Όλα τα όμορφα κάποτε τελειώνουν

Προσευχόμασταν για το θαύμα, αλλά τελικά υπερίσχυσε η λογική. Η Γερμανία ήταν πολύ ισχυρή από κάθε άποψη για να επιτρέψει εκπλήξεις. Ο ποδοσφαιρικά καλύτερος νίκησε κι η περιπέτεια της εθνικής μας επί πολωνικού εδάφους έφτασε στο τέλος της. Ακόμη κι έτσι δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος για δάκρυα κι απογοητεύσεις. Αρκεί να σκεφτούμε από πού έχουμε ξεκινήσει και πού βρισκόμαστε τα τελευταία 8 χρόνια. Από μόνη της, η παρουσία στα προημιτελικά επιβεβαιώνει την άνοδο της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου που αποτελεί κατά γενική ομολογία ένα αξιόμαχο σύνολο το οποίο ξέρει να παίρνει αποτελέσματα ακόμη κι αν δεν παρουσιάζει συνήθως ελκυστικό ποδόσφαιρο. Με το καλό και στα γήπεδα της Βραζιλίας (κι αν γίνεται με κάπως πιο θεαματικό παιχνίδι, τόσο το καλύτερο)!

Ι.   Ο προημιτελικός της εθνικής

Γνωρίζαμε πολύ καλά πριν αρχίσει ο προημιτελικός στο Γκντανσκ ότι η αποστολή της εθνικής μας ήταν απίστευτα δυσχερής. Έπρεπε, χωρίς τον αρχηγό και ψυχή της, να καταβάλει μια πανίσχυρη ομάδα, τη δεύτερη καλύτερη παγκοσμίως τα τελευταία χρόνια, μετά την Ισπανία. Μια ομάδα που διαθέτει μια φουρνιά εξαιρετικών νεαρών παιχτών που προορίζεται να κατακτήσει τρόπαια. Μια ομάδα που, ακόμη κι αν έμοιαζε λιγότερο εκρηκτική απ’ ό,τι πριν από δύο χρόνια στη Νότια Αφρική, πέρασε στα προημιτελικά με τρεις νίκες (κάτι που ποτέ ως τώρα δεν είχε καταφέρει εθνική Γερμανίας σε τελική φάση ευρωπαϊκού πρωταθλήματος). Αν οι ίδιοι οι Τεύτονες είχαν κάποιες αμφιβολίες, αυτό οφειλόταν σε δύο λόγους: αφενός, οι νίκες τους υπήρξαν δύσκολες. Εκτός από το ματς με την ανεκδιήγητη φετινή Ολλανδία (όπου το τελικό σκορ αδικεί την καταφανή γερμανική υπεροχή), τόσο οι άρτιοι τεχνικά Πορτογάλοι με το εξαιρετικό παιχνίδι τους από τα άκρα, όσο και οι περιορισμένοι τεχνικά, αλλά ψυχωμένοι, δυνατοί και με μπετοναρισμένη άμυνα Δανοί προέβαλαν μεγάλη αντίσταση στους Γερμανούς. Αφετέρου, η ανάπτυξη του γερμανικού παιχνιδιού έμοιαζε αρκετά στατική, γεγονός με το οποίο δεν ήταν άσχετη η μέτρια φόρμα του Εζίλ, την ίδια στιγμή που η άμυνα έδειχνε σημάδια αστάθειας. Έχοντας επίγνωση αυτών των δεδομένων, αλλά και του τρόπου με τον οποίο θα κόντραρε την ομάδα του η εθνική μας, ο Λέβ αποφάσισε να ανακατέψει την τράπουλα. Στον πάγκο οι Γκόμεζ, Μύλλερ και Ποντόλσκι. Σχήμα με ένα μόνο καθαρόαιμο επιθετικό, τον βετεράνο Κλόζε. Έμφαση στα άκρα με την είσοδο στην ενδεκάδα των Σύρρλε (αριστερά) και Ρώυς (δεξιά). Αλλαγές που αποδείχτηκαν επιτυχημένες στον αγωνιστικό χώρο.

Το πρώτο ημίχρονο της αναμέτρησης ανταποκρινόταν στο σενάριο που είχαμε φανταστεί. Συντριπτική κατοχή από μέρους των Γερμανών, άμυνα χαρακωμάτων από μια ελληνική ομάδα που παρατάχτηκε στο γήπεδο χωρίς πραγματικό επιθετικό. Τεράστια προβλήματα για την ελληνική άμυνα από τα άκρα, ειδικά από την πλευρά του Τοροσίδη όπου Λαμ και Σύρρλε έκαναν ό,τι ήθελαν (βέβαια, προς υπεράσπιση του αμυντικού του ΟΣΦΠ, να σημειώσουμε ότι η αποστολή του άγγιζε τα όρια του αδύνατου). Σχεδόν πλήρης αδυναμία στο κράτημα της μπάλας, καθώς ακόμα και η πρώτη μεταβίβαση ήταν συνήθως αποτυχημένη (για μια φορά ακόμη πολύ λάιτ ο Νίνης στον ρόλο του καθοδηγητή του κέντρου). Υπό τις συνθήκες αυτές, το άνοιγμα του σκορ από τους Γερμανούς έμοιαζε αναπότρεπτο. Θα μπορούσε να συμβεί νωρίς (με το ακυρωθέν γκολ του Κλόζε), συνέβη τελικά στο τέλος του α΄μέρους, με το ωραίο σουτ του Λαμ, γκολ για το οποίο φέρει σημαντική ευθύνη ο (κακός χτες) Σηφάκης.

Με το όνειρο της λευκής ισοπαλίας να αναπαύεται στο νεκροταφείο, Σάντος κι εθνική έπρεπε να αντιδράσουν και να θέσουν σε εφαρμογή το σχέδιο Β’ . Φωτάκης και Γκέκας αντί των Τζαβέλλα και Νίνη και μια πιο ορθολογική διάταξη στον αγωνιστικό χώρο, η οποία μεταφράστηκε και σε ορθολογικότερη ανάπτυξη, με τις πρώτες υποψίες ευκαιρίας. Και να που γρήγορα το θαύμα έδειξε να είναι πάλι εφικτό. Παίρνοντας την μπάλα από τον Φωτάκη, ο Σαλπιγγίδης ξεφεύγει από τον Λαμ, ξεχύνεται μπροστά ενώ η γερμανική άμυνα είναι ακάλυπτη και πασάρει στον Σαμαρά, ο οποίος προλαβαίνει τον Μπόατενγκ και με προβολή ισοφαρίζει (55′ ). Άλλη ομάδα, με προσωπικότητα λιγότερο ισχυρή από αυτήν της γερμανικής, θα έσπαγε μετά από την ισοφάριση. Όμως οι Γερμανοί είναι Γερμανοί και μικρή σημασία έχει αν τα γονίδιά τους παραπέμπουν στην Τύνιδα ή στο Ζονγκουλντάκ. Πείσμωσαν και συνέχισαν τις επιθετικές προσπάθειές τους με ακόμη μεγαλύτερη μανία. Έξι λεπτά αργότερα, το φοβερό βολέ του Χεντίρα (τον οποίο απέτυχε να μαρκάρει αποτελεσματικά ο Μανιάτης) ξαναέδινε το προβάδισμα στη Nationalmannschaft. Η εθνική δεν είχε τα ψυχικά αποθέματα για να αντιδράσει και να επιδιώξει εκ νέου την ισοφάριση. Αντιθέτως, η άμυνα χαλάρωσε κι άλλο κι ο Σηφάκης απέδειξε το πόσο ασταθής είναι. 3-1 από τον Κλόζε με κεφαλιά, ενώ ο Σηφάκης επιχειρεί έξοδο του Μεσολογγίου κι ο μικρός Παπαδόπουλος χάνει τον αντίπαλό του. Και 4-1 από τον Ρώυς (74′ ) που παίρνει το ρημπάουντ από την επέμβαση του Έλληνα γκολκήπερ, ύστερα από προσπάθεια του Κλόζε.

Το θετικό παρά τη διαφαινόμενη συντριβή είναι ότι τουλάχιστον οι Έλληνες προσπαθούν να παίξουν ποδόσφαιρο και να κάνουν ευκαιρίες για να μειώσουν, χωρίς να καταφεύγουν σε καθυστερήσεις ή αντιαθλητικά μαρκαρίσματα. Και κάπως έτσι επιβραβεύονται με το πέναλτυ του Μπόατενγκ που μετατρέπει σε γκολ ο Σαλπιγγίδης, διαμορφώνοντας ένα μάλλον τιμητικό τελικό αποτέλεσμα [Γκντανσκ: Γερμανία-Ελλάδα 4-2, 39′ Λαμ, 61′ Χεντίρα, 68′ Κλόζε, 74′ Ρώυς – 55′ Σαμαράς, 89′ Σαλπιγγίδης πέν.]. Για την τελική έκβαση του αγώνα, δεν μπορούμε να πούμε πολλά. Όσο κι αν προσευχόμασταν μ’ όλη τη δύναμη της καρδιάς μας για την απίθανη υπέρβαση, η ανωτερότητα του αντιπάλου ήταν προφανής. Ίσως θα μπορούσε να έχει γίνει κάτι καλύτερο αν η άμυνά μας ήταν πιο έμπειρη, αν διαθέταμε καλύτερο τερματοφύλακα κι είχαμε 1-2 ακόμη δημιουργικούς μέσους. Τότε θα μπορούσαμε να κρατήσουμε μπάλα και στο πρώτο ημίχρονο, να δημιουργήσουμε ευκαιρίες πριν βρεθούμε πίσω στο σκορ, να προκαλέσουμε στον αντίπαλο την αμφιβολία. Αυτά όμως είναι τα όπλα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Και με τα δεδομένα αυτά, η πορεία της εθνικής μας στα πολωνικά γήπεδα κρίνεται επιτυχημένη.

ΙΙ. Η πορτογαλική επικράτηση

Την Πέμπτη διεξήχθη στη Βαρσοβία ο πρώτος ημιτελικός. Και σ’ αυτήν την περίπτωση κέρδισε ο (συντριπτικά) καλύτερος. Η Πορτογαλία, που μέχρι τώρα έχει κάνει πολύ καλύτερο ευρωπαϊκό απ’ ό,τι περίμεναν οι ειδικοί, υπερείχε από την αρχή μέχρι το τέλος του αγώνα. Οδηγούμενη από το μεγάλο αστέρι της δημιούργησε άπειρες φάσεις για γκολ. Δεν πτοήθηκε από τον τραυματισμό του Έλντερ Ποστίγκα (που ό,τι και να λένε κάποιοι, δεν παύει να είναι επιθετικός που το στυλ παιχνιδιού του ταιριάζει με αυτό της πορτογαλικής ομάδας) και την αντικατάστασή του από τον Ούγκο Αλμέιντα, δηλαδή ένα βαρύ στατικό φορ μέτριας αποτελεσματικότητας και περιορισμένης συμβατότητας με τη γρήγορη ανάπτυξη της εθνικής Πορτογαλίας. Δεν πτοήθηκε ούτε από τη σωρεία χαμένων ευκαιριών, μεταξύ των οποίων και τα δύο δοκάρια του Κριστιάνο Ρονάλντο. Εδώ που τα λέμε, η Τσεχία δεν δημιούργησε ούτε μία ευκαιρία. Η αντίστασή της ήταν γενναία και φιλότιμη (χαρακτηριστικό το παράδειγμα του καλύτερου επιθετικογενούς παίχτη της, του Γίρατσεκ, που ήταν συγκινητικός στα αμυντικά καθήκοντά του), αλλά οι δυνατότητές της αποδείχτηκαν περιορισμένες [Τσεχία-Πορτογαλία 0-1, 79′ Κριστιάνο Ρονάλντο].

ΙΙ. Οι προημιτελικοί που έρχονται

Οι δύο προημιτελικοί που ήδη διεξήχθησαν επιβεβαιώνουν την εντύπωση που αποκομίσαμε από τη φάση των ομίλων. Ότι, δηλαδή, δεν υπήρχε ισορροπία μεταξύ των διαφόρων ομίλων ως προς τη δυναμικότητα των ομάδων. Ο δεύτερος και ο τρίτος όμιλος ήταν πολύ πιο δύσκολοι από τον πρώτο και των τέταρτο. Ήδη πέρασαν και οι δύο του δεύτερου, καμία του πρώτου. Θα επαναληφθεί το φαινόμενο με πρόκριση των δύο ομάδων του τρίτου ομίλου που είναι πολύ (έως συντριπτικά) ισχυρότερες από αυτές που προκρίθηκαν από τον μετριότατο τέταρτο; Μένει να το δούμε στην πράξη.

Α.   Ο λατινικός προημιτελικός: Στον αποψινό προημιτελικό, η Ισπανία ξεκινά από τη θέση του σχεδόν ακλόνητου φαβορί. Οι Φούριας Ρόχας μπορεί να δυσκολεύτηκαν πολύ με τους μάστορες της τακτικής Ιταλούς, αλλά διέλυσαν την κακόμοιρη Ιρλανδία (μακράν η χειρότερη ομάδα της διοργάνωσης) και κατόρθωσαν να επικρατήσουν, έστω και με δυσκολία, της πολύ καλής Κροατίας (που ίσως φοβήθηκε περισσότερο το ματς, άλλαξε τη συνήθη επιθετική της οργάνωση και ξύπνησε αργά). Η Γαλλία κατόρθωσε να παρουσιάσει τρία διαφορετικά πρόσωπα σε ισάριθμους αγώνες. Αντιμέτωπη με μια εξαιρετικά αμυντική Αγγλία (αποτελεσματική διπλή ζώνη άμυνας), έδειξε αυτό που πραγματικά είναι: μια ομάδα υπό κατασκευή. Είχε υπεροχή κι επιδίωξε τη νίκη περισσότερο από την αντίπαλό της, αλλά ως εκεί. Απέναντι στους Ουκρανούς, δηλαδή ομάδα που παίζει ανοιχτά κι έχει άπειρη κι αδύναμη αμυντική γραμμή, η Γαλλία μπόρεσε να ξεδιπλώσει τις αρετές της και να παρουσιάσει το πλέον ελκυστικό πρόσωπό της. Με τους Μπενζεμά-Νασρί στον άξονα και τους Ριμπερύ-Μενέζ στα άκρα, υπήρξε εξαιρετικά επικίνδυνη και καθάρισε το ματς στις αρχές του β’ μέρους. Καθοριστική η συμβολή του Μενέζ, πολύ καλός ο Καμπάυ, σε φόρμα οι Ριμπερύ (κυρίως) και Νασρί, πολύ ενδιαφέρων παίχτης ο ακραίος μπακ Ντεμπυσύ (αντιθέτως ο Μπενζεμά μοιάζει να εξελίσσεται σε Γάλλο Μ. Κωνσταντίνου). Τέλος, με τους ήδη αποκλεισμένους και μετριότατους Σουηδούς, η Γαλλία έκανε τραγική εμφάνιση. Στείρα ανάπτυξη, προβληματική ψυχολογία, κενά σε όλες τις γραμμές, παντελής απουσία αυτοματισμών. Ίσως το μεγαλύτερο χάντικαπ των κάποτε τρικολόρ (αυτή η άθλια φανέλα της Νάικι έχει ξεχάσει το κόκκινο και το λευκό) είναι ότι δεν μπορούν να στηριχθούν σ’ ένα κορμό παιχτών που αγωνίζονται στην ίδια ομάδα. Έτσι αδυνατούν να αποκτήσουν αυτοματισμούς και να τελειοποιήσουν την εφαρμογή του επιθετικογενούς στυλ παιχνιδιού τους.

Ποιο πρόσωπο από τα τρία θα παρουσιάσει η Γαλλία απόψε; Υποθέτω ότι θα είναι πολύ καλύτερη απ’ ό,τι με τους Σουηδούς. Αυτό, όμως, δεν αρκεί απέναντι στην ισπανική μηχανή, ακόμη κι αν η δεύτερη μπορεί να χρειάζεται κάποιο λάδωμα…

Β.   Η σύγκρουση ποδοσφαιρικών πολιτισμών: Διακρινόμενος σταθερά από απέχθεια προς το βρετανικό ποδόσφαιρο, ο Ρογήρος δεν βλέπει άλλη έκβαση του αυριανού προημιτελικού από την άνετη επικράτηση των Ατζούρι. Οι Ιταλοί έπαιξαν τους Ισπανούς σαν ίσοι προς ίσους, ήταν καλύτεροι από τους Κροάτες, αλλά απέτυχαν να τελειώσουν το παιχνίδι στο πρώτο μέρος, όταν έχασαν άπειρες ευκαιρίες, κι έβαλαν μόνοι τους την ομάδα σε περιπέτειες. Τελικά τους ήταν αρκετό να διεκπεραιώσουν επαγγελματικά το ματς με τους αδύναμους Ιρλανδούς για να προκριθούν ως δεύτεροι. Η ομάδα τους έχει προοπτικές και διακρίνεται από τις παραδοσιακές αρετές των ιταλικών συγκροτημάτων: τεχνική επάρκεια και τέλεια τακτική.

Μαχητές και φιλότιμοι οι Άγγλοι παίζουν σχεδόν πάντα στο 100 % των δυνατοτήτων τους. Μόνο που αυτές οι δυνατότητες είναι περιορισμένες. Λίγοι παίκτες τους είναι επαρκείς από τεχνική και τακτική άποψη. Το στυλ παιχνιδιού τους είναι ακόμη πιο αμυντικό κι από της εθνικής μας, η ανάπτυξή τους εντελώς απαρχαιωμένη. Στο ματς με τους Ουκρανούς τη γλίτωσαν φτηνά (να είναι καλά ο βοηθός διαιτητή με αρμοδιότητα τη γραμμή του τέρματος, που δεν μπόρεσε να δει το πεντακάθαρο γκολ του Ντέβιτς, αλλά κι η μοιρολατρεία των γηπεδούχων από ένα σημείο και μετά). Εάν δεν είχαν αυτή τη νοοτροπία της μεγάλης ομάδας (που στην πραγματικότητα δεν είναι), δεν θα τους έδινα καμία απολύτως τύχη.

ΥΓ: Η κοτσάνα της εβδομάδας: ανήκει στον Αντώνη Πανούτσο, ο οποίος γράφοντας στη Sportday της 19ης Ιουνίου για τη νίκη της εθνικής επί των Ρώσων, σημείωνε τα εξής:

» Η Εθνική λοιπόν έχει μια άμυνα, που αν βρεθεί στη μέρα της σταματάει και ατμομηχανή.
Ιδιαίτερα όταν οι Ρώσοι ήταν περισσότερο μοιρολάτρες από ατμομηχανές. Ενδεικτική η σκηνή στα ¾ του αγώνα όταν ο Τζαγκόεφ χάνει την καλύτερη ευκαιρία της Ρωσίας και αντί να φωνάξει ή να τσατιστεί κοιτάζει προς τον ουρανό με θλίψη. Δεν ξέρω αν είναι αυτό που οι Γερμανοί αποκαλούν slavische seele, η σλαβική δηλαδή ψυχή, που ρέπει στη μελαγχολία, αλλά η Ρωσία πρέπει να είναι η μεγαλύτερη χώρα που παίζει σοβαρό ποδόσφαιρο με τις λιγότερες επιτυχίες».

Δύσκολο, δυστυχώς, να αποτελεί χαρακτηριστικό εκπρόσωπο της σλαβικής ψυχής ο… Αλάν Τζαγκόγιεφ, δηλαδή ένας Οσέτης γεννημένος στο μαρτυρικό Μπεσλάν. Το λέγαμε και τις προάλλες, οι Οσέτες είναι ένας ιρανικός λαός, απόγονος των Αλανών, όπως μαρτυρά άλλωστε και το μικρό όνομα του ποδοσφαιριστή.

Advertisements

43 Responses to “Όλα τα όμορφα κάποτε τελειώνουν”


  1. 1 redkangaroo Ιουνίου 23, 2012 στο 17:54

    Σχόλιο κοινωνικού χαρακτήρα:
    αφού ο «μέσος οπαδός της Εθνικής» (ας τον πούμε έτσι), μας είχε φλομώσει πριν τον αγώνα με τα στερεότυπα περί πάντσερ, αρίων, υψηλόσωμων ξανθών γαλανομάτηδων Τευτόνων… μετά τον αγώνα άρχισε να κλαψουρίζει στα διαδίκτυα και στα καφενεία για τον πολυεθνικό χαρακτήρα της Εθνικής Γερμανίας «είδες με τούρκους, πολωνούς και τυνήσιους παίζουν αυτοί, πως να τους κερδίσεις…».
    Καθώς έλεγε και κάποιος άλλος «ο κλασσικός, ο μ…ας, ο Έλληνας»

  2. 3 drsiebenmal Ιουνίου 23, 2012 στο 17:58

    Δεν αφήνεις και πολλά για τους σχολιαστές σου. Τα κάλυψες όλα, λίγο πολύ αμείλικτα και στιβαρά. Σαν Βαρβαρόσσας… 🙂

    Με τις αποδόσεις των γερμανικών (ή, χμμ, σχεδόν: Κεντίρα τον λένε ακόμη και οι Γερμανοί) ονομάτων μού προκαλείς ανατριχίλα (άκου Λάαμ — και δεν τον λες Παράλυτο καλύτερα :-)), αλλά στο σπιτικό σου είσαι, οπότε άφεριμ εφέντιμ’

    Για τα υπολανθάνοντα αντιολυμπιακά θα τα επισημάνει και ο π2: Ο Τοροσίδης έπαιζε μόνος του άμυνα στο πρώτο ημίχρονο –πού ήταν ο Νίνης να μαρκάρει τον Λαμ;, το πέναλτι έγινε μόνο του…

    Γενικά, το κέντρο μας με τρεις ανασταλτικούς μέσους ήταν δράμα…

    Στην ανάλυση των άλλων ομάδων θα με βρεις λίγο-πολύ σύμφωνο. Πέρα από την Ισπανία, Γαλλία και Αγγλία είναι από ένα περίεργο πράγμα. Ας δούμε όμως και τι θα βγάλουν στο γήπεδο, τώρα που αρχίζουν τα ζόρικα…

    Άλλο ένα μεγάλο ευχαριστώ για το σημερινό σου άρθρο, Ρογήρε!

    Αντί για ΥΓ, μια μικρή προσωπική εμπειρία. Παρακολουθούσα τον αγώνα από τη γερμανική δορυφορική και χάρη στην αισθητή χρονοκαθυστέρηση, άκουσα όλη την Ελλάδα να φωνάζει «Γκολ» την ώρα που εγώ έβλεπα τον Σαλπιγγίδη να ξεκινάει από τη γραμμή του κέντρου. Ήταν ένα απίστευτο συναίσθημα, κάτι σαν να βλέπεις ιστορία να ξεδιπλώνεται γνωρίζοντας την κατάληξή της.

    Δυστυχώς, δεν ξανάκουσα φωνές πριν φτάσει η μπάλα π.χ. στο πόδι του Γκέκα για να την εκτοξεύσει στο διάστημα…

    • 4 rogerios Ιουνίου 23, 2012 στο 18:07

      1. Ντάνκε για τα καλά λόγια, αλλά Βαρβαρόσσας δύσκολο να γίνω… 🙂

      2. Αποδόσεις γερμανικών: τον Λαμ να τον διορθώσω Δρα (μακάρι να έπαιζε χτες σαν παράλυτος, αλλά, φευ…), αλλά τον Χεντίρα τον αφήνω έτσι (κι ας προφέρουν «κ» οι Γερμανοί – δάφνες συνέπειες δεν διεκδικώ εν προκειμένω, μια και λέω «ΓκόμεΖ»).

      3. Τα ελαφρυντικά του Τοροσίδη τα ανέφερα κι εγώ (όπως και την ανεπάρκεια του Νίνη).

      4. Αχ, αυτή η χρονοκαθυστέρηση μας παίζει παιχνίδια (κάπως έτσι είχα καταλάβει το αργεντίνικο δράμα στα πέναλτυ το 2006: άκουσα πανηγυρισμούς πριν εκτελέσει το πέναλτυ ο Καμπιάσσο).

  3. 5 π2 Ιουνίου 23, 2012 στο 19:03

    Χορταστικός όπως πάντα Ρογήρε.

    Υπερβολικά γκρινιάρης ίσως με την Εθνική, δεν είμαι ικανοποιημένος από τον χτεσινό αγώνα. Εννοείται πως, απολύτως αντικειμενικά, η είσοδος στην οκτάδα ήταν τεράστια επιτυχία για μια ομάδα που είχε υλικό και ποδοσφαιρική ποιότητα για πολύ χαμηλότερα (14 τελικές προσπάθειες συνολικά, τις λιγότερες από κάθε άλλη ομάδα στους ομίλους με διαφορά). Εννοείται επίσης πως η χτεσινή Γερμανία δεν άφησε περιθώριο για τίποτε παραπάνω και ήταν συντριπτικά καλύτερη. Πολύ σωστή η παρατήρησή σου πως οποιαδήποτε άλλη ομάδα θα εκνευριζόταν με την ισοφάριση, ίσως και να αποσυντονιζόταν, όχι όμως οι Γερμανοί.

    Ο λόγος που δεν είμαι τόσο ικανοποιημένος είναι επειδή η Εθνική δεν έκανε αυτό που υποτίθεται ότι κάνει καλά (το μόνο που κάνει καλά για την ακρίβεια): να αμύνεται με περισσή προσήλωση, τσαγανό και αυτοθυσία. Ο κύριος εκφραστής της χτεσινής ανεπάρκειας ήταν ασφαλώς ο Νίνης. Η σύγκριση με τον Σαλπιγγίδη είναι διδακτική: ο Σαλπιγγίδης, ένας επιθετικός, θυσιάζεται πλέον και στον ΠΑΟΚ και στην Εθνική στον άχαρο ρόλο του δεξιού χαφ που γυρνάει πάντοτε με συνέπεια στην άμυνα, παλεύει ανασταλτικά και ταυτόχρονα σπεύδει να βοηθήσει στην επίθεση με κούρσες και πατώντας περιοχή. Ο Νίνης, ένας χαφ, ήταν προκλητικά ασυνεπής στα ανασταλτικά του καθήκοντα, αφήνοντας τους Γερμανούς να αλωνίζουν στην πλευρά του, έχανε συνεχώς διεκδικήσιμες φάσεις και ήταν μόνιμη πηγή κινδύνων. Αν ο Σαλπιγγίδης είναι το περιορισμένων δυνατοτήτων παρελθόν και ο Νίνης το μέλλον, δεν μας παίρνει να είμαστε και πολύ αισιόδοξοι.

    Αλλά δεν ήταν μόνος του ο Νίνης. Ο Κατσουράνης είναι αδύνατον να παίξει τον ρόλο του προωθημένου κεντρικού χαφ σε τόσο υψηλό επίπεδο. Δεν λέω άλλα γιατί θα φανερώσω και πάλι την εμπάθειά μου. Όμως και ο Μάκος και ο Μανιάτης (ιδίως ο δεύτερος) δεν ήταν καλοί χτες. Έμοιαζε γενικώς να μην υπάρχει επαρκής θέληση για να βάλουν τα πόδια τους στη φωτιά. Το ηρωικό ταμπούρι που φανταζόμασταν δεν εμφανίστηκε ποτέ.

    Υπάρχουν δυο ακραίες στάσεις τις οποίες καλό θα ήταν να αποφύγουμε. Η πρώτη είναι «μα δεν είναι μπάλα αυτή». Για πολλούς και διάφορους λόγους, καταλαβαίνω, ακόμη κι εγώ ο γκρινιάρης, πως δεν θα ήταν εφικτό να παίξουμε πολύ καλύτερα, ιδίως με αυτό το υλικό. Η άλλη ακραία στάση είναι η διαμετρικά αντίθετη: «αυτή η στάνη αυτό το τυρί βγάζει, οπότε μπράβο μάγκες που μας κάνατε υπερήφανους». Αυτήν τη στάση, όπως καταλαβαίνετε, μου είναι πιο εύκολο να την αποφύγω. 🙂 Δεν βγάζει νομοτελειακά αυτό το τυρί αυτή η στάνη. Δεν φταίει η στάνη αν ο προπονητής διαλέγει μια κακή τριάδα τερματοφυλάκων, από τους οποίους έπαιξε ένας που στο πρώτο μυικό τσιμπηματάκι προτίμησε να την κάνει για να μην φάει κι άλλα γκολ προτού συμπληρωθεί το ημίωρο, κι ένας που χτες δεν κατάφερε ούτε μια φορά να μπλοκάρει την μπάλα (και δεν μιλάω καν για την έξοδο του Μεσολογγίου). Δεν φταίει η στάνη που δεν δοκιμάστηκε ποτέ στη διετία του Σάντος εναλλακτική λύση για ένα δίδυμο στο κέντρο που έχει φάει τα ψωμιά του (πολύ καλός ο Φωτάκης χτες, παρεμπιπτόντως). Δεν φταίει η στάνη που τηρείται συνεχώς μια δημοσιοϋπαλληλική επετηρίδα (τελευταίος αγώνας του Λυμπερόπουλου, θα παίξει ο Λυμπερόπουλος, παρότι δεν ταίριαζε με τίποτε στις ανάγκες του αγώνα, ακόμη και με το σκορ στο 3-1).

    Ο Σάντος, πάντοτε πολύ προσεκτικός στις κινήσεις του, είναι λογικό να θέλει να στηριχτεί στους έμπειρους και να εκμεταλλευτεί τα ισχυρά σημεία (ανασταλτική λειτουργία). Και, είτε μας αρέσει είτε όχι, πέτυχε. Μετά είναι το ζήτημα τι γίνεται.

    • 6 rogerios Ιουνίου 23, 2012 στο 19:10

      Παρότι φλύαρος, θα πω με συντομία ότι συμφωνώ επί της ουσίας με το, ως συνήθως εξαιρετικά εύστοχο, σχόλιό σου. Ίσως είμαι πιο μετριοπαθής σε κάποια επιμέρους θέματα ατομικής κριτικής, αλλά το γενικό συμπέρασμα δεν αλλάζει. Ειδικά για τους τερματοφύλακες, νομίζω ότι το είχαμε πει πριν αρχίσει η διοργάνωση πως υπάρχει πρόβλημα (με τις επιλογές του Σάντος). Επίσης, πράγματι, ο Φωτάκης ήταν πολύ καλός χτες. Έδωσε ζωντάνια στο κέντρο της εθνικής.

      Γενικά είμαι ικανοποιημένος, μια και θεωρώ ότι αντικειμενικά η πορεία ήταν επιτυχημένη. Αυτό δεν με εμποδίζει να θέλω περισσότερα (κι ωραιότερα) από την εθνική, όπως ακριβώς κι εσύ.

      Αλήθεια, τι προβλέπεις για απόψε κι αύριο;

      • 7 π2 Ιουνίου 23, 2012 στο 19:19

        Κάπως σπάει ο διάολος το ποδάρι του και στα μεγάλα τουρνουά τυχαίνει να πνίγομαι στη δουλειά. Το αποτέλεσμα είναι ότι δεν έχω δει πολλούς αγώνες για να έχω σαφή άποψη. Έχω την αμυδρή εντύπωση πως η φετινή Αγγλία είναι χειρότερη από άλλες, αλλά πιο «αγγλική» και λιγότερο αφελής από άλλες φουρνιές που προσπαθούσαν να παίξουν κάτι παραπάνω από αυτό που μπορούσαν. Δεν την ξεγράφω τόσο εύκολα. Για τη Γαλλία συμφωνώ απολύτως με τη διάγνωσή σου, αν και είδα ενάμιση αγώνα της. Η Ισπανία πάλι δεν γεμίζει και πολύ το μάτι, αλλά το παιχνίδι της εξαρτάται πολύ από τον αντίπαλο: αν οι Γάλλοι καταφέρουν να κόψουν το παιχνίδι της στο κέντρο όπως οι Ιταλοί, μπορεί να τη δυσκολέψουν. Αλλά δεν το βλέπω. Ίσως φταίει το γεγονός ότι δεν πολυσυμπαθώ τους Γάλλους γενικώς, αλλά έχω μια υποψία ότι μπορεί και να διασυρθούν.

  4. 8 rogerios Ιουνίου 23, 2012 στο 19:27

    Εγώ που συμπαθώ τους Γάλλους, δεν τους βλέπω να έχουν τύχη απόψε. Είναι νωρίς για την υπό κατασκευή ομάδα τους, ακόμη κι αν πιάσει το μάξιμουμ της απόδοσής της.

    Τώρα για τους Άγγλους, δεν λέω περισσότερα γιατί δεν θα είμαι αντικειμενικός. 😉

  5. 9 Zazula Ιουνίου 23, 2012 στο 20:04

    Εξαιρετική και η ανάλυση του Ρογήρου και οι εύστοχες παρατηρήσεις τού π2. Πάντως, Ρογήρε, η στολή της Γαλλίας έχει και κόκκινο (οι κάλτσες :)) και λίγο λευκό (στα σήματα :P). Για την Αγγλία και τον τρόπο που παίζει, ασχέτως μεροληψίας ή μη, έτσι είναι όπως τα λες. 😉

    • 10 rogerios Ιουνίου 23, 2012 στο 20:11

      Και ακόμη πιο εύστοχη η επισήμανση Ζάζουλα στη Λεξιλογία, την οποία παραθέτω κι εδώ:

      «Και ο λόγος ακριβώς που πιστεύω προσωπικά πως τελικά κέρδισε η Γερμανία… δεν ήταν επειδή απλώς ήταν καλύτερη ομάδα, αλλά επειδή προσάρμοσε την τακτική της ειδικά σ’ αυτό το παιχνίδι ειδικά στην ομάδα που ‘χε ν’ αντιμετωπίσει — δηλαδή στην Ελλάδα. Έπαιξε όχι γενικά κι αόριστα καλό ποδόσφαιρο, αλλά συγκεκριμένα κι εστιασμένα με τον καλύτερο τρόπο ενάντια σε αυτή την ελληνική ομάδα».

      Καλώς όρισες και ως σχολιαστής, Ζαζ!

  6. 12 π2 Ιουνίου 23, 2012 στο 22:51

    Τελικά δεν διασύρθηκαν οι Γάλλοι, αλλά έχω την εντύπωση πως αυτό οφείλεται κυρίως στην απροθυμία των Ισπανών να ασχοληθούν στο δεύτερο ημίχρονο, ένα από τα πιο βαρετά που έχω δει σε όλη τη διοργάνωση, παρά στη δική τους προσπάθεια.

    Τα μόνα άξια σχολιασμού πράγματα στο πρώτο ημίχρονο είναι η συντριπτική κατοχή μπάλας των Ισπανών, κάτι που σημαίνει πως οι Γάλλοι καθόλου δεν κατάφεραν να τους κόψουν τις πασούλες, και η πολύ έξυπνη ακύρωση του γαλλικού σχεδίου άμυνας από τον Ντελ Μπόσκε. Όπως έλεγα και πριν, έχει πια γίνει κοινός τόπος πως η μόνη πιθανότητα να αντιμετωπίσεις το ανελέητο τσίκι-τσίκι μπολ των Καταλανών της Βαρκελώνης και του ισπανικού κακεκτύπου τους 😛 είναι να τους δυσκολέψεις τα πρώτα βήματα του τσίκι-τσίκι ψηλά στο κέντρο και μετά να δυσκολέψεις τις κάθετες με υπερφόρτωση του άξονα στην τελευταία γραμμή άμυνας. Η υποκείμενη παραδοχή σ’ αυτόν τον τρόπο άμυνας είναι πως δεν κοστίζει να βγαίνουν αμαρκάριστοι από τα άκρα οι Καταλανοί και Ισπανοί, γιατί δεν ξέρουν τι να κάνουν από το πλάι και δεν κάνουν ψηλοκρεμαστές σέντρες γιατί είναι όλοι κοντοί. 😛 Ο Ντελ Μπόσκε λοιπόν φρόντισε να έχει πολύ κόσμο στα άκρα, ιδίως δεξιά όπου έβλεπες ξαφνικά δυο και τρεις αμαρκάριστους παίκτες, αλλά και αριστερά, όπου ο Άλμπα είχε δυνατότητα να βγαίνει μόνος του, λόγω ακριβώς της υπερφόρτωσης δεξιά. Η ειρωνεία λοιπόν ήταν ότι το ωραίο γκολ των Ισπανών έγινε με ψηλοκρεμαστή σέντρα που κατέληξε σε κεφαλιά, η φάση ακριβώς που δεν προβλέπεται στο εγχειρίδιο «πώς να αποσυντονίσετε την ισπανική ανάπτυξη».

    Δυστυχώς στο δεύτερο ημίχρονο επαναπαύτηκαν οι Ισπανοί και μας έσπασαν τα νεύρα.

    • 13 rogerios Ιουνίου 23, 2012 στο 23:15

      1. Πέσαμε εντελώς μέσα στις προβλέψεις μας (γιατί φαντάζομαι ότι κι εσύ δεν θεωρούσες τον γαλλικό διασυρμό ως το πιθανότερο σενάριο). 😉

      2. Πράγματι, ένα από τα πιο βαρετά ματς της διοργάνωσης, με ευθύνη των Ισπανών που σε κανένα σημείο δεν επιδίωξαν να πατήσουν το γκάζι.

      3. Η ιδέα του Μπλαν να παρουσιάσει ένα πιο αμυντικογενές σχήμα (που αναρωτιέμαι αν, εκτός από την ισχύ της ισπανικής ομάδας, του την προκάλεσε σε κάποιο βαθμό και η αναγκαστική απουσία του Μεξές), απέτυχε εντελώς.

      4. Σε καμία στιγμή η Γαλλία δεν έδινε την εντύπωση ότι μπορεί να πάρει το ματς, ακόμη κι όταν οι Ισπανοί είχαν καθήσει και οι ας πούμε τρικολόρ προσπαθούσαν να κάνουν ψευτοευκαιρίες.

      5. Δεν είμαι σίγουρος ούτε και για το αν ο Ντελ Μπόσκε διάβασε τόσο καλά το παιχνίδι. Η επιμονή στην ιδέα της ενδεκάδας χωρίς φορ νομίζω ότι αφαιρεί από τη δύναμη της Ισπανίας. Κι αναρωτιέμαι γιατί δεν έχει θέση στην ομάδα αυτή ο Χεσούς Νάβας, ο οποίος όποτε μπήκε αλλαγή ανέβασε την ποιότητα της ομάδας του.

      6. Τα βαρόμετρα της Ισπανίας είναι κτγμ ο Τσάβι κι ο Αλόνσο. Ο δεύτερος ήταν απόψε εξαιρετικός (κι όχι απλώς γιατί υπήρξε ο σκόρερ των δύο τερμάτων).

      7. Εκτός από άσχημη και αντιποδοσφαιρική, η νέα φανέλα της εθνικής Γαλλίας είναι κι εντελώς «ψεύτικη». Το σκισιματάκι του Ριμπερύ το μαρτυρά. 🙂

      • 14 redkangaroo Ιουνίου 24, 2012 στο 07:09

        Εκτός από το πάγιο αντίπαλον δέος του Ρογήρου που δεν είναι άλλο από το φούτμπολ που παίζεται στα Βρεταννικά Νησιά σε τούτο το EURO προέκυψε και δεύτερο, η φανέλα των Πετεινών. Πως να παίξουν για τη φανέλα οι άνθρωποι;
        Φανταστείτε τι έχει να γίνει έτσι και το συγκεκριμένο σχέδιο εμφάνισης γίνει μόδα και αγγίξει κι εμφανίσεις άλλων ομάδων, της Αργεντινής ας πούμε… 😛

  7. 15 rogerios Ιουνίου 24, 2012 στο 11:42

    Καλά, έτσι και βγάλουν και για την Αργεντινή τέτοια φανέλα, πάει δεν θα τη βγάλω καθαρή. 🙂

  8. 19 rogerios Ιουνίου 24, 2012 στο 17:37

    Ουπς.. λοιπόν, ο χαζός οικοδεσπότης δεν είχε δει ότι εκκρεμούσε σχόλιο Νεοκίδιου πιασμένο στη σπαμοπαγίδα… Σόρρυ!

    Για τη φανέλα της Αργεντινής του 1978 να πω ότι αυτή που βλέπω στον λίνκο του Νεοκίδιου είναι μεν πιστό αντίγραφο, αλλά όχι αντίντας (που φορούσε η αλμπισελέτε εθνική στο Μουντιάλ της). Και ναι, καταλαβαίνω ότι δεν μπορεί να υπάρξει κουίζ για τη φανέλα της σελεσάο αφού ο σύνδεσμος αναφέρει και χρονολογία.

  9. 20 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 25, 2012 στο 09:46

    Μιας και στα τεχνικά σχόλια μια χαρά τα καταφέρνουν οι ΡογηροΠιδυοΚαγκουροΔοκτωρΑθηναίοι, θα περιοριστώ στα ..μεταφυσικά.:-)

    Λοιπόν, οι Γερμανοί, δύο και μόνο δύο ομάδες στον κόσμο φοβούνται (δηλαδή ,όχι ακριβώς φόβος αλλά μια τρόπω τινά δυσανεξία την παθαίνουν ,για διαφορετικούς λόγους, απέναντι σ’αυτές τις δύο ομάδες). Την Βραζιλία και την Ιταλία.
    Το τσικι-τσικι των Ιταλών τους ξεσυγχρονίζει την ερπύστρια.:-) Η παράδοση είναι με τους Ατσούρι, τα υπόλοιπα (συν το χρόνο ξεκούρασης) με τους Γερμανούς. Ψηφίζω ΙΤΑLIA!
    Πιστεύω ότι αν η Ισπανία περάσει την Πορτογαλία(Ιβηρικό ντέρμπυ γαρ), ΔΕΝ το χάνει!

    • 21 rogerios Ιουνίου 25, 2012 στο 10:05

      Πράγματι, Νεοκίδιε, μια τόση δα 🙂 δυσανεξία με τους Ατζούρι την έχουν οι Γερμανοί (όπως καλά θυμόμαστε κι από το 2006 – για να μη μας γυρίσουν οι παλιότεροι στο ’70). Όχι, όμως, δεν θεωρώ ότι οι Ιταλοί παίζουν τσίκι-τσίκι, μια χαρά επιθετικογενής ομάδα είναι εδώ κι αρκετά χρόνια, αλλά είναι να μη σου βγει το όνομα (κατά τα λοιπά, αν η εθνική Ελλάδας παίζει άμυνα-ταμπούρι, αυτή η εθνική Αγγλίας τι ακριβώς κάνει;).

      Από την άλλη, δεν ξέρω, η φετινή Ισπανία δεν μου φαίνεται πια άτρωτη. Αυτό, βεβαίως, δεν της αφαιρεί τον τίτλο του φαβορί, αλλά όπως και να το κάνουμε τα πράγματα μοιάζουν λίγο πιο ανοιχτά.

      ΥΓ: Γιατί αυτοαποκλείεσαι από τα τεχνικής φύσης σχόλια; Εμάς μας ρώτησες; 🙂 🙂 🙂

  10. 23 redkangaroo Ιουνίου 25, 2012 στο 11:31

    Για τον χτεσινό προημιτελικό όλες οι κατά καιρούς «κακίες» που έχει πει ο Ρογήρος για τους εγγλέζους δικαιώθηκαν στο έπακρο. Αν το ματς που έκαναν χτες τα λιοντάρια το είχε κάνει ομάδα χωρίς αντίστοιχο όνομα θα βοούσε ο πλανήτης για το «αντιποδόσφαιρο». Από την άλλη οι Ιταλοί μια χαρά το γυρίζουν το τόπι αλλά άμα δεν μπαίνει στο πλεκτό να οι παρατάσεις και τα καρδιοχτύπια. Εύχομαι (διότι έχουμε και τις προτιμήσεις μας) να μην το πληρώσουν.
    Βλέποντας στο βάθος τον τελικό να καταθέσω ότι η πρωτοκαθεδρία των Σπανιόλων τα τελευταία χρόνια μάλλον έχει αρχίσει και μ’ ενοχλεί.

    ΥΓ Τιμή στον Αντρέα Πίρλο, όταν είσαι μεγάλος παίχτης βρίσκεις τον τρόπο και το δείχνεις ΚΑΙ στα πέναλτι.

  11. 24 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 25, 2012 στο 12:03

    καλημέρα,
    τελικά τα κατάφερα και δεν έιδα ούτε το Ισπανία-Γαλλία (ενημερωνόμουν με sms όμως), ούτε το Αγγλία-Ιταλία, πλην του τελευταίου πενταλέπτου της παράτασης (σταματώντας το αμάξι έξω από ένα παγωτατζήδικο καφετερία και αφού με κοιτάγανε παράξενα οι θαμώνες γιατί κυριολεκτικά πήδηξα στο γκολ που ακυρώθηκε) και των πέναλτυ.

    Οπότε , δεν μου μένει παρά να περιορισθώ σε κάποιες γενικές επιστημονικές επισημάνσεις, θέλοντας να δώσω και έναν τόνο διαλεχτικής στον εμπειριοκριτικισμό που βλέπω ότι κυριαρχεί, αφού από ότι κατάλαβα τα παρακολουθήσατε 🙂

    1. Νεοκίδιε, το τσίκι τσίκι δεν είναι αυτό που νομίζεις 🙂 , ήτοι αυτό που ..ακούγεται.
    Ουδεμία σχέση με το τσούκου τσούκου των ηρωϊκών ομάδων μας με αστέρες παλαιότερα τον Τάκη Νικολούδη με τον Σταύρο Παπαδόπουλο, αργότερα τον Καρούλια, ακόμη και τον Μπονόβα, που έτρεχε το γήπεδο ανάποδα για να γυρίσει τη μπάλα στον τερματοφύλακα μέσα σε αποθέωση, ούτε καν το παιχνίδι που διέπρεψε ένας Ρομέο Μπενέτι και ένας Κουκουρέντου.
    Είναι επιθετικό παιχνίδι, αυτό που παίζει η Μπάρτσα και δευτερευόντως, αν και μάλλον ως απομίμηση, η Ισπανία και όλοι οι ..χειραφετημένοι από σαξωνικές επιρροές της νεότητός μας (που ακούγαμε περιγραφές του Αργυρίου από το αγγλικό πρωτάθλημα) το χαιρόμεθα και το επικροτούμε!! 🙂

    2. Δυστυχώς πρέπει να αναγνωρίσω ότι η Γερμανία μου μοιάζει καλύτερη από την Ιταλία. Είναι πιο φρέσκια και όταν τα ατού της είναι σε καλή μέρα, δυστυχώε λέγω, παίζουν και ωραίο ποδόσφαιρο.
    Φοβούμαι ότι το σωστό είναι να τους υποστηρίξω, αλλά δυστυχώς ενίοτε το μεν κρείττον ορώ και επιδοκιμάζω, πράττωδε το κακόνκλπ κλπ, οπότε δηλώνω με τους Ιταλούς.

    Παρηγοριέμαι όμως διότι οι Γερμανοί δεν με διέψευσαν όταν επένδυσα απάνω τους το 2002 για να πετάξουν έξω τους τρελοαμερικάνους που μου θέλανε και τελικό (και δεν αποκλειότανε καθόλου και μετά θα τόριχαν και γω στο ..μπριτζ) και βεβαίως διότι τα τελευταία χρόνια είναι η πιο σίγουρη απάντηση στο ..ολοκληρωτικό και παθιασμένος παιχνίδι των (ας πούμε) καλών ομάδων της Γηραιάς Αλβιώνος.

    3. Βεβαίως το ποδόσφαιρο δεν πρέπει να πρέπει να έχει σχεση με τα πολτικά και τους συμβολισμούς και τέτοια.
    Πρώτος εγώ το υπερασπίζομαι αυτό με το παράδειγμά μου!!
    Αυτός είναι ο λόγος που δεν θα αναλύσω τη σκηνή με τον Χαρτ (τον τερματοφύλακα της Αγγλίας) να ..τρομοκρατεί τον Πίρλο στο πέναλντυ με φωνές και ..χειρονομίες, θέλοντας να δείξει «ότι τον έχει» καθότι λέων και γεννημένος νικήτής, ως άλλος Γκρόμπελαρ δηλαδή, την έκτίναξη του αιλουροειδούς που επιχείρησε και πώς κτύπησε το (μ)πέναλντυ ο Πίρλο.
    Εκείνη τη στιγμή διαβεβαίωσα τα (άγνωστά μου) καρντάσια στην καφετερία ότι οι Άγγλοι τελειώσανε, στα επόμενα πέναλντι θα βλέπουν το τέρμα ως το ένα πέμπτο από ότι έιναι.
    χο χο χο!!

    4. Σχετικά με τους δικούς μας, συμφωνώ και με το post και με τα σχόλια, ειδικά τα μακροσκελή όπως του π2.
    Απλώς έχω την εντύπωση ότι σε τέτοιες μεγάλες διαφορές και περαν από τους παίκτες που έβαλε ο Σάντος (συμφωνούμε), το πρόβλημα εξατομικέυεται, από μια πλευρά.
    Εσύ δεν μπορείς να κάνεις κοντρόλ χωρίς πίεση και αυτό είναι δομικό στοιχείο, αν ο αντίπαλος σε πιέσει και μπορεί να κάνει τρίπλα στην επιτάχυνση, μόνον ο Θεός της Ελλάδος σε σώζει.
    Υπάρχουν ομάδες που θα σου πάρουν την μπάλα, αλλά έχεις το χρόνο να οργανωθείς και αν τα πηγαίνεις καλά αμυντικά εκείνη την ημέρα να σου βγει το παθιασμένο αμυντικό παιχνίδι.
    Αν όμως ο άλλος έχει τη δυνατότητα, λόγω τεχνικής επάρκειας και ταχύτητας κάθε κλέψιμο είναι και μια αντεπίθεση σε δεύτερο χρόνο.
    Δεν είχαμε τύχη, έπρεπε να συμβούν και άλλα, αλλά οι Γερμανοί τα περίμεναν.

  12. 25 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 25, 2012 στο 12:05

    @redkangaroo, στο ΥΓ σου , αυτό σκεφτόμουν και εγώ.

  13. 26 rogerios Ιουνίου 25, 2012 στο 12:28

    Οι φίλοι του ιστολογίου με τους οποίους υπάρχει η δυνατότητα επικοινωνίας και μέσω φατσοβιβλίου γνωρίζουν ήδη ότι από τη χτεσινή αναμέτρηση διάλεξα ως κύρια στιγμή το πέναλτυ του Πίρλο. Ο Πίρλο είναι ένας τεράστιος ποδοσφαιριστής που δεν έχει τύχει αναγνώρισης αντάξιας της μέγιστης ποδοσφαιρικής του κλάσης. Χτες έχει τα άντερα να χτυπήσει α λα Τόττι/ Πανένκα το κρισιμότερο πέναλτυ της διαδικασίας, τσακίζοντας τα νεύρα των Άγγλων που είχαν φαινομeνικά πλεονέκτημα εκείνη τη στιγμή.

    Επί της ουσίας της χτεσινής αναμέτρησης, τα όσα γράψατε, Αναγνώστη και Καγκουρώ, με βρίσκουν απολύτως σύμφωνο. Η Ιταλία είναι εδώ και χρόνια επιθετικογενής ομάδα. Οι Άγγλοι, πάλι, είχαν πιο αμυντικό προσανατολισμό κι από τους δικούς μας. Το κύριο πρόβλημα της Σκουάντρα Ατζούρα, όμως, είναι τελικά η δυσκολία εκμετάλλευσης των πολλών ευκαιριών που δημιουργεί (το είδαμε και κόντρα στην Κροατία, όταν το πλήρωσε με ισοπαλία, το είδαμε και χτες). Σίγουρα τις λείπει ένας γνήσιος σέντερ φορ. Ακόμη κι έτσι, αναρωτιέμαι γιατί έμεινε χτες στον πάγκο ο Ντι Νατάλε.

    Ως προς τις προβλέψεις: πράγματι η Γερμανία είναι πληρέστερη ομάδα από την Ιταλία και διαθέτει και περισσότερες ποδοσφαιρικές προσωπικότητες. Ωστόσο, η Ιταλία δημιουργεί παραδοσιακά προβλήματα στους Γερμανούς και για αυτό έχει τις ελπίδες της. θα πρέπει όμως να αποφύγει τη σπατάλη ευκαιριών και να γίνει πιο αποτελεσματική. Μπορεί;

    • 27 redkangaroo Ιουνίου 25, 2012 στο 12:55

      Πάντως υποκύπτοντας στη νοσταλγία, πολύ θα ήθελα να βρεθώ ξανά στη γειτονική χώρα στις μεγάλες κουβέντες περί σύνθεσης των ατζούρι και του ημιτελικού. Εκεί όπου όλοι και όλες έχουν άποψη και την υπερασπίζονται con passione. Άλλωστε όπως λέει κι ένα σύγχρονο ρητό, για δυο πράγματα έχουν όλοι οι Ιταλοί άποψη: για τη σύνθεση της εθνικής και το Festival di San Remo 🙂
      Στο μακρινό Italia 90 η σπιτονοικοκυρά μου με είχε αφήσει άφωνο όταν μου ανέλυε το σύστημα Due Torri στην επίθεση με τον Aldo Serena και δεν θυμάμαι ποιον άλλον…

  14. 29 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 25, 2012 στο 14:18

    Για τον Πίρλο, διαφωνώ! Όχι βέβαια ως προς το ότι είναι παικταράς τεράστιος, αυτό είναι αναμφισβήτητο, αλλά ως προς το ότι το πεναλτύ του εδειξε κατι άλλο εκτός από άγχος και ανασφάλεια.
    Ωραία και συγκινητικά όλα αυτά τα «τεχνικά» πέναλτι (αλήθεια, γιατί «αλα Πανένκα» κι όχι «αλα Μπράιτνερ»; Νομίζω ότι αυτός ήταν ο πρώτος «διάσημος» εκτελεστής στο 2-1 με τους Ολλανδούς ,το ’74), μάλιστα προσωπικά έκλαψα από χαρά στου Λόκοοοο Αμπρέουυυ με τη Γκάνα στο μουντιάλ, αλλά πέναλτι είναι τα «αλα Πούσκας» κύριοι! Βουπ σε ύψος 0,5 με 1 μ το πολύ και το τόπι στο σίδερο (που υπήρχε τότε στα γκολπόστ) να κάνει τάκα-τάκα-τάκα, πάνω κάτω. 🙂

    Όπως δηλαδή τα ρίχνουν (σε ποσοστό 90%) οι γερμαναράδες. Τα υπόλοιπα είναι υποκατάστατα δεικνύοντα θλιβερές κατά βάθος ανασφάλειες:-)
    Oι εγγλέζοι ζήλωσαν τη δόξα του Ελένιο Ερέρα, μόνο που εκείνος είχε και εναν Ματσόλα που όποτε «έκοβε» μπροστά, το κοντέρ έγραφε! Το ρόλο του κλήθηκε να παίξει ο Ρούνη-Γρούνη σε αργή κίνηση 🙂
    (κάτι πάλεψε εκέινος ο ταχύς και τεχνίτης μαύρος ,του οποίου το όνομα μού διαφεύγει, αλλά δεν έφτανε)

  15. 30 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 25, 2012 στο 14:23

    Είχα δει ένα βίντεο όπου ο Τόττι, χτυπάει πέναλντυ αλά Πανένκα, κάτι που το έκανε συχνά και ο τερματοφύλακας (στο ιταλικό πρωτάθλημα πρέπει να ήταν) τον έχει ψωνίσει και κάνει αυτός προσποίηση ότι θα πέσει, αλλά μένει όρθιος.
    Μπλοκάρει τη μπάλα και ξεκινάει να τρέχει στα όρια της περιοχής του, τάχα μου για να δώσει πάσα για γρήγορη αντεπίθεση.
    Απλώς σταματάει μπροστά στον Τόττι και τον κοιτάει με νόημα, ο δε Τόττι με το ζόρι συγκρατείται, αν και μια σπρωξιά του την έχωσε και γενικώς το δράμα ολοκληρώνεται.
    Άμα το βρω θα σας παραπέμψω

  16. 31 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 25, 2012 στο 14:33

    Νεοκίδιε μούβαλες δουλειές και πρέπει να φύγωγ σε λίγο 🙂
    Είχα την εντύπωση ότι στον τελικό το 74, αν εννοείς αυτό το Γερμανία Ολλανδία το 74, ο Μπράιτνερ εκτέλεσε κανονικά.
    Πάω να δω.

  17. 32 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 25, 2012 στο 14:46

    Τελικά, αν και ψωνίζει τον τερμαφύλακα και τον αφήνει άγαλμα ο Μπράιτνερ στέλνει τη μπάλα στη γωνία.

    Η πλάκα είναι ότι ψάχνοντας για τον Τόττι, βρήκα ότι την έχει πάθει και ο Πίρλο σε ματς Μπαρτσελόνα Μίλαν, αλλά φιλικό.
    Αυτό κάνει ακόμη μεγαλύτερο τον χθεσινό του ..άθλο, διότι πραγματικά έπαιξε το κάτσε ρε Χαρτ, Πίρλο είμαι , δεν θα σε φοβηθώ 🙂 και όντως τους έκοψε τα πόδια στους υπόλοιπους εκτελεστές
    Καλό μεσημέρι

  18. 33 rogerios Ιουνίου 25, 2012 στο 14:57

    Νεοκίδιε, δεν ξέρω πού το πας με τον αντιπιρλικό σου λόγο, αλλά κτγμ ο ανασφαλής παίχτης σουτάρει το πέναλτυ με όση δύναμη έχει στη γωνία που επέλεξε. Το α λα Πανάνκα/ Τόττι/ Πίρλο προϋποθέτει μέγιστη ψυχραιμία κι αυτοσυγκέντρωση και τεχνική αρτιότητα. Όσο για το Μπράιτνερ εντελώς συμβατικά εκτελεί το δικό του πέναλτυ. Τώρα για τα πέναλτυ του Πούσκας δηλώνω αναρμόδιος ως πολύ νεαρός! 😉

    Αναγνώστη, μερσί για τα ευρήματα. Πολύ διαφωτιστικά! [εγώ προσωπικά αγνοούσα την περίπτωση και δεν έχω ιδέα αν πράγματι πέρασε από το μυαλό του Πίρλο αυτή η αποτυχία 😉 ].

    Καγκουρώ, σε καταλαβαίνω απόλυτα. Αυτές οι αναλύσεις είναι μεγάλη υπόθεση.

  19. 34 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 25, 2012 στο 14:59

    Παρντόν, για τον Μπράιτνερ θυμόμουνα λάθος.

  20. 35 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 25, 2012 στο 15:06

    Μα το θέμα είναι (είτε είναι έτσι ή έτσι μου αρέσει να το βλέπω 🙂 ) ότι με το που ξεκίνησε η διαδικασία των πέναλντυ οι Άγγλοι είχαν να ξορκίσουν τη γνωστή κατάρα.
    Ο Χαρτ μπήκε μπροστά και θεώρησε ότι ο καλύτερος τρόπος είναι να τους αγχώσει με θεατρινισμούς, όπως είχε κάνει κάποτε ο Γκρόμπελαρ σε Ιταλούς (Ρόμα) και να τους σπάσει τα νεύρα.
    Και φαινότανε ότι κάτι μπορεί να γίνει.
    Ο Πίρλο, παρόλο τον κίνδυνο αφού υπήρχαν προηγούμενα, είχε την αυτοπεποίθηση όχι απλώς να δεχθεί την πρόκληση του Χαρτ, αλλά να τη γυρίσει μπούμεραγκ.

    Άπαιχτος!!

  21. 36 π2 Ιουνίου 25, 2012 στο 18:03

    O Πίρλο δήλωσε ο ίδιος ότι εκτέλεσε έτσι το πέναλτι ακριβώς για να ανορθώσει την πληγωμένη λόγω του χαμένου πέναλτι του Μοντολίβο ψυχολογία των Ιταλών, οπότε δεν έχουμε κανέναν λόγο να υποθέσουμε ανασφάλεια. Δυσκολεύομαι εξάλλου να φανταστώ έναν παίκτη με τέτοιο πόδι διαβήτη και νεύρα από μπετόν να έχει ανασφάλεια. Αυτά είναι για κάτι Ρονάλντους που ανησυχούν για την κόμμωση, κάτι Ιταλούς που σκέφτονται τον Βούδα και γενικότερα για άλλου τύπου παίκτες.

    Για τον αγώνα νιώθω πως κατά κάποιον τρόπο δικαιώθηκα κι εγώ, που έλεγα πως η Αγγλία είναι χειρότερη από άλλες φουρνιές, περισσότερο αγγλική και λιγότερο αφελής, με αποτέλεσμα να μην την ξεγράφω εύκολα. Ήταν όντως χειρότερη (πολύ χειρότερη όμως, πραγματικά αποκρουστικό θέαμα με ξεζουμισμένους τους ελάχιστους παίκτες που έχουν ηγετική προσωπικότητα -από την τριάδα Ρούνεϊ, Τζέραρντ, Τέρι, μόνο ο τελευταίος διασώθηκε), ήταν όντως πιο αγγλική (τέτοιο ψυχαναγκαστικό 4-4-2, με τους παίκτες βιδωμένους εκεί που προβλέπει η διάταξη είχα χρόνια να δω) και αποδείχτηκε παραδόξως λιγότερο ευκατάβλητη απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς, σε επίπεδο αποτελέσματος, γιατί παίκτες και προπονητής καταλάβαιναν τη διαφορά ποιότητας και γύρισαν πίσω πολύ νωρίς. Ήταν τόσο συντριπτική η υπεροχή των Ιταλών (35 τελικές είναι για Μπαρτσελόνα – Αλμερία, όχι για Ιταλία – Αγγλία) και τόσο πολλές οι κλασικές ευκαιρίες, που στο τέλος σχεδόν περίμενα να νικήσουν οι Άγγλοι με καμιά στραβοκλωτσιά, ως θεία δίκη για τους Ιταλούς που συνήθως δεν παίζουν παιχνίδι κατοχής, αλλά πνιγμού του αντιπάλου στο κέντρο και γρήγορων αντεπιθέσεων.

    Οι εμβληματικοί παίκτες του αγώνα για μένα ήταν ο Μπαλοτέλι και ο Κάρολ, τους οποίους θαύμασα δεόντως. Ο πρώτος έχει πραγματικά αφύσικα σωματικά και τεχνικά προσόντα (δεν του λείπει τίποτε: δύναμη, άλμα, ντρίπλα, σουτ, τοποθέτηση, πάσα, αντίληψη του χώρου) και μυαλό κουκούτσι και βγάλε. Στην πρώτη μεγάλη ευκαιρία που έχασε, έκανε άψογο κοντρόλ σε σαραντάρα μπαλιά του Πίρλο, έμεινε μόνος και δεν ήξερε τι να κάνει την μπάλα μετά. Κάποια στιγμή στο δεύτερο ημίχρονο έκανε τέσσερα πέντε σουτ με το που έπαιρνε την μπάλα. Περίμενε κανείς να αρχίσει να κοπανάει δοκάρια, συμπαίκτες ή το κεφάλι του σε λίγο. Ο Κάρολ, τον οποίο δεν είχα ξαναδεί σε ολόκληρο αγώνα, έχει επίσης πολύ γέλιο. Τέρας δύναμης κι αυτός, πρέπει να κέρδισε περισσότερες κεφαλιές απ’ όσες διεκδικήθηκαν σε όλο το παιχνίδι από όλους τους υπόλοιπους παίκτες μαζί, αλλά σου δίνει την εντύπωση πως ήρθε πρόσφατα στο ποδόσφαιρο από το ράγκμπι, ή από καμιά φάρμα στην Αμερική. Κι αυτό το χαρωπό πρόσωπο ό,τι και να συμβαίνει γύρω του δεν βοηθάει. Κρίμα τα προσόντα τους και οι δύο.

    Στην Ιταλία δίνω περισσότερες πιθανότητες απ’ όσες στη Γερμανία. Το ότι ήταν τόσο καλή χτες οφείλεται κυρίως στον κάκιστο αντίπαλο, αλλά έχει τους τρόπους να σταματήσει τους Γερμανούς. Όχι τόσο με το πολυπρόσωπο κέντρο, που είναι πιο αποτελεσματικό απέναντι στην Ισπανία με τις πασούλες, παρά απέναντι στη Γερμανία με το γρήγορο τρανζίσιον από άμυνα σε επίθεση, όσο με την επίθεση, που στηρίζεται σε πολλούς γρήγορους τεχνίτες με άριστη φυσική κατάσταση. Δύσκολη δουλειά για τον Χούμελς, έναν από τους καλύτερους αμυντικούς του τουρνουά.

    Στον άλλο ημιτελικό, Ισπανία – Ρονάλντο, βλέπω να περνάει το φαβορί, εύκολα ή δύσκολα. Για να δούμε λοιπόν αν θα έχουμε έναν τελικό δανειστών – χρεωμένων, ή μια πλήρη επικράτηση των PIIGS.

    • 37 rogerios Ιουνίου 25, 2012 στο 20:30

      Όπως συμβαίνει συνήθως με τα σχόλια του π2, δύσκολο να προσθέσεις κάτι ουσιαστικό μετά από τόσο εύστοχη ανάλυση.

      Πολύ μου άρεσαν τα σχετικά με τον Πίρλο, αλλά και γενικά τον προημιτελικό Ιταλίας-Αγγλίας.

      Δεν ξέρω, όμως, αν πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στην Ιταλία όσον αφορά τον ημιτελικό με τους Γερμανούς, όσο κι αν συναισθηματικά θα ήθελα να δω μια επανάληψη του ημιτελικού του 2006. Θα ήθελα να έβλεπα έναν αποτελεσματικό αληθινό σέντερ φορ στις τάξεις των Ατζούρι για να πω ότι είναι η πληρέστερη ομάδα.

      Στον άλλο ημιτελικό, όσο κι αν η Ισπανία είναι το λογικό φαβορί, πιστεύω ότι μια Πορτογαλία στην πολύ καλή της ημέρα (και μ’ έναν αντίστοιχα καλό Κριστιάνο Ρονάλντο) έχει τις πιθανότητές της. Αλλά βέβαια, αν με υποχρέωναν να στοιχηματίσω, στην Ισπανία θα πόνταρα.

      Το σίγουρο είναι ότι μέχρι τώρα έχει αποδοθει ποδοσφαιρική δικαιοσύνη. Κανένας δεν πέρασε κατά λάθος ή επειδή κοιμήθηκε ο θεός. Και οι ημιτελικοί επιφυλάσσουν ενδιαφέρουσες συγκρούσεις ποδοσφαιρικών στυλ και φιλοσοφιών. Νομίζω ότι παρακολουθούμε ένα πολύ ενδιαφέρον ευρωπαϊκό.

  22. 38 redkangaroo Ιουνίου 26, 2012 στο 08:50

    Μάθαμε ότι πέναλτι του Πίρλο ιταλιστί αποκαλείται cucchiao = κουταλάκι… Κατά τα άλλα ο Prandelli ορθά βάζει το θέμα των ημερών ξεκούρασης και αποθεραπείας σε σχέση με τους Γερμανούς…
    Κι ένα ωραίο φωτορεπορτάζ
    http://www.repubblica.it/speciali/calcio/europei/polonia-ucraina2012/2012/06/24/foto/italia_in_semifinale_inghilterra_ko_la_fotosequenza_dei_rigori-37897725/1/?ref=HRER3-1#2

  23. 40 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 26, 2012 στο 10:15

    Ωραίο φωτορεπορτάζ!!
    Είναι και αυτή η 2η φωτογραφία που δείχνει πώς κοιτάζει ο Χαρτ τον Ιταλό που μόλις έχασε το πέναλτυ και καπάκι η φωτογραφία με το ..κουταλάκι που, όσο να πεις, ..κολάζεσαι 🙂

  24. 41 voulagx Ιουνίου 27, 2012 στο 01:20

    Ρογηρε, η ομαδα σου παιζει μεγαλη μπαλα! Ευγε σε ολους! Παντως θα’ ταν ωραιο αν εφταναν στα ημιτελικα τα 4 γουρουνακια, αλλα και 3 καλα ειναι! 🙂
    Νιουκιντ, εχω δει τον Πουσκας να χτυπαει πεναλτια (για προθερμανση στον Κωνσταντινου), κοστουμαρισμενο,σκαρπινατο με τη κοιλιτσα του (πως διαολο εβλεπε την μπαλα;) και χωρις φορα εστελνε τη μπαλα στο γαμα βολιδα! Α, ναι και με ττα χερια στις τσεπες!

    • 42 rogerios Ιουνίου 27, 2012 στο 02:08

      Ωραίος, ο παίχτης! Κι ο παλιός και ο νέος! 🙂

      Άσε που τουλάχιστον μπορούμε να ονειρευτούμε τελικό με γουρουνάκια μόνο (τέσπα, γουρούνες θα έλεγα μάλλον, λόγω μεγέθους, αλλά ας είναι…).

  25. 43 drsiebenmal Ιουνίου 27, 2012 στο 06:13

    Ας προσθέσω εδώ κάτι, στην πεναλτοσυζήτηση. Στη γερμανική τιβή, σχολιαστές είναι (εναλλάξ) ο Όλι Καν και ο Μέμετ Σολ. Στο ματς της Ιταλίας ήταν ο Σολ, που αφενός δεν μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του βλέποντας την τόσο κακή φυσική κατάσταση των Άγγλων (το κάρφωμα στις προβλεπόμενες θέσεις του 4-4-2 που έγραψε ο Ρογήρος ήταν μάλλον αποτέλεσμα και της πολύ κακής φυσικής κατάστασης) και αφετέρου δεν σταματούσε να επαινεί το πέναλτι του Πίρλο. Βέβαια, όπως υπενθύμισε, υπάρχει μια κατηγορία πέναλτι που απλώς δεν πιάνονται: αυτά στο 1 μέτρο ύψος (τα αλά Πούσκας, που λέει ο Νεοκίντ). Ποσοστό επιτυχίας του τερματοφύλακα: 0% (αλλά βέβαια, όχι 100% επιτυχία, γιατί αν ξεφύγουν λίγο…).


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουνίου 2012
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Ιον. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Στατιστικά

  • 48,577 hits

Αρέσει σε %d bloggers: