Από τον σιλεσιανό θρήνο στον θρίαμβο στη Μαζοβία!

Μετά το 2004, τα ματς της εθνικής τα παρακολουθώ με μάλλον μπλαζέ διάθεση. Κάτι οι πολλοί και διάφοροι που χρόνια τώρα ψωμίζονται από την ιστορία του «πειρατικού», κάτι το αντιποδόσφαιρο στο οποίο επέμενε η εθνική Ελλάδας (με αποκορύφωμα το προηγούμενο Ευρωπαϊκό), δεν ήθελε και πολύ να με κουράσει αυτή η ιστορία υπερπροβολής, διανθισμένη όπως ήταν με μπόλικο εθνικισμό. Φέτος, η διάθεσή μου κάπως άλλαξε. Από τη μία η τραγική κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας και οι κίνδυνοι που την απειλούν, από την άλλη οι μάλλον φιλότιμες προσπάθειες της ομάδας σε τούτο το Ευρωπαϊκό, και μάλιστα σε κλίμα όχι ιδιαίτερης συμπάθειας προς την Ελλάδα, όπως, ίσως όχι συμπτωματικά, μαρτυρούν και οι εχθρικές διαιτησίες που είχε συναντήσει ως τώρα στην πορεία της. Έτσι, στήθηκα μπροστά στον υπολογιστή για να δω το ματς με τους Ρώσους (τα γαλλικά, βελγικά και γερμανικά κανάλια ελεύθερης πρόσβασης προτίμησαν όλα να δείξουν το Τσεχία-Πολωνία) με μοναδική επιθυμία τη νίκη της εθνικής, γνωρίζοντας ότι κάτι τέτοιο άγγιζε τα όρια του αδύνατου. Δεν με ένοιαζε αν θα παίζαμε καλό ποδόσφαιρο. Το θεωρούσα ανέφικτο απέναντι στους Ρώσους, των οποίων το έμψυχο δυναμικό είναι κλάσεις ανώτερο του δικού μας. Νίκη, λοιπόν, ακόμη και με άμυνα-ταμπούρι κι «ηρωϊσμούς». Και να που το θαύμα επαναλήφθηκε. Με τη γνωστή συνταγή (και κάποιους γνωστούς πρωταγωνιστές). Το θέαμα δεν ήταν απαραίτητα ωραίο. Αλλά το αίσθημα της νίκης έφερνε μια γλυκιά ικανοποίηση και, πρόσκαιρα τουλάχιστον, μπορούσες να ξεχάσεις όλα τα υπόλοιπα. Ποδοσφαιρικά και μη.

Ι. Το αγωνιστικό μέρος

Η τραγωδία στη Σιλεσία: Κι όμως, όλα είχαν στραβώσει στο προηγούμενο παιχνίδι της εθνικής. Αντιμέτωπος με τις αναγκαστικές απουσίες των Παπασταθόπουλου και Αβραάμ Παπαδόπουλου, ο Σάντος έκανε περισσότερες αλλαγές στο αρχικό σχήμα απ’ ό,τι έπρεπε και οδηγήθηκε σε αδόκιμες επιλογές. Παρασυρμένος από τον μύθο των αμυντικών χαφ που μετατρέπονται σε τέλειους κεντρικούς αμυντικούς (μύθος που είχε ίσως κάποια βάση την εποχή που οι ομάδες αγωνίζονταν με λίμπερο) παρέταξε κεντρικό αμυντικό δίδυμο Κατσουράνη-Κυριάκου Παπαδόπουλου, αφήνοντας ως μοναδικό αμυντικό χαφ τον Μανιάτη, έναν ποδοσφαιριστή που δεν είναι ιδιαίτερα εξοικειωμένος με τη θέση αυτή. Τα αποτελέσματα φάνηκαν γρήγορα στο παιχνίδι της Σιλεσίας. Το αμοντάριστο αμυντικό δίδυμο και ο τραγικός κυριολεκτικά Χολέμπας (που φέρει σημαντική ευθύνη στο πρώτο γκολ και τεράστια στο δεύτερο, όταν ο Γίρατσεκ του παίρνει κυριολεκτικά την ταυτότητα) έδωσαν στους Τσέχους τη δυνατότητα να προηγούνται με 2-0 μόλις στο 6′ (Βρότσουαφ: Ελλάδα-Τσεχία 1-2, 53′ Γκέκας – 3′ Γίρατσεκ, 6′ Πίλαρζ). Κάποια στιγμή, η εθνική συνήλθε από το σοκ, ισορρόπησε το παιχνίδι κι επιδίωξε να αντιδράσει, παίζοντας ωστόσο ανορθόδοξα. Ακόμη κι έτσι, θα μπορούσε να πάει στα αποδυτήρια με ένα γκολ, αν ο επόπτης δεν έβλεπε ανύπαρκτο οφσάιντ στο γκολ του Φωτάκη. Το β΄μέρος ανήκε στην Ελλάδα, που μπήκε γρήγορα στο ματς μετά την απίστευτη γκάφα του Τσεχ, την οποία δεν άφησε ανεκμετάλλευτη ο Γκέκας. Ωστόσο η υπεροχή της δεν συνοδεύτηκε από στρωτό ποδόσφαιρο. Τα γνωστά γεμίσματα κι οι καμινάδες δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα. Τη χαριστική βολή την έδωσε ο ίδιος ο Σάντος βγάζοντας τον Φορτούνη και περνώντας τον Μήτρογλου. Παίζοντας με μπόλικους επιθετικούς, αλλά χωρίς κανένα σχεδόν δημιουργικό μέσο, η εθνική έχασε την όποια σύνδεση μεταξύ των γραμμών της και θύμισε την Ισπανία άλλων εποχών που προσπαθούσε μάταια να γυρίσει παιχνίδια αγωνιζόμενη με έξι επιθετικούς.

Λίγο αργότερα, στη Βαρσοβία, η Πολωνία μπήκε γερά στο παιχνίδι με το ρωσικό φαβορί, προσπαθώντας να τα παίξει όλα για όλα. Έχασε τις περισσότερες ευκαιρίες και αντέδρασε σωστά μετά το γκολ που δέχθηκε από τον Τζαγκόγιεφ (στο μοναδικό εικοσάλεπτο που η Ρωσία έπαιξε σύμφωνα με τις δυνατότητές της), ισοφάρισε με γκολάρα του Μπλαστσυκόφσκι και κατάφερε να συγκρατήσει στη συνέχεια την αναμενόμενη ρωσική αντίδραση. Τελικό αποτέλεσμα η ισοπαλία (Βαρσοβία: Πολωνία-Ρωσία 1-1, 57′ Μπλαστσυκόφσκι – 37′ Τζαγκόγιεφ), που εκείνη την ώρα φάνηκε να αφήνει ικανοποιημένες και τις δύο ομάδες. Η Ιστορία θα έδειχνε αν είχαν δίκιο (κι ειδικά οι Ρώσοι που μπήκαν χαλαρά και με πνεύμα ευγένειας προς την οικοδέσποινα σ’ ένα ματς που ήταν δικό τους, βάσει του δυναμικού των δύο ομάδων).

Μετά από αυτό, τα πράγματα ήταν απλά για την εθνική μας όσον αφορά τους υπολογισμούς. Δεν εξαρτιόταν από κανέναν άλλο, παρά μόνον τον εαυτό της. Μια νίκη θα χάριζε την πρόκριση στα προημιτελικά. Μόνο που ο αντίπαλος ήταν η πιο φορμαρισμένη, ίσως, ομάδα του Ευρώ, αυτή που είχε φορτώσει με τριάρα σε πρόσφατο φιλικό ολόκληρη Ιταλία. Μια ομάδα με εξαιρετικές μονάδες. Τέλος, μια ομάδα απέναντι στην οποία η εθνική μας είχε τη χειρότερη δυνατή προϊστορία (ήττες σε δύο τελικές φάσεις ευρωπαϊκού, το 2004 και το 2008).

Το έπος της Βαρσοβίας: Καθώς ο Παπασταθόπουλος εξέτισε την ποινή του, ο Σάντος είχε τη δυνατότητα να επιστρέψει σε μια πιο φυσιολογική ενδεκάδα. Κανονικό κεντρικό αμυντικό δίδυμο (Παπασταθόπουλος-Κυριάκος Παπαδόπουλος), ο Τζαβέλλας αντί του Χολέμπας στο αριστερό άκρο της άμυνας, δίδυμο Κατσουράνη-Μανιάτη στα αμυντικά χαφ. Όσο για την τακτική, εφαρμογή του παλιού γνωστού τρόπου με τον οποίο η εθνική επιχειρεί να αποσπάσει αποτελέσματα από θεωρητικά ανώτερους αντιπάλους: μαζική άμυνα στο μισό γήπεδο κι ελπίδα να κάτσει η μαγική αντεπίθεση που θα μας κάνει να κλέψουμε το ματς. Στο α’ ημίχρονο, η ρωσική υπεροχή είναι σαρωτική: δεκαπλάσιες τελικές, κατοχή που αγγίζει το 80-20. Όλα θυμίζουν το παιχνίδι του 2010 με τους Αργεντινούς. Με μία μεγάλη διαφορά. Στις καθυστερήσεις του πρώτου μέρους θα γίνει η φάση που πρόκειται να αλλάξει τον ρου της πρόκρισης. Κακό κοντρόλ του Ιγκνιάσεβιτς, ο Καραγκούνης ξεχύνεται στον κενό χώρο και κεραυνοβολεί τον Μαλαφέγιεφ.

Μπορούμε να φανταστούμε τι αντίκτυπο πρέπει να είχε αυτό το, εντελώς αντίθετο προς την εικόνα του αγώνα, γκολ σε μια ομάδα της οποίας η ψυχολογία αποτελεί παραδοσιακά το αδύνατο σημείο! Το είδαμε άλλωστε και στο γήπεδο. Στο β’ μέρος η Ελλάδα ισορροπεί το ματς κατά δύναμη, κρατά περισσότερο τη μπάλα (τεράστια η συμβολή του συγκλονιστικού Σαμαρά, σημαντική η βοήθεια του Σαλπιγγίδη), δημιουργεί κινδύνους για τη ρωσική εστία. Φτάνει μια ανάσα από το να καθαρίσει το παιχνίδι με το φάουλ του Τζαβέλλα που καταλήγει στο δοκάρι (71′). Ο Άντβοκαατ επιχειρεί να αλλάξει την πορεία του αγώνα περνώντας όλους τους επιθετικούς του: Παβλιουτσένκα, Παγκρημπνιάκ. Ο Σάντος περνά κορμιά που θα γεμίσουν τον χώρο. Η ρωσική πίεση εντείνεται, ακόμη κι αν δεν συνοδεύεται πάντα από ορθολογική ανάπτυξη. Η φαλτσαριστή κεφαλιά του Τζαγκόγιεφ που περνά ελάχιστα άουτ σπάει καρδιές. Τα λεπτά περνούν. «Ηρωϊκή» άμυνα-ταμπούρι, καθυστερήσεις με κάθε τρόπο (θεατρικό και μη). Αλλά, να, στο τέλος το αποτέλεσμα που μοιάζει με θαύμα έρχεται. Μια νίκη-πρόκριση εντελώς κόντρα στα προγνωστικά. Η δεύτερη μεγαλύτερη διάκριση μετά το 2004. Και η Ιστορία του ποδοσφαίρου γράφεται σε μεγάλο βαθμό από τις νίκες (Βαρσοβία: Ελλάδα-Ρωσία 1-0, 45’+2′ Καραγκούνης).

Την ίδια ώρα, στη Σιλεσία, το ρωσικό δράμα ολοκληρώνεται. Σ’ ένα παιχνίδι που οι Πολωνοί πάσχισαν πραγματικά να το κερδίσουν μόνο στο α’ μέρος, και πάλι δίχως να δημιουργήσουν μεγάλες ευκαιρίες, η Τσεχία απέδειξε την υπεροχή της με γκολ του Γίρατσεκ, ύστερα από ασίστ του Μπάρος (72′). Ένα επικίνδυνο σουτ του Μπλαστσυκόφσκι στο τέλος ήταν το μόνο που μπόρεσαν να κάνουν οι Πολωνοί για να δώσουν κάποια ελπίδα περισσότερο στους Ρώσους παρά στους εαυτούς τους (Βρότσουαφ: Τσεχία-Πολωνία 1-ο).

Τι να πεις λοιπόν για τους Ρώσους, ομάδα που ακόμη και τώρα εξακολουθώ να πιστεύω ότι καταλεγόταν ανάμεσα στις τρεις καλύτερες αυτού του ευρωπαϊκού, από άποψη ποιότητας έμψυχου δυναμικού; Μάλλον ότι η υπόθεση προσωπικότητα και νοοτροπία μεγάλης ομάδας είναι καθοριστικής σημασίας για ένα εθνικό συγκρότημα. Εκτός από τον Τζαγκόγιεφ, που είναι Αλανός πολεμιστής, κανείς άλλος δεν ματώνει τη φανέλα. Που ήταν ο Αρσάβιν όταν τα πράγματα ζόριζαν; Η Ρωσία καταφέρνει να αποκλειστεί από μια ομάδα της οποίας της είχε πάρει τα σώβρακα, συντρίβοντάς την με 4-1, και από μια άλλη η οποία την νίκησε παίζοντας άμυνα χαρακωμάτων. Πώς να το κάνουμε, θέλει κάποιο ταλέντο για να το πετύχεις αυτό…

II. Και τα υπόλοιπα

Α. Η ανάλυση: Σε άρθρο του με τίτλο «Ελλάδα: τρεις λόγοι για τους οποίους μπορεί να πιστεύει στην πρόκριση«, ο Πατρίκ Υρμπινί του Φρανς Φουτμπώλ προσπαθεί να τεκμηριώσει την άποψή του ότι η Ελλάδα έχει ουσιαστικές πιθανότητες πρόκρισης στα προημιτελικά (τεύχος 12ης Ιουνίου, σελ. 32-33). Ένας προφήτης που δικαιώνεται, επομένως. Οι τρεις κατά Υρμπινί λόγοι είναι, συνοπτικά, οι εξής: (1) ο τρόπος παιχνιδιού της Ελλάδας, αν και κάπως αναχρονιστικός και οπωσδήποτε όχι θεαματικός, είναι μοναδικός και αποτελεσματικός, (2) το κουτσάρισμά της είναι επίσης αποτελεσματικό, (3) διαθέτει στις τάξεις της ποδοσφαιριστές όπως ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης.

Αφήνουμε στην άκρη τον δεύτερο (κυρίως) και τρίτο λόγο, που δεν είναι άσχετοι με το ότι το κείμενο γράφτηκε μετά το εναρκτήριο ματς της διοργάνωσης, για να εστιάσουμε την προσοχή μας στον πρώτο. Ποια χαρακτηριστικά διακρίνει ο συντάκτης του ΦΦ στο παιχνίδι της εθνικής; Άμυνα χαμηλά, στο δικό της μισό του γηπέδου (με αμυντικό χαφ που μετατρέπεται συχνά σε τρίτο κεντρικό αμυντικό), κάλυψη των ελεύθερων χώρων, μεγάλη συγκέντρωση παικτών γύρω από το επίκεντρο της φάσης, επιβολή αργού ρυθμού και προσπάθεια εκμετάλλευσης κάποιων αντεπιθέσεων. Όσον αφορά το τελευταίο, η εθνική Ελλάδας, μολονότι δεν διαθέτει ούτε την εκρηκτικότητα της Ρωσίας ούτε το παιχνίδι από τα άκρα της Πορτογαλίας, μπορεί να ολοκληρώσει με επιτυχία φάσεις αντεπίθεσης διότι στην κρίσιμη στιγμή αποφεύγει την περιττή ενέργεια (ντρίμπλα, μεταβίβαση, κούρσα). Γενικά, γνωρίζει να θέτει προβλήματα στον αντίπαλό της και, προσαρμοζόμενη, να αντιμετωπίζει επιτυχώς  αυτά που τις θέτει εκείνος. Τέλος, έχει αναγάγει σε επιστήμη την εξής ακολουθία: αναμονή, αναζήτηση της κατάλληλης στιγμής, πρόκληση του σφάλματος του αντιπάλου κι εκμετάλλευσή του. Très bien dit!

Το συγκινητικό χρονογράφημα: Είναι αυτό του Λωράν Καμπιστρόν, στο ίδιο τεύχος του Φρανς Φουτ (σελ. 16). Το παραθέτω:

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Για να βρεθούν αντιμέτωπες στη Βαρσοβία η Γαλλία κι η Ελλάδα, στο πλαίσιο αυτού του Ευρωπαϊκού, θα πρέπει η μεν πρώτη να τερματίσει επικεφαλής του ομίλου της και να περάσει στον προημιτελικό της, η δε δεύτερη να τερματίσει δεύτερη στον δικό της όμιλο και στη συνέχεια να αποκλείσει τον πρώτο του ομίλου του θανάτου (Γερμανία, Ολλανδία, Πορτογαλία, Δανία). Με άλλα λόγια υπάρχουν τόσες πιθανότητες να διεξαχθεί στη Βαρσοβία, την Πέμπτη 28 Ιουνίου, ένας τέτοιος αγώνας όσες και να συναντήσετε ένα νηφάλιο Πολωνό οπαδό σε κάποιο από τα στέκια του δύο ώρες μετά από ματς της εθνικής του. Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς να μη φανταστεί μια τέτοια αναμέτρηση. Εντός και εκτός του αγωνιστικού χώρου. Ας πάρουμε τον Φρανκ Ριμπερύ, το αστέρι των Μπλε, και τον Γιώργο Καραγκούνη, τον αρχηγό της εθνικής Ελλάδας. Ας φανταστούμε ότι το πρωί του ημιτελικού αποφασίζουν, με σκοπό την περισυλλογή και την αυτοσυγκέντρωση, να βρεθούν μπροστά στο άγαλμα του Νικόλαου Κοπέρνικου, το οποίο βρίσκεται κοντά στην είσοδο του Μεγάρου Στάσιτς της Εταιρίας Επιστημών, επιλογή στην οποία τους οδήγησε η απεριόριστη αγάπη τους για την αστρονομία. Οι δύο άντρες θα ανταλλάξουν απόψεις για τη θέση του ήλιου στο σύμπαν και, στη συνέχεια, θα εξετάσουν ένα από τα αγαπημένα θέματα των ποδοσφαιριστών στον επίγειο κόσμο: τα πριμ.

Ριμπερύ: Λοιπόν, Γιώργο, πόσα θα πάρετε εσείς για την πρόκριση στα ημιτελικά;

– Δεν έχω ιδέα. Ξέρεις, στην Ελλάδα υπάρχει κρίση. Οπότε, αγωνιζόμαστε κυρίως για να ξαναδώσουμε ελπίδα στον κόσμο κι από αγάπη για τη φανέλα.

– Για τι πράγμα;

– Για τη φανέλα, το εθνόσημο! Αυτό μας έκανε να κερδίσουμε το 2004. Κι εσείς; Φαντάζομαι ότι θα είχατε την αξιοπρέπεια να μη ζητήσετε τίποτε μετά από εκείνες τις ιστορίες στην Κνύσνα, έτσι δεν είναι; [αναφορά στο γνωστό περιστατικό στην Κνύσνα της Ν. Αφρικής, κατά τη διάρκεια του Μουντιάλ του 2010, όταν οι Γάλλοι διεθνείς αρνήθηκαν να βγουν από το πούλμαν για να προπονηθούν, σε «ένδειξη συμπαράστασης» προς τον αποπεμφθέντα Ανελκά]

– Έ… όχι, αλλά επειδή έχουμε καλό πρόεδρο, μας υποσχέθηκε 150.000 ευρώ για τον ημιτελικό και 320.000 αν κερδίσουμε στον τελικό. Έι, τι τρέχει, σου συμβαίνει κάτι; Δείχνεις έκπληκτος.

– Όχι, αλλά όταν σκέφτομαι όλους αυτούς τους ανθρώπους στην πατρίδα μου που δεν έχουν λεφτά για τα εισιτήρια του λεωφορείου, μου φαίνεται παράξενο να ακούω ότι άλλοι, στη χώρα σου, πληρώνονται μια περιουσία απλώς για να βγουν από το λεωφορείο.

– [Μακρά παύση]… Έ, τελικά, ξέρεις την απόσταση μεταξύ Κρόνου και Δία;

– Όχι. Αλλά πρέπει νάναι μεγάλη. Ιδίως άμα ταξιδεύεις με λεωφορείο

Και διαβάζοντας τις γραμμές αυτές, ένα μεσημέρι σε κάποια πόλη του Βορρά, ο Ρογήρος ένιωσε δάκρυα στα μάτια του. Κι αναρωτήθηκε αν θα έπρεπε να νιώθει ντροπή που ήταν τόσο αφελής ώστε να συγκινηθεί από το απλοϊκό χρονικό ενός Γάλλου αθλητικογράφου ή περήφανος που για μια στιγμή πέταξε τη στολή του μεθοδικού και ορθολογικού στρατιώτη της καθημερινότητας. Όσο για τη συνάντηση Ριμπερύ και Καραγκούνη, αυτή είναι πολύ πιο πιθανή απ’ ό,τι ήταν μέχρι χτες…

Advertisements

19 Responses to “Από τον σιλεσιανό θρήνο στον θρίαμβο στη Μαζοβία!”


  1. 1 drsiebenmal Ιουνίου 17, 2012 στο 06:54

    Άψογος! Ευχαριστούμε, Ρογήρε!

  2. 2 Παύλος Ιουνίου 17, 2012 στο 08:15

    Άψογος πραγματικά!
    Δεν έγραψες όμως και κάτι για το πέναλτυ και την άδικη κίτρινη του Κραγκούνη. Μπορούμε να βγάλουμε τους Γρμανούς χωρίς τον Γιώργο;

  3. 3 π2 Ιουνίου 17, 2012 στο 08:49

    Ωραιότατο, Ρογήρε. Αλλά θα συνεχίσω να κάνω τον γκρινιάρη του χωριού, συνεχίζοντας εν μέρει τα χτεσινά σχόλια στην αρμόδια πλέον ανάρτηση.

    – Για το πέναλτι. Να προσθέσω σ’ αυτά που είπε χτες ο Ρογήρος ότι κατά τη γνώμη μου δεν είναι πέναλτι όχι μόνο επειδή ψάχνει να βρει το πόδι του αμυντικού αλλά κυρίως επειδή ψάχνει να βρει το σχεδόν σταθερό πόδι του αμυντικού. Δεν πρόκειται για ένα τάκλιν στο οποίο ο επιθετικός πονηρά σκαλώνει το πόδι του στο πόδι του αμυντικού. Ο Καραγκούνης κατευθύνεται ολόκληρος σκοπίμως στο πόδι του αμυντικού. Και τα νεύρα μου δεν οφείλονται τόσο στην ίδια τη φάση, όσο στην αδιανόητη αντίδραση στη συνέχεια, με τα Θεούλη μου, τα σταυροκοπήματα και τις γκροτέσκες εκφράσεις. Για να το δούμε και σε συμβολικό επίπεδο, είχαμε πλάι στο θετικό στερεότυπο (Δαυίδ εναντίον Γολιάθ, against all odds, when the going gets tough κλπ.) και το αρνητικό στερεότυπο (θεατρινισμοί, μας αδικούν, για όλα φταίνε οι άλλοι κλπ.) με πρωταγωνιστή τον ίδιο άνθρωπο.

    – Για την εμφάνιση, νομίζω πως υπάρχει μια σαφής διαφορά ανάμεσα στο πρώτο και στο δεύτερο ημίχρονο, διαφορά που οφείλεται κυρίως στην αλλαγή ψυχολογίας, στην οποία σωστά δίνεις μεγάλη έμφαση. Στο πρώτο ημίχρονο δεν ήταν αποτελεσματική η ανασταλτική λειτουργία. Όχι μόνο έκανε ένα κάρο ευκαιρίες η Ρωσία, αλλά κυρίως, και ενώ παίζαμε με 10,5 παίκτες πολύ πίσω από το κέντρο (ακόμη και ο Γκέκας γυρνούσε να βοηθήσει), οι Ρώσοι είχαν στη διάθεσή τους αεροδιαδρόμους για να αναπτυχθούν όπως ήθελαν. Και αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος που είμαι τόσο επιθετικός προς το δίδυμο Κατσουράνη – Καραγκούνη. Δεν νοείται να παίζεις με οκτώ παίκτες στο ένα τρίτο του γηπέδου (οι επτά της άμυνας και του κέντρου και ο Σαλπιγγίδης που θυσιάστηκε σε ρόλο δεύτερου δεξιού μπακ για να επιτηρεί τις επελάσεις του Ζιρκόφ) και να έχουν τόσους χώρους οι αντίπαλοι. Τα χιλιόμετρα του Καραγκούνη, στα οποία έγινε μνεία σε προηγούμενη ανάρτηση, δεν αρκούν όταν πρόκειται για χαλαρό τρεξιματάκι. Με Κατσουράνη και Καραγκούνη στο κέντρο δεν μπορείς να κλείσεις τους χώρους στις ταχύτητες στις οποίες παίζεται πλέον το ποδόσφαιρο υψηλού επιπέδου. Στο δεύτερο ημίχρονο, πράγματι κλείσαμε πολύ αποτελεσματικά τους χώρους

    – Άλλα ατομικά σχόλια: Ο Σαμαράς πράγματι ήταν πολύ χρήσιμος χτες. Κράτησε αποτελεσματικά την μπάλα και κέρδισε πολύτιμα λεπτά (χωρίς να βουτάει παρότι του έγιναν κάμποσα φάουλ που δεν δόθηκαν -ναι, ξέρω, είμαι εμπαθής με τον Καραγκούνη, το ομολογώ :P). Από την άλλη, το γεγονός ότι οι Ρώσοι αναπτύσσονταν κυρίως από δεξιά, δείχνει ότι η κριτική προς τον Χολέμπας που κάναμε όλοι δεν ήταν απολύτως ορθή. Με τον Σαμαρά να μη βοηθάει τόσο στο μαρκάρισμα της πλευράς του, και ο Τζαβέλας είχε πολλά προβλήματα. Ειδική μνεία όμως αξίζει στο κεντρικό αμυντικό δίδυμο, το νεότερο σε όλο το Euro (20 και 24 ετών). Είχα πει και πριν από την έναρξη του τουρνουά ότι η ομάδα αυτή διαθέτει ποιότητα κυρίως στο κέντρο της άμυνας. Οι τρεις Παπα- (Κούλης, Αβραάμ, Σωκράτης) παίζουν άνετα στην άμυνα οποιασδήποτε εθνικής σ’ αυτό το τουρνουά. Ο μικρότερος ειδικά ήταν μάλλον ο κύριος συντελεστής του μηδέν παθητικού στο πρώτο ημίχρονο.

    – Ο κακός του χωριού θα χαλάσει, φοβάμαι, και τις εντυπώσεις από τον διάλογο Ριμπερύ – Καραγκούνη του Γάλλου δημοσιογράφου. Ο Ιβάν Σαββίδης, Ελληνορώσος βουλευτής, επιχειρηματίας με περίεργες διασυνδέσεις και εμπλοκή και στην ελληνική πολιτική σκηνή, επίδοξος αγοραστής του ΠΑΟΚ και άλλα τινά, είχε τάξει ένα εκατομμύριο ευρώ πριμ σε Ελλάδα και Ρωσία εάν έφταναν στον τελικό. Με δεδομένο ότι στον χτεσινό αγώνα μια από τις δύο ομάδες θα αποκλειόταν, μετέτρεψε το πριμ σε ισόποσο πριμ προς την Ελλάδα, αν απέκλειε τη Ρωσία.

    – Το τι έχουμε να διαβάσουμε αν όντως αντιμετωπίσουμε τη Γερμανία δεν περιγράφεται. Σε καθαρά ποδοσφαιρικό επίπεδο, το κακό για μας είναι πως η Γερμανία παραδοσιακά δεν τα παρατάει ποτέ και δεν πτοείται από χτυπήματα στην ψυχολογία, όπως οι πολύ λίγοι σ’ αυτόν τον τομέα Ρώσοι. Θα χρειαστεί λοιπόν ένας συνδυασμός υπέρβασης εαυτών, τύχης αλλά και συνεχούς επαγρύπνησης για να τα καταφέρουμε. Είδατε; έπεσα κι εγώ θύμα των εθνικών συμβολισμών…

  4. 4 redkangaroo Ιουνίου 17, 2012 στο 10:05

    «Όχι, παίξαμε γιατί μας εμπνέει η ιστορία της χώρας που γέννησε την δημοκρατία και όλες τις υπόλοιπες μεγάλες αξίες που σήμερα απολαμβάνει όλος ο κόσμος. Για αυτό παίξαμε και είναι ώρα όλοι σας να δείξετε σεβασμό…» Φερνάντο Σάντος respect

  5. 6 rogerios Ιουνίου 17, 2012 στο 15:28

    @ drsiebenmal: Εγώ ευχαριστώ για τα καλά λόγια και, κυρίως, για την ευκαιρία να ανταλλάσσουμε απόψεις! [παρεμπ., το «τεχνικό» πρόβλημα για το οποίο σε απασχόλησα χτες εξαφανίστηκε με τον ίδιο ξαφνικό τρόπο που είχε εμφανιστεί. Εικάζω ότι οφειλόταν σε ασυμβατότητα μεταξύ αυτόματων αναβαθμίσεων προγραμμάτων].

    @ Παύλος: Ευχαριστώ πολύ και καλώς σε ξαναβρίσκω στα ποδοσφαιρικά λημέρια! Για το πέναλτυ και την κίτρινη Καραγκούνη είχα τοποθετηθεί χτες μετά το ματς, στο πλαίσιο ανταλλαγής σχολίων με τον π2. Όλα αυτά κάτω από το προηγούμενο ποστ. Δες και το παρακάτω σχόλιό μου.

    @ π2: Μερσί, αγαπητέ. Ως προς την ανάλυση, συμφωνούμε στα περισσότερα. Για το πριμ Ιβάν Σαββίδη δεν είχα ιδέα (αν όμως είχε τόσα λεφτά για «σκότωμα» δεν τάχωνε κατευθείαν στον ΠΑΟΚ να πάρει πρωτάθλημα του χρόνου; 🙂 ). Κατά τα λοιπά, προφανώς και δεν είναι άγιοι σε θέματα πριμ ούτε οι διεθνείς μας. Είπαμε, ο διάλογος του χρονογραφήματος του Καμπιστρόν δεν σκοπεί να αποδώσει 100% κάποια ειδησεογραφική πραγματικότητα.

    @ Ερυθρό Καγκουρώ: Μερσί για το λάικ! [ωραία ελληνικά γράφω εσχάτως 😉 ] Εντάξει, οι δηλώσεις Σάντος έχουν μια κάποια υπερβολή (που νιώθεται, βεβαίως]

    @ Αμπραβανέλ: Ευχαριστώ πολύ! Καλώς όρισες και στο ποδοσφαιρικό ιστολόγιο!

  6. 7 rogerios Ιουνίου 17, 2012 στο 15:34

    Σχετικά με το πέναλτυ (;) και την κίτρινη του Καραγκούνη,παραθέτω χάριν πληρότητας το σχόλιο που είχα γράψει αμέσως μετά τον αγώνα και κάτω από την προηγούμενη ανάρτηση, απαντώντας στον π2, ο οποίος είχε χαρακτηρίσει τον Καραγκούνη «χειρότερο του γηπέδου»:

    «Αγαπητέ π2, θα διαφωνήσουμε εν μέρει. Όταν βάζεις αυτό το γκολ που κρίνει τον αγώνα και χαρίζει πρόκριση δεν μπορείς να χαρακτηρισθείς χειρότερος του γηπέδου, ακόμη κι αν δεν έχεις ξανακουμπήσει τη μπάλα.

    Για το πέναλτυ: κλασσικός Καραγκούνης που ψάχνει να τον βρει το πόδι του αντιπάλου. Χαζό γιατί 1. όπως είναι η φάση μάλλον μπορεί να ντριμπλάρει τον αντίπαλό του, 2. ρισκάρει την κίτρινη που τελικά του στερεί τη συμμετοχή από τον προημιτελικό. Τούτων ειπωθέντων, και τα γαλλικά ΜΜΕ μιλάνε για δύσκολη φάση».

    Με το σημερινό σχόλιό του, ο π2 θέτει το ζήτημα σε βάση με την οποία δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω καταρχήν.

    Όσον αφορά το ερώτημα του Παύλου, για το αν μπορούμε να βγάλουμε τους Γερμανούς χωρίς τον Καραγκούνη, η απάντησή μου είναι ότι δεν το ξέρω. Το βέβαιο είναι ότι ο αρχηγός θα μας λείψει πολύ. Αλλά ας περιμένουμε να δούμε αν ο αντίπαλος θα είναι τελικά όντως η Γερμανία, όπως επιτάσσει η λογική. Αν είναι, προσυπογράφω τις παρατηρήσεις που μόλις κατέθεσε ο π2.

  7. 8 Elias Ιουνίου 17, 2012 στο 17:06

    Από το μυθιστόρημα Fodboldenglen (“Football Angels”), 1979, του δανού συγγραφέα Hans Jørgen Nielsen (δική μου μετάφραση μέσω αγγλικών):

    Κερδίζουμε ένα έμμεσο προς τα δεξιά της εστίας και πάω να το χτυπήσω διώχνοντας τους άλλους, με τη χαρακτηριστική χειρονομία ότι εγώ και μόνο εγώ ξέρω τι πρέπει να γίνει. Οι αντίπαλοι κάνουν τείχος ώστε να μη σουτάρω για γκολ, όπως ήταν η αρχική μου σκέψη, όμως ξαφνικά βλέπω τον Φράνκε να στέκεται δίπλα τους, σαν προέκταση του τείχους. Όλα αυτά καθώς τρέχω προς την μπάλα με όλα τα βλέμματα στραμμένα πάνω μου, κι επιταχύνω σαν να ετοιμάζομαι να σουτάρω για γκολ. Αντί γι’ αυτό όμως, την κλωτσάω σκαφτά κι αυτή περνάει ψηλοκρεμαστά πάνω από το τείχος ώστε να πέσει λίγα μόνο εκατοστά πίσω του. Την ίδια στιγμή, ο Φράνκε έχει στραφεί κι έχει ήδη τρέξει στο σημείο που θα ακουμπήσει η μπάλα το έδαφος – ποτέ δεν το ακουμπάει όμως, γιατί αυτός τη βρίσκει στον αέρα με το δεξί και τη σπρώχνει γλυκά στα δίχτυα με το αριστερό. Χρειάζεται να σηκώσει ο Φράνκε τα χέρια του ψηλά για να καταλάβουν όλοι ότι μπήκε γκολ.

    Κάνουμε διάφορα τέτοια στην προπόνηση συνεχώς. Ίσως και να ‘χαμε ξαναπαίξει κάτι παρόμοιο ο Φράνκε κι εγώ, όχι όμως αυτό το συγκεκριμένο τρικ, δεν αλλάξαμε κουβέντα πριν εκτελέσω το έμμεσο, ούτε καν μια ματιά, όλα έγιναν εντελώς φυσικά καθώς έτρεχα προς την μπάλα, αυτός ξαφνικά να βρίσκεται εκεί, εγώ να του τη στρώνω έτσι όπως πρέπει, χωρίς καν να το σκεφτώ. Μια κοινή γνώση των κορμιών και των ματιών, έτοιμη να γίνει πραγματικότητα, χωρίς να μπορεί να μπει σε λέξεις. Μια γνώση που δε χωράει σε προτάσεις οι οποίες περιέχουν υποκείμενο κι αντικείμενο.

    Στέκομαι εκεί λοιπόν, πρώτα αποσβολωμένος, κατόπιν έντονα χαρούμενος, ξέροντας ότι αυτή τη στιγμή του φωτεινού μαγιάτικου βραδιού, με τους συμπαίκτες μου ένα κουβάρι γύρω από τον Φράνκε, θα τη θυμάμαι για πάντα. Το φοβερό είναι ότι το γκολ μπήκε μ’ έναν τόσο μπλαζέ τρόπο. Αυτό είναι που κάνει εντύπωση και σ’ εμένα και στον Φράνκε, καθώς βγαίνει από το ανθρώπινο κουβάρι και με πλησιάζει αργά. Ανταλλάσσουμε μια ματιά και μου δίνει ένα φιλικό χτύπημα στο μπράτσο, σαν απόδειξη είσπραξης

  8. 11 S G Ιουνίου 18, 2012 στο 15:09

    Θαυμασιο κειμενο και εξτρα κυδος για την σωστη αποδοση του Wrocław (αν και θα ελεγα β στο τελος, αλλα Οκ, δεν θα τα χαλασουμε κει 🙂 )

  9. 12 rogerios Ιουνίου 18, 2012 στο 15:59

    Αντρέα και SG, σας ευχαριστώ ιδιαιτέρως!

    [και όχι, δεν λέει να τα χαλάσουμε για τη βέλτιστη απόδοση του Μπρεσλάου :)]

  10. 13 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 21, 2012 στο 12:14

    Τι έγινε ρε παιδιά; Γιατί τέτοια μούγκα στην ποδοσφαιρική στρούγκα; 🙂

    Άντε, ας κάνω κάποιες προβλέψεις (just for the fun of it!)
    Η Πορτογαλία σήμερα περνάει τρένο.
    Σκουάντρα Αντζούρα και Θρη Λάιονς στην παράτα 50-50.
    Γαλλία-Ιθπανία στα μπενάλτια (φαβορί οι Θπανιόλοι. Αυτός ο Λιογίς δεν μπορεί ούτε μπέναλτυ του Σολωμού του ΑΠΟΕΛ να πιάσει ,όχι τώρα των άλλων..)
    Εμάς, θα μας φτάσει η κανονική διάρκεια για να κολλήσουμε τις sticky bombs στα Παντσεράκια.. :mrgreen:

    • 14 rogerios Ιουνίου 21, 2012 στο 14:12

      Αγαπητέ Νεοκίδιε, να ευχηθώ κι από δω πάντα ατσαλένιος! Έ, η μούγκα τώρα, τι να σου πω, κάτι οι δουλειές κι οι υποχρεώσεις που δεν με άφησαν να γράψω το κομμάτι απολογισμού της φάσης των ομίλων, κάτι η ολιγοήμερη απουσία βασικών σχολιαστών :), τι να γίνει…

      Για τις προβλέψεις σου: 1. για το δικό μας ματς, η καρδιά δεν με αφήνει να πω ότι λογικά τα διαπολιτισμικά πάντσερ τόχουν… 2. όχι μόνο οι Πορτογάλοι, αλλά κι οι Ιταλοί περνάνε τρένο (σόρρυ), 3. δεν βλέπω τους Γάλλους φίλους μου να μπορούν να κοντράρουν τους Σπανιόλους μέχρι παρατάσεως και λοιπών διαδικασιών. Για να δούμε και στην πράξη, όμως!

  11. 15 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 22, 2012 στο 17:17

    καλησπέρα,
    δυστυχώς και εγώ είχαμε μπλέξει με επείγουσες προτεραιότητες και αν και είχα προβλέψει να ολοκληρώσω τις υποχρεώσεις μου ώστε να μπορέσω να ασχοληθώ με το σημαντικό που είναι το πανευρωπαϊκό, έμπλεξα με διάφορους που ήθελαν να βάζουν αποκλεισμούς και αναγκάστηκα να επαναφέρω 2, 3 φορές το εμπνεβσμένο σχέδιό μου μέχρι να εγκριθεί.

    Δεν ήταν και τίποτα σπουδαίο, κάποιοι ..συνάδελφοι με παρεκάλεσαν να τους ετοιμάσω μια ομάδα έργου (σχήμα το έλεγαν) για μια δουλειά.

    Εγώ εγκαίρως τους το έδωσα έτοιμο, αλλά μετά άρχισαν τα δε μου αρέσει αυτός εκεί, δεν δέχομαι τον άλλονε και βάζω βέτο, άντε μη χαλάσω τη δουλειά και μου βγάλανε την Παναγία.
    Ειδικά ένας κος Φώτης λύσσαξε για να μην μπουν κάποιοι και σαν να μην μούφτανε αυτός, είχα και κάτι φίλους του Βαγγέλη που θέλανε να μπούνε και δεν τους έβαζα (λες και έφταιγα εγώ που δεν τους πρότεινε ο Βαγγέλης, γιατί τους ήθελε εκτός για να φτιάξουν χαρακτήρα, μετά από κάτι κόλπα ποθυ του κάνανε τελευταία ).

    Τέλος πάντων, τους έφτιαξα ένα σχήμα όπως το θέλανε, σαν τα μούτρα τους έγινε αλλά τι με νοιάζει εμένα και τελικά το αποδεχθήκανε και για νάμαστε και σίγουροι ότι δεν ξαναρχίσουν τα ίδια, τους έβαλα και ορκίσθηκαν κιόλας.
    Τώρα λέει δεν τους αρέσει γιατί δεν έχουν γυναίκες στο σχήμα και φοβούνται μην τους πουν κψμ και κάτι άλλα που δεν μπορώ να αναφέρω.
    Εγώ δεν ξαναασχολούμαι μαζί τους.
    Μπααα!!

    Σχετικά με τα δικά μας που έχουν και μια αξία, ήθελα να αναφέρω , αλλά δεν πρόκαμα, ότι μούχαν κάνει πολύ κακή εντύπωση τα σφυρίγματα αποδοκιμασίας των Ουκρανών στους διεθνείς τους στο ματς με τη Γαλλία (μετά το 2-0 και μέχρι να λήξει).
    Εντάξει οι Ιρλανδοί φίλαθλοι ήταν πραγματικοί κύριοι, δεν έχει κανείς απαίτηση να είναι όλοι έτσι, αλλά οι Ουκρανοί έδειξαν έναν μικρομεγαλισμό που δεν τον περίμενα.

    Επισης, αυτοί οι Σουηδοί πολύ αγγλικό ποδόσφαιρο έπαιξαν με τους Άγγλους, οπότε λογικά υπερίσχυσε ο αυθεντικός, αλλά δεν τους φταίει κανένας.
    Λογικά με την Ιταλία δεν έχει τέτοια, οπότε ελπίζω ότι θα μπορέσουμε να απολαύσουμε, χωρίς περιττές παραφωνίες, ποιοτικό ποδόσφαιρο από τα ημιτελικά και ..τούδε 🙂

    Θα σύστηνα επίσης στον Ντελ Μπόσκε στο ματς με τους Γάλλους να περιορισθεί σε μια νίκη με 2-0, φρονώ ότι το αποτέλεσμα μπορεί να ..κλειδώσει από το πρώτο ημίχρονο, ώστε να ξεδιπλώσει τις αρετές στον ημιτελικό και στον τελικό, μην την πάθουμε όπως με τη Τσελσι.
    Αν δει ότι αυτό είναι δύσκολο και η αρμάδα δεν συγκρατείται, ας κατεβάσει σχήμα με ..κρυφό σέντερ φορ τον Φάμπεργκας και ας κρατήσει τον Λιορέντε και τους λοιπούς για τα επόμενα.
    Φρονώ ότι έτσι μπορεί το σκορ να μείνει σε λογικά επίπεδα 🙂

    Σχετικά με τους δικούς μας και τους Γερμανούς, δεν ξέρετε πόσο θα ήθελα να υπάρχει στην ελληνική μεριά ένας Ομπράντοβιτς να ρίξει ένα πραγματικό χ@@@μο σε όλους αυτούς που κάνουν παιχνίδι με τα ..εθνοπολιτικά.
    Και είναι άδικο και για την ομάδα και για το παιχνίδι και για τα ..πολιτικά στο τέλος.
    Σχετικά με τις προβλέψεις μου , το φοβάμαι το ματς και νομίζω ότι θα την πατήσει αυτός που θα τσιμπήσει περισσότερο στην ..περιρρέουσα ατμόσφαιρα.
    Αν οι δικοί μας πάνε να ..τσακίσουν τα ..πάντσερ (αν είναι δυνατόν), μπορεί να την πάθουν σαν τον Ολυμπιακό που πήγε να κερδίσει τα δεύτερα της Γιουβέντους στο Ντέλε Άλπι κάποτες και αν οι Γερμανοί θελήσουν να δώσουν ένα ..ηχηρό μάθημα, μπορεί να την πάθουν σαν τους Πορτογάλους στον τελικό του 2004

    • 16 rogerios Ιουνίου 23, 2012 στο 00:16

      Πολύ ωραίο το εμπνευσμένο σχέδιό σου! 😉 Μη σε απογοητεύουν τα μικροπροβληματάκια. 🙂

      Για τα ποδοσφαιρικά, συμφωνούμε 100 %. Έ, οι Σουηδοί έτσι παίζουν όταν δεν έχουν στη σύνθεσή τους αρκετούς σπουδαίους παίχτες – κι αυτή η Σουηδία εκτός του ψιλοπαράφρονα Ιμπραΐμοβιτς και του Σέλλστρεμ δεν… (άσε που οι περισσότεροι παίζουν έτσι κι αλλιώς στο νησί).

      Ως γνωστό αντιβρετανός, περιμένω με χαρά τους Ατζούρι να κάνουν τη δουλειά τους και να δούμε μπάλα στα ημιτελικά. Στους Γάλλους δυσκολεύομαι να δώσω την παραμικρή τύχη κόντρα στους Ισπανούς.

      Όσο για το δικό μας, γράφω τις γραμμές αυτές κατόπιν εορτής κι αποκλεισμού. Να τα πω με ποστάκι αύριο καλύτερα; 😉

  12. 17 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 23, 2012 στο 12:40

    Αναμένοντας το post (αύριο το βράδυ θα το δω όμως), να πω απλώς ότι είμαι ευχαριστημένος από τη συμπεριφορά των διεθνών μας.

    Εντάξει η διαφορά ήταν μεγάλη και για αυτό δεν μπορούσαν να αλλάξουν ούτε 2 μπαλιές ξεάγχωτα.

    Με το που έπαιρναν την μπάλα ή έπρεπε να κάνουν κάτι μαγικό αμέσως ή τους την ξανάπαιρναν ..πάραυτα.

    Φυσικά τα μαγικά δεν γίνονται με άγχος και άμεσα, οπότε και μόνο που έκατσε κανά δυο φορές και μπήκαν 2 γκολ, μια χαρά ήταν.

    Ενώ όμως χάρηκα που είδα τους δικούς μας μετά το 3-1 να αποδέχονται τη διαφορά και να το δείχνουν πχ έδιναν το χέρι όταν έκαναν φάουλ σαν να έλεγαν στον αντίπαλο, ok πρέπει να το κάνω, αλλά συνάδελφοι είμαστε, οι περισσότεροι Γερμανοί εμφάνιζαν μια τάση να μην ανταποκρίνονται, υπό την έννοια να φαίνεται μειωτικό.
    Μπορεί έτσι να μου φάνηκε, αλλά πλην εξαιρέσεων το ίδιο έγινε και με τη λήξη.
    Φοβούμαι ότι τόφαγαν το παραμύθι με τα ..ευρύτερα.

    ΥΓ Παρεμπιπτόντως αυτός ο Νάβας με τους Γερμανούς θα είναι πολύ χρήσιμος 🙂

    • 18 redkangaroo Ιουνίου 23, 2012 στο 13:01

      όντως την υπεροψία (και καχυποψία και όλα τα εις -ψία που λέει κι ο Ζήκος) την έπιασα κι εγώ… στο τέλος δεν είδα ούτε μια χειραψία μεταξύ των μπλέ και των άσπρων…
      για τα αγωνιστικά θα επανέλθουμε μόλις ετοιμαστεί ο οικοδεσπότης

  13. 19 rogerios Ιουνίου 23, 2012 στο 13:21

    Εντάξει, εγώ είδα κάποιες χειραψίες μεταξύ αντιπάλων, αλλά έχετε δίκιο, υπήρχε μια στάση σχετικής υπεροψίας. Τέσπα. κι εγώ ικανοποιημένος είμαι από τους διεθνείς μας και την πορεία τους (αλλά και τη στάση τους στο χτεσινό ματς). Να δούμε τώρα αν τα βλαστάρια μου θα με αφήσουν να γράψω το ποστ εγκαίρως. 🙂 🙂 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουνίου 2012
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Ιον. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Στατιστικά

  • 48,433 hits

Αρέσει σε %d bloggers: