Δέκα παρά τέταρτο…

Δέκα παρά τέταρτο η ώρα που βραδιάζει. Κι από τις μελαγχολικές ακτές της Βαλτικής ως τη στέπα την ουκρανική, από τις όχθες του Βιστούλα ως αυτές του Δον, ένα ερώτημα αιωρείται. Ποιος; Ποιος πρόκειται να παίξει τον ρόλο του ταυρομάχου και ποιος αυτόν του ταύρου; Κι έπειτα, στη μάχη αυτή, την άνιση κατά πως λένε, ποιος μέλλει να νικήσει; Γιατί κάποιες φορές, αναπάντεχα θαρρείς, του ταύρου η καρδιά μονάχα ολόρθη ακούγεται. Ποιος; Οι περήφανοι ιδάλγος που έφιπποι προχωρούν και στον εχθρό ανάσα δεν αφήνουνε να πάρει; Ή μήπως αυτοί οι Λουσιτανοί θαλασσοπόροι που δρόμους ανοίγουν εκεί που δεν το περίμενε κανείς; Οι Τεύτονες Ιππότες που γύρισαν σε μέρη γνώριμα κι ακάθεκτοι εφορμούν, βέβαιοι για την επικράτησή τους; Ή μήπως οι άλλοι, που έμπορους δόλιους τους λένε, μα αυτοί είναι φιλόσοφοι και ποιητές και καλλιτέχνες, και τη ζωή ξέρουνε να τη ζουν; Ποιος άραγε; Θολά τα βλέπω όλα. Κι οι τέσσερις μου φαίνονται ισχυροί. Παλεύει η περιστέρα με το αγρίμι… Δέκα παρά τέταρτο η ώρα που βραδιάζει. Κι η σάρκα μ’ ένα κέρατο θλιμμένο… Δέκα παρά τέταρτο η ώρα που βραδιάζει… Χορδή τυμπάνου αρχίζει να χτυπά… δέκα παρά τέταρτο η ώρα που βραδιάζει.

Οι δύο ουκρανικοί προημιτελικοί επιβεβαίωσαν την εντύπωση που είχαμε ήδη αποκομίσει. Οι ομάδες του δεύτερου και του τρίτου ομίλου ήταν πολύ ισχυρότερες αυτών του πρώτου και του δεύτερου. Πέρα από αυτό, κι ύστερα από τον εξαντλητικό σχολιασμό των παιχνιδιών από τους φίλους του ιστολογίου, θα ήταν δύσκολο να προσθέσουμε κάτι ουσιαστικό για τους δύο τελευταίους προημιτελικούς. Ωστόσο, η ανάρτηση αυτή θα είχε λόγο ύπαρξης και μόνο ως ωδή στην αξία αυτού του αριστοκράτη του ποδοσφαίρου που ακούει στο όνομα Αντρέα Πίρλο (κάτι που ήδη έκανε με εξαιρετικό τρόπο ο ολντ μπόυ). Επειδή η αξία των αληθινά μεγάλων στο είδος τους πρέπει να αναγνωρίζεται. Κι ακόμη, μπορούμε να προσθέσουμε με κάποια ικανοποίηση (κι όσο κι αν κάπου η διαπίστωση μας πληγώνει) ότι σ’ αυτό το Ευρωπαϊκό προκρίθηκαν στα ημιτελικά οι τέσσερις καλύτερες ομάδες της διοργάνωσης. Δεν είναι κι άσχημα, τελικά…

Ι.   Οι ουκρανικοί προημιτελικοί

Α.   Οι Φούριας Ρόχας είναι εδώ: Παραδόξως (;), η αναμέτρηση Ισπανίας-Γαλλίας υπήρξε με διαφορά η λιγότερο ενδιαφέρουσα από τους τέσσερις προημιτελικούς. Αντιμέτωποι με ένα βολικό αντίπαλο, οι Ισπανοί άνοιξαν νωρίς το σκορ και επέλεξαν αυτό που προτιμούν και ξέρουν να κάνουν καλά: να διαχειριστούν το προβάδισμά τους [Ντονιέτσκ: Ισπανία-Γαλλία 2-0, 19′ και 90′ + 1′ πέν.  Τσάμπι Αλόνσο)].

α.   Οι αποτελεσματικοί: Μπορεί να εστιάζουμε την προσοχή μας στην προσπάθεια να ακολουθηθεί το εκρηκτικό επιθετικό παιχνίδι της Μπαρσελόνα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε μερικές βασικές αλήθειες: όταν στις μεγάλες διοργανώσεις φτάνει η ώρα των κρίσιμων παιχνιδιών (των νοκ άουτ αναμετρήσεων, δηλαδή), η Ισπανία δεν είναι μια ιδιαίτερα παραγωγική ομάδα. Είναι όμως αποτελεσματική, μια και στηρίζεται σε μια εξαιρετική άμυνα. Το 1-0 είναι το αγαπημένο της σκορ (και, για να βρούμε την τελευταία φορά που η Ισπανία δεχόταν γκολ σε νοκ άουτ αναμέτρηση μεγάλης διοργάνωσης, πρέπει να ανατρέξουμε στο Μουντιάλ του 2006 και στο γκολ με το οποίο ο Ζινεντίν Ζιντάν σφράγιζε την επικράτηση της Γαλλίας με 3-1 στον αγώνα του γύρου των 16 στο Ανόβερο). Φυσικά, η διαφύλαξη της άμυνας δεν επιτυγχάνεται με παθητικό παιχνίδι. Η Ισπανία στραγγαλίζει τον αντίπαλό της, οικειοποιούμενη σχεδόν απόλυτα την κατοχή της μπάλας. Αυτός είναι άλλωστε ο ασφαλέστερος τρόπος αποφυγής των κινδύνων. Κι αν κάποια στιγμή ο αντίπαλος ξεφύγει, υπάρχει η άμυνα, στην οποία (απόντος του Πουγιόλ) δεσπόζει η ιδιοφυία του Σέρχιο Ράμος, και το τελευταίο οχυρό της, ο Ίκερ Κασίγιας. Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε πόσο σημαντικό είναι για μια ομάδα να έχει στις τάξεις της έναν αληθινά μεγάλο τερματοφύλακα, όπως ο Κασίγιας (μεγάλο, όχι απλώς ταλαντούχο και πολύ καλό σαν τον Νώυερ της Γερμανίας). Άλλωστε, πόσες ευκαιρίες έκανε το Σάββατο η Γαλλία; Ουσιαστικά, μία: το καλοχτυπημένο φάουλ του Καμπάυ. Έ, ο Κασίγιας ήταν εκεί για να διώξει τη μπάλα. Πέραν αυτού, ουδείς κίνδυνος. Έπειτα, όσον αφορά το παραγωγικό μέρος του ισπανικού παιχνιδιού, έχουμε εξηγήσει ότι πολλά εξαρτώνται από την απόδοση της κεντρικής γραμμής Τσάβι-Αλόνσο-Μπουσκέτς. Αν ο Τσάβι δεν έπιασε σπουδαία απόδοση στον προημιτελικό, ο Μπουσκέτς ήταν αυτή τη φορά πολύ καλός κι ο Αλόνσο εξαιρετικός, επισφραγίζοντας την απόδοσή του με τα δύο τέρματα της συνάντησης. Και όταν το τρίο αυτό λειτουργεί ικανοποιητικά, η Ισπανία κερδίζει, είτε παίζει με έναν καθαρόαιμο επιθετικό σαν τον Τόρρες (επιλογή που δίνει βάθος στην ανάπτυξη του παιχνιδιού της) είτε με κανέναν (λύση Φάμπρεγας ως κρυφού επιθετικού, επιλογή που καθιστά το ισπανικό παιχνίδι πιο απρόβλεπτο). Όχι ιδιαιτέρως παραγωγική, λοιπόν, αλλά επαρκώς αποτελεσματική.

β.   Και οι απογοητευτικοί: Τη θέση του Λωράν Μπλαν πριν από τον προημιτελικό δεν πρέπει να τη ζήλευαν και πολλοί. Έπρεπε να βρει τρόπους για να αντιμετωπίσει τους πρωταθλητές Ευρώπης και Κόσμου με μια  ιδιαίτερα ασταθή ομάδα που δεν διαθέτει μεγάλη αυτοπεποίθηση. Επιπλέον, όφειλε να βρει λύσεις για την αναγκαστική απουσία του τιμωρημένου βασικού του στόπερ, του Φιλίπ Μεξές. Όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, ο Μπλαν οδηγήθηκε σε ιδιαιτέρως συντηρητικές επιλογές οι οποίες αποδείχθηκαν εκ των πραγμάτων τουλάχιστον ανεπαρκείς, αν όχι ατυχείς: είσοδος στην ενδεκάδα του Ρεβεγιέρ ως δεξιού μπακ και προώθηση του κατόχου της θέσης Ντεμπυσύ ως δεξιού χαφ. Τρεις μέσοι με καθαρά ανασταλτικό ρόλο (Εμ’ Βιλά στον άξονα, Μαλουντά και Καμπάυ στα άκρα). Μόνο δύο παίκτες με καθαρά επιθετικό προσανατολισμό (Ριμπερύ και Μπενζεμά). Αποκλεισμός από την ενδεκάδα δύο βασικών όπλων της επιθετικής ανάπτυξης της ομάδας (Νασρί και Μενέζ). Το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο: μια Γαλλία ξεδοντιασμένη, χωρίς καμία επιθετική δυνατότητα. Ο Ριμπερύ προσπαθούσε, αλλά σε ολόκληρο το τουρνουά δεν υπήρξε ποτέ καθοριστικός. Ο πολυδιαφημισμένος Μπενζεμά βάλθηκε να δικαιώσει την εκτίμησή μου ότι εξελίσσεται σε Κωνσταντίνου της Γαλλίας. Όποτε ακούς για παίχτη που κάνει αφανή δουλειά, για φορ που δίνει πάσες κι απασχολεί αμυντικούς, μπορείς να είσαι σίγουρος: ο επιθετικός δεν έχει σχέση με τα δίχτυα κι επομένως αδυνατεί να εκπληρώσει την αποστολή του. Ίσως σε ένα σχήμα με δύο επιθετικούς ο Μπενζεμά να αποδειχτεί χρήσιμος. Μόνος του δεν καταφέρνει τίποτε καλύτερο από το να γυρίζει στο κέντρο, σε θέση που γίνεται εντελώς ακίνδυνος για τον αντίπαλο. Όσο για το μπετονάρισμα της δεξιάς πτέρυγας, με Ρεβεγιέρ και Ντεμπυσύ, δεν χρειάζεται να πούμε κάτι περισσότερο απ’ ότι και τα δύο ισπανικά τέρματα προήλθαν ακριβώς από αυτόν τον χώρο! Σε καθαρά ποδοσφαιρικό επίπεδο, η Γαλλία εγκαταλείπει αυτό το ευρωπαϊκό με σχεδόν όσες αμφιβολίες είχε για την αξία της και πριν από αυτό. Κι όσο για τα υπόλοιπα, δεν φαίνεται να έχει ξορκίσει τους δαίμονες της Νότιας Αφρικής.

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για την επιτυχία μιας ποδοσφαιρικής ομάδας τεράστιο ρόλο παίζει πάντα και το κλίμα που επικρατεί σ’ αυτήν όσον αφορά τις σχέσεις προπονητή-ποδοσφαιριστών και ποδοσφαιριστών μεταξύ τους. Μετά το ναδίρ της Κνύσνα, η εθνική Γαλλίας φαίνεται να έχει κάνει μικρές μόνον προόδους στον τομέα αυτό.

Μικρό φλας μπακ. Δευτέρα, 11 Ιουνίου. Ντονιέτσκ, στάδιο Ντονμπάς. Τριακοστό ένατο λεπτό της αναμέτρησης μεταξύ Γαλλίας και Αγγλίας. Ο Σαμίρ Νασρί μόλις έχει ισοφαρίσει το σκορ κι επιλέγει να πανηγυρίσει με τη γνωστή χειρονομία που υποδεικνύει στους άλλους να σωπάσουν. Ακόμη κι ένας μέτριος γνώστης της γαλλικής μπορεί να διαβάσει στα χείλη του παίχτη ή ακόμη και να ακούσει τα λόγια που αυτός προφέρει: «Ferme ta gueule» («Βούλωστο»). Και πού απευθύνεται η «ευγενής» χειρονομία του ποδοσφαιριστή; Στους οπαδούς της αντιπάλου, όπως θα υποδείκνυε η πιο θεμιτή εκδοχή; Όχι βέβαια! Όπως ο ίδιος ο Νασρί έσπευσε να διευκρινίσει, στη συνέντευξη τύπου, αποδέκτης ήταν δημοσιογράφος της Εκίπ που τόλμησε να ασκήσει κριτική στον παίκτη για την απόδοσή του με την εθνική Γαλλίας. Ωραίο ξεκίνημα! Bonjour l’ambiance, που θα έλεγαν κι οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι. Κι αν η νίκη επί της Ουκρανίας έδωσε κάποια ανάσα ελπίδας (την οποία πάντως σκίασε η αντίδραση του Μπενζεμά όταν έγινε αλλαγή), η απελπιστική εμφάνιση με τη Σουηδία έφερε πάλι στην επιφάνεια τα γνωστά προβλήματα. Απ’ ό,τι φαίνεται, μια ωραία ατμόσφαιρα επικράτησε στα αποδυτήρια της εθνικής Γαλλίας μετά τον συγκεκριμένο αγώνα: «τρυφερές» κουβέντες αντάλλαξαν ο προπονητής με τον Μπεν Αρφά, ο Ντιαρρά με τον Νασρί και (πάλι) ο Νασρί με τον Ριμπερύ και τον Μπενζεμά. Ανάλογες σκηνές διαδραματίστηκαν και μετά τον χαμένο προημιτελικό με τους Ισπανούς (με αποκορύφωμα τον έντονο διαπληκτισμό του Νασρί – ποιου άλλου – με δημοσιογράφο). Όλα καλά κι όλα ωραία. Και πληθαίνουν οι φωνές που ζητούν την αποπομπή από την εθνική Γαλλίας των προκλητικών, των αδιάφορων και των αναποτελεσματικών. Έ, δεν πρόκειται να μείνουν και πολλοί για να διεκδικήσουν την πρόκριση για το Μουντιάλ της Βραζιλίας.

Β.   Η χαμηλής αποτελεσματικότητας υψηλή τέχνη κι η χοντροκοπιά που προσποιείται ότι είναι μεγαλείο: Επίσης παραδόξως, ο τελευταίος προημιτελικός επιφύλαξε πολύ εντονότερες συγκινήσεις, μολονότι δεν είχε γκολ. Στη σύγκρουση των αντιθέτων, η Ιταλία κυριάρχησε στο παιχνίδι από το πρώτο μέχρι το εκατοστό εικοστό λεπτό. Κατοχή μπάλας 64-36, 35 προς 9 τελικές, στατιστικά που δηλώνουν την απόλυτη ανωτερότητα των Ιταλών. Και παρόλα αυτά, παρά τη συντριπτική επικράτηση σε επίπεδο τεχνικής και τακτικής, την τεράστια διαφορά σε επίπεδο αξίας παικτών, το γκολ δεν ήρθε ποτέ. Η ατυχία (των δύο δοκαριών) συνδυάστηκε με μια παροιμιώδη αναποτελεσματικότητα των επιθετικών των Ατζούρι (Μπαλοτέλλι, ακούς;) για να οδηγήσει το ματς στην παράταση και στα πέναλτυ. Σε εντελώς παθητικό ρόλο, μια Αγγλία απίστευτα ατάλαντη ποδοσφαιρικά (ακόμη και για τα χαμηλά της στάνταρ) πόνταρε στην άμυνα, με ελπίδα να κλέψει τη νίκη σε κάποια αντεπίθεση (και υπήρξαν δυο-τρεις στιγμές που κάτι θα μπορούσε να συμβεί) ή στα πέναλτυ. Αν στη θέση της Αγγλίας ήταν η εθνική μας, θα διαβάζαμε ακόμη για αντιποδόσφαιρο και για δυσφήμιση του αθλήματος. Μερικοί έχουν, όμως, ασυλία.

Όταν φτάνεις στα πέναλτυ έχοντας χάσει μύριες ευκαιρίες πρέπει να νιώθεις τύψεις και φόβο που κατέληξες να διακινδυνεύεις στη λοταρία μια βέβαιη επικράτησή σου. Έπειτα από το χαμένο πέναλτυ του Μοντολίβο και την επιτυχή εκτέλεση από τον Ρούνευ, το σενάριο της τιμωρίας άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά. Μόνο που όλοι αυτοί λογάριαζαν χωρίς τον Αντρέα Πίρλο. Που με μια εκτέλεση α λα Πανένκα ισοφάριζε το σκορ, σπάζοντας τα νεύρα (και την υπεροψία) των διαφόρων Άγγλων. Η συνέχεια ήταν πιο λογική: δοκάρι του Γιανγκ, 3-2 από τον Νοτσερίνο, απόκρουση του Μπουφφόν στο ξεψυχισμένο σουτ του Άσλεϋ Κόουλ, 4-2 από τον Ντιαμάντι και… τέλος. Αποδόθηκε δικαιοσύνη. Χρειάστηκε πολύς χρόνος και παραλίγο να γίνει η στραβή, αλλά έστω κι έτσι ο καταφανώς ανώτερος προκρίθηκε. Δόξα και τιμή στον Πίρλο για το θάρρος, τη  ψυχραιμία και την τεχνική του που έκριναν προς τη σωστή κατεύθυνση ένα τόσο παράξενο παιχνίδι (Κίεβο: Αγγλία-Ιταλία 0-0, 2-4 πέναλτυ)!

II. Και οι ημιτελικοί;

Μπορεί τελικά ν’ αποδειχτούν άνοστες σούπες, αν τυχόν οι ομάδες παραλύσουν από την πίεση που προκαλεί η σημασία των αναμετρήσεων, ωστόσο οι δύο ημιτελικοί πληρούν όλες τις προϋποθέσεις για να είναι συγκλονιστικοί. Είπαμε ότι έμειναν οι καλύτεροι κι όχι οι  διάφοροι θιασώτες του αντιποδοσφαίρου. Οι αγώνες έχουν σαφώς φαβορί (την Ισπανία και τη Γερμανία), αλλά τα δύο αουτσάιντερ διαθέτουν όπλα που δεν είναι ευκαταφρόνητα για να διεκδικήσουν την πρόκριση στον τελικό και μάλιστα όχι αόριστα κι αφηρημένα, αλλά ειδικά σε σχέση με τους συγκεκριμένους αντιπάλους τους. Οι Ισπανοί εξακολουθούν να παίζουν με επιτυχία το παιχνίδι της ασφυκτικής για τον αντίπαλο κατοχής της μπάλας και να είναι αποτελεσματικοί, αλλά δείχνουν κάπως πιο κορεσμένοι σε σχέση με τις δύο προηγούμενες μεγάλες διοργανώσεις, στις οποίες και κατέκτησαν το τρόπαιο. Ο Ντελ Μπόσκε αμφιταλαντεύεται ακόμη μεταξύ του πιο ορθολογικού σχήματος με καθαρόαιμο επιθετικό και του πιο παράδοξου δίχως κανέναν. Θα πρέπει ακόμη να βρεί αντίδοτο στο επικίνδυνο παιχνίδι των Πορτογάλων από τα άκρα και στην ορμή του Κριστιάνο Ρονάλντο. Από την άλλη, μπορεί να αντέξει η άμυνα των Πορτογάλων στην πίεση που θα ασκήσουν οι γείτονες; Μπορούν οι Λουσιτανοί να τα βγάλουν πέρα χωρίς μεγάλο σέντερ φορ και τερματοφύλακα;

Στην άλλη αναμέτρηση, αν οι Γερμανοί βαδίζουν με σιγουριά προς ένα τρόπαιο που μοιάζει να προορίζεται για αυτούς, δεν είναι δυνατό να μη σκέφτονται ότι τους έλαχε να αντιμετωπίσουν την ομάδα που παραδοσιακά τους ταιριάζει λιγότερο. Από τον μυθικό ημιτελικό του Μεξικού ως αυτόν του Ντόρτμουντ το 2006, οι Ιταλοί έχουν αποδείξει ότι ξέρουν να βρίσκουν τους τρόπους για να εξουδετερώνουν τους Γερμανούς, ακόμη και στις περιπτώσεις που η λογική υποδεικνύει τους δεύτερους ως ανώτερη ομάδα. Μπορεί, όμως, να αντέξει η σχετικά νέα κι άπειρη Σκουάντρα Ατζούρα στην ορμή αυτής της Γερμανίας; Μπορεί να τα βγάλει πέρα με δεδομένη τη επιθετική αναποτελεσματικότητά της και την έλλειψη μεγάλου φορ; Μπορεί ο τριανταπεντάχρονος Ντι Νατάλε να δώσει απάντηση στο ερώτημα αυτό; Θα είναι καθοριστικός ο στρατηγός Πίρλο; Πόσο μπορεί να επηρεάσει την έκβαση την αγώνα η παρουσία ενός μεγάλου τερματοφύλακα-ηγέτη,όπως είναι ο Μπουφφόν; Είναι ικανή να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις ενός τέτοιου αγώνα η γερμανική άμυνα; Μπορεί ο Λεβ να κοουτσάρει αποτελεσματικά την ομάδα του αν τυχόν αυτή βρεθεί πίσω στο σκορ, όπως δεν συνέβη σε κανέναν από τους μέχρι τώρα αγώνες της;

Πολλά ερωτήματα. Οι απαντήσεις θα δοθούν αύριο και μεθαύριο. Γιατί, μετά από ενενήντα ή και περισσότερα λεπτά αγώνα, για κάποιους θα είναι «θάνατος τ’ άλλα, θάνατος μονάχα«, ενώ για κάποιους άλλους ζωή και θρίαμβος. Δέκα παρά τέταρτο η ώρα που βραδιάζει.

Advertisements

43 Responses to “Δέκα παρά τέταρτο…”


  1. 1 drsiebenmal Ιουνίου 27, 2012 στο 06:22

    Εξαιρετική εισαγωγή για το πολυαναμενόμενο διήμερο.

    Και έχοντας ζήσει από (τηλεοπτικό) πρώτο χέρι τον περίφημο ημιτελικό του Μεξικού, το μοναδικό που έχω να πω είναι: Μακάρι να ζούσαμε ξανά ένα τέτοιο παιχνίδι, από αυτά που χαράζονται ανεξίτηλα στη μνήμη. Δεν πρόκειται όμως… Οι ομάδες δεν έχουν πια την ίδια παιδική αφέλεια, οι γραμμές δεν σπάνε, τα σχέδια τηρούνται. Απαρέγκλιτα.

    • 2 rogerios Ιουνίου 27, 2012 στο 09:45

      Δρα, καλημέρα! Τώρα που ξαναβλέπω την εισαγωγή μου νηφάλιος, νομίζω ότι δεν είναι παρά συνδυασμός επικολυρικού στόμφου και ιερόσυλου σακατέματος του Λόρκα. 😉

      Γιασ τον μεγάλο ημιτελικό του ’70, συμφωνώ κι εγώ ότι δεν πρόκειται να ξαναδούμε τέτοιου είδους παιχνίδι, προφανώς γιατί οι εποχές έχουν αλλάξει (ούτε καν τα ματς του ευρωπαϊκού του ΄76, από τα οποία έχω κάποιες αχνές αναμνήσεις). Ας αφήσουμε το ματς εκείνο στον χώρο του θρύλου όπου δικαιωματικά έχει εγκατασταθεί.

      • 3 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 27, 2012 στο 09:50

        Ο ημιτελικός του 70 δεν είναι το ματς όπου ο Κάιζερ έπειζε με βγαλμένο ώμο και κρεμασμένο σε επίδεσμο χέρι, εν είδει Ελ Σιντ; (ή πάλι λάθος θυμάμαι, γμ το Αλτζι μου,γμ!)

  2. 4 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 27, 2012 στο 08:45

    Καλημέρα! Ελπίζοντας να έχω συγχωρεθεί κάπως για τον αντιπιρλισμό μου 🙂 , ας βάλω με αφορμή τα περί Πούσκας, το θέμα της Ουγγαρίας προς συζήτηση.
    Αν και όλες οι συγκρίσεις «ο καλύτερος/μεγαλύτερος όλων των εποχών» κλπ είναι πάντα περισσότερο «νάχουμε να λέμε..» και ,εκ των πραγμάτων ,δεν μπορεί ποτέ να καταλήξουν σε «λύση»(πλήν Μαραντόνα ,εντάξει!!), μιας και η κάθε εποχή κρίνεται στα πλάισιά της (και με βάση τα υποκειμενικά μας γούστα και παραστάσεις), τολμώ να χαρακτηρίσω μολαταύτα την Ουγγαρία της δεκαετίας του 50 σαν τη μεγαλύτερη εθνική ομάδα όλων των εποχών, βασικά με το κριτήριο της διαφοράς κλάσης και δυναμικότητας από τις υπόλοιπες. Εντάξει το «θαύμα της Βερνης» είναι μια πονεμένη ιστορία.
    Εδώ υπάρχει το παράδοξο «Πώς (και γιατί;) εξαφανίστηκε η Ουγγαρία από τον ποδοσφαιρικό χάρτη;» Πώς γίνεται να έβγαλε μόνο μια εκπληκτική φουρνιά και μετά ουσιαστικά τίποτε; (Τη φουρνιά του 80 με Ντέταρι, τη θεωρώ απλά μικρομεσαία και ασήμαντη). Το μικρό και αδύνατο της χώρας δεν είναι επαρκής εξήγηση νομίζω, υπάρχουν κι αλλες μικρες χωρες (σε Ευρωπη και Λατ.Αμερική(Ουρουγουάη) με μεγάλη ποδοσφ.παραδοση που ξέπεσαν, αλλά δεν εξαφανίστηκαν όπως οι Ούγγροι.
    Στα τέλη δεκαετίας 90,αρχές 2000 επισκεπτόμουν συχνά τη Βουδαπέστη (σπούδαζε ο μικρός μου αδελφός στο Πολυτεχνείο). Πολλές φορές έβλεπα στις μετακινήσεις μου ωραία ,μικρά ,κουκλίστικα γηπεδάκια ποδοσφαίρου (αυτά που λεμε 7Χ7) με χόρτο. Πάντα ήταν αδεια! Μα πάντα! Θυμόμουν το ρητό του μακαρίτη Τόζα Βεσελινοβιτς
    «Σκάκι και μπάλα ,εμάς τους Γιουγκοσλάβους μας μάθανε οι Ούγγροι, και μείς μάθαμε τους υπόλοιπους βαλκάνιους!» Ε, στο σκάκι παραμένουν μεγάλοι ,αλλά στη μπάλα εξαφανίστηκαν κυριολεκτικά. Ούτε ένα παίκτη(ή προπονητή) της στοιχειώδους προκοπής δεν βγάζουν πια.
    Δεν είναι ιστορικό παράδοξο προς διερεύνηση, ιστορικέ ερευνητή Ρογηροδέσποτα; 🙂

    • 5 rogerios Ιουνίου 27, 2012 στο 10:00

      Καλημέρα, Νεοκίδιε!

      Δεν θέλω να μπω στη λογική της «καλύτερης ομάδας όλων των εποχών», πιστεύω ότι είναι αδύνατο να συγκρίνεις διαφορετικές εποχές, άσε που γενικά δεν μου πολυαρέσει να ιεραρχώ την αξία των τεραστίως μεγάλων (sic). 😉

      Από την άλλη, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι εκείνη η Ουγγαρία υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες εθνικές ομάδες όλων των εποχών, μολονότι δυστυχώς δεν μπόρεσε να κατακτήσει κάποιον τίτλο.

      Γιατί ξέπεσε η Ουγγαρία; ΟΚ, υπήρξαν τα πολιτικά γεγονότα, εξαιτίας των οποίων διαλύθηκε η υπερομάδα του Πούσκας. Στη συνέχεια ποτέ δεν υπήρξε νέα μεγάλη ουγγρική ομάδα, αλλά τουλάχιστον μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’80 οι Ούγγροι διατηρούνταν σε αξιοπρεπέστατο επίπεδο ανταγωνιστικότητας (δεν ήταν κι αμελητέοι οι διάφοροι Νυίλασι, Τέρετσικ, Ντέταρι κι Έστερχαζυ). Από κει και πέρα αρχίζει η σταθερή παρακμή κι ο δρόμος χωρίς επιστροφή προς την ποδοσφαιρική ανυποληψία. Δεν μπορώ να το εξηγήσω (και δεν είναι εύκολο να βρω κανέναν ποδοσφαιρόφιλο Ούγγρο συνάδελφο – είναι σε άλλο κτίριο 😉 – να του ζητήσω να μου εξηγήσει). Να είναι άραγε αμιγώς οικονομικοί οι λόγοι; Μήπως το πέρασμα από τον υπαρκτό στον καπιταλισμό συνοδεύτηκε κι από ακούσια καταστροφή των υποδομών; Αδιαφορία των νέων να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο (υπάρχει και το πόλο ή η ξιφασκία); Πάντως κάπου κάπου, όλο και κάποιο καλό παιχτάκι βγάζουν (ο δικός μας ο Ρούντολφ μια χαρά θα ήταν αν δεν πέρναγε τα 3/4 της αγωνιστικής περιόδου τραυματίας).

  3. 6 rogerios Ιουνίου 27, 2012 στο 10:05

    Νεοκίδιε: όσον αφορά την ερώτησή σου, η απάντηση είναι καταφατική. Μια χαρά θυμάσαι (μη σε σκιάζει κανένας Άλτσι 🙂 )! Στον ημιτελικό του Αστέκα συνέβη, νομίζω κατά τη διάρκεια της παράτασης.

  4. 7 redkangaroo Ιουνίου 27, 2012 στο 10:34

    Ο ημιτελικός Ιταλία – Γερμανία 4-3 ήταν και το έναυσμα για ένα εξαιρετικό φιλμ του Abdrea Barzini του 1990. Τρεις παλιοί συμμαθητές συναντιούνται 20 χρόνια μετά για να ξαναδούν το ιστορικό ματς… τη συνέχεια τη φαντάζεστε: νοσταλγία, παλιά τραύματα που βγαίνουν στην επιφάνεια , κρυμμένες σκέψεις που αποκαλύπτονται.
    Η εισαγωγή σου Ρογήρε ωραιοτάτη, μέχρι που άκουσα τις οπλές από τα φαριά των Τευτόνων… αλλά οι κοντοτιέροι μας θα βρουν τον τρόπο (θα τον βρουν;….)

    • 8 rogerios Ιουνίου 27, 2012 στο 20:29

      Το φιλμ δεν το είχα υπόψη μου. Μερσί!

      Τώρα για το αν οι κοντοτιέροι θα βρουν τρόπο να ξεπεράσουν το εμπόδιο των Τευτόνων, δεν έχω ιδέα… Κάτι μπορούν να κάνουν, πάντως, έ; 😉

  5. 9 π2 Ιουνίου 27, 2012 στο 23:37

    Καλοί ήταν οι Πορτογάλοι, φρέσκιοι και παθιασμένοι, πίεσαν πολύ τους σταθερά λίγο αποσυντονισμένους Ισπανούς. Η φοβερή έμπνευση του Ντελ Μπόσκε «επιθετικό μου θέλατε, καλά θα βάλω, αλλά όχι τον Γιορέντε για να μάθετε» μπέρδεψε μάλλον την ομάδα του, που έχασε ένα ημίχρονο. Στο δεύτερο οι Ισπανοί προσπάθησαν λίγο περισσότερο με το καταλανικό 4-6-0 που έχει συνηθίσει ο καταλανικός κορμός της ομάδας, και στην παράταση η επικράτησή τους ήταν καθολική. Μόνο από τύχη δεν δέχτηκαν γκολ οι Πορτογάλοι μετά το 100ο λεπτό.

    Στα πέναλτι καθοριστικό ήταν το πέναλτι του Νάνι. Δεν ξέρω γιατί έκλεψε τη σειρά του Άλβες, αλλά η ενέργειά του ήταν καθοριστική. Δεν απομακρύνεις παίκτη την ώρα που παίρνει φόρα για να σουτάρει, του χαλάς την αυτοσυγκέντρωση. Κι απόμεινε στο τέλος το γνωστό κλαμένο ύφος του Ρονάλντο που διάλεξε να εκτελέσει το τελευταίο πέναλτι, προφανώς για να γίνει ο ήρωας αρχηγός και του χάλασαν τη φιέστα. Κάποτε είχα διαβάσει πως τον καλό σου παίκτη τον βάζεις να εκτελέσει το πρώτο ή το τέταρτο πέναλτι, ποτέ το πέμπτο, το οποίο μπορεί και να μη σου δοθεί ευκαιρία να εκτελέσεις.

    • 10 rogerios Ιουνίου 27, 2012 στο 23:53

      Εάν εξαιρέσουμε το διάστημα της παράτασης από το 100′ και μετά, όταν η Ισπανία αποφάσισε να πιέσει ασφυκτικά για το γκολ, το παιχνίδι ήταν κάτω του μετρίου. Εντάξει, παθιασμένοι οι Πορτογάλοι, αλλά λίγοι επιθετικά (άλλωστε δεν μπόρεσαν να παίξουν το παιχνίδι τους από τα πλάγια, που τους καθιστά περισσότερο επικίννδυνους, σχεδόν καθόλου). Στην οπτική αυτή, νομίζω ότι η παρουσία του Αλμέιντα ήταν πραγματικό βαρίδι για τους Πορτογάλους: όχι μόνο διαχειρίστηκε ανεπιτυχώς τις 3 φάσεις που του παρουσιάστηκαν, αλλά αποσυντόνισε την ομάδα του οδηγώντας την προς τον άξονα και τις βαθιές μπαλιές. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο και πάλι απέτυχε να φανεί καθοριστικός σ’ ένα κρίσιμο ματς.

      Για τους Ισπανούς, η ιδέα του Ντελ Μπόσκε για Νεγρέδο ήταν εντελώς ακατανόητη. Οι είσοδοι των Φάμπρεγας και (κυρίως) Πέδρα ξανάφεραν την Ισπανία σε φυσιολογική κατάσταση. Τώρα, δεν ξέρω αν θα φανώ ανόητος, αλλά νομίζω ότι το αποψινό ματς θα ήταν ό,τι πρέπει για τον Τόρρες. Βέβαια με υποθέσεις δεν φτιάχνεις την Ιστορία.

      Για τα πέναλτυ, νομίζω ότι έχεις ανάγκη από παίχτες-αστέρια στο είδος για το πρώτο, το τρίτο και το πέμπτο πέναλτυ. Καλύτερα βέβαια κι οι πέντε σου να είναι επαρκείς, αλλά συνήθως κάποιος θα σπάσει. Παρεμπ,, νομίζω ότι ο Άλβες είχε κάνει λάθος και πήγε να εκετελέσει ενώ ήταν η σειρά του Νάνι (άλλωστε οι εκτελεστές δηλώνονται πριν αρχίσει η διαδικασία και η σειρά πρέπει να τηρηθεί). Επομένως, ο Νανί δεν φταίει σε τίποτε, μια χαρά έκανε τη δουλειά του… Ο Άλβες ήταν αυτός που διακατεχόταν από νευρικότητα κι αυτό αποδείχθηκε και στο τέλος.

  6. 11 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 28, 2012 στο 07:48

    Καλημέρα!
    Τζόρντι Άλμπα και Σέρχιο Ράμος οι καλύτεροι για μένα της Ισπανίας.
    Ειδικά ο Ράμος έχει εξελιχθεί σε ογκόλιθο πολλαπλής χρησιμότητας
    (εκτελεί και αλα Πίρλο,αμαλάχει..) 🙂

    O ΝτελΜπόσκε μάλλον προσπαθεί να καταγράψει τον εαυτό του στην Ιστορία σαν ο προπονητής που αρνείται το λογικό και προφανές, κι όμως κερδίζει!. Εχει βεβαια τετοιο υλικό ο τυχερούλης..! 🙂

    • 12 rogerios Ιουνίου 28, 2012 στο 10:10

      Νομίζω κάτι έγραφα κι εγώ στο κείμενο της ανάρτησης περί «ιδιοφυίας του Σέρχιο Ράμος». Πληρέστατος ποδοσφαιριστής.

      Χμ… ναι, τον παίρνει τον Ντελ Μπόσκε να κάνει και μερικά πειράματα σαν το χτεσινό κουλό. Μέχρις ενός βαθμού, όμως. Γιατί απέναντι σε μια πλήρη ομάδα (όπως η Γερμανία) ή μια ομάδα υψηλής τακτικής συγκρότησης και τεχνικής κατάρτισης (όπως η Ιταλία) είναι πολύ πιθανό ότι κάτι τέτοια θα πληρωθούν.

      Για να δούμε όμως τι θα βγάλει ο αποψινός ημιτελικός (που τον θεωρώ πολύ πιο δύσκολο για προβλέψεις από τον χτεσινό).

  7. 13 π2 Ιουνίου 28, 2012 στο 22:50

    Άνετα πέρασαν οι Ιταλοί, προς μεγάλη χαρά των Ελλήνων απ’ ό,τι ακούω στα μπαλκόνια.

    Σαν πύργος από τραπουλόχαρτα κατέρρευσαν οι Γερμανοί, που δεν είχαν δυσκολευτεί καθόλου ως τώρα. Ο Λεβ κατέβασε μια ανόητη ενδεκάδα, με βαριά ανέμπνευστα κορμιά στον άξονα. Η επιλογή αυτή ήταν βούτυρο στο ιταλικό ψωμί. Πέρα από την τρομερή τακτική παιδεία που έχουν πάντοτε οι Ιταλοί, αυτή η φουρνιά έχει και ταχύτητα και πνευμόνια και τεχνική δεξιότητα. Αν δεν απλώσεις το παιχνίδι στο μέγιστο πλάτος του γηπέδου δεν έχεις ελπίδα απέναντί τους (παρεμπιπτόντως, αυτό θα έκανα στη θέση του Ντελ Μπόσκε στον τελικό). Παραδόξως δε, έδειξαν πολύ λίγο χαρακτήρα. Σε κανένα σημείο δεν έδειξαν ότι κυνηγούν με πραγματικά τευτονικό πάθος την ανατροπή. Επιπλέον, πλήρωσαν την έλλειψη καθαρών ρόλων στα αμυντικά χαφ. Είπαμε, ωραία, να είναι κινητικά τα κεντρικά χαφ, αλλά όταν έχεις ένα αντικειμενικά βαρύ και δυσκίνητο κεντρικό αμυντικό δίδυμο, πρέπει να έχεις και κάποιον στο κέντρο να θυσιαστεί για να τους βοηθάει. Τον Σβάινι τον έχουν πάρει τα χρόνια, ο Κεντίρα βρισκόταν παντού στην επίθεση αλλά όχι πίσω στην άμυνα, ε, δεν ήθελαν και πολύ οι πονηροί Ιταλοί να εκμεταλλευτούν τους χώρους.

    Χάρηκα για τον Πίρλο, θαύμασα για άλλη μια φορά την τρέλα του Μπαλοτέλι και αναμένω έναν ενδιαφέροντα τελικό, χωρίς φαβορί.

  8. 14 redkangaroo Ιουνίου 28, 2012 στο 23:00

    Ora e sempre Partigiani! Χτυπάς και φεύγεις! Για τελικό…
    απόψε τι άλλο να τραγουδήσουμε με την καρδιά μας;
    Germania – Italia 1-2
    τελειώνει και το Sangiovese di Romagna… οπότε μην περιμένετε αναλύσεις απόψε 🙂

  9. 15 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 29, 2012 στο 00:10

    Παρακολούθησα τον χθεσινό ημιτελικό από το 50 και μετά και όλο το σημερινό.
    Γενικώς καλώς τα αναλύσατε, χθες μέχρι την παράταση είχα απογοητευθεί πλήρως από την Ισπανία και σκεπτόμουν ότι έτσι δεν έχει καμία τύχη στον τελικό.
    Στην παράταση βελτιώθηκε αισθητά, αλλά δεν είναι η ομάδα που μπορεί να κεφαλαιοποιήσει την υπεροχή της σε ένα μικρό χρονικό διάστημα.
    Γίνομαι ίσως κουραστικός, αλλά αν δεν έχεις Μέσι, πρέπει να υποκαταστήσεις αυτό που κάνει με την αξιοποίηση περισσότερων και δεν καταλαβαίνω πού έχει κολλήσει ο Ντελ Μπόσκε.

    Για τον σημερινό ημιτελικό έπεσα έξω.
    Θεωρούσα τη Γερμανία πιο φρέσκια ομάδα και με περισσότερη αυτοπεποίθηση, πίστευα ότι έχει τη δυνατότητα εναλλακτικών μέσα στο παιχνίδι (αλλαγή τρόπου ανάπτυξης με βάση τις συνθήκες κατά την εξέλιξη), λόγω επάρκειας αρκετών παικτών.
    Δεν φάνηκε κάτι τέτοιο, το αντίθετο.

    Επίσης είχα υποτιμήσει την Ιταλία.
    Δεν θυμάμαι ποιος το είπε (μάλλον ο π2 ή ο Ρογήρος), αλλά όντως ήταν μια ομάδα που έπνιξε τον αντίπαλο στο κέντρο και με ταχύτατες επιθέσεις δημιουργούσε προβλήματα.
    Επίσης μου έκανε εντύπωση ότι η Γερμανοί μέσα στην ιταλική περιοχή, είτε στα στημένα, είτε στις σέντρες του Μπόατεγκ δεν πήραν ούτε μία κεφαλιά (για πιθανότητα ριμπάουντ δεν το συζητάμε).
    Αν δεν ήταν και απαράδεκτοι στην τελική προσπάθεια στο β ημίχρονο οι 2 από τις αλλαγές, το ματς θάχε καθαρίσει από το 70 με 3-0 και άνετα.

    Έχω την αίσθηση ότι αν γινόταν σήμερα ο τελικός, η Ιταλία είχε προβάδισμα.
    Παρόλα αυτά έχω τη ..διαϊσθηση ότι οι Ισπανοί θα είναι πιο σοβαροί και ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν πολλοί που χρωστάνε μια καλή απόδοση, όπως ο Τσάβι ή ο Πικέ.
    Αν υποψιαστώ πάντως ότι θα κατεβλασει πάλι αυτό 4-6-0 και πάρει το τελικό με γκολ της ..αδυναμίας μου, του Φάμπερκας και εγώ δεν ξέρω τι θα κάνω 🙂

  10. 16 rogerios Ιουνίου 29, 2012 στο 01:09

    Όπως και το Καγκουρώ, έτσι και εγώ βρίσκομαι σε κατάσταση σχετικής ευφορίας και μάλιστα χωρίς να χρειαστεί Σαντζοβέζε ή κάτι αντίστοιχο! 🙂

    Αντίθετα προς τους περισσότερους, περίμενα να συμβεί αυτό που έγινε. Η πίστη μου αυτή, όμως, ήταν προϊόν 50 % λογικής (γιατί η Ιταλία ΕΙΝΑΙ η φορμαρισμένη ομάδα αυτού του ευρωπαϊκού και γιατί, ιστορικά, έχει εξαιρετική παράδοση απέναντι στους Γερμανούς) και 50 % συναισθήματος. Για να κατανοήσουμε το αποτέλεσμα του αποψινού αγώνα, πρέπει να εστιάσουμε τόσο στις αρετές τις Ιταλίας (τις οποίες ανέφερα στο κείμενο του ποστ και τις οποίες εύστοχα ανέλυσε, όσον αφορά τον ημιτελικό, ο π2) όσο και στις αδυναμίες που επέδειξε η Γερμανία. Στο κείμενό μου σημείωνα ότι διατηρώ αμφιβολίες (1) ως προς την ικανότητα της γερμανικής άμυνας να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες που θα της δημιουργούσε η πίεση μιας ομάδας με τεχνικές και τακτικές αρετές και καλή φυσική κατάσταση και (2) ως προς τις δυνατότητες της Γερμανίας να αντιδράσει σε περίπτωση που ένα ματς θα στράβωνε και θα βρισκόταν πίσω στο σκορ, έχοντας απέναντί της μια μεγάλη σε προσωπικότητα ομάδα (κι όχι κάποια που θα αντιμετώπιζε τη Γερμανία με σύμπλεγμα κατωτερότητας). Η εθνική Γερμανίας έδωσε απόψε αρνητική απάντηση και στα δύο ερωτήματα. Προσθέστε και τις εσφαλμένες επιλογές του Λεβ που άλλαξε μια ομάδα που τα είχε πάει πολύ καλά ως προς το επιθετικό παιχνίδι της, ξεδοντιάζοντας τα άκρα της ομάδας και κάνοντάς την βραδυκίνητη. Πώς είναι δυνατόν να μην έχει θέση στην ενδεκάδα ο Μύλλερ (και ο Ρώυς ή ακόμα κι ο Σύρρλε) και να έχει ο… Κρόος ή ο Ποντόλσκι. Εντυπωσιακή επίσης η απόλυτη μοιρολατρία των Γερμανών μετά το 0-2 (θυμήθηκα όμως και τον ημιτελικό του ΠΚ της Ν. Αφρικής όταν οι Γερμανοί δεν «μπήκαν» ποτέ στο ματς).

    Καθοριστικό το ότι η Ιταλία ξεπέρασε αλώβητη το πρώτο δεκάλεπτο του αγώνα όταν οι Γερμανοί άσκησαν πίεση (σωτήρας στην πιο δύσκολη φάση και πάλι ο Πίρλο). Καθοριστική κι η τρέλα του Μπαλοτέλλι (τι γκολάρα η δεύτερη, αλλά και πόσο ωραία η προσπάθεια του Κασσάνο στο πρώτο γκολ). Αν, επίσης, ήταν προσεκτικότεροι ο Μαρκίζιο κι ο Ντι Νατάλε (και δεν ήταν οριακά οφσάιντ ο Ντιαμάντι στη φάση του ακυρωθέντος γκολ) το σκορ θα είχε πάει χαλαρά στο 5-0.

    Μια παρατήρηση ακόμη: στον ιβηρικό ημιτελικό υπήρχε υπερσυγκέντρωση παικτών στο κέντρο. Στο δεύτερο ημιτελικό η διάταξη των ομάδων ήταν πιο απλωμένη σε ολόκληρο τον αγωνιστικό χώρο. Από την άποψη αυτή, δηλ. της κίνησης ολόκληρης της ομάδας στον χώρο και στη σύνδεση μεταξύ των γραμμών, η Ιταλία ήταν υποδειγματική.

    Τέλος, για να ευλογήσω τα γένια μου, να σας πληροφορήσω ότι ο Ρογήρος, προβλέποντας το τελικό 2-1 (να είναι καλά ο Λαννουά που έδωσε το πέτσινο πέναλτυ), πέρασε με 33 βαθμούς στην κορυφή της βαθμολογίας (μαζί με έναν Ιταλό συνάδελφο) στο μεγάλο παιχνίδι προγνωστικών που διοργανώνουν οι συνάδελφοι στη δουλειά. 🙂 🙂 🙂 ΄

  11. 17 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 29, 2012 στο 10:49

    να υποθέσω ότι αν προβλέψεις νίκη της Ισπανίας στον τελικό και σου βγει, θα τον ξεπεράσεις τον Ιταλό συνάδελφο;; 🙂

    • 18 rogerios Ιουνίου 29, 2012 στο 11:21

      Δεν θέλω νίκη της Ισπανίας, γιατί τότε θα μας ξεπεράσει ο (Γερμανός) τρίτος της κατάταξης που είχε προβλέψει, πριν αρχίσει το Γιούρο, ότι η Ισπανία θα έπαιρνε το τρόπαιο (οπότε θα πάρει μπόνους 5 βαθμών). Θα παίξω Ατζούρι κι ας ισοβαθμίσουμε… 🙂

      [άλλωστε μπορεί να μην προβλέψουμε το ίδιο σκορ. Οι βαθμοί δίνονται ως εξής: Ακριβής πρόβλεψη σκορ: 3 βαθμοί/ Σωστή πρόβλεψη τελικής διαφοράς (αλλά όχι του σωστού αριθμού τερμάτων): 2 βαθμοί/ Πρόβλεψη νικητή αγώνα: 1 βαθμός]

  12. 19 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 29, 2012 στο 11:45

    Εγώ είμαι με το Γερμανό ..συνάδελφο διότι πρέπει οι λαοί να ρθούμε κοντά 🙂

    ΥΓ 2-1 στην παράταση οι Ισπανοί (κανονική διάρκεια 1-1, πρώτα οι Ισπανοί, μετά οι Ιταλοί).

  13. 20 redkangaroo Ιουνίου 29, 2012 στο 11:56

    ε μα κι αυτοί οι Γερμανοί… τους βγάζεις από την πόρτα και σου μπαίνουν από το παράθυρο… 😛
    ΥΓ εν τω μεταξύ μέσα στο πανηγύρι στην Ιταλία έχει προκύψει μέγα θέμα «ήταν σωστό ή όχι που τους γκάζωνε ο Μπουφόν όταν δεν κατάφερναν να κάνουν το 3-0;» … πάντα πρέπει να έχουμε ένα λόγο να καβγαδίζουμε 😉

    • 21 rogerios Ιουνίου 29, 2012 στο 12:18

      Εγώ είμαι με τον Μπουφφόν, γιατί ένα 5-0 (άντε 5-1) θα έμενε στην Ιστορία με μεγάλο ειδικό βάρος.

      • 22 redkangaroo Ιουνίου 29, 2012 στο 12:24

        ο ίδιος είπε ότι αν γινόταν το 2-2 στις καθυστερήσεις στην παράταση θα κέρδιζαν οι Γερμανοί 9-2 (!)…
        α και ότι «είμαστε νεανική ομάδα αλλά πάντα χρειάζεται ένας γέρος να σπάει αρ…» 🙂

  14. 23 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 29, 2012 στο 12:35

    Διαφωνώ καθέτως, οριζοντίως και δισδιαγωνίως!
    Τα 5-0 κλπ δεν είναι αρμόζοντα στην Ιταλική ποδοσφαιρική (και γενικότερη) κουλτούρα!
    Η οποία διαχρονικά είναι η εξής:
    To 1-0 είναι καθαρή νίκη. Το 2-0 είναι θρίαμβος!
    Το 3-0 είναι μια ανοησία που μια μέρα θα την πληρώσεις! 🙂

    (θυμάστε δα τη Θεία τιμωρία της Γιούβε, για κείνη την αισχρή εφτάρα που είχε ρίξει (με τα «δευτερα») σε κάποια συμπαθητική αλλά αναξιοπαθούσα μεσογειακή ομάδα…)
    Εντάξει, δίκιο είχε ο ΤζιανΛουιτζι ,ένα τρίτο χρειαζόταν, γιατί είδατε τι μαγική εικόνα πήγε να γίνει στο τέλος, από το τίποτε..
    ΥΓ. Ρογήρε, εύχομαι πρωτεύσας και θριαμβευτής! (και να κεράσεις και τίποτις τα φιλαράκια εδώ, αν περισσέψει τίποτε από το νιτερέσο ):-)

  15. 24 rogerios Ιουνίου 29, 2012 στο 15:04

    Μερσί για τις ευχές! Το κέρασμα μπορούμε να το οργανώσουμε και ανεξαρτήτως τελικής έκβασης του στοιχηματικού πρωταθλήματός μας, αρκεί να βρεθείτε Αθήνα κάποια στιγμή του καλοκαιριού… 🙂

  16. 25 π2 Ιουνίου 29, 2012 στο 21:41

    Ας σημειώσω εδώ και το ωραιότατο για άλλη μια φορά φωτορεπορτάζ του Big Picture: http://www.boston.com/bigpicture/2012/06/euro_2012_soccer_championship_1.html

    Το ελληνικό κομμάτι του είναι δυστυχώς αρκετά χαρακτηριστικό.

    • 26 rogerios Ιουνίου 30, 2012 στο 13:02

      Ζητώ συγγνώμη για την καθυστερημένη εμφάνιση του σχολίου με τον σύνδεσμο προς το πράγματι, πολύ ωραίο φωτορεπορτάζ, αλλά άργησα να ελέγξω τη σπαμοπαγίδα.

      π2, λες και διαλέξαν τις στιγμές που έχεις στηλιτεύσει (έ, άμα η πρώτη φωτό είναι ο μαϊμουδοτραυματισμός του Κατσούρ…) ;). Πάντως η επιλογή έχει σαφή αγγλοσαξονικό προσανατολισμό. 😉

  17. 27 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 30, 2012 στο 22:16

    Έχει (αγγλοσαξωνικό προσανατολισμό) για αυτό έχουν και περισσότερες με το Σαμαρά, παρά με άλλον (νομίζω οτι περνάει και τον Ρονάλντο και τον Κεντίρα) 🙂

    Για τα αυριανά, δύσκολα τα πράγματα (για μας τους ισπανόφιλους).
    Παραπάνω τέθηκε σωστά ότι ελπίδα υπάρχει μόνο αν ανοίξουν το παιχνίδι σε όλο το γήπεδο.
    Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι πρέπει να υπάρχουν εναλλακτικές στα τριγωνάκια, με ανοίγματα στους μπακ που ανεβάινουν, όπως με τον Άλβες στην Μπαρτσελόνα, ώστε να ανοίγει η αμυντική διάταξη και το τσίκι τσίκι να μπορεί να λειτουργήσει.
    Δυστυχώς σε όσα ματς μπόρεσα να δω, κάτι ανάλογο δεν έγινε και οι Ισπανοί ήταν πολύ προβλέψιμοι στο πώς θα επιχειρήσουν να φτάσουν στην περιοχή.
    Μπορεί ο Ράμος να μην είναι Άλβες, αλλά είναι πάρα πολύ καλός και είναι ο μόνος που μπορεί να το κάνει.
    Στη Ρεάλ πάντως προωθείται περισσότερο.

    Ένα δεύτερο (που μπορώ να σκεφτώ 🙂 ) είναι ότι για τους ίδιους λόγους, για να καταστήσει δηλαδή απειλητικό το τσίκι τσίκι, πρέπει να κάνει κάποιες προωθήσεις με τη μπάλα κάποιος σέντερ μπακ.
    Ο μόνος που μπορεί να το κάνει πειστικά είναι ο Πικέ, αλλά μάλλον είναι εκτός φόρμας.

    Αν πάντως πάνε όπως με Πορτογαλία, δεν νομίζω ότι έχουν τύχη.

  18. 28 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 30, 2012 στο 22:32

    να προσθέσω επίσης ότι συμφωνώ απόλυτα με το Νεοκίδιο.
    Μια Ιταλία που σέβεται τον εαυτό της δεν ρίχνει 5ρες στη Γερμανία στον ημιτελικό.

    Αυτά τα κάνουν κάτι ..δικοί μου σε Γερμανούς (και μάλιστα 7ρες) και μετά ασχολούνται πόσα θα ρίξουν στη Τσέλσι στον ημιτελικό και με πόσα θα κερδίσουν τη Ρεάλ στο γήπεδό τους για να της πάρουν το πρωτάθλημα.
    Κάτι ανάλογο έκαναν στο μπάσκετ και οι ομάδες του Ιωαννίδη με αποκορύφωμα τον τελικό του Ολυμπιακού με την Εστουντιάντες που ανοίξαν τις σαμπάνιες στο λιμάνι πριν αρχίσει ο τελικός του φάιναλ φορ.

    Όμως ο Μπουφόν είχε δίκιο, δεν είναι μόνο η μαγική εικόνα (έτσι είναι όμως) είναι κυρίως η αυτοπεποίθηση στο θέμα, αν προηγηθούμε, δεν υπάρχει περίπτωση στο τέλος να τρέχουμε.

    ΥΓ να διορθώσω ότι είμαι φιλοϊσπανός και όχι ισπανόφιλος, γιατί θυμήθηκα μια άλλη συζήτηση για την κατάληξη ή πρόθεμα που συμμετείχα σε ..φίλιον μπλογκ και έλεγα ότι πρέπει να προτιμούμε το πρόθεμα και πρέπει να είμαι συνεπής 🙂

    • 29 rogerios Ιουλίου 1, 2012 στο 02:00

      Καλό μήνα, Αναγνώστη!

      Πράγματι η Ισπανία πρέπει να απλωθεί στο γήπεδο και να προσπαθήσει να παίξει περισσότερο από τα άκρα αν θέλει να έχει ουσιαστικές πιθανότητες επικράτησης. Πράγματι, ο Σέρχιο Ράμος θα ήταν ο καταλληλότερος για τον ρόλο ακραίου που προωθείται. Πώς να το κάνει όμως όταν παίζει κεντρικός αμυντικός για να καλύψει την απουσία του Πουγιόλ; Όσο για τον Πικέ και τις προωθήσεις του, άστον καλύτερα, τον έχει ξεζουμίσει φαίνεται η Σακίρα. 🙂

      Η Ιταλία είναι η φορμαρισμένη ομάδα, αυτή που έρχεται με την ορμή μεγάλων εμφανίσεων, Αλλά και η Ισπανία σου 😉 παραμένει μεγάλη ομάδα και μπορεί να πάρει τον τελικό. Μην ξεχνάμε ότι εξαιτίας κι ενός τυχαίου γεγονότος το παιχνίδι μπορεί να στραβώσει για τους Ιταλούς (όπως βέβαια και για τους Ισπανούς).

      Για το υστερόγραφό σου: διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις, μια και η προτίμηση στο πρόθεμα καταλήγει ορισμένες φορές σε λύσεις που είναι αισθητικά συζητήσιμες. Βεβαίως η παράδοση (τρισχιλιετής και βάλε) σου δίνει δίκιο.

  19. 30 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουλίου 1, 2012 στο 14:06

    Καλό μήνα σε όλους!!
    Το υστερόγραφο προφανώς είναι αστείο, μάλλον στέκει το ισπανόφιλος, αν και μούρθε στο μυαλό η Τζέημι Λη Κέρτις στο ψάρι που το λέγανε Γουάντα και τα ισπανικά (στο τέλος τα ρώσσικα) και λέω κάτσε νάμαστε σίγουροι με το φιλοισπανός, μην ..εκληφθεί διφορούμενο το άλλο 🙂

    Για τον Πικέ δίκιο μάλλον έχεις, αλλά θυμάμαι ότι ο Μπράιτνερ είχε πει ότι η συγκεκριμένη δραστηριότητα βοηθάει την απόδοση στο παιχνίδι (και ειδικά άμα είναι η Σακίρα στη μέση) και όλα αυτά περί ξεζουμίσματος τα λέει ο ..φασίστας ο Χ.Σεν 🙂

    Τέλος λέω μήπως άξιζε να βάλει ένα άλλο σέντερ μπακ για να μπορεί να προωθηθεί ο Ράμος.

    • 31 rogerios Ιουλίου 1, 2012 στο 15:00

      Χμ… και ποιον αξιόπιστο να βάλει για σέντερ μπακ ο Ντελ Μπόσκε, έτσι ώστε να απελευθερώσει τον Ράμος και να τον στείλει στα άκρα;

      Καλά, ένα σεξιστικό αστείο έκανα κι εγώ με τη Σακίρα και τον Πικέ… 🙂 Πάντως δεν αναφερόμουν απαραίτητα στις τρυφερές στιγμές του ζεύγους. Όπως και να το κάνουμε, το να είσαι από την Καταλονία και το γυναικοχώρι σου να βρίσκεται στην Κολομβία (και το κέντρο δραστηριοτήτων της καλής σου στις ΗΠΑ) είναι κομμάτι προβληματικό.

  20. 32 redkangaroo Ιουλίου 1, 2012 στο 18:55

    επιστρέφοντας από διήμερο παραθαλάσσιο διαλογισμό στην ώρα για να προλάβω τον τελικό, καταθέτω στην παρέα τα ψυχανεμίσματα μου…
    α. Η Ισπανία είναι η κάτοχος του τροπαίου με ότι βάρος σημαίνει αυτό, έχει πάρει τα πάντα, αλλά την ποιοτική μπάλα που είχαμε δει άλλες φορές δεν την έχει δείξει σ’ αυτό το Euro… δεν περιμένω λαγούς από το καπέλο του Ντελ Μπόσκε… αλλά στη μέρα της θα τους γονατίσει τους ατζούρι…
    β. Η -προσφιλής μου- Ιταλία είναι ο chalenger, έρχεται με ορμή μεν, αλλά μπορεί να έχει και την ικανοποίηση του «εδώ που έφτασες λίγο δεν είναι» (βέβαια σ’ αυτό το επίπεδο άμα φτάσεις στην πηγή θέλεις και να ξεδιψάσεις). Φοβάμαι τους Ιταλούς έτσι και στραβώσει το ματς ότι θα πνιγούν στα όνειρά τους…
    Έτσι κι αλλιώς κάτι μου λέει ότι δεν θα είναι τσουρουκάδικος τελικός και θα τον ευχαριστηθούμε 🙂
    Speriamo bene!

  21. 33 drsiebenmal Ιουλίου 1, 2012 στο 21:38

    Υπάρχει, τελικά, τόση διαφορά;

    • 34 π2 Ιουλίου 1, 2012 στο 21:48

      Όταν σ’ έναν τελικό (στον οποίο στα 30 από τα 45 λεπτά του πρώτου ημιχρόνου έχεις την υπεροχή) πετυχαίνεις δυο γκολ αντεπίθεσης, όμορφα, δύσκολα και με συνδυασμό υψηλότατης τεχνικής και εντυπωσιακών αθλητικών προσόντων, έτσι φαίνεται.

  22. 35 rogerios Ιουλίου 1, 2012 στο 23:19

    Χμ… σε καμία περίπτωση το τελικό σκορ δεν αντικατοπτρίζει τη διαφορά των δύο ομάδων.

    Έγραφα χτες, απαντώντας στον Αναγνώστη, ότι «εξαιτίας κι ενός τυχαίου γεγονότος το παιχνίδι μπορεί να στραβώσει για τους Ιταλούς». Ο Κιελλίνι παθαίνει υποτροπή στον τραυματισμό του, χάνει τον Φάμπρεγας (που δεν είναι κι ο ταχύτερος παίκτης στον κόσμο) και να το πρώτο γκολ. Όπως τα πάντα πήγαιναν περίφημα για τους Ατζούρι στον ημιτελικό, απόψε όλα τους πήγαν στραβά (τρώνε το δεύτερο ενώ έχουν ισορροπήσει το παιχνίδι, στο ξεκίνημα του β΄ ο Ντι Νατάλε χάνει δυο μεγάλες ευκαιρίες και καπάκι έρχεται ο τραυματισμός του Μόττα που αφήνει την Ιταλία με 10… Εκεί το παιχνίδι τελειώνει για τους Ιταλούς… όχι όμως και για τους Ισπανούς που δεν έχουν ενδοιασμούς να ψιλοξεφτιλίσουν τον αντίπαλό τους.

    Μεγάλο παιχνίδι των δύο σκόρερ, αλλά βέβαια και του Σέρχιο Ράμος (που και πήρε την ταυτότητα του Μπαλοτέλλι και αρκετές προωθήσεις έκανε). Πολύ ανεβασμένος απόψε κι ο Ινιέστα, ενώ ο Πέδρο έκανε πράματα και θάματα, έχοντας όμως μπει ενώ το παιχνίδι είχε ουσιαστικά κριθεί.

    Ά, να μην το ξεχάσω, η Ισπανία κερδίζει συντριπτικά τον τελικό χωρίς να έχει κατοχή μπάλας (ΟΚ, ήταν 50 % – 50 %). 😉

  23. 36 Νέο Kid Στο Block Ιουλίου 1, 2012 στο 23:39

    Ας κάνω το (μάλλον) καταληκτικό μου σχόλιο.
    Είχα προβλέψει πριν τον ημιτελικό ότι αν η Ισπανία περνούσε την Πορτογαλία (με την οποία ήταν ειδικό ματς, και φάνηκε αυτό) δεν το έχανε, κι έτσι ήταν.
    Νομίζω ότι ούτε η Γερμανία θα μπορούσε να υπερκεράσει μια τέτοια Ισπανία, με τον Τσάβι και τον Ινιέστα σε πολύ καλή μέρα και τη γνωστή άμυνα-γρανίτη με κυρίαρχο τον κέρβερο Κασίγιας.
    Οι Ιταλοί, εκτός από τα υπόλοιπα αρνητικά, δεν είχαν ούτε την απαραίτητη ρέντα.
    Αποκορύφωμα βέβαια η αλλαγή και το τράβηγμα στο δικέφαλο του Μότα (δεν κατάλαβα πάντως, γιατί σ’ εκείνο το χρονικό σημείο έπρεπε να βγει ο Μοντολίβο κι όχι ας πούμε ο Ντε Ρόσι ή ο Μαρκήσιο). Πάντως, όταν βάζεις ένα παίκτη και σε δυο λεπτά παθαίνει, σχεδόν στα καλά καθούμενα (δηλαδή σε μια φάση χωρίς ιδιαίτερη ένταση) τέτοιο κλακάζ, σημαίνει ότι είτε ήταν ανέτοιμος σωματικά και δεν έπρεπε άρα να μπει, είτε ότι έκανε ανεπαρκές ζέσταμα, πάλι κατακριτέο .
    Αγαπητέ Ρογήρε, ελπίζοντας τελικά κάτι να γίνει (καμιά ένσταση ας πούμε ή κάποιο ελληνικό «θαύμα» ρε παιδί μου, πάρτο έστω στα χαρτιά σαν το θρήνο!:-) ) και να είσαι εσύ ο νικητής κι όχι ο Τεντέσκος συνάδελφός σου, να σε ευχαριστήσω (κι όλους τους άλλους φίλους) για τις ωραίες στιγμές που περάσαμε εδώ και ..looking forward to chatting with all of you again soon, see ya..!!

    YΓ. Γαυράκια, μη με ξεσυνερίζεστε για το πείραγμα! Κάπως πρέπει και μείς τα βάζελάκια να ξεδίνουμε τα καψερά! 🙂

  24. 37 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουλίου 2, 2012 στο 00:06

    Νομίζω ότι η Ισπανία ήταν πάρα πολύ καλή και ναι μεν μέτρησαν οι ατυχίες των Ιταλών, αλλά το αποτέλεσμα δύσκολα θα άλλαζε.

    Για μένα ήταν ανέλπιστα καλή, σε αυτό το πανευρωπαϊκό δεν προσέγγισε καν τη σημερινή απόδοση (από τα παιχνίδια που μπόρεσα να δω).
    Δεν περιορίσθηκαν σε αυτό το κακέκτυπο των τριγώνων που εμμονικά επιχειρούσαν πχ με τους Πορτογάλους.
    Είχε καταντήσει προβλέψιμο και τελικά ήταν ακίνδυνο, αφού μπορούσε μια καλά οργανωμένη αμυντική ομάδα να ασκήσει πίεση και να το καταντήσει φλύαρο και ακίνδυνο.
    Αυτό φοβόμουν και νόμιζα ότι θα το ξαναβλέπαμε σήμερα.

    Αντίθετα, σήμερα το παιχνίδι άνοιξε εκεί που οι Ιταλοί πήγαιναν να κόψουν την κυκλοφορία, οι μέσοι των Ισπανών πέρναγαν με γρήγορες μπαλιές και εκμετάλλευση των χώρων γρήγορα μπροστά και δημιουργούσαν συνεχώς κινδύνους.
    Μπορεί να έχει δίκιο ο Ρογήρος ότι στη φάση του πρώτου γκολ έφυγε ο Φάμπεργκας, αλλά είχαμε ήδη 2-3 φάσεις και το πράγμα φαινόταν, αφού έβγαιναν μπροστά με την ιταλική άμυνα να μην προλαβαίνει να κλείσει χώρους.
    ¨οταν μπήκε το δεύτερο γκολ, μάλλον το παιχνίδι είχε τελειώσει.
    Εξαιρετικός ο Ινιέστα και πολύ καλός ο Άλμπα, νομίζω ότι η Μπαρτσελόνα βρήκε αντικαταστάτη στη θέση του αριστερού μπακ.

    Ρογήρε και ..λοιποί, εξαιρετική δουλειά το μπλογκ, οι σχολιασμοί και τα post, το κατευχαριστήθηκα!!

  25. 38 π2 Ιουλίου 2, 2012 στο 06:16

    Πού βιάζεστε όλοι να πάτε καλέ, ακόμη δεν έγραψε ο οικοδεσπότης το τελικό κείμενο. 🙂

    Ένα σχόλιο πριν φύγω για μια δύσκολη μέρα. Δεν είδα καμιά προσπάθεια εξευτελισμού του -πεσμένου στο καναβάτσο είναι η αλήθεια- αντιπάλου. Αυτό θα ίσχυε αν πάσχιζαν οι Ισπανοί να βάλουν τέσσερα-πέντε γκολ όταν απέκτησαν αριθμητικό πλεονέκτημα, κάτι που δεν θα ήταν πολύ δύσκολο να κάνουν και το οποίο δεν έκαναν ποτέ. Απλώς συνέχιζαν να παίζουν, σε λίγο χαμηλότερους ρυθμούς μάλιστα. Στη φάση του τέταρτου γκολ, ο Τόρες υπό άλλες συνθήκες θα είχε δοκιμάσει να σκοράρει μόνος του, δεν θα έδινε αλτρουιστική και περιττή ασίστ.

    Αντιθέτως, εξευτελιστικό θα ήταν να παίζουν απλώς πασούλες στο κέντρο οι Ισπανοί περιμένοντας να τελειώσει ο αγώνας από το 60. Πρώτα σέβεσαι το παιχνίδι, μετά τους θεατές, που πλήρωσαν για 90 λεπτά αγώνα, και μετά τον αντίπαλο.

  26. 39 redkangaroo Ιουλίου 2, 2012 στο 06:45

    «Φοβάμαι τους Ιταλούς έτσι και στραβώσει το ματς ότι θα πνιγούν στα όνειρά τους…» δε δάγκωνα τη γλώσσα μου, ή όπως λένε στο χωριό μου «δεν έτρωγα ένα μαγκάλι κάρβουνα»…
    Όπως τα περιγράψατε είναι τα πράγματα, οι σπανιόλοι στη μέρα τους, οι ιταλοί με την πλάτη στον τοίχο χωρίς τρόπο αντίδρασης και καθαρό μυαλό… η τεσσάρα βαριά όπως και να το πεις, αλλά συμφωνώ με τον π2… αν το άφηναν οι σπανιόλοι θα ήταν ακόμα πιο εξευτελιστικό, χώρια που τελικός είναι σου κάνει ο άλλος έστω και με δέκα το 2-1 και μετά ξανανοίγει η παρτίδα.
    Η Ισπανία είναι πλέον δυναστεία, δε θυμάμαι άλλη ομάδα να το έχει πετύχει αυτό Euro – Παγκόσμιο – Euro σερί.
    Οι Ατζούρι ξαναμπήκαν στο χάρτη, «ξέπλυναν την ντροπή» του 2010, κάτι που οι Πετεινοί για παράδειγμα δεν το κατάφεραν.
    Συνολικά δεν σχολιάζω ακόμα.
    Περιμένω τον οικοδεσπότη με το τελικό κείμενο (προτροπή είναι αυτό), να μας δώσει μετά τους ελέγχους και τα απολυτήριά μας και να πάμε για κανένα μπάνιο… 😉

  27. 40 Νέο Kid Στο Block Ιουλίου 2, 2012 στο 08:18

    Ααα, αν είναι να γράψει ο Ρογήρος και τελικό κείμενο, ανακαλώ και ξανασχολιάζω. Χι,χι,χι…
    Το ήξερα, λόγω προσωπικής παλιότερης εμπειρίας, ότι ερχόμαστε δεύτεροι ,πίσω από τους Ισπανούς, στο «σύνδρομο Νίκος Ξανθόπουλος» δηλαδή κυρίως στο να μη μπορούνε να φχαριστηθούνε κάτι «αμαρτωλό» και «πέραν του καθήκοντος» χωρίς τύψεις και δευτερότριτες σκέψεις, αλλά τόσο πολύ ,δεν το περίμενα!
    Χαμός γίνεται στα Ισπανικά μπλογκς απ’αυτους που λένε «γιατί να πανηγυρίσουμε για τους multimilionarios παικτες; Εδώ ψωμι δεν εχουμε ευροκούπες μας μάραναν» «Η Βαλένσια καίγεται κι ο Ραχόυ κι ο πρίγκιπας χτενίζονται!» κι άλλα τέτοια.
    Φχαριστηθείτε το βρε αμιγκος χωρίς τύψεις και μη μπλέκετε τα πράγματα! 🙂

    Τέλος πάντως, το πιο ωραίο σχόλιο που διάβασα (πιστό ίσως στο ελληνικό διαχρονικό γηπεδικό μοτίβο «ΟΥ,ρε κρέας Ταδόπουλε!» και στην επόμενη φάση από τον ίδιο θεατή «Γίγαντα Ταδόπουλε,παικταρά!» ήταν από κάποιον που έκραζε ως τον τελικό τον ΝτελΜπόσκε για τις επιλογές του(κυρίως που έπαιζε χωρίς 9άρι) και μετά τον τελικό έγραψε «Αν αποφασίσει στο ερχόμενο Μουντιάλ ο ΝτελΜπόσκε να παίξει χωρίς τερματοφύλακα, πρέπει να το σεβαστούμε!»:lol:

    Εδώ που τα λέμε όταν έχεις 6-7 παίκτες που όλοι μπορούν άνετα να βάλουν γκολ , τι το θέλεις το «κλασικό» 9 άρι;

  28. 42 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουλίου 2, 2012 στο 10:29

    Έχετε δίκιο, βιαστήκαμε να μιλήσουμε για το απολυτήριο πριν τις εξετάσεις στο τέλος της χρονιάς (απολογιστικό post) και αυτό δεν είναι σωστό.

    Ίσως ..τινές εξ¨ημών, επειδή καθόλη τη διάρκεια του σχολικού έτους ήμασταν εντός θέματος και παρακολουθούσαμε συγκεντρωμένοι τις παραδόσεις, ήτοι κατανοήσαμε τα αναγκαία διδάγματα για το πόσο καταστροφικό για το ποδόσφαιρο είναι το αγγλικό στυλ παιχνιδιού, πόσο ωφέλιμο το ισπανικό και το ποιοτικό ..γενικότερα, θεωρήσαμε ότι έχουμε στο τσεπάκι τα ξέγνοιαστα καλοκαιρινά μπάνια, αφού εξασφαλίσαμε τον καλό βαθμό.

    Όμως παραδέχομαι ότι έτσι δείχνουμε έλλειψη αλληλεγγύης στους συμμαθητές μας που δεν τα καταφέρνουν τόσο καλά και έχουν μείνει ..στον αέρα (ευτυχώς δεν έμεινε κανείς στον τόπο).

    Ας πούμε ο Νεοκίδιος, ενώ προσπαθεί, αδυνατεί να κατανοήσει ότι το πρόβλημα με το βρετανικό στυλ, αλλά και τον Παναθηναϊκό γενικότερα, είναι ..δομικό και τον βλέπω για ..Σεπτέμβριο.

    Επειδή όμως πιστεύω ότι τόχει θα τον συμβουλέυσω να καλύψει τα κενά στα 2 αυτά θέματα και έτσι θα ..αριστεύσει.
    Είναι κρίμα ένα τέτοιο μυαλό να πηγαίνει χαμένο λόγω των ακατανομάστων της Παιανίας και των ξυλοκόπων (από πεποίθηση) της Γηραιάς Αλβιώνος.
    Είμαι βέβαιος ότι του χρόνου μαζί θα καμαρώνουμε τη δαφνοστεφανωμένη πορεία ποιοτικών παικτών όπως ο Κέβιν Μιραλάς στο Τσάμπιον Λιγκ, χωρίς συλλιγικές παρωπίδες, απλά διότι ξέρουμε να εκτιμούμε την ποιότητα στο ποδόσφαιρο, αλλά και στο δημόσιο βίο ..γενικότερα.

    ΥΓ Έχετε δίκιο ότι οι Ισπανοί δεν το παράκαναν για να εξευτελίσουν τον αντίπαλο. Εκτός από αυτά που είπατε, είναι χαρακτηριστική και η αντιδραση του Ράμος με το χαζοτακουνάκι στην τελευταία φάση.

    ¨Ομως, δυστυχώς αυτό σε γενικές γραμμές, υπάρχουν και κάποια μελανά, έστω ως εξαιρέσεις.
    Υπάρχει μια φάση κοντά στο 90, όπου παίρνει τη μπάλα ο Πίρλο και κάνει χαρακτηριστικές κινήσεις πετάγματος πετσέτας (δεν μπορώ να τις περιγράψω καλά, αλλά η ..γλώσσα του σώματος ήταν χαρακτηριστική και περίπου γύρισε τη μπάλα σε Ισπανό).
    Κάπως όπως στο μπάσκετ που η ομάδα που αποδέχθηκε την ήττα στην τελευταία φάση δεν κάνει άμυνα και ο νικητής επιτιθέμενος οφείλει να μην κάνει επίθεση, αλλά να αρχίσει να δίνει τα χέρια με τους αντιπάλους και απλώς να κρατάει τη μπάλα.
    Κάποιοι Ισπανοί , όχι οι πρωτοκλασσάτοι, με πρωτεργάτη τον Πέδρο, δεν το σεβάστηκαν και άρχισαν να δημιουργούν προϋποθέσεις για 5ο γκολ.
    Ευτυχώς οι παλιοί τους μάζεψαν.

  29. 43 rogerios Ιουλίου 2, 2012 στο 10:29

    Μάγκες είστε καταιγιστικοί (πιο πολύ από τους Φούριας Ρόχας) και εξαιρετικά εύστοχοι στις παρατηρήσεις σας! Και, φυσικά, μη φεύγετε! Θα βγει και το τελικό ποστ για τη διοργάνωση, μάλλον αύριο (να βάλω τα πράγματα σε μια τάξη στο μυαλό μου, μπας κι έχει το ποστ χαρακτήρα ανασκόπησης-απολογισμού).


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουνίου 2012
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Ιον. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Στατιστικά

  • 48,577 hits

Αρέσει σε %d bloggers: