγω του σχετικού «απομονωτισμού» του, με τους περισσότερους ποδοσφαιριστές να αγωνίζονται στο, οικονομικά ισχυρό, εθνικό πρωτάθλημά του) είναι από τις λίγες ομάδες που εξακολουθούν να έχουν το δικό τους στυλ (εν προκειμένω επιθετικό και θεαματικό). Μπορεί και να έχει συνέλθει από την τραυματική εμπειρία των προκριματικών (τελευταία αγωνιστική απέφυγε ντροπιαστικό αποκλεισμό από τον Παναμά κι έπειτα αναγκάστηκε να παίξει μπαράζ με τη Νέα Ζηλανδία) κι αυτή η διοργάνωση να αποτελέσει την ευκαιρία για να δείξει όλα αυτά για τα οποία είναι ικανό. Ο βασικός πάντως λόγος για να είμαστε επιφυλακτικοί ως προς τις πραγματικές δυνατότητες του Μεξικού είναι οι περιορισμένες δυνατότητες του αντιπαλου του: χωρίς ιδιαίτερο ποδοσφαιρικό ταλέντο και μ’ ένα σταρ στο τελείωμα της σταδιοδρομίας του, το Καμερούν δεν έκανε στην ουσία προετοιμασία. Οι παίχτες ήταν απασχολημένοι ζητώντας από την ομοσπονδία τα πριμ που θεωρούσαν ότι αξίζουν. Αν συνεχίσουν με τον ίδιο τρόπο θα επιλύσουν τη διαφορά οι ίδιοι: πριμ για ήττες δεν υπάρχει λογικά.

Κουιαμπά, Μάτο Γκρόσσο

Κουιαμπά, Μάτο Γκρόσσο

Με αρκετά συμπαθητικό ρυθμό κι όχι λίγες φάσεις, η αναμέτρηση στην Κουιαμπά μεταξύ της Χιλής του Σαμπάολι και της Αυστραλίας του Ποστέκογλου έληξε δίκαια με την επικράτηση της πρώτης. Το γρήγορο παιχνίδι, με συνεχείς μεταβιβάσεις ή/ και κίνηση στον χώρο, και η υψηλή τεχνική κατάρτιση που είχαμε διαπιστώσει στην εποχή Μπιέλσα εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν την εθνική της Χιλής. Το αναμενόμενο μαχητικό πνεύμα των Αυστραλών τους έσωσε από μια γρήγορη παράδοση άνευ όρων (μετά τα δύο γκολ σε ένα λεπτό): με λίγη τύχη μπορεί και να γύριζαν το ματς.

Βρισκόμαστε στην αρχή της αρχής. Πολλές ισχυρές ομάδες δεν έχουν μπει ακόμη στη μάχη. Και δεν πρέπει να λησμονούμε ότι, όσον αφορά τις ομάδες που είχαμε ήδη την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε, μπορεί αυτό που είδαμε να ήταν το καλύτερο ή το χειρότερο παιχνίδι τους στη διοργάνωση. Δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζουμε. Όποια κι αν είναι τα μέχρι τώρα συμπεράσματά μας, είναι κατ’ ανάγκη επισφαλή ως προς την ορθότητά τους. 

Οπότε… υπάρχει ελπίδα ακόμη και για την εθνική Ελλάδας.

Advertisements

128 Responses to “Μαύρη Ρώμη (και μαύρα μαντάτα)”


  1. 1 dr7x Ιουνίου 14, 2014 στο 22:46

    Ευτυχώς που πετάει η Κοσταρίκα και απολαμβάνουμε κανόνα γκολ «εξ αγχιστείας δικού μας»… 😉

    Τα είπες, μάλλον, όλα — αν και η Ισπανία πραγματικά οδηγείται κτγμ στην κατάρρευση εξαιτίας του τρίτου γκολ (του επακόλουθου εκνευρισμού του Ικέρ και της ανάγκης να παίξουν όλοι μπροστά, με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν οι φάσεις «πού πας ρε Καραμήτρο» με τα χορευτικά του Ρόμπεν.).

    Η εθνική μας, αυτή είναι. Δεν είχε ούτε έναν παίκτη στο δημιουργικό και επιθετικό της μέρος που να προέρχεται από τις δύο πρώτες ομάδες του πρωταθλήματός μας –κάτι πρέπει να λέει και αυτό.

  2. 2 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 14, 2014 στο 22:51

    Πολύ ωραίες αναλύσεις Ρογήρε, και ωραία και τα παρελκόμενα στην αρχή!
    Δεν μπορούμε να παίξουμε τους Νοτιοαμερικάνους. Πάει και τελείωσε! Kαι όχι τώρα τα θεριά (Αργεντινές και τα ρέστα) αλλά ούτε τα γατάκια σαν την Κολομβία. Δεν ξέρω τι είναι, σίγουρα είναι φόβος/ηττοπάθεια, δεν έχουμε ρέντα, δεν έχουμε ομάδα, δεν έχουμε λαό! (στην Μπογκοτά παίζαμε σήμερα;) Τέλος πάντων, ίδωμεν.
    ΥΓ. H ψήφος «της καρδιάς» (Ουρουγουάη) όχι κυβέρνηση δεν κάνει, ούτε στην Β’κατανομή δεν μπαίνει … oπότε μου μένει μόνο δε ρήαλ θινγκ (Αρχεντίνα) ,κι αν βγει κι αυτή παλτό…θα είμαι με καμιά Αφρικάνικη.

  3. 3 rogerios Ιουνίου 14, 2014 στο 23:17

    Αγαπητοί φίλοι, Δρα και Νεοκίδιε, σας ευχαριστώ για τα πρώτα (και μεστά) σχόλιά σας, τα οποία με βρίσκουν σύμφωνο.

    Η Κολομβία δεν είναι πάντως τίποτε γατάκια, είναι καλή ομάδα. Δεν άρχιζε και τελείωνε με τον Φαλκάο όπως νόμισαν κάποιοι δικοί μας. Βέβαια ο συνήθης συντηρητισμός του Πέκερμαν την οδήγησε σε ένα ποδόσφαιρο αναμονής μετά το 1-0 που με ικανότερο αντίπαλο μπορεί και να της στοίχιζε. Με το στείρο και προβλέψιμο στυλ ανάπτυξης της εθνικής μας, όμως, δεν αντιμετώπισε τελικά πρόβλημα. Επιπροσθέτως, η Κολομβία επέδειξε υψηλο βαθμό ποδοσφαιρικού ρεαλισμού στην επίθεσή της.

    Πάμε στους δικούς μας. Ξέρεις από την αρχή ότι ο κύριος αντίπαλός σου είναι η Κολομβία. Και τι προετοιμασία κάνεις για αυτό; Καμία! Λες, ά δεν παίζει ο Φαλκάο, κι «έλα, μωρέ, τους έχουμε τους κοκάκηδες». Πιο πριν τρέχεις για περιοδείες στο Αμέρικα και ούτε που σκέφτεσαι αν αυτός είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος από κάθε άποψη για να παίξεις στη Νότια Αμερική. Από κει και πέρα, με δεδομένες τις δυνατότητες και το στυλ παιχνιδιού μας, ήταν σαφές ότι το καλό αποτέλεσμα θα απαιτούσε απόλυτη αυτοσυγκέντρωση, προσήλωση στον στόχο, αυταπάρνηση κι αγωνιστικότητα για να κερδίσεις ό,τι περισσότερο μπορείς. Είδατε τίποτε από όλα αυτά; Ως μονάδες, ο μόνος που σήμερα μου φάνηκε άξιος της φανέλας που φορούσε ήταν ο Παναγιώτης Κονέ του α΄ ημιχρόνου. Οι υπόλοιποι μεταξύ μετριότητας και καταστροφής.

    Τι να πεις όμως για την Ουρουγουάη; Εντάξει, ο Σουάρες της έλειψε απίστευτα, αλλά δεν μπορεί αυτό να δικαιολογήσει τέτοιο ναυάγιο: ήττα από τον θεωρητικά πιο αδύναμο του ομίλου και με 2 γκολ διαφορά, φριχτή ψυχολογία συν μία αποβολή που θα στοιχίσει στη συνέχεια. Να δεχτώ ότι υποτίμησαν τον αντίπαλο, αλλά και πάλι περίμενα να αντιδράσουν σε κάποια στιγμή. Οι Τίκος εξαιρετικοί, κι ο δικός σας Δρα, αλλά και πολλοί ακόμη (ο Μπολάνος, ο Νάβας, ο Ντουάρτε στα στημένα). Βέβαια ήταν στην καλύτερη μέρα της: παράδειγμα το 3ο γκολ. Μόλις έχει μπει στον αγώνα το παλικάρι που παίζει στην Κουμπάν και κάνει εξαιρετική κίνηση στον χώρο, το τέλειο πλασέ και τέρμα το ματς.

    Ο Δ΄ όμιλος πήρε φωτιά κι αν η Ουρουγουάη καταφέρει να ανασυνταχθεί θα γίνει ο κακός χαμός. Θα μπορέσει, όμως; Άντε να δούμε και το ματς του μεσονυχτίου! 🙂

  4. 4 Yiannis Stefanakos Ιουνίου 14, 2014 στο 23:45

    Το παιχνίδι της εθνικής μας είχε πολλές ομοιότητες με το εναρκτήριο παιχνίδι του Euro 2008 με τη Σουηδία, για το οποίο και είχαμε λοιδωρηθεί: στατικότητα (μην πω νωθρότητα), ανούσια κατοχή με οριζόντιο και προς τα πίσω παιχνίδι, παντελής απουσία οργανωμένου σχεδίου ανάπτυξης σε συνδυασμό με απουσία και ατομικών πρωτοβουλιών. Στα παραπάνω θα προσθέσω και την βραδύτητα: με εξαίρεση τον Φετφατζίδη (που κινήθηκε σε ρηχά νερά) και κάπως τον Μανωλά (που όμως δεν ενέπνεε και σιγουριά), οι υπόλοιποι ήταν σαν σε αργή κίνηση. Θα συμφωνήσω για τον Κονέ, που δείχνει να έχει «αλλάξει πίστα» με την ιταλική εμπειρία, κατά τα λοιπά όμως…Δίκαιο το αποτέλεσμα και νομίζω πως ακόμη και αν η ευκαιρία του Γκέκα κατέληγε σε γκολ, δεν θα άλλαζαν πολλά. Για την Κολομβία δεν μπορεί κανείς να εξάγει ασφαλή συμπεράσματα, μια και της ήρθαν όλα βολικά κι εύκολα, έδειχνε όμως ότι αν πιεζόταν κάπως, είχε περιθώρια να πατήσει κι άλλο γκάζι.

  5. 5 Mindkaiser Ιουνίου 15, 2014 στο 00:27

    Ομάδα χωρίς δημιουργικούς μέσους, δε βλέπεται. Αν σε αυτό προσθέσεις ότι ελάχιστοι έχουν την ατομική ενέργεια, βλέπεις το συνονθύλευμα που παρουσιάστηκε στο Μπέλο Οριζόντε.

    Μετά τα πρώτα λεπτά, άρχισε να γυρίζει στο κεφάλι μου η μαγευτική μελωδία του Μάριου Τόκα: «Γεια σου Ελλάδα, ποιος θεός δε ζήλεψε τα θαύματά σου;».

  6. 6 spiral architect Ιουνίου 15, 2014 στο 07:29

    Αχ, δυστυχώς με τα «αν» δεν βάφονται αυγά!
    Θα δούμε όμως … 😐

  7. 7 munich Ιουνίου 15, 2014 στο 07:57

    Τι έγινε βρε παιδιά στο Αγγλία-Ιταλία;
    χάσαμε ματσάρα ή μας κοροϊδεύουν οι ξενύχτηδες;
    Μου τι δίνουν τα μουντιάλ εκτός ευρώπης 😕

    • 8 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 15, 2014 στο 09:14

      Άστα Μόναχε! Δράμα κι εγώ περνάω. Ξεκινάω να δώ τους Ατσούρι με τα «Look on the bright side of life» και με παίρνει ο ύπνος ,γμτ…τον κολόγερο!

  8. 9 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 15, 2014 στο 09:12

    Mε βάση πάντως τα μπενάλτ που έχουνε δώκει ίσαμε τώρα (ο Λουγκάνο ομορφόπαιδο είναι ,ξανθούλης είναι, άμα σταματήσει τη μπάλα,παίζει και για κανας Σπάρτακος στα Κίροφ του Μοντεβίδεο. 🙂 ) θα μπορούσες ρε Νιου-Τζέρσεϋ να μάς δώκεις κανα δυό κι εμάς . Ο Τοροσίδης θα το είχε πάρει σε ίδια φάση «μαρς» μες στο ναό στον Μπεραία να ούμε…

  9. 10 redkangaroo Ιουνίου 15, 2014 στο 09:20

    Μιας και βρέθηκε φίλος που το αλίευσε ας το βάλουμε κι εδώ αυτό το κλασσικό. (Η Προμενάδα υπάρχει ως λέξη ή την λέει μονάχα ο Αλκέτας;)

  10. 11 dr7x Ιουνίου 15, 2014 στο 11:51

    Το Αγγλία-Ιταλία ήταν καλό ματς, και γρήγορο.
    Για τη διαιτησία, ένα σχόλιο μόνο: κορυφαία η ελληνική διαιτησία. Ακόμη και στα εγκλήματά της δεν γίνεται τόσο προκλητική.
    (Παρένθεση: Ο τηλεσκηνοθέτης έδειξε αργότερα ότι στο πρώτο γκολ των Κολομβιανών υπάρχουν τρεις παίκτες τους ακάλυπτοι όταν γίνεται το σουτ. Εντάξει, είναι στα δοκάρια και δεν επηρεάζουν το τσαφ του Μανωλά, αλλά βρε παιδιά, μόνο μια ματιά να γυρίσει να κοιτάξει ο τερματζής, πάει, την έκανε την γκέλα του. Λεπτομέρειες, βέβαια…)

  11. 12 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 15, 2014 στο 11:59

    Ρογήρε αυτό που παρατηρείς στο άρθρο «ποιος και πώς μελέτησε το παιχνίδι της Κολομβίας; Αναζητήθηκαν προτερήματα κι αδυναμίες της;» είναι πολύ σωστό και ισχύει όχι βέβαια για μάς μόνο αλλά παγκοσμίως.
    Τρελαίνομαι δε όταν ακούω το πολυφορεμένο κλισέ «ΔΕΝ ασχολούμαστε με τον αντίπαλο και ΠΟΙΟΣ θα παίξει ή όχι, αλλά βλέπουμε τα δικά μας κ.λ.π. κ.λ.π. » Μα στο ποδόσφαιρο παίζουν 2(δύο) να πάρει η ευχή να πάρει! Mεταξύ ισοδυνάμων πάνω -κάτω αντιπάλων ,το αποτέλεσμα είναι συνάρτηση δύο μεταβλητών.Της δικής μου απόδοσης και της απόδοσης του αντιπάλου. Tι προπονητάρα τεράστια θα ήμανε ρε!, αλλά δεν προκάνω να αλλάξω επαγγελματικό προσανοταλισμό τώρα…
    Δεν θα ξεχάσω ποτέ,πόση εντύπωση μού είχε κάνει στο προηγούμενο μουντιάλ στην Αφρική, όταν στο τελευταίο πέναλτυ του Λόκο Αμπρέου ήμουνα 100% σίγουρος για το αλά-Πανένκα χτύπημα.
    Είσαι προπονητής κύριε δεν θυμάμαι πώς τον λένε της Γκάνας; Παίρνεις εκατομμύρια; Δεν έχεις γιουτιούμπ να δεις πώς χτυπάει 8 στα 10 πέναλτυ ο Αμπρέου; Πιάνεις τον τερματοφύλακά σου και του λές :-Ελα δώ αγόρι μου. Αν τύχει και σού χτυπήσει πέναλτυ εκείνος ο μαλλιάς ο Λόκος, ΚΑΘΕΣΑΙ ΑΚΙΝΗΤΟΣ στη μέση και σούρχεται η μπάλα στην αγκαλιά! Κατάλαβες; «

    • 13 rogerios Ιουνίου 15, 2014 στο 12:26

      Αυτά ακριβώς, ρε συ Νεοκίδιε, αυτά! Μεγάλη μούφα το «δεν ασχολούμαστε με το παιχνίδι του αντιπάλου». Λες κι είσαι η κορυφαία ομάδα του πλανήτη. 😉

  12. 14 rogerios Ιουνίου 15, 2014 στο 12:25

    Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια!

    Αγαπητέ συμμαθητή Γιάννη, καλώς όρισες στον μουντιαλικό Ρογήρο! Πολύ σωστός ο παραλληλισμός με εκείνο το ματς εναντίον των Σουηδών όσον αφορά τα στοιχεία παιχνιδιού της εθνικής! Την ανάλυσή σου την προσυπογράφω άνετα! Προσθέτω ότι το χτεσινό ναυάγιο θύμισε και την πρεμιέρα του ’10 με τους Κορεάτες: ίδια έλλειψη ψυχολογικής και τακτικής προετοιμασίας, ίδια έλλειψη στοιχειώδους αυτοσυγκέντρωσης.

    Mindkaiser, πράγματι, η εικόνα ξεφτίλας έφερνε συνειρμικά το άσμα του (συγχωρεμένου) Τόκα και το αμερικανικό έπος. Αυτή η φετινή μίνι περιοδεία στις ΗΠΑ ήταν τελικά απολύτως συμβολική. 😦

    Spiral, όπως τα λες! Έχει περιθώρια βελτίωσης αυτή η ομάδα; Θα δούμε, ας πούμε ότι είμαι συγκρατημένα απαισιόδοξος. 🙂

    munich, ωραίο ματς ήταν το Ιταλία-Αγγλία. Πρέπει μάλιστα να ομολογήσω (εγώ που, όπως πολλοί γνωρίζετε, αντιπαθώ το αγγλικό ποδόσφαιρο) ότι η Αγγλία έδειξε πολύ καλά στοιχεία. Η Ιταλία ήταν όμως ωριμότερη (και με παίκτες ένα κλικ πιο πάνω σε τεχνική, τακτική και προσωπικότητα).

    Νεοκίδιε, τη σταδιοδρομία του Λουγκάνο στα μπαλέτα δεν την είχα σκεφτεί. 🙂 Ομολογώ επίσης ότι: προς το τέλος του Ιταλία-Αγγλία έδωσα μάχη με τον εαυτό μου για να μην αποκοιμηθώ (και δεν έφταιγε το παιχνίδι για αυτό), κοιμήθηκα αμέσως μετά στον καναπέ και ξύπνησα βλέποντας κάποια άσχετη εκπομπή «λόγου» στο TF1… για κανένα 5λεπτο αναρωτιόμουν πόσο είχε λήξει το ματς. 😉 Την Ακτή με την Ιαπωνία ούτε που σκέφτηκε να προσπαθήσω να τη δω σε ώρες «γερμανικού».

    Καγκουρώ μου, all time classic το βίντεο με τον συγχωρεμένο Παναγούλια. Το θυμάμαι από τότε, όταν έπαιζε ως κρυφό ντοκουμέντο του αμερικάνικου φιάσκου.

    Δρα, συμφωνούμε απόλυτα στην κριτική του Ιταλία-Αγγλία. Όχι, όμως, δεν θα έλεγα ότι τα εγχχώρια κοράκια είναι λιγότερο προκλητικά από τα μουντιαλικά. Σε καμία περίπτωση. 🙂

  13. 15 redkangaroo Ιουνίου 15, 2014 στο 13:19

    όσο για το Ιταλία – Αγγλία 2-1 που το πανηγυρίσαμε δεόντως μέσα στα άγρια χαράματα, έχω να πω ότι το 2-1 (vittoria sofferta) είναι ό,τι ταιριάζει στον ψυχισμό των azzuri
    για τα θυμηθούμε το παλιό ανέκδοτο για την Ιταλία
    νικάει 1-0 μεγάλη νίκη
    νικάει 2-0 μεγαλειώδης νίκη
    νικάει 3-0 θρίαμβος
    νικάει 4-0 ο προπονητής κατηγορεί τους παίκτες για έλλειψη σοβαρότητας 🙂

  14. 16 Mindkaiser Ιουνίου 15, 2014 στο 13:53

    Εν το μεταξύ, το γεγονός ότι η squadra azzurra δεν προβάλει ποτέ στα φαβορί για την κατάκτηση, με εξοργίζει. Μιλάμε για μια τεράστια ποδοσφαιρική σχολή με ποδοσφαιριστές που διδάσκονται τακτική από τα γεννοφάσκια τους. Προφανώς λείπει ένας Μπάτζιο ή ένας Τότι για να τραβήξει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά το ρόλο του ηγέτη μπορεί άνετα να τον παίξει αυτός ο τεράστιος ποδοσφαιριστής που ονομάζεται Αντρέα Πίρλο. Όσοι την υποτιμήσουν, θα το πληρώσουν ακριβά.

  15. 17 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 15, 2014 στο 15:31

    Φοβάμαι ότι οι ομοιότητες με τη ..θρυλική παρουσία της εθνικής στο μουντιάλ του 94, επί Αλκέτα δεν εξαντλούνται μόνο στις περιοδείες.
    Πάλι εμφανίστηκε ενδεκάδα όπου το κριτήριο συμμετοχής φάινεται να είναι η ..εμπειρία και η επιβράβευση για την προσφορά που είχαν κάποιοι στην πορεία να φτάσουμε στα τελικά.
    Άλλη εξήγηση, πλην των συνομωσιολογικών, τις οποίες αντιπαρέρχομαι, δεν μπορώ να δώσω για το ότι,
    – στην επίθεση πάιζει ο Γκέκας, με ..διεμβολιστή τον Σαλπιγγίδη και οι 2 οτυς δίπλα στον να δεχτώ χρήσιμο, να δεχτώ και απαραίτητο αλλά προερχόμενο από κακή χρονιά Σαμαρά, που εκρηκτικό ή γκολτζή ά και διεμβολιστή δεν τον λές.
    – στις υπόλοιπες γραμμές και καταρχήν στο κέντρο δεν εμφανίζται ούτε ένας που να έχει ταχύτητα και δυνατότητα να ανοίξει παιχνίδι πλην του Κονέ και κατα μέση και κέντρο και άμυνα δεν υπάρχουν πάικτες που να έκλεισαν τα πρωταθλήματα που έπαιξαν ως φορμαρισμένοι.
    Πλήρης ατολμία και καμία ..καινοτομία, σαν να μην κέρει ο Σάντος ότι στην τελευταία στροφή του πρωταθλήματος ο Ολυμπιαλός σερνόταν, ενώ υπάρχουν παίκτες του Παναθηναϊκού σε φορμα, ακόμη και κάποιοι του ΠΑΟΚ.
    Λες και τη σύνθεση την έφτιαξε τον Ιανουάριο ο Σάντος μετά από όνειρο όπου ο Αλκέτας του έβαζε τα κριτήρια.
    Καμία τύχη δεν έχουμε όσο επικρατεί η λογική της ηττοπάθειας και του μικρομεσάιου ως συμπλεγματική έκφραση.
    ΔΙότι μόνον κάποιος που εμφορείται από τα παραπάνω θεωρεί ως μείζον το ότι έγινε μέχρι τώρα (πήγαμε στα τελικά) από το ότι θα ακολουθήσει με τη συμμετοχή μας σε αυτό ή ακόμη χειρότερα δεν αντιλαμβάνεται ότι η συνταγή που μας έβγαλε ασπροπρόσωπους στους (ευρωπαϊκούς) ομόλους με παιχνίδια στην έδρα μας και στη ..γειτονιά μας, ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ μπορεί να έχει τύχη σε τελική φάση με αφρολατινοασιάτες στη Βραζιλία.

    Φοβάμαι ότι θα συνεχιστούν οι ..αναλογίες (πχ τίτλος εφημερίδας μετά την τεσσάρα από τη Βουλγαρία, 4επί 4 η ΕΘνική και τώρα φέρτε μας τη Νιγηρία, η οποία το 94 φάνταζε ως πιθανή διεκδικήτρια του τίτλου).

    Το Ιταλία Αγγλία ήταν ένα πολύ ωράιο ματς και ανάμεσα στα άλλα είχε και χάπυ εντ 🙂
    Αλλά και διάφορα άλλα, όπως τα διάφορα του (τρελλο) Μπαλοτέλι.

    Όμως το ζουμί είναι σε αυτό που ανέφερε ο Mindkaiser ..αποπάνω μου.
    Ένας εκπληκτικός Πίρλο ο οποίος αν και συνομίληκος του ..Καραγκούνη, μας έδειξε ότι ο ολντφάσιον ρόλος του πλέυμέηκερ, το παλιό δεκάρι που λέγαμε. είναι όχι απλώς χρήσιμος αλλά αναγκαίος και πολύτιμος.
    Απλώς χρειάζεται στόφα πάικτη που πολύ δύσκολα βρίσκουμε πια.
    Αυτός την έχει και την παραέχει και είναι χάρμα οφθαλμών να βλέπεις πώς αλλάζουν όλα όταν του δίνουν την μπάλλα και με απλές πάσες σπάει τη ..συνέχεια και το σχεδιασμό των αντιπάλων που πιέζουν.

    Και ενώ τον βλέπεις κύριο και ..άρχοντα, ούτε σε τρίπλες που εκθέτουν τον αντίπαλο στοχεύει, ούτε τίποτα από αυτά έχει ένα μεράκι να εκθέτυει τους ζωηρούς τερματοφύλακες και ειδικά των Άγγλων και ειδικά τον Χαρτ 🙂
    Και μάλιστα με τρόπο που δεν μπορείς να του πεις και τίποτα, το κάνει για το ..καλό του συνόλου να σπάσει την υπεροψία τψν ..εν λόγω και ειδικά του συγκερκιμένου .
    Μετά το πέναλντυ αλλά πανενκα πριν 2 χρόνια, χθες έκανε το ίδιο και με φάουλ από τα 25 ή 30 μέτρα.
    Το εκτέλεσε ο Χαρτ κινήθηκε προς τη μία γωνία η μπάλα πήγε προς την άλλη (!!) αλλά δυστυχώς βρήκε δοκάρι.

    Εξαιρετικό ματς, χάσατε όσοι δεν το είδατε!! (χο χο) .

    Πάντως για τα να λέμε όλα η Ιταλία αμυντικά δεν ενέπνεε εμπιστοσύνη, ήταν δε εκνευριστική η εμμονή του τηλεσχολιαστή για τη ..γρανιτένια άμυνα των Ιταλών (πάρτυ έκαναν ο Στάριτζ με τους άλλους 2 νεαρούς) και είναι τυχεροί οι Ιταλοί που ταυματίστηκε στο εβδομήντακάτι, γιατί δεν τους έβλεπα καλά άμα συνέχιζαν ..τοιοτουτρόπως

  16. 18 Stazybο Hοrn Ιουνίου 15, 2014 στο 16:28

    Το Μουντιάλ στη Βραζιλία μου θυμίζει πόσο είχα ευχαριστηθεί τον Πόλεμο της συντέλειας του κόσμου…

  17. 19 rogerios Ιουνίου 15, 2014 στο 17:50

    Μερσί, αγαπητό Καγκουρώ! Νόμιζα όμως ότι ζήτημα επαγγελματισμού τίθεται ήδη από το 3-0. 🙂

    Mindkaiser, κι εγώ όταν διαβάζω να δίνουν για φαβορί την… Αγγλία κι όχι τους Ατζούρρι εξοργίζομαι (αλλά μετά συνειδητοποιώ ποιοι κάνουν αυτές τις προβλέψεις, με ποια κριτήρια και σε ποιο κοινό απευθύνονται… και κατανοώ). Τεράστια παράδοση, τεράστια τεχνογνωσία, τεχνική, στρατηγική και τεχνική κι ό,τι άλλο θέλεις. Και μια χαρά είναι ο Πίρλο και σ’ αυτή την ηλικία ακόμη για τον ρόλο του αστεριού. Περισσότερα δεν ζητώ.

    Αναγνώστη μου, εξαιρετικές και χορταστικές αναλύσεις. Ναι, απόλυτο δίκιο έχεις: δυστυχώς οι ομοιότητες του ’94 και του σήμερα είναι πάρα πολλές για την εθνική μας. Σε όλα όσα γράφεις συμφωνώ, απλώς κρατώ μια μικρή (πολύ μικρή ελπίδα μήπως γίνουν μερικά μπαλώματα κι αποφευχθεί η απόλυτη ξεφτίλα). Σύμφωνος και στα σχετικά με το ματς των Ιταλών και το χάππυ έντ του (για εμάς 🙂 ) – πράγματι έχει τα κενά της η ιταλική άμυνα, γρανιτένια δεν είναι, αλλά το ζήτημα είναι τελικά συνολικής ισορροπίας και σ’ αυτό οι Ιταλοί παίρνουν προς το παρόν καλό βαθμό.

    Στάζυμπε, κάτι υποψιάζομαι για το τι εννοείς, αλλά άμα θες κάντο μας πενηνταράκια να γίνει σαφές. 😉

    • 20 Stazybο Hοrn Ιουνίου 15, 2014 στο 18:04

      Μπα, δεν ήταν τίποτα το βαθυστόχαστο. Κάπως οι εικόνες, το κλίμα, τα τοπωνύμια, προφήτες και προφητείες, με πήγαν στην ατμόσφαιρα του βιβλίου -πάνε και καμιά τριανταριά χρόνια που το διάβασα*…

      Μπορεί να λανθάνει και κάτι άλλο. Για πες 🙂

      *αποκλείεται να βγήκε το 02 που λέει το βιβλιονέτ, αλλά οι δυο τόμοι είναι σε ψηλό ράφι, στην πίσω σειρά, μαζί με άλλα της άσπρης σειράς του Εξάντα, και δεν τα φτάνω τώρα για να διαβάσω ημερομηνία)

      • 21 rogerios Ιουνίου 15, 2014 στο 18:40

        Εδώ βλέπω ότι είναι γραμμένο το 1981. Για την πρώτη ελληνική έκδοση δεν έχω ιδέα βέβαια (εγώ το διάβασα πολύ αργότερα από εσένα).

      • 22 Stazybο Hοrn Ιουνίου 15, 2014 στο 18:59

        Έχω την εντύπωση ότι το είχα αγοράσει απ’ το Πολύεδρο στην Πάτρα, γι’ αυτό το τοποθετώ γύρω στο 87-88. Μπορεί να κάνω λάθος ως μια δεκαετία, και να είναι από τα ντου στο Χνάρι στην Αθήνα, αλλά δεν νομίζω ότι είναι πιο μετά.

        Θα πρέπει να βάλω τη σκάλα, αλλά όχι σήμερα…

      • 23 Stazybο Hοrn Ιουνίου 17, 2014 στο 13:45

        Λοιπόν, ανέβηκα… Δεκέμβρη 88 κυκλοφόρησε, Μάρτη 89 το διάβασα.

  18. 24 rogerios Ιουνίου 15, 2014 στο 20:10

    Μεταφέρω κι εδώ προς συζήτηση την ανάρτησή μου στο Φατσοβιβλίο:

    «Είναι δυνατόν ο διαιτητής να καθορίσει το αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού παιχνιδιού, πλην όμως με τρόπο θετικό; Μπορεί, αφήνοντας το πλεονέκτημα όταν πρέπει. Δείτε ξανά τη φάση της επίτευξης του νικητήριου τέρματος της Ελβετίας εναντίον του Ισημερινού και θα καταλάβετε. Οι περισσότεροι διαιτητές θα σταματούσαν την εξέλιξη της φάσης για να δώσουν φάουλ υπέρ της Ελβετίας και να τιμωρήσουν με κίτρινη κάρτα τον παίκτη του Ισημερινού.

    Για την ιστορία: Ραβσάν Ιρμάτοφ το λένε το παλικάρι. Ουζμπέκος.

    [ΥΓ: συνολικά η φάση είναι διδακτική και για έναν ακόμη λόγο: ξεκινά με μια εξαιρετικά επικίνδυνη επίθεση του Ισημερινού που χαραμίζεται διότι ο τελικός παραλήπτης της μπάλας αποφασίζει να κάνει την παραπάνω ντρίμπλα…]»

    Προσθέτω ότι το ματς το παρακολούθησα αποσπασματικά. Δεν μπορώ να αποφανθώ για το αν ο Ιρμάτοφ είχε συνολικά καλή ή μέτρια διαιτησία. Αυτό που έκανε απόψε, όμως, το βίωσα όπως και μια μαγική ασσίστ ή ένα γκολ με ανάποδο ψαλίδι. 🙂

    • 25 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 15, 2014 στο 20:18

      Ήταν πολύ καλός αυτός ο διαιτητής Ρογήρε! Πάλι έγινε ένα μεγάλο λάθος σε οφσάιντ,αλλά φταίει ο επόπτης.
      Ο Ουζμπέκος ήταν άνετος, μού άρεσε που ήταν χαμογελαστός και δεν είχε το γνωστό κομπλεξικό «ιξουσία ρε!» στυλάκι και υφάκι άλλων κοράκων, κι όπως είπες το παληκάρι καταλαβαίνει από μπάλα και τέμπο.

    • 26 redkangaroo Ιουνίου 15, 2014 στο 20:18

      Δίκιο έχεις και καλά κάνεις και το επισημαίνεις. Κι εγώ αποσπασματικά το παρακολούθησα (αχ, αυτά τα ματς που δεν παίζουν ομάδες φίρμες τα ψιλοσνομπάρουμε…), ήταν ωραίο παιχνίδι πάντως, κανένας δεν το παράτησε παρότι η ισοπαλία σε εναρκτήριο ματς δεν είναι άσχημη.
      Μεγάλη γάτα ο Χιτσφελντ ευτύχησε να σκοράρουν και οι δυο του αλλαγές.
      Μεγάλο δράμα οι παίχτες του Εκουαδόρ, ούτε σέντρα δεν πρόλαβαν να κάνουν…

    • 27 Stazybο Hοrn Ιουνίου 15, 2014 στο 20:24

      Ο Νίκος ζει στο Μάντσεστερ, είναι Γιουνάιτεντ και γάβρος -άσχετο, αλλά εξαιτίας του πρώτου είναι που τον ακολουθώ, και επιπλέον είναι και διαιτητής (θαρρώ σπουδάζει και προπονητής).

      Έχει πολύ καλό διαιτητικό μάτι, παρακολουθεί τον κλάδο, και σήμερα, πριν το ματς είχε τουιτάρει:

      Όμως, φρόντισε να μας θυμίσει κι αυτό, πριν λίγο:

      (δεν ξέρω αν θα βγουν τα τουίτ, ή θα μείνουν οι λίκνοι σκέτοι…)

  19. 28 rogerios Ιουνίου 15, 2014 στο 20:22

    Πρέπει πράγματι να ήταν καλό παιχνίδι. Από όσα είδα, πάντως, μου άρεσαν και οι δύο ομάδες (κακό για τη Γαλλία αυτό).

  20. 29 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 15, 2014 στο 20:22

    Για να μην κράζουμε και χαβαλεδιάζουμε μόνο με την «μαμά» του ποδοσφαίρου, να γιατί τα εγγλέζικα γήπεδα θα είναι πάντα γεμάτα και μια γιορτή:
    http://www.contra.gr/Soccer/World/WorldCup/mundial2014/xart-se-pirlo-oyaoy.2846036.html

  21. 33 rogerios Ιουνίου 15, 2014 στο 20:48

    Λοιπόν, Στάζυμπε, πάρα πολύ χρήσιμο! Το Συνομοσπονδιών δεν το είχα παρακολουθήσει κι έτσι δεν ήξερα για το συμβάν. Οπότε: ένας άνθρωπος που μαθαίνει από τα σφάλματά του. Πολύ καλό μου φαίνεται εμένα αυτό.

    [μια χαρά μου βγαίνουν εμένα τα τιτιβίσματα, κανένα πρόβλημα]

  22. 34 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 15, 2014 στο 21:17

    Πράγματι, μπράβο του!!

  23. 36 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 16, 2014 στο 10:24

    Απίστευτο ξενέρωμα ψες η Αργεντίνα. OYTE ένας μαλλιάς μέσα;;
    Όλοι για το «Καρατάσος» υποψήφιοι είναι; πφφ… άμπαλοι!

  24. 37 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 16, 2014 στο 10:37

    Τα πουλέν σου τα γαλλόπουλα Ρογήρε το κατέχουν το τόπι. Αφού επεβίωσαν από τα τάκλιν στην καρωτίδα των Ονδουρίστας θα περάσουν περίπατο τον όμιλο, αλλά για παρακάτω χλωμό καθότι 20χρονα και άπειρα.
    Υποθέτω πως ο Ντεσάμπης ψήνει ομάδα για το επόμενο γιούρο.
    ΥΓ. Στυλιστική παρατήρηση: Ωραία ,πολύ ωραία η τρικό αλλά για καμιά τσάρκα στην προμενάντ ντεζ αγγλαί στη Νίκαια… :-), όχι για μπάλα.
    Άσε που αυτο το γιακαδάκι αν πιαστεί πουθενά ,κινδυνεύεις να κρεμαστείς by the neck…
    Kι αυτό το μπλε-σκουρέ ,ωραίο μεν, αλλά δεν είναι το μπλε της Γαλλίας,πώς να το κάνουμε. ε;

  25. 38 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 16, 2014 στο 10:58

    Δεν καταλαβαίνω καθόλου γιατί χρεώσανε το δεύτερο γκολ του Μπενζεμά ως αυτογκόλ… σε λίγο άμα σουτάρεις και φαλτσάρει λίγο το τόπι στον πορτάρη πριν πάει στο πλεκτό,θα λένε «αυτογκόλ»…
    Πόσο δίνει ο Μπενζεμάς για πρώτος σκόρερ ρε παιδιά; (βλέπω να ξεφουσκώνει ο Ρόμπεν)

  26. 39 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 16, 2014 στο 11:23

    Αυτό με τη στολή σωστό, μπλε της Γαλλίας δεν το λες, μη σας πω ότι δεν το λες και μπλε ..γενικότερα.

    Αφήστε που ένα τσακ (τόνο) πιο ανοιχτό από αυτό της στολής της Νέας Ζηλανδίας στο ράγκμπυ εκείνης στη διαφήμηση που ..ανταλάσσουν χειρονομίες με τους σκωτζέζους (με τις φούστες) είναι.
    Άμα βάλεις και τα άσπρα γιακαδάκια……….

    Επίσης η στολή δεν είχε εθνόσημο και αν δεν (τους) ξέρεις, να συμπεράνεις ότι είναι η εθνική Γαλλίας επειδή φοράνε κόκκινες κάλτσες, δεν μου φάινεται αυτονόητο

    Δυστυχώς δεν είδα χθες παρά κανα πεντάλεπτο σύνολο, οπότε δεν έχω εικόνα, αλλά σκεπτόμουν μήπως ήταν σκόπιμο, αν είναι εφικτό τεχνικά, να αυονομηθεί η ψηφοφορία από το post που ανήκει και που τώρα είναι δεύτερο και να κολλάει στο πρώτο ή , ακόμη καλύτερα, να πάιζει σαν μπάνερ που θα λειτουργέι ως λινκ μάλλον πάνω δεξιά (ας πούμε, κοντά στα τελευταία σχόλια ή κάτι τέτοιο)

  27. 47 rogerios Ιουνίου 16, 2014 στο 11:58

    Καλημέρα, φίλοι μου!

    Τι έγραφε ο Ρογήρος στις 12 Ιουνίου του Σωτηρίου Έτους 2012, σε σχόλιο κάτω από την ανάρτηση με τίτλο «Ανοιχτοί ορίζοντες»;

    «Και κάτι άσχετο: είμαι άραγε ο μόνος που πιστεύει ότι η φανέλα της Νάικι για την εθνική Γαλλίας είναι μακράν η χειρότερη από αισθητική άποψη; Μπορεί να είναι εντάξει για ράγκμπυ ή για πόλο μπλουζάκι που θα το φορέσεις για να πιεις το φρέντο σου, αλλά για εμφάνιση ποδοσφαιρικής ομάδας…». 🙂

    Κατά τα λοιπά. Ωραία τη διεκπεραίωσε τη δουλειά η Γαλλία, αλλά χωρίς το πέναλτυ-αποβολή θα ίδρωνε πάρα πολύ. Σωστά, όμως, υποθέτει ο Νεοκίδιος: η τωρινή φουρνιά (που δεν τη λες κι εντελώς άπειρη), ετοιμάζεται για το Ευρωπαϊκό της Γαλλίας. Για το «αυτογκόλ ή γκολ του Μπενζεμά», τείνω να πιστέψω ότι η συμβολή του άτυχου τερματοφύλακα ήταν κάτι παραπάνω από καθοριστική, οπότε δικαίως καταλογίζεται ως αυτογκόλ (η μπάλα επιστρέφει προς τον αγωνιστικό χώρο, ο τερματοφύλακας είναι αυτός που τη στέλνει μέσα). Δεν πρόκειται πάντως να «μαλώσω» κανέναν από αυτούς που πιστεύουν ότι έπρεπε να πιστωθεί στον Μπενζεμά. 🙂

    Για την Αργεντινή θα γράψω αναλυτικά όταν βρω τον χρόνο. Πάντως δεν με ενθουσίασε: δεν έχει λύσει το βασικό της πρόβλημα (δηλ. την ουσιαστική ένταξη στην ομάδα-εκμετάλλευση του Μέσσι) και βλέπω ανεπάρκεια δημιουργικών μέσων. Η Βοσνία πολύ καλή, την έφαγε η απειρία-ατυχία (του γρήγορου αυτογκόλ) κι ίσως ο υποσυνείδητος συμβιβασμός με την ήττα απέναντι σε θεωρητικά πολύ ανώτερο αντίπαλο.

  28. 48 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 16, 2014 στο 13:59

    Το εθνόσημο στα μαγιώ μπάινει …επικουρικά, το κανονικό είναι στις φανέλλες, για να μην πω στη θέση της καρδιάς 😆

  29. 49 rogerios Ιουνίου 16, 2014 στο 14:38

    🙂

    [μαγιώ τις λέμε ωρέ τις φανέλες εδώ στα χωριά μας] 🙂

  30. 50 Νεο Kid Στο Block Ιουνίου 16, 2014 στο 15:06

    Μερσι Ρογηρε που πιστοποιησες τη βαθια( και βαθια κρυμμενη,λογω διακριτικης μετριοφροσυνης..) γαλλομαθεια μου! 🙂 🙂

  31. 51 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 16, 2014 στο 15:38

    Επαναλαμβάνω το εθνόσημο μπαίνει στις φανέλλες, αυτά που φοράνε στις εμφανίσεις τους οι Γάλλοι ως φανέλλες δεν είναι φανέλλες, είναι μαγιώ ή όπως τα λετε εσείς εκεί 🙂
    Πράγμα που κάνουν βέβαια και οι άλλες ομάδες, αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτό. 🙂

    ΥΓ Δεν τόξερα, αλλά ειλικρινά το σήμα που είχαν στις ..φανέλλες μου φάνηκε κάπως, σίγουρα ο κόκκορας είναι ο ίδιος που έχουν και στις άλλες εμφανίσεις;;

  32. 52 redkangaroo Ιουνίου 16, 2014 στο 19:47

    ΟΙ έρμοι οι Πολωνοί το 1939 πάλι μεγαλύτερη αντίσταση έδειξαν στις Γερμανοί 🙂

  33. 55 rogerios Ιουνίου 16, 2014 στο 20:03

    Στάζυμπε, σου είμαι ευγνώμων! Κάτσε να δω αν θα τα καταφέρω. 🙂

  34. 60 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 16, 2014 στο 23:54

    Όχι μόνο κόκκινη κάρτα ,ήταν η βρωμερή εγκληματική ενέργεια του άθλιου Πέπε, αλλά θα έπερεπε,μιας και ήταν και η Αγγέλα στο γήπεδο και το είδε, να εισηγηθεί άμεσα στον Βόλφκανγκ το κόψιμο κάθε άλλης ελεημοσύνης στους τεμπέληδες και αχάριστους Πορτογάλους , που τολμούν να απλώνουν χέρι στο αγνό -καθόλου θεατρίνο!- ροδομάγουλο χωριατόπουλο Τόμας Μούλερ. (δεν ξέρω αν πρόφερε σωστά το όνομα του Τόμας ΜΟΥλερ ο κυπραίος σπήκερ. Ας ελπίσω πως ναι, γιατί αλλιώς…αλλά τι άλλο να μάς κόψει ο Βόλφκανγκ; )

  35. 61 π2 Ιουνίου 17, 2014 στο 06:53

    Λίγο τα γενικά τρεχάματα, λίγο η έλλειψη μεγάλου ενδιαφέροντος, λίγο οι επιφυλάξεις που εκφράζει γλυκύτατα το Desculpe Neymar του Edu Krieger, λίγο (τι λίγο δηλαδή…) κάτι νοσοκομειακές εκδρομές, με αναγκάζουν να μπω in media res, μετά τις προβλέψεις και το Εθνικό στραπάτσο, κι έχοντας μάλιστα δει πολύ λίγους αγώνες.

    Α΄ Γενικώς:
    Στην εξαιρετική προεναρκτήρια ανάλυση του Ρογήρου το μόνο που θα προσέθετα είναι ότι δεν θα έπρεπε να παρασυρθούμε από τις εμφανίσεις των ομάδων στην πρεμιέρα. Είναι εξαιρετικά συχνό στα Μουντιάλ οι φανταχτερές πρεμιέρες να μη συνοδεύονται από ανάλογη συνέχεια, ή οι μέτριες εμφανίσεις των μεγάλων ονομάτων να διορθώνονται αργά αλλά σταθερά ή, έστω, να οδηγούν σε θετικά αποτελέσματα. Θα κρατούσα λοιπόν μικρό καλάθι ακόμη και για την υπερηχητική Ολλανδία. Ορισμένες ομάδες, επιπλέον, αρχίζουν μέτρια σχεδόν προγραμματικά: η Βραζιλία εδώ και δυο διοργανώσεις προσπαθεί να εξευρωπαϊστεί, να γίνει μια κυνική ομάδα του μισό-μηδέν, των αμυντικών χαφ και της σταδιακής αύξησης του ρυθμού όσο δυσκολεύουν τα παιχνίδια.

    Ως προς τις εκπλήξεις που πάντοτε αναμένονται σε ένα Μουντιάλ, εγώ είμαι με την πολύ μεγάλη έκπληξη: Βέλγιο. Μακάρι να πάρει την κούπα μια χώρα που δεν υπάρχει. Αυτό κι αν θα είναι κάτι καινούριο στην ιστορία του θεσμού. 😛 Από τα άλλα underdogs που κατά καιρούς διαλέγω και θα ήθελα να πάνε καλούτσικα, θα επέλεγα το Ιράν, αλλά στο χτεσινοβραδινό ματς που είδα (το πρώτο Χ του Μουντιάλ!) ήταν πολύ κακό, με μόνη έγνοια την ανασταλτική συνέπεια. Η Κοσταρίκα δεν μου φάνηκε στρακαστρούκα: ναι, δεν ήταν καλή η Ουρουγουάη, αλλά ο Κάμπελ κι η παρέα του δεν έπαιξαν απλώς με τον ενθουσιασμό του πρωτάρη, αλλά με σχέδιο, συνέπεια και 90λεπτη αγωνιστικότητα.

    Μιλώντας για το σχέδιο των Κοσταρικάνων, φαίνεται πως αρχίζει να πολυφοριέται πλέον το 5-3-2 (ή 3-5-2, η μόνη διαφορά στα δύο είναι ο βαθμός ανασταλτικής λειτουργίας των φουλ μπακ). Είναι μια διάταξη που έμοιαζε παλιομοδίτικη, με οπαδούς πλέον μόνο στην Ιταλία και στη Λατινική Αμερική (ή σε Λατινοαμερικάνους προπονητές), αλλά οι επιτυχίες των Κοσταρικάνων και των Ιταλών μπορεί να της φέρει νέους οπαδούς. Το ενδιαφέρον της είναι πως πρόκειται για «μεταδοτική» διάταξη: επειδή μεσοεπιθετικά με το 3-5-2 φορτώνεις πολύ τον άξονα, ο αντίπαλος του συνήθους 4-2-3-1 ή 4-3-3 δυσκολεύεται, τείνει λοιπόν να φορτώσει και αυτός τον άξονα, συχνά με την ίδια διάταξη.

    Β΄ Στη Βραζιλία πάω…

    Για την Εθνική δεν ξέρω πια πόσο να συγκρατηθώ για να μη θεωρηθώ μισέλλην. Η ίδια παντελής έλλειψη συγκεκριμένης αγωνιστικής φιλοσοφίας, η ίδια παντελής αδυναμία ομαδικού δημιουργικού παιχνιδιού, η ίδια ανυπαρξία plan B (πρόκειται απλώς για μια ομάδα στημένη να μην τρώει γκολ, κι όταν τρώει τρία δεν ξέρει τι να κάνει), η ίδια προστασία του προπονητή και της παρέας του από τους δημοσιογράφους. Τα μόνα καινούρια στοιχεία είναι η επιστροφή στην εποχή Παναγούλια (ταξιδάκια, σέλφιζ, μαλλί κομμωτηρίου, μέτρια φυσική κατάσταση), σε συνδυασμό με την αλαζονεία. Διάβαζες δηλώσεις των διεθνών μετά τον αγώνα και νόμιζες ότι κερδίσαμε εμείς 3-0, ενώ ο Χαριστέας κατηγόρησε ως κομπλεξικούς όσους ασκούν κριτική στην Εθνική. Έχει καταστεί ένας παγιωμένος μηχανισμός εξυπηρέτησης συμφερόντων η Εθνική, με πλήρη δημοσιογραφική κάλυψη. Να δώσω δυο παραδείγματα, αφήνοντας κατά μέρος τον Κατσουράνη και τον Καραγκούνη για τους οποίους ξέρω ότι πολλοί θα διαφωνήσουν.

    – Ο Μήτρογλου είναι σε πολύ κακή φυσική κατάσταση (πρέπει να πω πάντως ότι είναι ο μόνος που δεν συμμετέχει στο πανηγυράκι του τι ωραία περνάμε εδώ στο Μπραζίου -όσο να πει κανείς, είναι αλλοπρόσαλλο ο σοβαρός σου χαρακτήρας να είναι ο Μήτρογλου), δεκτό. Με ποια λογική να παίξει ο ξεζουμισμένος πια Γκέκας, που έχασε στα φιλικά τα άχαστα που έχασε και με τους Κολομβιάνους; Και τι θέλουμε από τον επιθετικό μας; Να περιμένει απλώς τη μακρινή πάσα και να χώνεται στις καραμπόλες στα στημένα (που αυτά μόνο μπορεί να κάνει ο Γκέκας); Τότε χωρούσε στην 23άδα κι ο Δημητράκης ο Παπαδόπουλος, αφού έδειχνε σε τόσο κακή κατάσταση ο Γκέκας. Να συμμετέχει περισσότερο στο μεσοεπιθετικό κομμάτι (τομέας στον οποίο έχει εξελιχθεί πάρα πολύ ο τρομερός πριν από τον τραυματισμό Μήτρογλου); Τότε ας μην παίζαμε με καθαρό επιθετικό κορυφής και ας έπαιζε ο Σαμαράς στον χώρο που ξέρει καλύτερα (οι Άγγλοι γελούν πολύ με τον ρόλο που έχει ο Σαμαράς στην Εθνική: κάπου είχα διαβάσει μια περιγραφή η κεντρική ιδέα της οποίας είναι «ντριπλάρει μέχρι να χάσει την μπάλα»). Αλλά είναι λάθος να κάνω τέτοιες αναλύσεις γιατί υπάρχει η βάσιμη υποψία ότι η εξήγηση είναι πολύ πιο απλή και ανέμελη: να βρει το τελευταίο του συμβόλαιο ο Γκέκας.

    – Ο Χολέμπας έκανε μια μέτρια χρονιά και είναι σταθερά ο χειρότερος παίκτης της Εθνικής, με την οποία είναι ούτως ή άλλως ασύμβατος γιατί είναι ανασταλτικά μέτριος. Αλλά παίζει στον Ολυμπιακό. Ο Τζαβέλλας έκανε μια αξιοπρεπή χρονιά ως κεντρικός αμυντικός από ανάγκη, ήταν όμως πολύ μέτριος όποτε έπαιξε στη θέση του. Αλλά παίζει στον ΠΑΟΚ. Το καλύτερο αριστερό μπακ στο φετινό πρωτάθλημα ήταν ο Γιαννούλης του Ατρομήτου, ο οποίος δεν έχει παίξει ποτέ σε επίσημο αγώνα με την Εθνική. Εάν, όπως φημολογείται, ο Χολέμπας εκδιωχθεί από τον Ολυμπιακό και αποκτηθεί ο Γιαννούλης, βάζω στοίχημα ότι θα γίνει το βασικό αριστερό μπακ της Εθνικής. Να τηρούνται οι ιεραρχίες, όπως έχει γίνει με τόσους και τόσους παίκτες…

    Τέλος πάντων, γίνομαι μικροπρεπής και μπλέκω με συνωμοσιολογίες. Αλλά το ρεζουμέ είναι πως είδα μια ομάδα που σχεδόν εξεπλάγη που δέχθηκε γκολ, δεν ήξερε τι να κάνει για να αντιδράσει, απέκτησε την κατοχή της μπάλας όχι λόγω μαχητικότητας αλλά απλώς επειδή οι Κολομβιανοί μας την έδωσαν περιμένοντας πίσω, και προς το τέλος αλλάζαμε μόνοι μας πασούλες έξω από την περιοχή του αντιπάλου, χωρίς κίνηση στον χώρο.

    Άντε, ας κλείσω με καλά λόγια για τον μόνο μαχητικό παίκτη μας, τον Κονέ και τον Φετφατζίδη, που μπορεί ο Σάντος να τον χαντάκωσε βάζοντάς τον στον άξονα, αλλά έχει γενικώς βελτιωθεί πολύ στην Ιταλία και είναι πολύ ταιριαστός με μια Εθνική που έχει ανάγκη από ατομική δημιουργία, ελλείψει οποιουδήποτε γενικού πλάνου.

  36. 62 rogerios Ιουνίου 17, 2014 στο 10:10

    Καλώς σε ξαναβρίσκουμε, φίλε π2! Μόνο εσύ έλειπες από την παλιοπαρέα (εντάξει, είναι κι ο Δύτης, αλλά αυτός μπάινει κατά παράδοση στη φάση των νοκ άουτ παιχνιδιών 🙂 ). Εύχομαι ολόψυχα οι νοσοκομειακές εκδρομές ν’ ανήκουν οριστικά κι αμετάκλητα στο παρελθόν! Μόνο καλά από δω και μπρος!

    Ευχαριστώ πολύ και για την, αναμενόμενα, εξαιρετική ανάλυση, με την οποία συμφωνώ απολύτως. Κι εγώ επισημαίνω ότι ομάδες που ξεκινούν εντυπωσιακά δεν μπορούν να φτασουν ως το τέλος της διαδρομής, μια και ξεφουσκώνουν. Από την κατηγορία αυτή μπορούμε βέβαια να εξαιρέσουμε τους Γερμανούς, οι οποίοι μπορούν να ξεκινήσουν ισοπεδώνοντας τους αντιπάλους χωρίς να χάνουν πιθανότητες για την τελική επικράτηση. Αλλά, φυσικά, τους Γερμανούςθα συνέχιζα να τους κατατάσσω στα φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου ακόμη κι αν χτες έχαναν από τους Πορτογάλους.

    Για την εθνική Ελλάδος τα είπες όλα. Συμφωνώ και στην κριτική ατόμων και στα γενικά. Και, ναι, με εξοργίζει αυτή η αίσθηση/ απαίτηση ασυλίας. Αναγνωρίζουμε τις επιτυχίες της εθνικής, αλλά δεν θα καταπιούμε και κάθε εξευτελισμό. Κι εντάξει, και οι Γάλλοι διεθνείς το ’10 πάσχιζαν να αρθρώσουν επιχειρηματολογία παρόμοια με αυτήν των δικών μας, αλλά ο γαλλικός Τύπος τους πέρασε από πριονοκορδέλλα. 😉

    Το Ιράν το περίμενα κι εγώ με κάποιες προσδοκίες. Αποδείχθηκε τόσο φοβικό που δεν το βλέπω να κάνει πολλά πράγματα. Η ισοπαλία μεταξύ των θεωρητικά σθενέστερων ενός ομίλου είναι η καλύτερη εγγύηση για το ότι θα αποκλειστούν αμφότεροι. Κρίμα!

    Δυο λόγια και για το τελευταίο ματς του μεσονυχτίου: ενδιαφέρον και γρήγορο ματς (όπως όλα σχεδόν αυτής της ώρας), αλλά η Γκάνα βάλθηκε να αποδείξει την ορθότητα του κλισέ περί τακτικής ανωριμότητας των αφρικανικών ομάδων. Ενώ οι μονάδες της είναι τεχνικά ανώτερες των Αμερικανών έφαγε γκολ με το καλημέρα, αναγκάστηκε να κυνηγάει το σκορ. για ολόκληρο σχεδόν το παιχνίδι και μόλις τα καταφέρνει δέχεται αμέσως γκολ με φάση που περιέχει απίστευτη συρροή λαθών (ανόητο κόρνερ, τραγικά μαρκαρίσματα και τοποθετήσεις στην εκτέλεσή του).

  37. 64 Νέο Κid Ιουνίου 17, 2014 στο 10:42

    Πολύ καίριο αυτό που επεσήμανε ο π2 για την εθνική. Μού ήρθε να σπάσω το λαπιτόπι χθες όταν διάβασα την εμφανιζόμενη ως «πνευματώδη» από τα δημοσιογραφικά λιβανιστήρια δήλωση του Βύντρα (ναι! Του Λουκά ρε παιδιά!) : «Τι θα λέγατε αν τρώγαμε και μεις 5 όπως η Ισπανία; » τι πες τώρα ρε συ λουκά!! (βαρδα μόνο μην αρπάξετε την πεντάρα από το Χόντα και τον Καβασάκι ..και φύγει και το κομμωτήριο μαζί με το μαλλί! )

    • 65 π2 Ιουνίου 17, 2014 στο 11:30

      Μα είναι λογικό. Το 2004 δεν άλλαξε τίποτε για το ελληνικό ποδόσφαιρο πέραν του μικρόκοσμου της Εθνικής. Γιγαντώθηκε ένα συγκεκριμένο παρεάκι, με συγκεκριμένες δημοσιογραφικές διασυνδέσεις και συγκεκριμένες διαδικασίες εισόδου. Τίποτε δεν άλλαξε παραέξω. Παρά τα χίλια στραβά του (για έναν μη Παναθηναϊκό τουλάχιστον…), ο Βασιλακόπουλος άλλαξε ριζικά την εικόνα του ελληνικού μπάσκετ μετά το 1987. Γήπεδα, σχολικός αθλητισμός, ανάπτυξη ακαδημιών κλπ. Τότε ρίζωσε το μπάσκετ για τα καλά στην Ελλάδα. Στο ποδόσφαιρο τι έγινε; Έβγαλε ο (αμειβόμενος με 600 χιλιάρικα ετησίως) Σάντος ένα σχέδιο ανάπτυξης Εθνικών Ομάδων και φτιάξαμε έτσι μια Εθνική Κ15. Ωραία. Παρακάτω; Ποιο είναι το σχέδιο ανάπτυξης του ποδοσφαίρου που έχει η ΕΠΟ; Ποιο είναι το πλάνο δημιουργίας εθνικής σχολής ποδοσφαίρου; Αντί το 2004 να γίνει αφορμή, κατέστη μια βαλσαμωμένη βολική δικαιολογία.

      • 66 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 17, 2014 στο 13:10

        Eίναι γεγονός πως ο Σωλήνας (που έγινε βαρέλι..) προστάτεψε ,διεύρυνε και παγίωσε τη μασονία του μπάσκετ, εκμεταλευόμενος μεν την επιτυχία του 87, αλλά άφησε και κάτι πίσω που θα μείνει.
        Η συσχέτιση των οπαδικών του αισθημάτων,αγαπητέ Π2ε, με την αναμφισβήτητη παντοκρατορία του εξάστερου, δεν έχει αποδειχτεί μαθηματικώς… 😆

      • 68 π2 Ιουνίου 17, 2014 στο 13:43

        Ναι, είναι ένα αλγοριθμικά άλυτο πρόβλημα η πιθανή σχέση του Σωλήνα με την κυριαρχία του εξάστερου. Κάτσε να θυμηθώ πώς αλλιώς λέγεται το «αλγοριθμικά άλυτο πρόβλημα»… Α, ναι: non-call. 🙂

  38. 69 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 17, 2014 στο 19:38

    Koυίζ (παιδικής ευκολίας κι ως εκ τούτου ..ρητορικό):
    Ποιος είπε:
    «Ας ξεχάσουμε τις αιματοχυσίες και τις κακουχίες του λαού και ας επικεντρωθούμε στο καμάρι της χώρας,την Εθνική της»
    (και μετά με κατηγοράει ο φίλτατος Βουλάγξ που τον λέω καραγκιόζη…)

    • 70 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 17, 2014 στο 19:42

      εεε…:oops: διευκρίνιση!
      Δεν λέω τον Βουλάγξ «καραγκιόζη» ,αλλά τον καραγκιόζη.
      (έβαλε και τα τσιράκια του (ο καραγκιόζης) να ρίξουν πόρτα στο Θεό στο Μαρακανά! Δεν είχε λέει την «κατάλληλη διαπίστευση»…

  39. 71 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 17, 2014 στο 19:53

    Αν ήμουνα ο Σάντσος (Πάντσα) ,θα έκοβα το υφάκι και τις δηλώσεις σε κάτι Χαριστέες και Βύντρες ,και θα τούς μάζευα σε μια σπέσιαλ βίντεο-προβολή να δούν πώς παίζουν τα παλικάρια της Αλγερίας (κι ας χάνουν στο τέλος).

    • 72 π2 Ιουνίου 17, 2014 στο 20:07

      Πράγματι, τίμιο το αλγερινό ταμπούρι, με σχέδιο, τρομερό πάθος και πολλές ατομικές δεξιότητες (που σ’ εμάς λείπουν).

      Το Βέλγιο θα είχε κερδίσει πιο εύκολα αν ο προπονητής του δεν είχε κάνει κάπως αφ’ υψηλού αρχικές επιλογές. Οι παίκτες που έβαλε ως αλλαγή έπρεπε να παίζουν από την αρχή (όπως ίσως και ο Μιραλάς). Θα έπρεπε να φανταστεί ότι όλοι οι Αλγερινοί θα είναι πίσω από την μπάλα και ότι θα χρειαζόταν ατομική δημιουργικότητα για να διασπαστεί μια τέτοια άμυνα. Οι βαρείς Τσαντλί, Λουκάκου, Ντεμπελέ δεν είχαν καμιά θέση. Επειδή δεν θα ξαναβρεί τέτοια άμυνα απέναντί του το Βέλγιο, λογικά θα φανεί καλύτερο στη συνέχεια.

  40. 74 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 17, 2014 στο 23:00

    1)Μού είναι αδύνατο να πιστέψω πως αν βγει τώρα,αυτή τη στιγμή, ο Σκολάρι μια βόλτα στην Κοπακαμπάνα ή σε κάποιο από τα αυτοσχέδια γήπεδα στις φαβέλες, δεν θα βρει καλύτερο επιθετικό από τον μπαρμπα-Φρεντ…
    Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση, κάποιο σπουδαίο βύσμα έχει αυτός και παίζει. Μήπως είναι συγγενής του Πελέ;
    2) Ο Νεϋμάρ είναι παικταράς τεράστιος.
    3) Συγχαρητήρια στον Τούρκο διαιτητή που αντιστάθηκε στο «πέναλτυ» του Μαρσέλο. Κίτρινη τώρα.. εντάξει…μήν είμαστε και υπερβολικοί.
    4) O Γκόρντον Μπανκς του Μέχικο ήταν απίστευτος!
    5) To Mεξικό με εντυπωσίασε, όχι με την τεχνική του, το κατέχουν το τόπι και είναι γνωστό αυτό, αλλά με το πόσα σουτ (και καλά! όχι στο γάμο του Πελέ) έκαναν. Ούτε οι Βησιγότθοι δεν κάνουν τόσα σουτ.

  41. 75 rogerios Ιουνίου 18, 2014 στο 00:51

    Να με συμπαθάτε για την απουσία, αλλά είχα διαβολοημέρα από άποψη φόρτου εργασίας και μετά από τη δουλειά έπρεπε να πάω να παρακολουθήσω μια θεατρική διασκευή του «Δεκαήμερου» του Βοκάκιου, στην οποία έπαιζαν και συνάδελφοι. Δεν λέω, ωραία ήταν. Εκτός των άλλων η παράσταση δινόταν στο… πολυδύναμο πολιτιστικό κέντρο της πόλης που βρίσκεται σε ένα από τα πιο γοητευτικά σημεία της. Επιπλέον, πηγαίνοντας εκεί με τα πόδια έχεις τη δυνατότητα να επιλέξεις μια από τις πιο όμορφες διαδρομές που προσφέρει η πόλη μου. Με αυτά και τ’ άλλα, όμως, τα ματς τα έχασα.

    Πηγαίνοντας, πέρασα από το κέντρο της πόλης. Σταμάτησα σε ένα μπαρ που επισκέπτομαι καμιά φορά και του οποίου η πελατεία είναι κυρίως γαλλόφωνη. Προσπαθούσα να διακρίνω το σκορ πίσω από τη τζαμαρία. Ένας ψηλός τύπος πρέπει να κατάλαβε ότι ο συνδυασμός μυωπίας και προϊούσας πρεσβυωπίας με ζόριζε και γύρισε και μου είπε: «1-0». «Pour la Belgique», του είπα. Δεν ήταν καν ερώτηση. Η απάντησή του ήταν μια σειρά από, ευρηματικά οφείλω να πω, μουγκρητά και βρυχηθμούς. «Désolé», ψέλλισα και συνέχισα τον δρόμο μου.

    Μισή ώρα αργότερα, στη μπρασσερί του πολιτιστικού κέντρου είδα κάπου ένα τέταρτο του αγώνα, σε περιγραφή της βελγικής τηλεόρασης, αρκούντως φουστανελάδικη. Οι Βέλγοι ακόμη προσέκρουαν στο ηρωϊκό αλγερινό ταμπούρι. Την ώρα που έμπαινε ο Φελλαινί συνειδητοποίησα ότι η παράσταση θα άρχιζε. Στο διάλειμμα πληροφορήθηκα ότι οι Βέλγοι είχαν γυρίσει το ματς.

    Για το Βραζιλία-Μεξικό καταλαβαίνω τι συνέβη από τα σχόλιά σας. Το έχω πει. Περιμένω μια μεγάλη εμφάνιση σε Μουντιάλ από την «Τρι» ήδη από την εποχή του γαλλικού ΠΚ. Ακόμη δεν ήρθε. Ίσως και να έφτασε η στιγμή, τώρα που το περίμενα λιγότερο μετά την άθλια ιστορία των προκριματικών.Μακάρι γιατί σ’ αυτήν τη χώρα ξέρουν πολλά καντάρια μπάλα.

    Μερσί για τα σχόλιά σας. Κατάλαβα πολλά για ό,τι δεν μπόρεσα να δω. Καληνύχτα και τα λέμε αύριο!

    • 76 π2 Ιουνίου 18, 2014 στο 11:22

      Επειδή δεν είχα καμιά ιδιαίτερη προσμονή σπουδαίου ποδοσφαίρου από τη Βραζιλία, δεν απογοητεύτηκα καθόλου. Βρίσκεται σε μια περίεργη καμπή το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο. Καταρχάς πρέπει να πρόκειται για την πρώτη Εθνική Βραζιλίας στην οποία τα μεγάλα ονόματα (και τα βαριά ευρωπαϊκά συμβόλαια) βρίσκονται -με την προφανή εξαίρεση του Νεϊμάρ-στην άμυνα. Έπειτα, όλοι γκρίνιαζαν για το ότι σέντερ φορ έπαιζε ο ολίγιστος Φρεντ, αλλά, αλήθεια, ποιον άλλον σέντερ φορ έχει αυτή τη στιγμή το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο; Στο υψηλότερο επίπεδο η χώρα μοιάζει να παράγει είτε κεντρικά χαφ με δυνατό κορμί και όχι πάντοτε σπουδαία τεχνική είτε αμυντικούς είτε ακραίους ανακατωσούρες, που θα έλεγε κι ο Αλέφαντος. Η εποχή κατά την οποία η ομάδα κατέβαινε με πέντε δεκάρια έχει παρέλθει προ πολλού. Αφού λοιπόν ούτε δεκάρια σπουδαία έχει ούτε σέντερ φορ, ο κυρ-Φελίπε αποφάσισε να αναδείξει με τον Φρεντ την άλλη τάση του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου, τον επαναπατρισμό των ταλέντων επειδή πέφτει πλέον χρήμα στο βραζιλιάνικο πρωτάθλημα, και κατά τα άλλα να καταφύγει συνειδητά σε ένα τουρλουμπούκι, προσεκτικό και συγκροτημένο μεν, τουρλουμπούκι δε, με συνεχείς αλλαγές θέσεων, τον Γκουστάβο να κρατάει το κέντρο, τον Παουλίνιο να περιττεύει τελείως και να περιφέρει το σαρκίο του και όλους τους άλλους να αλλάζουν διαρκώς θέσεις. Ο Νταβίντ Λουίς βρέθηκε να παίζει μεσοεπιθετικός σε μια-δυο φάσεις, όχι επειδή είχε ξεμείνει από στημένο αλλά επειδή συνειδητά είχε ανέβει. Ο Νεϊμάρ είναι σπουδαίος παίκτης, καμιά σχέση με τον κακομαθημένο ατομιστή που φοβόμουν ότι θα δω. Πραγματικός ηγέτης ήδη, και απολύτως σοβαρός και ομαδικός.

      Ωραία ομάδα το Μεξικό, αλλά ίσως όχι για πολλά πολλά. 3-5-2 και αυτοί. Ο Οτσόα θα εξαργυρώσει τις αποκρούσεις του με ένα καλό συμβόλαιο.

  42. 77 Voulagx Ιουνίου 18, 2014 στο 08:12

    Αντιπαρέρχομαι τις ιταμες προκλησεις του διττης υποστασεως (οτε μεν παιδιον, οτε δε εριφιον) ΝιουΚιντ και του θετω προς λυσιν το εξης πρόβλημα:
    Διδεται σουβλα μηκους 3 μετρων. Να υπολογισθεί το σπιν του σουβλιστου παιδοεριφιου, γνωστου οντος ότι η μαζα αυτου είναι Μ=ως εχει.

    • 78 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 18, 2014 στο 09:38

      Ωραίο πρόβλημα,αλλά δύσκολο Βουλάγξ!
      Δεν μπορώ να το λύσω για τυχαία μάζα Μ, οπότε άνοιξα το περίφημο Fußball Beton-Kalender (Ernst&Reuss 2014) στο νομογράφημα σελ. 657. και για μάζα κιδεριφίου 120 kg. (γάλακτος! να το τυλίξω για το σπίτι; ή θα το φας στην καθησιά σου;) και σύστημα πρόσδεσης προσομοιούμενο με γερή πάκτωση (για να μην έχει τζόγο στο γύρισμα) μού δίνει στροφορμή ίση με 8,5 Μrd (η μονάδα Μrd (Mαραδόνια) ορίζεται σαν η ποσότητα εμετού που παράγει μία ντρίπλα του Θεού) 🙂

    • 79 Stazybο Hοrn Ιουνίου 18, 2014 στο 21:34

      Θαρρώ αυτοί έχουν τις απαντήσεις για το σπιν…

  43. 80 Voulagx Ιουνίου 18, 2014 στο 10:52

    Ο «Μαραντονισμος», παιδικη αρρωστεια του φανατισμου.
    Συμπτώματα: Ο ασθενης βγαζει σπυρακια και αναρθρες κραυγες και μονο στο ακουσμα της λεξης «Πελε».
    Θεραπεια: Η ομοιοπαθητικη προτεινει τις εργασιμες μερες να παρακολουθει ο ασθενης επι διωρο σε καθημερινη βαση βιντεο από αγωνες του Πελε και τα Σ-Κ μαθηματα αθλητικης δημοσιογραφιας σαν αυτό:
    http://www.sport-fm.gr/article/kai-trito-xtupima-apo-meksikani-reporter-video-pics/771664

  44. 81 rogerios Ιουνίου 18, 2014 στο 11:21

    Ά, ρε Voulagx, σε οικογενειάρχες ανθρώπους βάζεις τέτοια ύλη. 🙂

  45. 82 voulagx Ιουνίου 18, 2014 στο 11:38

    Μα τι να βαλω αγαπητε Ρογηρε; οι δικοι μας αθλητικογραφοι ειναι bord de l eau! 🙂

  46. 83 munich Ιουνίου 18, 2014 στο 12:00

    ο Οτσόα μβπ
    δυστυχώς και ε΄δω φόρτος εργασία πριν τις διακοπές βλέπουμε αποσπαματικά

  47. 84 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 18, 2014 στο 12:07

    Κάτι μού θύμιζε το Βουλάγξιον ομοιοπαθητικό φάρμακο…και όντως:
    http://www.huppenkothen.com/en/
    Μπάου-Μασίνε πραγματικό η Βανέσσα! 😆
    (έχω αρχίζει να θεραπεύομαι γιατρέ μου; αλλά πώς θα την πούμε την εξέλιξη της θεραπείας (ή της νόσου) «Απομαραντονίαση;» (είναι κι αυτό το σημερινό άρθρο του βάζελου μεταφραστή και συγγραφέα που μάς μπερδεύει κομμάτι…) 🙂

  48. 86 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 18, 2014 στο 12:24

    Βουλάγξ, έμαθα και λεπτομέρειες για το πώς ακριβώς έγινε η «πόρτα» στο Θεό. Δώσε βάση!
    Φτάνει στη θύρα ο Ντιέγο μαζί με το γιο του και κάνει να μπει. Τον σταματάνε 7 φουσκωτοί ασφαλίτες.
    -Που πάς σενιόρ;
    -Ρε παιδιά. Ο Μαραντόνα είμαι. Δεν με ξέρετε;
    -Σιγά μην είσαι και ο Στάνλεϋ Μάθιους ρε φιλάρα…
    -….@$#%^&…
    -Αν είσαι ο Μαραντόνα, πάρε αυτό το πορτοκάλι (δεν είχαν εύκαιρη μπάλα οι σεκιουριτάδες, καθότι άμπαλοι) και ντρίπλαρέ μας για να μπεις!
    Ο Ντιέγο πέρασε τους 6 ,αλλά ο έβδομος (τρίτος μικρανηψιός του Πελέ..) τον κλάδεψε …

  49. 87 Voulagx Ιουνίου 18, 2014 στο 19:59

    Ωραιο ματς το σημερινο Αυστραλια-Ολλανδια (2-3). Κριμα για την Αυστραλια, πολύ συμπαθητικη ομαδα, κοντραρε στα ισα τους Ορανιε.

    • 88 munich Ιουνίου 18, 2014 στο 20:41

      πραγματι έκλεψε τις εντυπώσεις η Αυστραλία. Πως όμως της έριξε τρία η Χιλή; τι θα κάνει η Ισπανία; Για να δούμε…
      Η κροατία παίζει αργά πάλι θα την χάσω, μου τη δίνουν τα μουντιάλ εκτός ευρώπης :-8

      • 89 munich Ιουνίου 18, 2014 στο 21:54

        λοιπόν η ατμόσφαιρα στο γήπεδο είναι εκπληκτικοί. Τα δίνουν όλα οι κόκκινοι Χιλιάνοι. Είναι ωραίο που τα γήπεδα είναι τόσο γεμάτα σε όλα σχεδόν τα ματς, δεν μου λείπουν καθόλου οι βουβουζέλες

  50. 90 Stazybο Hοrn Ιουνίου 18, 2014 στο 21:20

    Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, λέει

  51. 91 redkangaroo Ιουνίου 18, 2014 στο 22:06

    Χιλή – Ισπανία: όλα εδώ πληρώνονται

    http://en.wikipedia.org/wiki/Arauco_War

  52. 92 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 18, 2014 στο 22:31

    Τι κάνει αυτός ο Αλέξης της Χιλής ρε παιδιά!
    Ποιος είναι; ο Τσίπρας είναι o παικταράς; 😆

  53. 93 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 18, 2014 στο 23:02

    Θα σας αποκαλύψω κάτι. Είχα ποντάρει σε εγγλέζικα μπούκια (όπου παίζονται ΤΑ ΠΑΝΤΑ) πως η πρώτη ομάδα που θα αποκλειόταν μαθηματικά από το Μουντιάλ θα ήταν η Ισπανία. Σάς εύχομαι καλή συνέχεια στο μπλογκ, θα τα πούμε όταν επιστρέψω από τις ολιγοήμερες πολυτελείς διακοπές … 😆

  54. 94 rogerios Ιουνίου 18, 2014 στο 23:23

    Νεοκίδιε, εκεί στις Μπαχάμες που θα πας, δε θα έχει νέτι; Έτσι για να μας στέλνεις καμιά φωτό από τις παραλίες. 🙂

    Ωραίο ματσάκι το Ολλανδία-Αυστραλία, μόνο που μέχρι να γυρίσω απ’ τη δουλειά το σκορ ήταν 2-2 κι έμπαινε το νικητήριο των Ολλανδών. [αυτή την αγωνιστικότητα των, μέτριων τεχνικά, τακτικά κ.λπ., Αυστραλών θα ήθελα να την έβλεπα από τη δικιά μας εθνική – αλλά πού; η αγωνιστικότητά μας περιορίζεται στους καυγάδες μεταξύ των «παιχταράδων» μας]

    Κι αναρωτιόταν ο munich: «πραγματι έκλεψε τις εντυπώσεις η Αυστραλία. Πως όμως της έριξε τρία η Χιλή; τι θα κάνει η Ισπανία;» Έ, τις απαντήσεις τις έδωσε το γήπεδο. 😉 Εξαιρετική η Χιλή, αν φορούσε πιο βαριά φανέλα θα την έλεγες κι ομάδα για τίτλο. Κάπως λυπούμαι για τον αποκλεισμό των Ισπανών. Δεν ήταν κακοί, δεν έπαιξαν βαρετοί μπάλα. Αλλά ήταν εντελώς αναποτελεσματικοί, απολύτως άτυχοι και, κυρίως, δίχως φιλοδοξίες. Όταν ο Κασίγιας δήλωνε (πριν αρχίσει) το ΠΚ ότι «η γενιά αυτή έχει κερδίσει το δικαίωμα στην αποτυχία» ήταν σαν να προαναγγέλλει το τέλος. Μας διαβεβαίωνε ότι οι παίκτες της Ισπανίας δεν επρόκετο να κάνουν καμία υπέρβαση για να υπερασπίσουν το στέμμα τους (αργότερα, άμα θέλετε, να συζητήσουμε για την κατάσταση συγκεκριμένων παιχτών ή για το τι δουλειά έκαναν ο Πέδρο ή ο Ντιέγκο Κόστα).

  55. 95 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 18, 2014 στο 23:35

    Ωραίο το ματς Αυστραλίας Ολλανδίας, αλλά είχα έντονη την ..αίσθηση , καθόλη τη διάρκειά του, ότι είτε 3-2, είτε 11-10, θα το κέρδιζαν οι Ολλανδοί, ήτοι πολύ καλοί και φιλότιμοι οι Αυστραλοί αλλά δεν ενέπνεαν καμία εμπιστοσύνη ότι μπορούσαννα κρατήσουν.
    Για την Ισπανία τα είχαμε πει όλοι (απολέιπειν ο θεός ..ντελ μπόσκε και τέτοια).
    Έχω την εντύπωση ότι οι Χιλιανοί δεν είναι χειρότεροι των Ολλανδών, μάλλον αυτό δε θα το διαπιστώσουμε στο μεταξύ τους ματς, αλλά στην επόμενη ή στις επόμενες φάσεις, όπως εύχομαι να γίνει (για τους Χιλιανούς, να εξηγούμαστε 🙂 )

  56. 97 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 19, 2014 στο 08:44

    Πολύ καλή και παθιασμένη ομάδα η Τσίλε.
    Πρέπει όμως να κερδίσει και την Ολλανδία, αν θέλει να προχωρήσει έστω στους 8, γιατί αλλιώς πέφτει πάνω στη Βραζιλία στο πρώτο νοκ-άουτ, από την οποία και θα αποκλειστεί (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο…)

    • 98 munich Ιουνίου 19, 2014 στο 09:01

      αλλιώς θα πέσει η ελφταλ πάνω στη διοργανώτρια και τον Νασουστήσω Τοματσάκι; Όχι βρε γμτ* , και γουστάρω και Χιλή και Οράνιε!

      *ελπίζω κ. Ρογήρε λόγω της ποδοσφαιρικότητας του θέματος να επιτρέπεται μια συντηρητική χρήση κοινών βωμολοχιών, που ομολογώ μου βγαίνουν αυθόρμητα.Αν όχι, ζητώ συγγνώμη και παρακαλώ διαγράψτε το σχόλιο μου.

  57. 99 munich Ιουνίου 19, 2014 στο 08:55

    το γκρουπ Α παίρνει φωτιά. από τώρα αγωνιώ για το ματς Κροατία-Μεξικό

  58. 100 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 19, 2014 στο 09:44

    Ο μόνος τρόπος να περάσουν οι Οράνιε στους 8 είναι να παίξουν με την Κροατία (πράγμα εξαιρετικά απίθανο). Aπέναντι σε Βραζιλία ή Μεξικό δεν έχουν καμία τύχη. Αντίθετα η Χιλή, μπορεί να αποκλείσει το Μεξικό, όχι όμως τη Βραζιλία. Ita est!

  59. 101 rogerios Ιουνίου 19, 2014 στο 10:30

    @munich: ελεύθερα! Για μπάλα συζητάμε. Όταν επανέλθουμε στην καντιανή φιλοσοφία θα ζητήσω πιο συγκρατημένο λόγο. 🙂

    Νεοκίδιε, σχεδόν απόλυτα συμφωνώ με τις προβλέψεις σου [αν και αυτη η Βραζιλία θα χρειαστεί κάτι παραπάνω από το διαιτητικό σπρώξιμο για να αποκλείσει πολύ καλές ομάδες, όπως είναι η Χιλή – βέβαια παίζουν κι οι φανέλες με ό,τι κι αν αυτό συνεπάγεται].

    Πράγματι το ματς Μεξικού και Κροατίας αναμένεται συγκλονιστικό! [όσο για το κακορίζικο Καμερούν, χτες άφησε το στίγμα του στη διοργάνωση: βραβείο μεγαλύτερου ψυχάκια και βραβείο αντιεπαγγελματικής συμπεριφοράς στον Σονγκ για την αποβολή του – βραβείο καλύτερου τσαμπουκά στους Ασσού-Εκοτό και Μουκαντζό που πλακώθηκαν μεταξύ τους. Τι δηλαδή, μόνο ο Μανιάτης κι ο Τζαβέλας;]

    • 102 redkangaroo Ιουνίου 19, 2014 στο 11:35

      Μόνο που ο Μανιάτης κι ο Τζαβέλας έχουν την ευκαιρία να ξεπεράσουν τους Καμερουνέζους και να διεκδικήσουν με πρωτοτυπία και μπρίο τον τίτλο 😉

  60. 103 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 19, 2014 στο 11:41

    «Στ’ Αρακαζού τσακώνουνταν Τζαβέλας και Μανιάτης»
    (σαν αθησαύριστο δημοτικό τραγούδι δεν ακούγεται;):-)
    Πάντως το «εδώ δεν είναι ΠΑΟΚ!» που είπε ο Μανιάτης δεν είναι καθόλου ακριβές. Διότι ακριβώς όπως ο ΠΑΟΚ, δεν θα βγούμε ούτε πρώτoi,ούτε καν δεύτεροι…

  61. 104 redkangaroo Ιουνίου 19, 2014 στο 20:08

    Δεν κατάφερα να δω το ματς των Ολλανδών με τα Καγκουρά (το άφησα λόγω υποχρεώσεων στο 1-1) τολμώ λοιπόν να πω ότι ίσως το καλύτερο παιχνίδι που παρακολούθησα ήταν το αποψινό
    Ακτη κλπ – Κολομβία, απ’ όλα είχε και ένταση και σασπένς μέχρι το τελευταίο των καθυστερήσεων και ωραίες μπαλαδόφατσες… λίγο κρίμα για τα παλικάρια της Ακτής, αλλά και πάλι ο Πέκερμαν θα τους πάει για ωραία πράγματα τους Κολομβιάνους.
    Οπότε δεν ξέρω τι θα κάνουν στη 1 ώρα Ελλάδος οι φουστανελάδες Τζαβελαίοι και Μανιάτες κόντρα στους Χόντες και Καβασάκηδες, αλλά στο τελευταίο ματς βλέπω τους Ιβοριανούς με το μάτι να γυαλίζει…

    • 105 rogerios Ιουνίου 19, 2014 στο 20:28

      Πραγματικά κι εγώ δεν βλέπω πως αυτό το ανερμάτιστο σύνολο που θέλει να ονομάζεται εθνική Ελλάδος θα μπορούσε να κοντράρει μια παθιασμένη ομάδα σαν την Ακτή, ΑΝ υποθέσουμε, αν λέω, καταφέρει να νικήσει την Ιαπωνία. Η Ακτή έχει μια φουρνιά από χαρισματικούς παίχτες που δεν κατάφερε σε επίπεδο εθνικών να πάρει ό,τι θα μπορούσε. Η γενιά αυτή βρίσκεται κοντά στο να ολοκληρώσει τον κύκλο της: ένα κίνητρο παραπάνω για να τα δώσουν όλα και με μας. Η Κολομβία το άξιζε κι ως τώρα ο συντηρητισμός του Πέκερμαν της έχει βγει σε καλό. Δεν ξέρω μέχρι πού θα μπορούσε να φτάσει – θα έχουμε πιο σαφή ιδέα στο νοκ άουτ παιχνίδι της.

      Πάντως, ευτυχώς που υπάρχει και το δύστυχο Καμερούν. Εκεί πλακώνονται μεταξύ τους την ώρα του αγώνα κι όχι μόνο στις προπονήσεις. 😦

  62. 106 Stazybο Hοrn Ιουνίου 19, 2014 στο 21:19

    Θυμόμαστε ότι ο Κούγιας είναι αυτός που είχε διώξει από την Παναχαΐκή τον μοναδικό Έλληνα προπονητή του Μουντιάλ της Βραζιλίας, ε;

  63. 109 redkangaroo Ιουνίου 19, 2014 στο 22:53

    Το καταθέτω κι εδώ μετά το φου μπου… διότι, τι καφενείον είμεθα;
    καθαρές κουβέντες πριν το ματς

    Υπερ Ιαπώνων – Ανθέλληνος λόγος
    Δεν θέλω να κερδίσει ή να προχωρήσει αυτή η Εθνική Ελλάδος
    > διότι παίζει ένα αντιαισθητικό απωθητικό ποδόσφαιρο και (όταν της κάτσει) το θεωρεί και μαγκιά, κι αυτό είναι το χειρότερο
    > διότι αποτελείται, κατά κύριο λόγο, από κάτι χορτασμένους δήθεν μπαλαδόρους πιτσιρικάδες που συμπυκνώνουν όλες τις μαλακίες της φυλής (τσαμπουκάδες, θρασυδειλίες, ευθυνοφοβία)
    > διότι όλοι αυτοί οι χρυσοπληρωμένοι μια δήλωση από καρδιάς δεν έκαναν για τα ζόρια που περνάει ο κόσμος, αντιθέτως έκαναν τους καραγκιόζηδες πλειστάκις κατά τα γούστα των χορηγών
    > διότι το παρεάκι κυβέρνηση-επο-χορηγοί-μαφίες είναι ότι χειρότερο από τα πολλά χείριστα που χαρακτηρίζουν την κοινωνία μας

  64. 110 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 19, 2014 στο 23:06

    Λοιπόν αυτά τα ματς της Αγγλίας είναι απολαυστικά, έχουν ρυθμό, σασπένς και στο τέλος έχουν και χάππυ έντ.
    Κρίμα που θα αποκλειστούνε 😆

    Αλλά και πριν το ματς ωραίες και ενδιαφέρουσες στιγμές προσφέρει η δημόσια τηλεόραση.
    Πάνω που είχα ψιλοστεναχωρηθεί για την ήττα της Ακτής, καθότι εξαίρετοι παίκτες και όπως σωστά ειπώθηκε παραπάνω καλό είναι να κάνουν και κάτι σε επίπεδο αποτελέσματος και ενώ είμαι έτοιμος να κλέισω την τιβι, μέχρι τις 22.00, ευτυχώς δεν το κάνω.
    Και πέφτω πάνω σε ανάλυση του βετεράνου σπορτκάστερ και αθλητικού αναλυτου Αλεξάνδρου Θεοφιλόπουλου σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα είναι η μόνη ομάδα στον όμιλο που κρατάει την τύχη της πρόκρισης στα χέρια της.!!
    Διότι, έλεγε ο ..νέστωρ, άμα κάνουμε 2 νίκες, περνάμε σίγουρα, ενώ οι άλλοι με 2 νίκες ..καθ’ εκάστη (6 βαθμοί) θα εξαρτώνται και από άλλα αποτελέσματα.
    Και το τεκμηρίωνε κιόλας «με 6 βαθμούς αυτή και εκείνη και το γκολ αβερέητζ» και κάτι τέτοια
    Περίπου δηλαδή το πλεονέκτημα στον όμιλο το έχουμε εμείς, τουλάχιστον τώρα που μιλάμε.
    Έμεινα ..ξερός, μιλάμε μεγάλες στιγμές, αφήστε που έπιασα τον εαυτό μου κάμποσες φορές να μονολογεί «ρε λες;;» και μετά «μπα σε καλό μου» 🙂

  65. 111 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 19, 2014 στο 23:07

    Τι φαινόμενο είναι αυτή η Σελέστε ρε παιδί μου!
    Μια κουτσουλιά τριών και σκάρτου μισού εκατομμυρίων (η μικρότερη χώρα της Ν.Αμερικής…μετά το Σουρινάμ,εντάξει) ανάμεσα στους γίγαντες σε έκταση και πληθυσμό γείτονές της ,αλλά εκεί να κερδίζει τα θηρία ,να έχει τα περισσότερα Κόπα Αμέρικα, και 2 μουντιάλια ,έστω αρχαιολογικά.
    Δεν ξέρω αν θα περάσει τελικά ,αλλά πραγματικά ,όπως είχε πει κάποιος μετά το Μαρακανάσο το 50 : «Άλλα κράτη έχουν την ιστορία τους. Η Ουρουγουάη έχει το ποδόσφαιρό της»

  66. 112 rogerios Ιουνίου 19, 2014 στο 23:22

    Παίδες, είδαμε ματσάρα από αυτές που προσφέρει μόνο το ΠΚ (ποια Τσ Λ και αηδίες). Κι εγώ, που γνωρίζετε την αντιπάθειά μου για την εθνική Αγγλίας, πρέπει να ομολογήσω ότι και μπαλίτσα έπαιξε και άτυχη ήταν. Όμως… τι ψυχή αυτή η Ουρουγουάη. Η ιδιοφυΐα του Σουάρες και το πάθος του Άλβαρο Περέιρα. Δόξα και τιμή σ’ αυτούς που κάνουν περισσότερα κι από αυτά που μπορούν.

    Κατά τα λοιπά, σωστός ο Στάζυμπος, η Πάνα είναι η μοναδική ελληνική προπονητική εμπειρία του Ποστέκογλου. Σωστός μάλλον και το Καγκουρώ. Αυτή η εθνική δεν μεταδίδει, δυστυχέστατα, τίποτε το θετικό.

    Θα το προσπαθήσω για νέο ποστ, δεν ξέρω αν θα έχω τη δύναμη ή τον χρόνο μέχρι αύριο πρωί, διαφορετικά αύριο βραδάκι. Έχουν πλέον συμβεί πολλά που πρέπει να καταγραφούν.

    • 113 Voulagx Ιουνίου 20, 2014 στο 13:40

      Το 2ο γκολ της Ουρουγουαης μου φαινεται πως ηταν οφσάιτ, όχι;
      Κατά τα αλλα, ναι, ματσαρα κι από τις δυο ομαδες.

      • 114 Stazybο Hοrn Ιουνίου 20, 2014 στο 13:50

        Έλα, βρε τώρα, που θα ασχοληθούμε με λεπτομέρειες σαν αυτή, ή την αποβολή που έπρεπε να είχε πάρει ο Γκοντίν απ’ το πρώτο ημίχρονο. 😛 Το θέμα είναι να κάνουμε καζούρα στην Ινγκλατέρα…

        Ούτε η βραζιλιάνικη τηλεόραση εδέησε να δείξει πάνω από ένα φευγαλέο ριπλέι στη γραμμή του οφσάιντ, όπου φαινόταν 1 μέτρο μπροστά ο Σουάρεζ· μετά δε το ματς ο Έλληνας σπίκερ μας ενημέρωσε ότι ο Καβάνι είχε βρει την πλάτη του Τζέραρντ, οπότε οφσάιντ γιοκ.

        Ελάντα ντεν είντα εγκώ κτες· πέτυχα σε κάποιο τοπικό κανάλι το Bal-Can-Can και ξενύχτησα.

  67. 115 π2 Ιουνίου 20, 2014 στο 07:38

    Εν αναμονή του άρθρου του Ρογήρου. Τον αγώνα της Εθνικής δεν τον είδα, αλλά από αυτά που διαβάζω, το Χ ήταν λογικό (με την αποβολή πάρκαρε ανενδοίαστα τα λεωφορείο). Το αστείο είναι ότι, ενώ ο μισός πλανήτης θέλει να μας αποβάλει για κακοποίηση του ποδοσφαίρου, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να προκριθούμε. Είδα το Ακτή – Κολομβία και η Ακτή μου φαίνεται μια αφελέστατη ομάδα με πολλά αβίαστα λάθη στο κέντρο, το οποίο αδειάζει για να πάει η μπάλα στον νωχελικό και κουρασμένο Τουρέ. Στο κέντρο της άμυνας σοβαρός αμυντικός είναι ο Ζοκορά, που θα χάσει τον μεταξύ μας αγώνα λόγω καρτών, ενώ ο άλλος στόπερ είναι ένα ψηλό άχαρο και άμπαλο στόπερ που εύκολα μπορεί κανείς να του κάνει τη ζημιά.

    Θα είναι πολύ αστείο να κερδίσουμε 1-0 με αυτογκόλ της Ακτής. Θα γίνουμε έτσι η πρώτη υποθέτω ομάδα στην ιστορία του θεσμού που θα προκριθεί από τους ομίλους χωρίς να έχει σκοράρει ούτε ένα γκολ παίκτης της.

  68. 116 π2 Ιουνίου 20, 2014 στο 07:44

    Κι επειδή θα γραφτούν διάφορα ηρωικά, όπως ότι θα κερδίζαμε αν δεν ήταν η αποβολή κλπ., να σημειώσω ότι Ελλάδα είχε 72 σωστές πάσες στο πρώτο μέρος, λιγότερες από κάθε άλλη ομάδα στο Μουντιάλ. Ολοκλήρωσε δε τον αγώνα με 132 ολοκληρωμένες πάσες, επίσης αρνητικό ρεκόρ. Κάπου αλλού είχα πετύχει μια στατιστική που έλεγε ότι είμαστε με διαφορά η ομάδα που τρέχει περισσότερη ώρα με την μπάλα στα πόδια. Το γεγονός δηλαδή ότι παίζουμε ποδόσφαιρο δεκαετίας 80 (γιουρούσια με την μπάλα, έλλειψη πάσινγκ γκέιμ) αποτυπώνεται και στατιστικά.

  69. 117 munich Ιουνίου 20, 2014 στο 09:24

    καλημέρα στην ομηγυρη,
    δυστυχώς έχασα της ομάδας μου ουρουγουάης γιατί προτίμησα να επιτελέσω το εθνικό μου καθήκον και να…πάρω έναν υπνάκο ώστε να παρακολουθήσω απρόσκοπτα την εθνική.
    …10 ώρες αργότερα με το μάγουλο φράπα διάβασα ότι ηρωικά το πήραμε το Χ !

  70. 118 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 20, 2014 στο 09:47

    Το ωραίο σενάριο του Π2 🙂 δηλαδή προκρισάρα περηφανής με ελεφάντινο αυτογκόλ , θα είναι όντως ρεκόρ ακατάρριπτο όλων των εποχών. Θα μάς χρίσει δε πρώτα φαβορί για την κούπα! H προηγούμενη φορά που συνέβει κάτι περίπου ανάλογο ήταν όταν η Ιταλία προκρίθηκε το 82 με τρεις ισοπαλίες (Πολωνία 0-0 , Περού 1-1, και Καμερούν 1-1) ένα γκολ δικό της και ένα ημιαυτογκόλ του Καμερούν. 🙂
    Ομολογώ με καταισχύνη πως δεν άντεξα και στο ημίχρονο έγειρα λίγο για να συνέλθω από το χειρότερο και βαρετότερο (δεν έχω δει το Ιράν) ματς μέχρι τώρα στο Π.Κύπελλο και…με ξύπνησε ο ποκογιός της μικρής μου κόρης το πρωί…
    ΥΓ. Μεγάλο γατόνι ο Κατσούρ! Kαθάρισε σαν αυγά τους θηριώδεις σουμοτόρι αντιπάλους και τώρα θα κάααθεται…

  71. 119 rogerios Ιουνίου 20, 2014 στο 14:43

    Αγαπητοί φίλοι, με την ιστορία του οφσάιντ μάλλον μόνο στην Ελλάδα ασχολούνται τόσο. Η μπάλα «μεταβιβάζεται» από τον Τζέρραρντ, οπότε δεν υπάρχει παράβαση. Αλλά φαίνεται ότι η ιδιαιτερότητα αυτή του κανονισμού υπενθυμίζεται στην Ελλάδα μόνον όταν πρόκειται για γκολ του Θρύλου.

    Όσο για τον Τζέρραρντ, κανονικά δεν θα έπρεπε να βρίσκεται στο γήπεδο. Θα έπρεπε να έχει αποβληθεί για το δολοφονικό τάκλιν του με τα δύο πόδια. 🙂

  72. 120 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 20, 2014 στο 15:07

    Πέρα από την καζούρα για την Αγγλία, οφείλω να …συνομολογήσω με το Ρογήρο ότι είναι μια πολύ καλή ομάδα και παίζει και καλό ποδόσφαιρο και το παλεύει το παιχνίδι (δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που θα αναγκαζόμουν να ..βάλω αστερίσκο στην καζούρα 🙂 ).
    Ας πούμε αυτός ο Στάριτζ είναι χάρμα να τον βλέπεις, όπως και τους άλλους 2 μπροστά.
    ΕΠιπροσθέτως δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω τα δείγματα που έδωσαν ότι διαθέτουν πραγματική παιδεία.
    Την περίπτωση του Χαρτ την αναφέραμε παραπάνω (πήγε και βρήκε τον Πίρλο για να τον συγχαρεί και μάλιστα με τρόπο που έδειχνε ότι δεν ήταν απόρροια επιβεβλημένης ..κομ ιλ φο ή κρύας κυριλέ συμπεριφοράς ήταν γνήσιος – ουάααου).
    Χθες ο ΓΚέραντ (άλλη περίπτωση αυτός, άμα το δραματοποιήσουμε και λίγο ούτε σε αρχαία τραγωδία να έπαιζε) έκατσε αγκαλιά με το Σοάρες και δεχόταν τις παρηγορες του και όχι μόνο τις δεχόταν αλλά τον αγκάλιαζε και αυτός.
    (ο Γκέραρντ για άλλη μια φορά όπως με Τσέλσι κάνει το μοιραίο κάθος και ο Σοάρες το αναγει σε μοιραίο, αφού αυτός το εκμεταλλέυτηκε και τους εκτέλεσε, στέλνοντας μαι καλή ομάδα από νωρίς πίσω στο σπίτι της.
    Το χειρότερο όμως είναι ότι βοηθάει καθοριστικά στο να σημαδέψει την τελευταία στροφή της καριέρας ενός πραγματικά μεγάλου ηγέτη, έστω και Βρεττανου 🙂 με τη ρετσέτα του αυτοκαταστροφικού ή μοιραίου.
    Και μετά αυτοί οι 2 κλαίγανε μαζί.
    Υποκλίνομαι!!

    ΥΓ Στο ημίχρονο του Ελλάδα Ιαπωνία με πήρε ο ύπνος και εκτός όλα τα άλλα ξύπνησα καταπιασμένος μετά από κανά τέταρτο για να συρθώ ως την κρεβατοκάμαρα.
    Οπότε θα διαβάσω την κριτική ..άμα τη αναρτήσει της

  73. 121 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 20, 2014 στο 20:10

    Μάιστα… όπως ήταν αναμενόμενο το μεγαθήριο Κόστα Ρίκα καθάρισε τον όμιλο της φωτιάς από το 2ο ματς 🙂 και τώρα αγαπητοί μου «Ιταλοί» συμπλογκίται λυπάμαι αλλά οι Οριεντάλες θα σας αποκλείσουν (εξόν και ο διαιτητής είναι Ολλανδός,Γερμανός, ή τέλος πάντων του ευρύτερου γοτθικού γλωσσικού φάσματος)

  74. 123 π2 Ιουνίου 20, 2014 στο 20:31

    Μπαλάρα οι Κοσταρικανοί. Υποδειγματικό 5-3-2 με πίεση μπροστά αλλά και όλους τους διαδρόμους κλεισμένους πίσω, απέναντι στους Ιταλούς που τα περίμεναν όλα από τις σέντρες του Πίρλο και τις επελάσεις του Μπαλοτέλι, που γρήγορα εκνευρίστηκε. Η Ιταλία σα να άδειασε τελείως στο δεύτερο ημίχρονο, έδειχνε να μην προσπαθεί καν. Το ότι δεν σφυρίχτηκε το πέναλτι στον για δέκα ακόμη μέρες παίκτη του Ολυμπιακού είναι αδιανόητο.

  75. 124 Voulagx Ιουνίου 20, 2014 στο 20:50

    VAMOS TICOS!
    Νιουκιντ, πως μεταφράζεται το «TICOS»;

  76. 125 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 20, 2014 στο 21:09

    Έτσι λέγονται χαιδευτικά οι Κοσταρικανοί μεταξύ τους, αλλά κι απ’τους υπόλοιπους Ισπανόφωνους, κάπως κοροϊδευτικά. Γιατί χρησιμοποιούν λέει το -tico, -tica σαν κατάληξη αντί του συνηθισμένο -ito, -ita. Για τον μικρούλη ,τον χαϊδεμένο, τον γλυκούλη ,ξέρεις. Ας πούμε τον Κάμπελ ένας Αργεντίνος θα τον πει χαϊδευτικά «Καμπελίτο» αλλά ένας Τίκος θα τον πει «Καμπελτίκο» 🙂

  77. 128 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 20, 2014 στο 21:33

    Μα βρε Μπενζεμά αγόρι μου! Bάλε το μπενάλτ βρεεε!…να πάρουμε κανα φραγκάκι και μείς τα φτωχαδάκια γμτ… 😦


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουνίου 2014
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Ιολ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  

Στατιστικά

  • 48,433 hits

Αρέσει σε %d bloggers: