Και τώρα Ευρωπαϊκό;

Πέρασε σχεδόν χρόνος από την τελευταία ανάρτηση και ομολογώ ότι σε καμία στιγμή αυτού του μεγάλου χρονικού διαστήματος δεν είχα ιδιαίτερη διάθεση να γράψω για ποδόσφαιρο. Θα φταίει μάλλον η ανησυχητική, αν όχι νοσηρή, ατμόσφαιρα: πολιτική και οικονομική κρίση στην Ελλάδα, κρίση χρέους σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Νότο, κρίση στην ευρωζώνη, κρίση στην ΕΕ… Με ποδόσφαιρο να ασχολούμαστε τώρα και μάλιστα με ελληνικό; Που υποβαθμίζεται με ταχύτητα διαστημόπλοιου, ενώ ήταν ήδη χαμηλά;

Ι.   Τα περασμένα

Αν μετανιώνω για κάτι είναι που δεν έγραψα τίποτε για το τελευταίο Κόπα Αμέρικα. Για τη σταθερότητα σε υψηλό επίπεδο της Ουρουγουάης που κατέκτησε το τρόπαιο επικυρώνοντας τον άτυπο τίτλο της καλύτερης λατινοαμερικάνικης ομάδας της τελευταίας τριετίας. Για το αξιόμαχο της Παραγουάης. Και για την εντυπωσιακή άνοδο της Βενεζουέλας που από σάκος του μποξ για τους ισχυρούς της περιφέρειας έφτασε να είναι μια από τις καλύτερες ομάδες της Νότιας Αμερικής.

Για την Ελλάδα λίγα πράγματα αρκούν. Η ευκαιρία εξυγίανσης που παρείχε η αποκάλυψη του σκανδάλου των στημένων αγώνων και της Παράγκας ΙΙ χάθηκε. Την πλήρωσαν μόνον ο Ολυμπιακός Βόλου, η Καβάλα κι η Ηλιούπολη, καθώς κι οι μεγαλοπαράγοντές τους (αφήστε που οι δυο πρώτες ομάδες πρόκειται συντόμως να αποκατασταθούν). Τίποτε ουσιαστικά δεν άλλαξε στο παρασκήνιο. Όσο για το προσκήνιο, η βαθιά οικονομική κρίση επέτεινε τα χρόνια προβλήματα σχεδόν όλων των ομάδων. Ο Ολυμπιακός κέρδισε το νταμπλ, αλλά με δυσκολίες και χωρίς κάτι το εντυπωσιακό. Και για να προκαλέσω τους ολυμπιακούς φίλους μου θα πω (με μεγάλη δόση υπερβολής) ότι το πρωτάθλημα κρίθηκε σχεδόν στα χαρτιά. Ο Παναθηναϊκός άντεξε όσο του επέτρεπαν το αριθμητικά περιορισμένο υλικό του, η ένδεια κι η διοικητική ανυπαρξία. Όταν τραυματίστηκε ο Λέτο, όταν ο Ολυμπιακός φοβήθηκε ότι μπορεί να χάσει το πρωτάθλημα (τότε που δεν είδε το πέναλτυ στην Ξάνθη ο «Πάμε παιχταρά μου») και φούλαρε εντός κι εκτός αγωνιστικών χώρων, όταν ξαναεμφανίστηκαν στο προσκήνιο οι αμέτοχοι «σωτήρες», τότε η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν ισχυρίζομαι ότι ο Ολυμπιακός «έκλεψε» το πρωτάθλημά του. Αλλά να, έτσι για να πικάρουμε τους φίλους μας, μπορούμε κι εμείς οι πράσινοι να πούμε ότι αυτό ήταν «πρωτάθλημα Δούρου, Βγενόπουλου και κάφρων ΟΑΚΑ». Κι ακόμη μπορούμε να πούμε την αλήθεια: ότι, δηλαδή, ο Ολυμπιακός του Μπαλβέρδε είναι μια μέτρια ομάδα. Πόσο μέτρια; Όσο χρειάζεται για να τον αποκλείσει μια εντελώς άπειρη από ευρωπαϊκές διοργανώσεις ουκρανική ομάδα με μάλλον μισθοφορική σύνθεση. Μέτριος, όπως φυσικά κι ο αιώνιος αντίπαλός του που κατάφερε μέσα στον ίδιο μήνα του καλοκαιριού να αποκλειστεί από δύο ευρωπαϊκά κύπελλα, για δεύτερη φορά στην ιστορία του. Αλλά καλύτερα ας σταματήσουμε εδώ (ξεχνώντας π.χ. την περσινή και φετική οπερέττα των αδειοδοτήσεων…).

ΙΙ. Το Ευρωπαϊκό

Μπήκε Ιούνιος και το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου βρίσκεται προ των πυλών. Πρέπει να ομολογήσω ότι είναι η πρώτη φορά που μια μεγάλη ποδοσφαιρική διοργάνωση μου προκαλεί τόσο μικρό ενθουσιασμό. Βέβαια, από τη φύση τους τα ευρωπαϊκά μας έκαναν να ονερευόμαστε λιγότερο από τα παγκόσμια κύπελλα. Ομάδες γνωστές, κανένας εξωτισμός. Φέτος, όμως, τα πράγματα μοιάζουν ακόμη πιο αδιάφορα. Από τη μία λες «Γιούρο» και αναρωτιέσαι χωρίς να το θες αν θα έχεις ευρώ στην τσέπη σου. Από την άλλη, τα φαβορί φαντάζουν ψιλοαδιάφορα, ντεφορμέ και πεσμένα, οι μεγαλομεσαίοι ψάχνονται, έκπληξη να μας κάνει να παθιαστούμε δεν φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα. Και, τέλος, αναρωτιέσαι πώς στο καλό θα μπορούσε να ενθουσιάσει η εθνική μας και κινδυνεύεις να απελπιστείς.

Η διοργάνωση

Φέτος είναι η τρίτη φορά που δοκιμάζεται στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα το μοντέλο της συνδιοργάνωσης (μετά την Ολλανδία και το Βέλγιο το 2000 και τις Αυστρία-Ελβετία το 2008). Πιθανώς δεν είναι και ό,τι καλύτερο, αλλά (ιδίως σε συνθήκες γενικευμένης οικονομικής κρίσης) δίνει την ευκαιρία διοργάνωσης ενός μεγάλου ποδοσφαιρικού τουρνουά σε χώρες που μόνες τους δεν θα μπορούσαν να το διοργανώσουν ποτέ. Αυτή τη φορά το Γιούρο πάει ανατολικά: η Πολωνία και η Ουκρανία είναι ό,τι εξωτικότερο θα μπορούσε να μας προσφερθεί σε επίπεδο διοργάνωσης (αν υποθέσουμε ότι το μέλος της Ουέφα που λέγεται… Καζακστάν δεν έχει και πολλές πιθανότητες να πάρει τέτοια διοργάνωση). Άλλωστε, μέχρι τώρα ο «εξωτισμός» ως προς τον διοργανωτή έφτανε μέχρι… το Βελιγράδι (το ’76) ή τη Σουηδία (το ’92). Για να ευλογήσουμε τα γένεια μας, θα τονίσουμε ότι ο «κανονικός» Ρογήρος σας προετοίμασε με την πολωνο-ουκρανικού ενδιαφέροντος τελευταία ανάρτησή του. Και θα θυμίσουμε ότι τα γεγονότα εκείνα είχαν τη σημασία τους στη διαμόρφωση νοοτροπιών που επιβιώνουν ακόμη και σήμερα. Αρκετά, όμως, με τα εξωαγωνιστικά (κι άλλη ώρα, άμα το θέλετε, συζητούμε και για μερικά πολιτικά ζητηματάκια, όπως οι – μάλλον μουσαντένιες – απειλές των Δυτικών για μποϊκοτάζ λόγω της συνεχιζόμενης φυλάκισης της Τιμασένκα).

Όμιλος Α΄(Βαρσοβία και Βρότσουαφ): Όπου και η Εθνική μας, η οποία μάλιστα ανοίγει και τη διοργάνωση στη Βαρσοβία αντιμετωπίζοντας την οικοδέσποινα Πολωνία. Πέρα από το ότι είμαστε Έλληνες κ.λπ., δεν βλέπω κανένα σοβαρό λόγο αισιοδοξίας. Η αποστολή της εθνικής καταρτίστηκε με τα γνωστά υπερσυντηρητικά κριτήρια του Σάντος (αυτούς ξέρω κι αυτούς εμπιστεύομαι όσο παίζουν μπάλα). Έτσι καταλήξαμε με τρεις τερματοφύλακες που όλοι μαζί έχουν παίξει το 2012 ματς που μετριούνται στα δάχτυλα. Το να καλέσει τον Καρνέζη θα πρέπει να φάνηκε στον Σάντος σαν επαναστατική κίνηση που θα προκαλούσε πανικό στις χρηματαγορές. Κατά τα λοιπά, οι παλιοσειρές (Κατσουράνης και Καραγκούνης) θα κληθούν να σηκώσουν το βάρος (λίγο πριν τη σύνταξη) κι εμείς θα περιμένουμε το κάτι παραπάνω από τον Νίνη (αν αποκτήσει τη σταθερότητα που δεν είχε ποτέ), τον Σαμαρά (αν θυμηθεί ότι ήξερε κάποια μπάλα πριν περάσει τη Μάγχη) ή τον τρελο-Μήτρογλου (πώς άραγε;), άντε και τον φιλότιμο Σαλπιγγίδη. Το (μόνο) θετικό είναι ότι ο όμιλός μας είναι βατός, τουλάχιστον στα χαρτιά. Μόνο που η μία από τις ομάδες του χεριού μας είναι η διοργανώτρια, οπότε το πλεονέκτημα μπορεί και να πάει περίπατο.

Η οικοδέσποινα, λοιπόν, διασχίζει εδώ και πολλά χρόνια την ποδοσφαιρική έρημό της. Πάνε τριάντα χρόνια που δεν έχει παρουσιάσει κάτι το αληθινά σπουδαίο. Το υλικό της είναι μέτριο. Ο υποτίθεται πιο ταλαντούχος παίχτης της, ο Σουαβόμιρ Πέσκο θα δει το ευρωπαϊκό από την τηλεόραση (αν το δει), μια και, διακρινόμενος στο πιοτό και τους καυγάδες σε μπαρ και ταξί, βρέθηκε εκτός αποστολής λόγω επανειλημμένων πειθαρχικών παραπτωμάτων. Μπορεί η δύναμη της έδρας να σηκώσει μια μέτρια ομάδα; Μπορεί, ειδικά όταν αυτή είναι κάπως καλύτερη π.χ.από τη θλιβερή Αυστρία του 2008 κι όταν ο προπονητής της, ο Φραντσίσεκ Σμούντα, δεν είναι και ο πρώτος τυχών.

Μετά την εντυπωσιακή ομάδα που ήπιε το πικρό ποτήρι του αποκλεισμού με άδοξο τρόπο το 2004, η Τσεχία κάνει σταθερά βήματα προς τη μετριότητα. Αστέρια που σταμάτησαν, ταλέντα που δεν επιβεβαίωσαν τις προσδοκίες. Δύσκολο να κάνει ξαφνικά την όποια υπέρβαση.

Η Ρωσία, τέλος, είναι το απόλυτο φαβορί του ομίλου. Ενδιαφέρον έμψυχο δυναμικό, επαρκής προπονητής, οικονομική δύναμη σε επίπεδο συλλόγων και καλή φόρμα (ρωτήστε τους Ιταλούς που εισέπραξαν μια ωραία τριάρα σε πρόσφατο φιλικό). Μένουν δύο ερωτηματικά, σχετικά με τις χρόνιες αδυναμίες του ρωσικού ποδοσφαίρου σε επίπεδο εθνικής: την αστάθεια στην απόδοση και, πάνω απ’ όλα, την έλλειψη προσωπικότητας και ψυχολογίας μεγάλης ομάδας. Κάποτε όλα αυτά αλλάζουν. Μπορεί να συμβεί φέτος;

Πρόβλεψη για την πρόκριση: Ρωσία, Πολωνία.

Όμιλος Β΄(Χάρκοβο, Λβιφ): Όμιλος που έχει την παρουσία του ενός από τα δύο μεγάλα φαβορί. Η Γερμανία συνεχίζει σταθερά με τον κορμό της εντυπωσιακής νεανικής ομάδας που εμφάνισε στη Νότια Αφρική. Μοιάζει να είναι η πιο αξιόπιστη και η πιο πεινασμένη για τίτλους από όλα τα φαβορί. Είναι η λογική πρόβλεψη για τον τίτλο της πρωταθλήτριας. Μόνο ερωτηματικό αποτελεί το αν οι (εφτά στην αποστολή) παίχτες της Μπάγιερν θα έχουν ξεπεράσει ψυχολογικά το σοκ του τελικού του Μονάχου.

Σε έναν μάλλον εύκολο όμιλο, η Ολλανδία προκρίθηκε με χαρακτηριστική άνεση. Κι αυτή διατηρεί τον κορμό που της επέτρεψε να φτάσει στον τελικό του τελευταίου Μουντιάλ. Κάποιοι βέβαια έχουν πάρει χρόνια (Φαν Μπόμμελ, Κάουτ) ή δείχνουν κάπως κουρασμένοι (Ρόμπεν). Ωστόσο, τα περισσότερα δεδομένα συνηγορούν υπέρ μιας καλής πορείας. Πόσο καλής;  Μπορεί και πολύ, ιδίως αν επιστρατέψουν και πάλι το γνωστό σύστημα των δρεπανηφόρων αρμάτων. Μόνο που υπάρχει ένα αλλά: δεν θα τρελαθώ από έκπληξη αν τους δω να αποκλείονται από τη φάση των ομίλων. Ο όμιλός τους είναι πονηρός.

Και είναι πονηρός γιατί υπάρχει η Πορτογαλία. Κάπως γερασμένη, με δυσκολίες στα προκριματικά, το χρόνιο πρόβλημά της στην επίθεση και σε μέτρια φόρμα, η Πορτογαλία μοιάζει ικανή για το καλύτερο ή το χειρότερο. Αν ήταν σε καλή κατάσταση θα την έδινα φαβορί για την πρόκριση. Τώρα αποτελεί ερωτηματικό (εκτός κι αν τη σώσει ο παλιός μας γνώριμος Έλντερ Ποστίγκα 😉 ).

Αξιόπιστη, μαχητική, αλλά περιορισμένων δυνατοτήτων, η Δανία του Μόρτεν Όλσεν και του Νίκλας Μπέντνερ έχει ελάχιστες πιθανότητες για κάτι καλό μέσα σ’ αυτόν τον όμιλο φωτιά. Και καθώς τα θαύματα σ’ αυτές τις περιπτώσεις γίνονται μονάχα μια φορά (βλ. το ’92)…

Πρόβλεψη για την πρόκριση: Γερμανία, Ολλανδία ή Πορτογαλία.

Όμιλος Γ΄(Πόζναν, Γκντανσκ): Όταν ένας όμιλος έχει τρεις τουλάχιστον πολύ δυνατές ομάδες (οπότε μία από αυτές δεν θα συνεχίσει) συνηθίζουμε να τον αποκαλούμε «όμιλο του θανάτου» ή άλλως «group of death». Παρακολουθώντας χαιρέκακα την αγωνία της Ευρωζώνης, οι αγγλικές φυλλάδες αποφάσισαν να βαφτίσουν τούτο τον όμιλο «group of debt»! Ισπανοί, Ιταλοί και Ιρλανδοί μαζί (εμείς κι οι Πορτογάλοι δεν χωρούσαμε). Αν αφήσουμε στην άκρη τον σωβινισμό του κερατά και το άκομψο χιούμορ των μετρ του είδους, θα διαπιστώσουμε ότι ο όμιλος δεν είναι και τόσο αμφίρροπος, αλλά μπορεί και να κρύβει εκπλήξεις (όχι πολύ πιθανές).

Η Ισπανία είναι η υπερδύναμη των τελευταίων χρόνων. Ο κορμός των επιτυχιών είναι πάλι εδώ (μείον τον άτυχο τραυματία Βίγια), ενώ ο Τόρρες σαν να ξαναθυμήθηκε ότι κάποτε ήταν σπουδαίος ποδοσφαιριστής. Ωστόσο, υπάρχει η απογοήτευση του αποκλεισμού των δύο μεγάλων ομάδων της Ισπανίας στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Ληγκ, ενώ όλοι τις περίμεναν στον τελικό. Και η ομάδα μοιάζει κάπως πιο βαριά, με μικρότερο ενθουσιασμό, λιγότερο πεινασμένη για τίτλους. Έπειτα, ποτέ ευρωπαϊκή ομάδα δεν έχει πάρει σερί τίτλους σε τρεις μεγάλες διοργανώσεις.

Οι Ιταλοί προέρχονται από το κάζο του νοτιοαφρικανικού μουντιάλ τους. Η ομάδα του Πραντέλλι διεκπεραίωσε με επαγγελματικό τρόπο την υπόθεση πρόκριση, αλλά δεν εντυπωσίασε. Τα ονόματα των παιχτών δεν προκαλούν ενθουσιασμό, ούτε η φόρμα τους (όπως διαπίστωσαν κι οι Ρώσοι). Μόνο που οι Ιταλοί είναι Ιταλοί και δεν μπορείς να τους ξεγράψεις μέχρι… να αποκλειστούν πραγματικά. Η κουλτούρα τους σε θέματα τακτικής και η τεχνική κατάρτισή τους είναι τέτοια που μπορούν να σηκώσουν τρόπαιο, χωρίς να τους περιμένει κανείς. Δύσκολα θα κάνουν δεύτερο συνεχόμενο αποτυχημένο τουρνουά. Δύσκολο όμως και να καταφέρουν να πάνε πολύ ψηλά τώρα αμέσως.

Με μια ομάδα που αποτελούν κυρίως ρολίστες του αγγλικού πρωταθλήματος και με μόνα όπλα την παροιμιώδη ιρλανδική αγωνιστικότητα και την ιταλική αλεπού στον πάγκο τους, οι πτωχοί πλην όμως τίμιοι Ιρλανδοί θα παίξουν για την περηφάνεια τους με την ελπίδα να πιάσουν κάποιον στον ύπνο ή σε στιγμή αδυναμίας.

Η Κροατία, τέλος, ποτέ δεν μπόρεσε να πλησιάσει τα επιτεύγματα της ομαδάρας του ’98, όταν με λίγη τύχη κι αν δεν έπεφτε πάνω στους διοργανωτές θα μπορούσε μέχρι και να σηκώσει το τρόπαιο. Φυσικά είναι δύσκολο μια μικρή χώρα να βγάλει τόσο σύντομα μια γενιά αστεριών ισάξια μ’ εκείνη. Επιπλέον, η πορεία της Κροατίας είναι μια καλή απόδειξη για τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική επηρεάζει το ποδόσφαιρο. Η εθνική είχε συνδεθεί με το καθεστώς Τούτζμαν. Όταν αυτό έπεσε, ακολούθησε η απονομιμοποίηση του ποδοσφαίρου στο πλαίσιο της κροατικής κοινωνίας με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται. Μετά το ’98 η εθνική Κροατίας προκρίνεται συνήθως στις μεγάλες διοργανώσεις, αλλά δεν καταφέρνει κάτι το αξιόλογο. Η φετινή ομάδα δεν δείχνει ικανή να ανατρέψει την παράδοση αυτή, παρά την αδιαμφισβήτητη προπονητική αξία του Σλάβεν Μπίλιτς. Ο Μόντριτς είναι μόνος, ο Κράνιτσαρ δεν εκπλήρωσε τις προσδοκίες που είχε δημιουργήσει το τεράστιο ταλέντο του κι ο απών της τελευταίας στιγμής Ίβιτσα Όλιτς θα λείψει πολύ από την κροατική επίθεση, ακόμη κι αν έχει μεγαλώσει και δεν βρισκόταν στην καλύτερη κατάσταση της καριέρας του.

Πρόβλεψη για την πρόκριση: Ισπανία, Ιταλία.

Όμιλος Δ΄ (Κίεβο, Ντονιέτσκ): Δεν είναι ο όμιλος με το υψηλότερο επίπεδο, αλλά ίσως είναι ο πιο αμφίρροπος.

Μετά από ένα άθλιο ευρωπαϊκό (2008) και την τραγικότερη αγωνιστική κι εξωαγωνιστική παρουσία ομάδας σε μουντιάλ, η Γαλλία του Λωράν Μπλαν θα επιχειρήσει να αποκαταστήσει την τιμή κι αξιοπρέπειά της. Δεν υπάρχουν πια τόσες βεντέτες κι αυτό είναι καλό μετά από τα ρεζιλίκια στη Νότια Αφρική. Επίσης, μετά από πολλά χρόνια η αποστολή της εθνικής Γαλλίας απαρτίζεται κυρίως από παίκτες του γαλλικού πρωταθλήματος κι όχι από εκπατρισμένους. Κι αυτό μπορεί να είναι και καλό (γιατί δεν είμαι βέβαιος ότι η παρουσία σε μικρομεσαίες ομάδες του αγγλικού πρωταθλήματος βοήθησε στην πρόοδο πολλών ταλέντων του γαλλικού ποδοσφαίρου). Στα προκριματικά δεν έλαμψαν ακριβώς (ήττα και ισοπαλία με τη Λευκορωσία!) κι άλλωστε ο όμιλός τους δεν ήταν και τίποτα σπουδαίο. Επίσης, όπως επισήμαινε ο Πατρίκ Υρμπινί στο Φρανς Φουτμπώλ, η Γαλλία δεν έχει πετύχει ούτε μία νίκη στα τελικά διοργάνωσης χωρίς τον Πλατινί ή τον Ζιντάν! Τέλος πάντων, κάτι μου λέει ότι η σοβαρότητα του Μπλαν και η θέληση των νεαρών Γάλλων για διάκριση θα τους βοηθήσει να προκριθούν. Για περισσότερα είναι μάλλον νωρίς.

Η Αγγλία του Χότζσον κουβαλάει το βαρύ όνομα και την καλύτερη επικοινωνιακή μηχανή που τη φέρνει πάντα μεταξύ των φαβορί για κατάκτηση τίτλου ενώ η πραγματική αξία της είναι πολλές σκάλες κάτω. Και η φετινή Αγγλία είναι μια ομάδα με ρολίστες του εθνικού της πρωταθλήματος (κανένα μέλος της αποστολής δεν αγωνίζεται στο εξωτερικό), χωρίς σπουδαίους ποδοσφαιριστές (μετά τον τραυματισμό και του Λαμπάρντ απέμειναν μόνο ο Τζέρραρντ και ο Ρούνευ, που έτσι κι αλλιώς είναι τιμωρημένος για τα δυο πρώτα ματς). Εάν δεν υπήρχαν οι παραδοσιακές αρετές της αγωνιστικότητας και της περηφάνειας θα τους ξέγραφα άνετα.

Ο κανόνας στις συνδιοργανώσεις είναι ότι διακρίνεται η μία μόνο από τις οικοδέσποινες, ενώ η άλλη πατώνει. Εάν εξετάσουμε την παρουσία τους κατά την τελευταία δεκαετία, η Ουκρανία αποτελεί πολύ πιο αξιόπιστη υποψήφια για διάκριση από την Πολωνία. Μόνο που βρίσκεται σε πτώση. Και μόνο το γεγονός ότι το αστέρι της στην επίθεση εξακολουθεί να είναι ο γερο-Σέβα, λίγο πριν την τιμημένη συνταξιοδότηση, λέει πολλά. Ωστόσο η δύναμη της έδρας μπορεί να μεταμορφώσει προς το καλύτερο. Και, όσο κι αν ακούγεται σε κάποιους παράδοξο, έχω μεγάλη εκτίμηση για τον προπονητή Μπλαχίν.

Σταθερή στην αξιόπιστη μετριότητά της, η Σουηδία του Χάμρεν δεν δείχνει ικανή για σπουδαία πράγματα στον όμιλο αυτό. Ο Ιμπραΐμοβιτς δεν είναι ακριβώς στην καλύτερη κατάστασή του και μεταξύ των υπολοίπων είναι αρκετοί τόσο οι γερασμένοι (Μέλλμπεργκ), όσο και οι άπειροι.

Πρόβλεψη για την πρόκριση: Γαλλία, Ουκρανία.

Αυτά προς το παρόν κι έχοντας επίγνωση του ότι οι προβλέψεις στα χαρτιά ανατρέπονται συνήθως χαλαρά στην πραγματικότητα του αγωνιστικού χώρου. Επειδή, όμως, ύστερα από ένα χρόνο αγρανάπαυσης, κάπως πρέπει να προσελκύσουμε… πελατεία, είπα να προσθέσω μια μικρή δημοσκόπηση με θέμα τον τελικό νικητή του Ευρωπαϊκού. Και καθώς δεν είμαστε σουξεδιάρικο ιστολόγιο να ψηφίσουν πεντακόσια άτομα στην πρώτη ώρα, θα το αφήσω ανοιχτό μέχρι και το τέλος της πρώτης αγωνιστικής των ομίλων (Δευτέρα 11 Ιουνίου και μέχρι τα μεσάνυχτα, ώρα Κεντρικής Ευρώπης), έτσι ώστε να ψηφίσετε έχοντας εικόνα όλων των ομάδων ή, ακόμη καλύτερα, να διορθώσετε την αρχική ψήφο σας με μια δεύτερη, πιο ώριμη. 😉 Ανοίξαμε και σας περιμένουμε! 🙂

Advertisements

78 Responses to “Και τώρα Ευρωπαϊκό;”


  1. 1 voulagx Ιουνίου 8, 2012 στο 00:36

    Εχω την εντυπωση οτι ο Ρογηρος συνεργαζεται αρμονικα με το alter ego του! 🙂
    Ωραια! Θα περιμενω και τις υπολοιπες ανταποκρισεις σου, συνοδεια λευκου οινου! Μιλ μερσι, Ρογηρε! Και καλη δυναμη!
    ΥΓ: Ρε, λες να μας κατσει κανενα 2004; !!!!! 🙂

  2. 2 rogerios Ιουνίου 8, 2012 στο 00:45

    Καλώς τον άρχοντα! Πολύ μ’ αρέσει το σχόλιό σου! 🙂

    Βάλε και λίγο κόκκινο στο ποτήρι σου! Καλή δύναμη και σε σένα! Όσο για τις πιθανότητες επανάληψης του 2004 τις βλέπω πολύ χλωμές, κι αν θα ήθελα κάπου να μας κάτσει ξανά κανένα 2004 θα προτιμούσα να ήταν στην πολιτική και την οικονομία. 😉

  3. 3 voulagx Ιουνίου 8, 2012 στο 01:38

    Ευχαριστω για το αρχοντικο καλωσορισμα, με περιποιει τιμην μεγιστην!(για τετοια επισημη υποδοχη θα πρεπει να φορεσω την … γραβαταρα μου!)
    Και φυσικα προτιμω το κοκκινο ( ημαρτον θεε μου! δεν εχει εφευρεθει ακομη το πρασινο) αλλα λογω ζεστης επιβαλλεται το λευκο.
    ΥΓ: Το ΥΓ μου αυτο ακριβως υπονοουσε! 🙂

  4. 5 redkangaroo Ιουνίου 8, 2012 στο 07:30

    Καλώς βρεθήκαμε!
    ας κρατήσουν οι -ποδοσφαιρικοί- χοροί!

    • 6 rogerios Ιουνίου 8, 2012 στο 09:40

      Καλώς βρεθήκαμε, αγαπητό καγκουράκι (εσύ που ήσουν ο ογκόλιθος πάνω στον οποίο χτίστηκε η προ διετίας μουντιαλική επιτυχία αυτού του ιστολογίου)! Το ξέρω ότι η πραγματικότητα είναι πολύ πιο ζοφερή σήμερα απ’ ό,τι προ διετίας, αλλά ας ξεχνιόμαστε πρόσκαιρα κι ίσως αυτό μας δώσει δύναμη για τη δύσκολη συνέχεια.

  5. 8 rogerios Ιουνίου 8, 2012 στο 10:11

    Μεταφορικά το είπα, μη μου παρεξηγιέσαι τώρα κι εσύ! 🙂 [άσε που κι άλλοι πήραμε κιλά, ενώ οι «κακές γλώσσες» 😉 μας χαρακτηρίζουν ευρογήρους, που εύκολα γίνεται ΕυρογΥρος]. 🙂

    • 9 voulagx Ιουνίου 9, 2012 στο 09:16

      Αλλα οι καλες γλωσσες εννοουν: Ευρογηρος = Ευ+Ρογηρος! 🙂

      Για το ματς τωρα: μου αρεσε ο μικρος ο Φορτουνης,δεν τον ηξερα, εχει ταλεντο, μπραβο του! Και στον Σαντος που τον ανακαλυψε!

      • 10 rogerios Ιουνίου 9, 2012 στο 12:45

        Πολύ μου αρέσουν αυτές οι καλές γλώσσες! 🙂 🙂

        Επίσης, κι εγώ βρήκα καλό τον Φορτούνη. Δεν θα έλεγα ότι τον ανακάλυψε ο Σάντος (τον Φορτούνη τον θεωρούσαν μεγάλο ταλέντο από τότε που έπαιζε στην Τρίπολη κι ο ίδιος είχε ξεκαθαρίσει ότι ήθελε να παίξει στο εξωτερικό), οπωσδήποτε όμως εδώ έδειξε θάρρος παίρνοντας στην αποστολή έναν άπειρο νεαρό που δεν έχει αγωνιστεί σε μεγάλη ελληνική ομάδα και ξεκίνησε τις εμπειρίες του στην αλλοδαπή σε μια ομάδα που πήγε άπατη στη Μπουντεσλίγκα (αν κι αυτό δεν σημαίνει ότι η παραμονή στη ‘λάουτερν δεν βοήθησε τον νεαρό να προοδέψει).

  6. 11 π2 Ιουνίου 8, 2012 στο 11:24

    Καλό ξεκίνημα Ρογήρε!

    Για το ευρωπαϊκό δεν έχω πολλά να πω: συμμερίζομαι την έλλειψη ενθουσιασμού. Διαφέρουν λίγο οι προβλέψεις μας. Στον τέταρτο όμιλο, βλέπω Σουηδία (που μπορεί να είναι και η έκπληξη του τουρνουά) και Γαλλία. Στον δεύτερο, δεν δίνω καμιά τύχη στην Πορτογαλία. Στον πρώτο, δεν θα εκπλαγώ αν κλέψουμε τη δεύτερη θέση από τους Πολωνούς.

    Στα της εθνικής μας, συμφωνώ και επαυξάνω σ’ αυτά που λες. Η επιλογή τερματοφυλάκων ιδίως ήταν τραγική και μου φαίνεται πολύ πιθανό να την πληρώσουμε. Καρνέζης και Χιώτης σαφώς είχαν θέση σ’ αυτήν την ομάδα. Για το (υποχρεωτικό, κατά Σάντος) δίδυμο Κατσουράνη – Καραγκούνη έχω την πολλάκις εκπεφρασμένη απέχθεια. Ο πρώτος είναι ο ποιοτικότερος μέσος που έχει βγάλει τις δυο τελευταίες δεκαετίες το ελληνικό ποδόσφαιρο αλλά είναι πρώην αθλητής και βέρος διαδρομιστής εδώ και χρόνια. Ο δεύτερος παίζει ποδόσφαιρο της δεκαετίας του ’80. Έχουμε την τύχη να έχουμε τρεις εξαιρετικούς κεντρικούς αμυντικούς (Αβραάμ, Παπασταθόπουλο, Κ. Παπαδόπουλο) και, από τη στιγμή που δεν αλλάζει σύστημα ο Σάντος, θα προτιμούσα να έβαζε τον μικρό στο κέντρο, όπως παίζει στη Σαλκε, ώστε να έχει την πολυτέλεια να βάλει πιο τρεχαλατζήδες και δημιουργικούς παίκτες μπροστά του. Στην επίθεση το χάος: κουρασμένα και ντεφορμέ παλικάρια, και ο Λυμπερόπουλος τιμής ένεκεν επειδή κλείνει την καριέρα του. Δεν θα εκπλαγώ αν μας βοηθήσει ο Φετφατζίδης στα 20λεπτα που θα χρησιμοποιηθεί, όχι επειδή είναι καλός παίκτης αλλά επειδή είναι ο μόνος που μπορεί να κάνει μια ατομική ενέργεια. Προβλέπεται τόσο βαρετή η εθνική μας που μόνο από στημένα και από τέτοιες ατομικές ενέργειες είναι πιθανό να σκοράρει.

    Στα ολυμπιακοπαναθηναϊκά δεν φαντάζομαι να περίμενες να συμφωνήσουμε, ε; Ο Παναθηναϊκός, στα καλύτερά του, δεν μου φάνηκε καλύτερος από τον Ολυμπιακό. Από εμάς είμαι αρκετά ικανοποιημένος, όχι τόσο από το ελληνικό πρωτάθλημα, όπου πράγματι δεν θαμπώσαμε στους περισσότερους αγώνες, όσο από την Ευρώπη (όπου και η κύρια διαφωνία μας). Αν δεν ήταν εκείνος ο πρώτος αγώνας με τη Μαρσέιγ, στον οποίο η ομάδα δεν είχε άλλα επίσημα παιχνίδια στα πόδια της, θα είχαμε προκριθεί στην επόμενη φάση του CL παίζοντας παιχνίδι κυριαρχίας και όχι αντεπιθέσεις αλά ΑΠΟΕΛ. Ακόμη και με το άτυχο πρώτο αποτέλεσμα, θα είχαμε προκριθεί αν η Ντόρτμουντ δεν καθόταν ντροπιαστικότατα να χάσει στα τελευταία λεπτά του τελευταίου αγώνα (για να μη βλέπουμε μόνο τα δικά μας διεφθαρμένα χαΐρια). Περάσαμε έναν γύρο στο Europa League, μάλλον εύκολα, και αποκλειστήκαμε από ένα κακό δεκάλεπτο στον επόμενο. Παραλίγο, παρά πολύ λίγο, θα ήταν μια εξαιρετικά πετυχημένη χρονιά στην Ευρώπη.

    Το τελευταίο που έχω να πω είναι για το ποδόσφαιρο και την κρίση. Είναι προφανές ότι το επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι άρρωστο και θα συνεχίσει να είναι άρρωστο. Η γιατρειά πρέπει να αρχίσει από τις μικρότερες κατηγορίες. Δεν αντέχει πλέον τρεις επαγγελματικές κατηγορίες το ελληνικό ποδόσφαιρο. Η Football League 2 πρέπει να ενσωματωθεί στα περιφερειακά πρωταθλήματα. Πολλές ΠΑΕ (π.χ. ΟΦΗ και Εργοτέλης), και ακόμη περισσότερα ερασιτεχνικά σωματεία πρέπει να συγχωνευθούν.

    Η μόνη αχτίδα ελπίδας έρχεται από πολύ χαμηλότερα. Επειδή ο γιος μου πηγαίνει σε ακαδημία ποδοσφαίρου, τυχαίνει να βλέπω τις εξελίξεις και στην ποδοσφαιρική βάση τους. Συμβαίνει το εξής περίεργο: οι ακαδημίες ανθούν. Αλάνες δεν υπάρχουν πια, και τα παιδιά που θέλουν να παίξουν μπάλα πηγαίνουν όλο και συχνότερα σε ακαδημίες (τα δίδακτρα έχουν μειωθεί σημαντικά). Ακριβώς λόγω κρίσης, προπονητές με δίπλωμα που θα τους επέτρεπε να βρουν δουλειά, π.χ., στην πρώτη ομάδα ενός συλλόγου Δ΄ Εθνικής, προτιμούν να δουλέψουν σε ακαδημίες, ακριβώς επειδή εκεί οι αμοιβές τους είναι εγγυημένες λόγω διδάκτρων, ενώ στις πρώτες ομάδες τούς τάζουν λεφτά που δεν τους δίνουν ποτέ. Διάφοροι περίεργοι τύποι που το έπαιζαν παράγοντες σε μικρές ερασιτεχνικές και ημιερασιτεχνικές ομάδες εξαφανίζονται σιγά σιγά τώρα που κόπηκαν παντελώς οι επιχορηγήσεις και το ιδιοτελές χαρτζιλίκωμα που αυτές επέτρεπαν, και τα ηνία των συλλόγων αναλαμβάνουν γονείς παιδιών από τις ακαδημίες σχεδόν υποχρεωτικά, επειδή πολύ απλά δεν ασχολείται κανείς άλλος. Παρά τις δυσκολίες λοιπόν τα πράγματα στη βάση τους μοιάζει να εξυγιαίνονται. Η εξυγίανση αυτή αντανακλάται, εν μέρει, και στην κορυφή. Ο Ατρόμητος, για παράδειγμα, πέτυχε απολύτως σε αγωνιστικό επίπεδο παρότι είχε μπάτζετ που θα έστελνε την ομάδα σε υποβιβασμό άλλες χρονιές. Επτά τουλάχιστον ομάδες της φετινής Superleague ήταν άψογες στις πληρωμές τους προς τους παίκτες και δεν χρωστούν ούτε ευρώ στην εφορία (Ολυμπιακός, Ατρόμητος, Λεβαδειακός, Ξάνθη, Εργοτέλης, Παναιτωλικός, Δράμα). Οι τρεις βέβαια υποβιβάστηκαν, αλλά οι άλλες τέσσερις ανήκουν στις πετυχημένες και αγωνιστικά, ανεξαρτήτως μεγέθους.

    Δεν είμαι λοιπόν τελείως απαισιόδοξος για το μέλλον. Μπορεί βέβαια να είναι φτωχό και ημιερασιτεχνικό το μέλλον αυτό, αλλά ενδεχομένως να είναι -λίγο έστω- πιο υγιές.

    • 12 rogerios Ιουνίου 8, 2012 στο 12:06

      Καλώς σε ξαναβρίσκω, αγαπητέ π2! Καλά να είμαστε να τα λέμε!

      Ως συνήθως, το σχόλιό σου είναι ένα ποστ από μόνο του σε αξία και, μη νομίζεις, συμφωνούμε σε πολύ περισσότερα απ’ ό,τι φαίνεται με μια πρώτη ανάγνωση (που ήδη είναι πολλά). Ακόμη και στις προβλέψεις μας, η μόνη ψευτοδιαφωνία αφορά τη Σουηδία (και αντίστοιχα την Ουκρανία) που ο ένας μας της δίνει τύχη κι ο άλλος τη στέλνει σπίτι της (παρατηρώ ότι ούτε εσύ δίνεις τύχη στους Άγγλους και χαίρομαι 😉 – δεν ξέρω πώς να βάλω και το εικονίδιο με το διαβολάκι – ). Για την Εθνική όπως τα λες κι εσύ. Δεν βλέπω φως πουθενά (εκτός από το συναίσθημα) και για αυτό δυσκολεύομαι να συμφωνήσω απόλυτα με την εκτίμηση για κλέψιμο της πρόκρισης από τους Πολωνούς (θα μου πεις βέβαια «σιγά την αξιόπιστη ομάδα» και δεν θα έχω αντικειμενικά επιχειρήματα να αντιτάξω).

      Για την αναμενόμενη διαφωνία μας στα ολυμπιακοπαναθηναϊκά, ευχαρίστως να κάνουμε αναλυτικότερη κουβέντα μετά το Ευρωπαϊκό. Απλώς δεν μπορώ να συγκρίνω τα φετικά ευρωπαϊκά της ομάδας σου με την όντως σπουδαία πορεία επί Λεμονή. Ναι, το εντός με τη Μαρσέιγ αποδείχθηκε καταδικαστικό και όντως η ομάδα τότε ήταν ανέτοιμη. Ωστόσο, έχοντας παρακολουθήσει ολόκληρο το Ντόρτμουντ-Μαρσέιγ να σου πω ότι δεν έδειχνε καθόλου σικέ και εξηγείται άνετα με την πτώση ψυχολογίας των Γερμανών που ήξεραν ότι κι εσείς κερδίζετε κι επομένως δεν είχαν καμιά ελπίδα ακόμη και να νικούσαν. Άλλωστε, αν ήταν αβαβά δεν θα μπαίνανε και τα γκολ που μπήκαν με τον τρόπο που μπήκαν από τους Γάλλους. Κι ακόμη, η δικιά σου νίκη επί της Άρσεναλ είναι λίγο «μαϊμουδένια» από την άποψη ότι αντιμετωπίζεις τα τριτοδεύτερα μιας εντελώς αδιάφορης ομάδας. Τα ρωσοουκρανικά σε επόμενο επεισόδιο (:)) και μη μου κρατάς κακία που εμμένω στις βαζελοθέσεις μου, δεν θα χαλάσουμε τις καρδιές μας γι’ αυτό. 😉

      Για την κρίση και το ελληνικό ποδόσφαιρο. Για τον Ατρόμητο οφείλω κι εγώ να πω την καλή κουβέντα μου και για το αμιγώς ποδοσφαιρικό μέρος και για τη διοικητική/ οικονομική αξιοπιστία του. Και έχεις ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΙΚΙΟ όταν επισημαίνεις ότι τρεις επαγγελματικές κατηγορίες είναι απίστευτα πολλές για τη σημερινή Ελλάδα (μεταξύ μας, ήταν πολλές και για τις εποχές που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα), όπως επίσης και για το ότι οι συγχωνεύσεις μεταξύ ομάδων είναι επιβεβλημένες για να διασφαλιστεί η οικονομική επιβίωση και η ανταγωνιστικότητά τους.

      Όσο για τις ακαδημίες, πάλι σωστός πρέπει να είσαι: κι εγώ ακούω καλά λόγια κι αντίστοιχα παραδείγματα με αυτά που μεταφέρεις. Μακάρι (γιατί ας πούμε κι η γενιά των τωρινών ελπίδων μοιάζει καμένη: εκεί που πάντα διεκδικούσαμε την πρόκριση, οι ελπίδες μας φέτος τερμάτισαν τριτοτέταρτες μη μπορώντας να νικήσουν ούτε τον Άγιο Μαρίνο!).

      Άντε και τα λέμε! Καλό μας Γιούρο (και καλά ευρώ…).

  7. 13 drsiebenmal Ιουνίου 8, 2012 στο 15:28

    Μα δεν μιλάς, δεν μιλάς…

    Πάω να μελετήσω.

  8. 15 drsiebenmal Ιουνίου 8, 2012 στο 15:39

    Διάβασα, ψήφισα (τα τευτονικά γνωστά μου), συμφώνησα με την ανάλυση του π2 (σε όλα τα επίπεδα, και στην αναδιοργάνωση του αθλητισμού) και έπιασα ξανά να σταυρώνω τα δάχτυλά μου, μπας και κάνουμε μάγια στους Πολωνούς και τους κλέψουμε απόψε την πρόκριση.

    Σήμερα μπορεί και να πιάνουν τα μαγικά μου, άλλωστε… 😀

    • 16 rogerios Ιουνίου 8, 2012 στο 15:58

      Πολύχρονος και πάλι, Δρα!

      Και άμα πιάσουν και τα μαγικά σου ποιος μας πιάνει!

      [όμως, άμα πιάνουν τα μαγικά σου, δεν αφήνεις τη μπαλίτσα να κάνεις κάτι με το χρέος της χώρας να μας σώσεις; 😉 ]

  9. 17 drsiebenmal Ιουνίου 8, 2012 στο 18:55

    Μπα… Ούτε εδώ πιάνουν τα μαγικά… 😦

  10. 18 π2 Ιουνίου 8, 2012 στο 19:02

    Όπως έλεγα και στο τουίτερ, μια παραβολή για την κρίση: τα κάναμε ρόιδο μόνοι μας αλλά μετά ήρθε και η δομική αναπροσαρμογή της οικονομίας του παιχνιδιού. Φαίνεται πως κάποιοι θέλουν να μας διώξουν από το Euro.

    (Το άλλο φοβερό τιτίβισμα που διάβασα ήταν πως για όλα φταίει η παλαβή αριστερά μας, όπου παίζει κι ένας μετανάστης).

  11. 19 π2 Ιουνίου 8, 2012 στο 20:01

    Και η παραβολή συνεχίστηκε: όταν τα πράγματα σκούρυναν, παραδόξως κάτι κάναμε. Παραλίγο θα κάναμε μια επική ανατροπή, αλλά βγάλαμε μόνοι μας τα μάτια μας με το χαμένο πέναλτι, και μετά που υπήρχε αριθμητική ισορροπία, επανήλθαμε στη μετριότητα και στη βολή μας.

  12. 20 sarant Ιουνίου 8, 2012 στο 20:47

    Οι ηθικοί νικητές πάντως ήμασταν εμείς 🙂
    Και αν νικήσουμε την Τσεχία περνάμε, λέω.

    • 21 rogerios Ιουνίου 8, 2012 στο 21:11

      Όντως, Νίκο! Κι εγώ το λέω ότι η εμφάνισή μας με ικανοποίησε. Η μόνη πίκρα είναι ότι δεν πήραμε μια νίκη που δικαιούμασταν. Κι έχεις δίκιο ότι μάλλον με νίκη με τους Τσέχους τα καταφέρνουμε!

  13. 22 rogerios Ιουνίου 8, 2012 στο 21:07

    Αγαπητοί φίλοι, ζητώ συγγνώμη για την καθυστέρηση ως προς την απάντηση, αλλά χρειάστηκε να πάω επειγόντως τον μικρό στην παιδίατρο, μια και μας έχει θερίσει οικογενειακώς η γαστρεντερίτιδα… Πέτυχα το ματς στη στιγμή που τρώει κίτρινη ο Καραγκούνης στο 55′ (το γκολ μας το είδα σε επανάληψη). Έτσι είδα το καλό μας διάστημα και μπορώ να πω τα εξής:

    1. η εθνική μας ήταν πολύ καλύτερη απ’ ό,τι την περίμενα. Μεγάλα ψυχικά αποθέματα, τακτική ωριμότητα, αρκετά συμπαθητική ανάπτυξη. Καθοριστικός ο Σαλπιγγίδης, μου άρεσε κι ο Σαμαράς (αλλά τα τελειώματά του είναι άθλια) κι ο μικρός Παπαδόπουλος και κάμποσοι άλλοι.

    2. Χειρουργείο η διαιτησία. Κρίμα που είναι και δυνάμει σύντροφοί μας στη μηχανισμό «στήριξης». Μου κάνει εντύπωση που δεν μιλάνε πολύ για το ακυρωθέν γκολ του Σάλπι, διότι μου φάνηκε πεντακάθαρο.

    3. Φοβερά αγχωμένη και τακτικά ανώριμη, η Πολωνία έδειξε ομάδα περιορισμένων «παικτικά» (που λέει κι ο Αλέφαντος) δυνατοτήτων. Θα είναι κρίμα αν μας πάρει την πρόκριση αυτή η ομάδα.

    4. Συμφωνώ απόλυτα με όσα έγραψε πιο πάνω ο π2.

    Η μόνη ικανοποίηση είναι ότι είχα παίξει το ματς 1-1 στο στοίχημα που διοργανώνουν οι συνάδελφοι στη δουλειά με την ευκαιρία κάθε μεγάλης ποδοσφαιρικής διοργάνωσης. Οπότε ξεκινάω με το μέγιστο των 3 βαθμών! 🙂

    Τα λέμε και με αναλυτικό ποστ (αύριο ή την Κυριακή) και φυσικά με σχόλια εδώ πέρα.

  14. 23 rogerios Ιουνίου 8, 2012 στο 21:13

    Στο μεταξύ, οι Ρώσοι έχουν μπει αφηνιασμένοι και δικαιώνουν τον τίτλο του υποψήφιου για σοβαρή διάκριση.

  15. 24 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 9, 2012 στο 09:31

    Mα τόση σεμνότητα πια; Είναι δυνατόν εμείς οι αχάπαροι να μαθαίνουμε περι της υπάρξεώς σου απο τον μπριτζαδόρο; 🙂
    Kι έμπαινα κάθε δυο ώρες να φανταστείς στον άλλο Ρογήρο κι όλο εκείνη την πολωνική ουσαρική μουτσούνα έβλεπα ,κι αποχωρούσα απογοητευμένος..
    Τεσπα, συχωρεμένος και θα επανέλθω δημήτριος.:-)

    ΥΓ. Βάλε το Σάλπι ή τον Κατσού να βαρέσουν το μπενάλτ ρε Σάντσο Πάντσα..!
    YΓ2. Πρώτη φορά η ψήφος μου αντιπροσωπεύει το 14,κάτι του λαού! Συγκίνηση! 🙂

  16. 25 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 9, 2012 στο 10:37

    Τιμή και Δόξα στους Ιρλανδούς!
    Θα εκφράσω οσονούπω την αμέριστη συμπαράστασή μου στην εθνική τους ομάδα, στην Άιρις Παμπ ,καταναλώνοντας ικανή ποσότητα εκλεκτού Ζύθου!
    Xικ.. 🙂

    • 26 rogerios Ιουνίου 9, 2012 στο 12:50

      Καλώς τον Νεοκίδιο, τον αρχηγό! 🙂

      Να είναι καλά ο… μπριτζαδόρος, γιατί χωρίς αυτόν τούτο το ιστολόγιο θα το παρακολουθούσα εγώ κι ο εαυτός μου. 🙂 Ά, και πρόσεξε τα λόγια σου για την ουσάρικη μουτσούνα! 🙂 🙂 🙂

      Είδες, όμως, το καλό που είμαστε μια αγαπημένη, μικρή παρέα; Η ψήφος πιάνει τόπο κι έχει δύναμη. 😉

      Για τους Ιρλανδούς δίκιο έχεις, πολύ γουστόζικο το βρήκα κι εγώ (άσε που λέει ή υπονοεί περισσότερα απ’ όσα φαίνονται με την πρώτη).

  17. 27 gpointofview Ιουνίου 9, 2012 στο 11:09

    Λυπηρόν ότι δεν έχετε αντιληφθεί την εξυπνάδα του Σάντος, ίσως επειδή θήτευσε σε ΑΕΚ και ΠΑΟΚ με δευτεροκλασσάτο υλικό και δεν πήρε τίτλους ενώ στον ΠΑΟ τον έδιωξε ο Βαζέχα γιατί έκτιζε την ομάδα πάνω στον Κωνσταντίνου…
    Λοιπόν ο Σάντος δεν πήρε στην Πολωνία τους καλύτερους αλλά αυτούς που του χρειάζονται για να κάνει την δουλειά του. Κλασσικό παράδειγμα ο Λύμπε τον οποίον θα χρησιμοποιήσει κάποιο τελευταίο δεκάλεπτο σε ματς που θα (αν) χρειάζεται το γκολ πάση θυσία. Γράψατε για τον Κατσουράνη, πέστε μου ποιό άλλο χαφ θα μπορούσε να γυρίσει σε σέντερ μπακ όπως το έφερε η ανάγκη χθες ; Η ποιός θα έτρεχε περισσότερο από τον Καραγκούνη ; Δυστυχώς δεν έχει καλά χαφ αυτήν την εποχή το ελληνικό ποδόσφαιρο., με κάτι Καφέδες και Φωτάκηδες βολευόμαστε, μακάρι να βγει ο Φορτούνης ή να ψηθεί λίγο ακόμα ο Σταφυλίδης γιατί από Νίνη και Φετφατζίδη προκοπή δύσκολα θα δούμε.
    Πάμε στους τερματοφύλακες.
    Κατ’ αρχήν όποιοι συζητούν για Καρνέζη(ή για Καπίνο τώρα)μάλλον δεν κατέχουν το άθλημα. Ο Τζόρβας είναι καλύτερος πάνω στην γραμμή και πιο έξω και οι δύο τα ίδια μαύρα χάλια. Τα ίδια χάλια και ο Χαλκιάς αλλά τουλάχιστον αυτός ξέρει να κατευθύνει την άμυνα (άσχετο αν δεν δούλεψε την πρώτη μισή ώρα του ματς κυρίως εξ αιτίας της ανυπαρξίας του Νίνη )
    Ο Σηφάκης είναι μάλλον καλύτερος από αυτούς αλλά έχει σε βάρος του την αποχή γι αυτό τον πήρε ο Σάντος, να συνηθίσει το κλίμα της ομάδας μια που θα είναι ο βασικός μετά από λίγο. Το αν ο Χιώτης άξιζε περισσότερο την κλήση από τον Τζόρβα παίζει, αλλά ο Τζόρβας είχε το πλεονέκτημα ότι ήξερε το κλίμα της ομάδας. αλλά πάνω απ’όλα να μην ξεχνάμε πως οι ομαδες του Σάντος δύσκολα δέχονται γκολ και δύσκολα χάνουν επειδή παίζουν κλειστά και τότε ύπάρχουν άλλες απαιτήσεις από τους τερματοφύλακες

    • 28 π2 Ιουνίου 9, 2012 στο 12:38

      gpoint, δεν θα διαφωνήσω ότι, με την 23άδα που έχει, Κατσουράνης και Καραγκούνης είναι λογικό να παίζουν. Απλώς δεν έκανε εγκαίρως ο Σάντος το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να είχε κάνει με το που ήρθε στο πόστο αυτό: να φτιάξει χαφ, ακόμη και από υλικό που δεν είναι πρώτης γραμμής, ακόμη και με παίκτες που δεν παίζουν βασικοί στις ομάδες τους. Με την πρόσληψη Ζαρντίν στον Ολυμπιακό, ο Σάντος έχει αυτή τη στιγμή την υψηλότερη αμοιβή προπονητή στο ελληνικό ποδόσφαιρο, πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα ετήσιας εργασίας. Ε, με 600 χιλιάρικα τον χρόνο θα περίμενα να βγάλει και δυο χαφ. Αν δεν ήθελε να βάζει τον Κυριάκο Παπαδόπουλο αμ. χαφ, ας έπαιρνε συνεχώς στις αποστολές (για παράδειγμα) Μάκο, Πρίττα, Κουρμπέλη, Μπάλλα, Κόρμπο μέχρι να βρει έναν που να του κάνει. Στα εσωτερικά χαφ με Μανιάτη, Φωτάκη, έναν από τους Κατσουράνη – Καραγκούνη και τους πιο επιθετικογενείς, θα έβρισκε λύσεις. Τώρα θα περιμένουμε να πάρει σύνταξη το πράσινο δίδυμο και θα βλέπουμε τον Κατσουράνη να μην προλαβαίνει να βάλει το πόδι του να κόψει, όπως επιβάλλεται να κάνει το αμυντικό χαφ και τον Καραγκούνη να επιβλέπει εκ του μακρόθεν την πλευρά του, όπως έκανε χτες με αποτέλεσμα να κάνουν πάρτι από δεξιά οι Πολωνοί, και να κρατάει την μπάλα με ανούσιες παράλληλες κινήσεις καθιστώντας αδύνατη τη δημιουργία στην επίθεση. Τα χιλιόμετρα δεν λένε τίποτε από μόνα τους.

      Στο τέρμα απλώς διαφωνούμε ριζικά. Η τριάδα Χιώτη, Σηφάκη, Τζόρβα πρέπει να έχει συνδυαστικά τις χειρότερες εξόδους στην ιστορία των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων. Είναι αδιανόητο οι τρεις παίκτες που παίρνεις για μια βασική θέση να έχουν το ίδιο ακριβώς μειονέκτημα. Εγώ θα έπαιρνα έναν από τους Χιώτη, Σηφάκη, και μετά Καρνέζη και Χιώτη.

    • 29 rogerios Ιουνίου 9, 2012 στο 13:02

      Καλώς όρισες και στον ποδοσφαιρικό Ρογήρο! 🙂

      Προφανώς κι ο Σάντος πήρε αυτούς που πιστεύει ότι θα του κάνουν καλύτερα τη δουλειά, αυτούς που πιστεύει ότι έχουν καλύτερη χημεία και συμπληρωματικότητα μεταξύ τους κ.λπ. Δεν είπαμε ότι είναι κακόπιστος ή κάτι άλλο. Απλώς κρίνουμε κι εμείς, ως προπονητές του καναπέ, τις επιλογές του (και το δικαίωμά μας αυτό είναι αναφαίρετο 🙂 ).

      Και πράγματι Κατσουράνης και Καραγκούνης είναι απαραίτητοι στην εθνική, Κανείς δεν αμφισβητεί την εμπειρία και ορισμένα τεχνικά κι όχι μόνο χαρακτηριστικά που τους καθιστούν πολύτιμους. Υπάρχουν ωστόσο και τα μειονεκτήματα (ηλικίας και/ ή χαρακτήρα-προσωπικότητας-ψυχοσύνθεσης). Με άλλα λόγια θα ήταν καλό να είχαμε κι άλλες αξιόπιστες εναλλακτικές. Που προφανώς δεν έχουμε, αλλά αυτό είναι μεγάλη ιστορία κι ορισμένες ενδιαφέρουσες πτυχές της τις φωτίζει ο π2 με την πιο κάτω απάντησή του.

      Για τους τερματοφύλακες θα διαφωνήσουμε. Ο Καρνέζης έκανε μεγάλη πρόοδο κι απέκτησε επιτέλους την αυτοπεποίηθηση που τόσο σημαντική είναι για τον τερματοφύλακα (και βοηθά την αποφυγή τραγικών σφαλμάτων όπως εκείνο στο ματς κυπέλλου με την ΑΕΚ το 2011 ή την αποβολή με τον Ατρόμητο στις αρχές του περασμένου πρωταθλήματος). Όσο για τον Χιώτη και μόνο οι παραστάσεις από το Τσ. Ληγκ θα συνηγορούσαν υπέρ της κλήσης του. Έπειτα, οι 3 τελικώς προσκληθέντες δεν είναι απαλλαγμένοι αδυναμιών για να ξεχάσεις και για τους τρεις το ότι δεν έχουν παίξει πολύ φέτος.

      Τέσπα, καλά να είμαστε και να τα λέμε!

  18. 30 Stazybο Hοrn Ιουνίου 9, 2012 στο 12:13

    Για το Καζακστάν μεγάλη κουβέντα είπες, και θα διαψευστείς.

    Καλό τουρνουά, κι είμαστε με το Έιρε!

  19. 32 redkangaroo Ιουνίου 9, 2012 στο 12:58

    το δικό μας ματς δεν το είδα, διότι επαγγελματικές εκλογικές υποχρεώσεις με κρατούσαν σε μεγάλο τραπέζι να χωρίζω 100άδες, 200άδες, 500άδες ψηφοδελτίων του αγέραστου Πρόέδρου Λεβέντη, κάποιοι πρέπει να δουλεύουν και για τας εκλογάς (καλή τύχη Πρόεδρε! 🙂 )

    ακούγοντας ωστόσο τα γεγονότα από την παρακείμενη στην πλατεία καφετέρια, έχει κι αυτό τη γοητεία του, κατάλαβα ότι το παιχνίδι ήταν μέσα στη συγκίνηση & τις ανατροπές. απ’ ότι είδα μετά θα μπορούσαμε να το πάρουμε, όχι να το κλέψουμε να το πάρουμε
    ας ελπίσουμε να μην το πληρώσουμε, αν και τους Τσέχους χλωμούς τους είδα. δε λέω ότι είναι του χεριού μας, κανένας δεν είναι, αλλά τους έχουμε.
    και βέβαια γκρρρ γκρρρ η Αρκούδα… μανιασμένη όπως είπε ο οικοδεσπότης. και τι γκολάρα το 4ο των Ρώσων, δεν το χορταίνεις…

    υγ. δλδ στο επόμενο μάτς πάμε χωρίς Σωκράτη και Αβραάμ;;; (κι έχει κι ο Ανατολάκης εκλογικές υποιχρεώσεις … δύσκολα τα πράγματα στην άμυνα)
    υγ1. εκείνος ο Κωστάκης ο Χαλκιάς που πήγαινε στο γκολ των Πολωνών;
    υγ2. ο Κάρα γιατί έσκαγε σκαμπίλια στον εαυτό του πριν το πέναλτι;
    υγ3. «δεν μιλώ ποτέ για τη διαιτησία» (έτσι δε λένε όλοι οι προπονηταί; ) κόραξ ο κόραξ (δεν είμαι προπονητής 😉 )

    • 33 rogerios Ιουνίου 9, 2012 στο 13:05

      Ωραίος, Καγκουρώ μου! 🙂

      Καλά το γκολ του Παβλιουτσένκα είναι σκέτη τρέλα. Αυτά τα κακόμοιρα τα μπακ θα πρέπει να έχουν εφιάλτες για χρόνια.

      Όσο για τα αμυντικά μας προβλήματα, δίκιο έχεις, να δούμε και τη λύση Κατσούρ-μικρού Παπαδόπουλου.

  20. 34 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 9, 2012 στο 13:22

    Ο Μη-Αβράαμ είναι μάνα εξ ουρανού!
    Πώς να παίξουν μπάλα στας ευρώπας οι «δαφνοστεφανομένοι» ρε παιδια;
    Όταν είσαι μαθημένος να σε παίζει ο κόραξ 70-30 (κατ’ελάχιστον) και όταν σού γίνεται βίωμα το «όπως και νάχει, θα θριαμβεύσουμε να ούμε!» ,ε, είναι κομμάτι δύσκολο να αποδώσεις σε κανονικό αγώνα!
    Διαχρονικά αποδεδειγμένο ότι η πρόοδος της εθνικής ομάδας είναι αντιστρόφως ανάλογη του αριθμού των συμμετεχόντων γαύρων σε αυτή!
    Elementary Maths dear Rogerio! 🙂

    • 35 redkangaroo Ιουνίου 9, 2012 στο 13:28

      μμμμμ…. εθνική καθαρότης; (διώχτε τους γάβρους να δούμε προκοπή;)

    • 36 π2 Ιουνίου 9, 2012 στο 13:36

      Μακάρι να μην έπαιζαν στην εθνική τα ερυθρόλευκα προϊόντα Νεοκίδιε, να δω τι άμυνα θα είχαμε χωρίς Τοροσίδη, Χολέμπας, Αβραάμ, Κυριάκο και ποιος, χωρίς τον Μανιάτη, θα έτρεχε στο κέντρο για να καλύψει τα κενά που άφηναν ο δυο πακέτα την ημέρα μπαλαδόρος και ο 35χρονος βουτηχτής. 😛

  21. 37 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 9, 2012 στο 13:47

    Πώς τσιμπήσατε όμως! .. 🙂 😆

    • 38 redkangaroo Ιουνίου 9, 2012 στο 14:01

      άσχετο σχετικό… ο πλανόδιος ψαρομανάβης διαλαλούσε «1,5 κιλό γαύρος 5 ευρώ»… προφανώς και ψωνίσαμε στο τηγάνι με κρεμμυδάκι ανώτερος μεζές! 😉

      • 39 rogerios Ιουνίου 9, 2012 στο 17:42

        Λοιπόν, φίλοι μου, να γιατί γουστάρω τρελά τον ποδοσφαιρικό Ρογήρο. Διότι ικανοποιεί όλα τα απωθημένα που αφήνει ο «ιστορικός». Εκεί ούτε καβγάδες έχουμε ούτε τρολιές, ούτε τίποτε. Όλα είναι κομμιλφώ. Και πώς να μην είναι άλλωστε; 🙂 Τι να πεις, «εγώ είμαι με τους Νασρίδες και τρέμετε Καστιλιάνοι γιατί θα σας σκίσουμε» ή να πλακωθείς για τους Πάρθους και τους Σκύθες; Ενώ με τη μπάλα, άλλο πράγμα! Σουτάρει ο Νεοκίδιος και γίνεται το έλα να δεις! Μετά από όλα αυτά η πρόταση του Καγκουρώ επιτυγχάνει κονσένσους και πάμε για γαύρο μαρινάτο!

        Κατά τα λοιπά:
        1. Φέτος η συμβολή του γαύριτς στην εθνική είναι σημαντικότερη απ’ ό,τι στο παρελθόν.
        2. Για τον Αβραάμ: εύχομαι ολόψυχα ταχεία ανάρρωση.
        3. Ο Χολέμπας μου άρεσε σαν παίχτης και τότε που δεν τον πολυγούσταραν ακόμη κι οι ολυμπιακοί. Πελέ δεν είναι, αλλά είναι από αυτούς που κάθε προπονητής προτιμά να έχει στην ομάδα του, παρά να μην τους έχει.
        4. Μην τα ρίχνουμε στον Κατσούρ για τα πακέτα του.Αδικία είναι. 😉

  22. 40 Immortalité Ιουνίου 9, 2012 στο 16:28

    Σας παρακολουθώ κι εγώ κι ας μη μιλάω 😉

  23. 44 gpointofview Ιουνίου 9, 2012 στο 16:45

    Ασχετο αλλά ο γαύρος φιλετάρεται, μαρινάρεται μια μέρα σε χυμό λεμονιού και αυντηρείται στο ψυγείο καλυμένος με λάδι και φετούλες σκόρδο, πιο καλός και από τον Μιραλάς !!

    Πιδύε, εγώ είδα έναν ανύπαρκτο Νίνη να αναγκάζει τον Καραγκούνη να «γέρνει» προε την μεριά του γιατί έχανε συνεχώς την μπάλλα με αποτέλεσμα να αδυνατίζει η πλευρά του Χολέμπας. Μάλλον το ίδιο είδε και ο Σάντος και έβαλε τον Σαλπιγγίδη στην θέση του αλλιώς θα έβγαζε τον Κάρα.
    Οντως χαφ δεν έχουμε, οι περιπτώσεις του Μάκου και των άλλων είναι αστείες για το επίπεδο της εθνικής. Κατά την γνώμη μου ούτε οι Φωτάκης, Φετφατζίδης μπορούν να ανταποκριθούν σε δύσκολα παιχνίδια. Μακάρι να πιάσει ο Φορτούνης και να ωριμάσει λίγο ακόμα ο Σταφυλίδης, αυτοί φαίνεται να έχουν μέλλον.
    Θα θυμίσω ότι κι άλλες φορέςοι Ρώσοι τρέχουν πολύ στο πρώτο ματς και κάθονται στα επόμενα. Προσωπικά δεν πιστεύω να κερδίσουν τους Πολωνούς.

    • 45 π2 Ιουνίου 9, 2012 στο 17:22

      Τον Σταφυλίδη γιατί τον έχουμε βάλει στην κουβέντα; Καθαρό αριστερό μπακ είναι το παιδί, όχι κεντρικό χαφ.

      Για τον Νίνη συμφωνώ ότι ήταν πολύ κακός. Δεν νομίζω ότι μπορεί να παίξει παρά στον άξονα, με δυο πολύ γερά αμ. χαφ πίσω του. Κοινώς, δεν έχει θέση στην εθνική του Σάντος.

      • 46 gpointofview Ιουνίου 9, 2012 στο 18:05

        Ο Σταφυλίδης για την ώρα έχει παίξει αριστερό μπακ και ΧΑΦ καθώς και δεξί μπακ. Σίγουρα μπορεί να παίξει και αριστερός προωθημένος, το έχει το τόπι. Τέτοιοι παίκτες συνήθως προωθούνται στα χαφ μόλις βρεθεί κάποιος να βαστά αξιοπρεπώς την θέση του μπακ όπως γίνεται με τους Τοροσίδη, Μανιάτη γιατί αξιοποιούνται καλύτερα
        Ο Νίνης μόλις έδεσε σωματικά έχασε την σπιρτάδα του που ήταν το ατού του, συν το ότι είναι «ξένο σώμα» στον ΠΑΟ τον έχει στείλει πολύ πίσω. Μακάρι να ξαναβρει τον εαυτό του στην Ιταλία αλλά δεν το πιστεύω, εδώ φαίνεται «πελαγωμένος» μέσα στο γήπεδο.

  24. 47 rogerios Ιουνίου 9, 2012 στο 17:47

    gpointofview, συμφωνούμε σχεδόν σε όλα όσον αφορά την εθνική μας. Για τη Ρωσία, όμως, πιστεύω ότι ίσως έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για να κάνει ένα σπουδαίο τουρνουά τελικής φύσης. Και νομίζω ότι θα κερδίσει τους Πολωνούς.

    π2: έτσι νομίζω κι εγώ για τον Σταφυλίδη. Για τον Νίνη, όχι απαραίτητα. Νομίζω ότι το βασικό πρόβλημα είναι η δικιά του αστάθεια.

  25. 48 rogerios Ιουνίου 9, 2012 στο 18:32

    Είναι κάπως αργά να σας πω ότι από το πρωί είχα ένα προαίσθημα ότι κάποια έκπληξη μπορεί να σκάσει απόψε; 😉

    [δεν θυμάμαι τον Νίνη να έχει κάνει στον ΠΑΟ δύο κολλητά πολύ καλά ματς – να πούμε όμως ότι στην αρχή της σεζόν έδειχνε σε καλή φόρμα, αλλά ανέκυψε εκείνος ο βαρύς τραυματισμός στο Ισραήλ]

  26. 49 redkangaroo Ιουνίου 9, 2012 στο 19:13

    μήπως έχεις κανένα μαγικό χταπόδι κρυμμένο σε μυστικό ενυδρείο;… άσε να δούμε.

    • 50 rogerios Ιουνίου 9, 2012 στο 19:22

      Όχι, ρε φίλε, εμείς εδώ δεν χρησιμοποιούμε μαγικά και τέτοια. Όλες οι προβλέψεις είναι ό,τι κατεβάσει η γκλάβα του τρελο-Ρογήρου. Άσε που χταπόδι σε ενυδρείο δεν θα μπορούσα να έχω με τίποτε. Δεν θα άντεχα στον πειρασμό και θα το έκανα ουζομεζέ στα κάρβουνα. 🙂 Πάντως, μια εκπληξούλα θα κάτσει σήμερα. 😉

      • 51 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 9, 2012 στο 19:59

        Έφτασεεειι!! ..Σαλάμι Δανίας δεν παραγγείλατε; 🙂
        Aν και τι έκπληξη δηλαδή, εδώ κέρδισε ,δις, ολόκληρη Κύπρο, στα Ολλανδάκια θα μάσαγε;

        Στα σοβαρά, το πρώτο ημίχρονο είδα μόνο και επ’αυτού μόνο μία λέξη σαν κριτική αρκεί για τους Οράνιε: tragic!

      • 52 rogerios Ιουνίου 9, 2012 στο 20:09

        Αν έφτασε λέει; Σαλαμάκι και βουτυράκι Δανίας μια χαρά! Κι αν ήταν κάτι οπωσδήποτε τραγικό, αυτό ήταν η ολλανδική άμυνα. Τοποθετήσεις και συνενόηση για τα πανηγύρια. Άντε να δούμε τώρα πώς θα ξεμπλέξουν οι Οράνιε (δεν, λέω εγώ).

  27. 53 Mindkaiser Ιουνίου 9, 2012 στο 20:30

    Δε το πίστευα όταν διάβασα στον Νίκο ότι έχεις ποδοσφαιρικό ιστολόγιο! Έμεινα Παυλόπουλος. 🙂

    Πολύ καλή η εμφάνιση της εθνικής μας στο δεύτερο ημίχρονο, αν και η απώλεια των δύο κεντρικών μας αμυντικών με προβληματίζει για τη συνέχεια. Με γρήγορους επιθετικούς, δε νομίζω ότι μπορεί να αντεπεξέλθει ο Κατσουράνης στα μπακ.

    • 54 rogerios Ιουνίου 9, 2012 στο 20:36

      Γιατί παραξενεύτηκες; Μπάλα να μη δουν και οι Ρογήροι; 🙂

      Καλώς όρισες και στα ποδοσφαιρικά λημέρια, λοιπόν!

      Σε αυτά που λες συμφωνώ απόλυτα. Χρειάζονται αλχημείες για να λειτουργήσει επιτυχώς το δίδυμο Κατσουράνη-Κυριάκου Παπαδόπουλου και πάλι βέβαιοι δεν μπορούμε να είμαστε.

  28. 55 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 9, 2012 στο 20:30

    Για το επόμενο ματς κάνω μιαν ευχή (μιας και φαίνεται ότι ο χώρος είναι γουρλής για τους προφήτες;-) ) να δικαιωθεί ο στίχος ενός διάσημου ποιητή στου μπριτζαδόρου 🙂
    «Λουζιτάνοι Πουρτουγκέζοι, φάντος άδουν πετιμέζι!»
    Sowieso, τα πάντσερ είναι.. πάντσερ!
    (αλήθεια, θυμάστε πότε πρωτομολύνθηκαν τα ωτα μας με τα «Πάντσερ»; Νομίζω στην Ιταλία το 90 από τον Μαυρομάτη αρχικά και το σύστημα «Κάβουρας» του Μπεκενπάουερ και έκτοτε δυστυχώς καθιερώθηκαν. Καλά το τι λαμακία έγραφαν τότε για συστήματα του Κάιζερ, γερμανικές αυτοματοποιημένες μηχανές , εξωγήινες φυσικές καταστάσεις κι άλλα τέτοια φολκλορικά. Υπολεπτομέρεια βέβαια ότι οι Γερμανοί τότε είχαν 3-4 παίκτες που ήξεραν τόση μπάλα όση ΟΛΟΙ οι σημερινοί μαζί!
    Γουάου ! Μόλις ο έγκριτος σχολιαστής στο ΡΙΚ2 είπε ότι στο Γερμανία-Πορτογαλία είναι φαβορί η Γερμανία, αλλά η Πορτογαλία διαθέτει ένα ..«εξωσυμβατικό(!!??) πυρηνικό όπλο» κι έτσι το ματς είναι ανοικτό και στα τρία αποτελέσματα!! 😆

    Να τον στείλουμε στο σύλλογο Αβοριγίνων Βλαδιβοστόκ να τους πουλήσει σουτζιούκο από Καγκουρό με χαβιάρι Τριμήκληνης; 🙂

    • 56 redkangaroo Ιουνίου 9, 2012 στο 20:38

      όχι για πλάκα ρε παιδιά
      αλλαντικά με Καγκουρά 😦
      πληροφορίες αναφέρουν ότι ο χτεσινός σχολιαστης στην ΕΡΤ είπε ότι «η Σοβιετική Ένωση έχει κατέβει χωρίς ελλείψεις»… αν το είπε respect! :))

  29. 57 rogerios Ιουνίου 9, 2012 στο 20:48

    Νεοκίδιε, ζωγράφισες και πάλι! [όχι όμως τέτοιες μακάβριες πλάκες με καγκουρά, παρακαλώ]

    Αυτό το «εξωσυμβατικό πυρηνικό όπλο» είναι μιλάμε μεγιστοβάθμιο επίτευγμα του ανθρώπου. Εξωσυμβατικό διότι δεν προβλέπεται από διεθνείς συνθήκες περί ελέγχου των πυρηνικών όπλων; Ως στοιχείο απτόμενο της αδικοπρακτικής ευθύνης; Τι ακριβώς; Και πώς λέγεται ο σχολιαστής του ΡΙΚ; Και επέζησε της ρήσεώς του ή την έπαθε σαν το γουρούνι του Αρκά; 🙂

    Πάντως τα «πάντσερ» φοβάμαι ότι τα ακούω ήδη από το ισπανικό μουντιάλ του ’82, οπότε ο όρος είναι παλιότερος απ’ ό,τι υπέθετες. (εκτός κι αν με έχει μπλέξει αυτός ο κύριος ο… Αλ…, πώς τον λένε, ντε;).

    Καγκουράκι, ποιος αστέρας μίλησε για ΕΣΣΔ χτές;

    • 58 redkangaroo Ιουνίου 9, 2012 στο 20:52

      δεν τον ξέρω είναι κάτι καινούργιοι
      ο Αλ είναι ο Αλ που φαντάζομαι;

      • 59 rogerios Ιουνίου 9, 2012 στο 21:08

        Όχι, βρε συ, στον Αλτσχάιμερ αναφερόμουν. Αν ήταν ο άλλος που φαντάζομαι ότι σκέφτηκες θα έλεγα ευθέως ο «φον Αλέκος».

    • 60 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 10, 2012 στο 13:14

      Χατζηπιερής (προπονητής, τώρα συνταξιούχος ή άνεργος, δεν παίρνω όρκο).
      Ρογήρε ,για το μουντιάλ 82 είμαι σχεδόν σίγουρος ότι πάντσερ δεν υπήρχαν!
      Το θυμάμαι πολύ καλά νομίζω γιατί μόλις είχαμε αποκτήσει την πρώτη έγχρωμη Του βου (μια ιστορική Φίλιπς που ακόμη ΖΕΙ!) συνοδευομένη από το απαραίτητο βίδεον-γκουμούτσα (ούτε τηλεκοντρόλ δεν είχαν τότε) και είχα γράψει σχεδόν όλα τα ματς.
      Ειδικά εκείνον τον ημιτελικό Γαλλία-Γερμανία με τα χαμένοαπέναλτι των Σιξ και Μποσίς και το νικητήριο του Χρούμπες , και το εκπληκτικά αφελές(σε σύγκριση με τη σημερινή ποδοσφαιρική «λογική») αλλά υπέροχο Βραζιλία-Ιταλία 2-3 ,πρέπει να τα χω δει και 10-15 φορές έκαστο! 🙂

      Για το ντέρμπυ Ιταλια-Ισπανια ,τι βλέπεις;

    • 62 Νέο Kid Στο Block Ιουνίου 10, 2012 στο 16:27

      Red Kangaroo και Ρογήρε, μόλις τώρα συνειδητοποίησα τη φάση/παρεξήγηση με το «σιουτζούκο από Καγκουρό» που έγραψα! Ουδεμία πρόκληση/πλάκα προς το red kangaroo, στο λόγο μου! Άλλωστε ο σιουτζούκος στην Κύπρο δεν είναι αλλαντικό/λουκάνικο(το αντίστοιχο σουτζούκι ,εδώ το λένε « παστουρμά») αλλά ένα είδος λουκουμιού, κάτι σαν τον ακανέ Σερρών. Απλά, αφού μου ήρθε ο «σύλλογος Αβοριγίνων Βλαδιβοστόκ» βγήκε και αυτή η ανοησία ,εντελώς ακούσια επαναλαμβάνω, ούτε καν πέρασε από το μυαλό μου η πιθανή σύνδεση! Θα είμαι πιο προσεκτικός στο μέλλον. Συγνώμη και πάλι για τυχόν δυσάρεστα αισθήματα που μπορεί να προκάλεσα!

      • 63 rogerios Ιουνίου 10, 2012 στο 20:24

        Δεν τρέχει τίποτε βρε Νεοκίδιε! Σιγα τώρα, είπαμε να το παίξουμε κι εμείς ευαίσθητες υπάρξεις! 🙂 Στο κάτω-κάτω μάθαμε και κάτι, γιατί κι εγώ νόμιζα ότι ο σιουτζούκος είναι αλλαντικό, ενώ να που τελικά είναι λουκουμάκι… Συνέχισε ν’ αφήνεις τη φαντασία σου ελεύθερη!

  30. 64 gpointofview Ιουνίου 10, 2012 στο 08:36

    Εχοντας δει τις οκτώ ομάδες θεωρώ ότι «έχουμε» δλδ δεν χάνουμε από τις 6. Είτε για λόγους φυσικών δυνάμεων (Γερμανία, Πορτογαλία, ), είτε λόγω αγωνιστικού συστήματος (Πολωνια, Τσεχία, Ολλανδία) είτε λόγω ψυχολογίας (Ρωσία), μόνο την Δανία υπολογίζω και θάναι δύσκολο να μην προκριθεί αφού αυτήν την Γερμανία πρέπει να την έχει στο τσεπάκι.Είχε δίκιο ο Κυριάκος που είπε πως άμα βρούμε την Γερμανία στο δρόμο μας θα είναι πιο εύκολα. Ας ελπίσουμε η ρέντα τους να συνεχισθεί με τους Δανούς και να σταματήσει μετά.

  31. 65 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 10, 2012 στο 17:09

    Χαίρεσθε, εγώ κανονικά με το ποδόσφαιρο δεν ασχολούμαι, άλλα, πιο υψηλά και ωφέλιμα έχουν κερδίσει την ..καρδιά μου, αλλά επειδή δεν θέλω να φαίνομαι ..απών από το κοινωνικό γίγνεσθαι, τώρα τελευταία ρίχνω κάποιες κλεφτές ματιές στο είδος αυτό. 🙂 (1)

    Σε αυτό το πανευρωπαϊκό είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που θέλω μια ομάδα να το κερδίσει και μάλιστα άνετα, σκορπίζοντας τους αντιπάλους και τέτοια.
    Εντάξει μετά την Ελλάδα που δεν νομίζω ότι μπορει να πάει μακρυά.

    Η ομάδα είναι η Ισπανία και τα κίνητρά μου είναι ..ιδιοτελή.
    Εδώ και πολλά χρόνια ..παρατηρώ (εγώ προσωπικά), ότι ένας πάικτης πραγματικά μεγάλος, αυτό που λέμε αστέρι, δεν μπορεί να αντέξει σε υψηλή απόδοση για παραπάνω από μια πενταετία και μάλλον πολύ λέω.
    Το αυτό και για μια ομάδα.

    Υπάρχει η συζήτηση σε όσους ασχολούνται με το θέμα από το 90 και νομίζω ότι με πιο συγκροτημένο τρόπο το είχε πει ο Καν, της Μπάγιερν, δηλαδή ότι αναγκαζόμαστε να δώσουμε παραπάνω από ότι αντέχουμε και μην περιμένετε ότι μπορεί κάποιος να είναι σε αυτό το επίπεδο για πολλά χρόνια.

    Όντως είναι εντυπωσιακές οι περιπτώσεις των μεγάλων παιχτών, όπως Ρονάλντο, Ροναλντίνιο, Ριβάλντο (δε θέλω μακακίεςαπό τους ..ομόγαυρους, θα μας πάρουν στο ψιλό αν μιλήσουμε για την απόδοσ΄γη του εδώ) και πολλών άλλων που μετά την ολοκήρωση ενός μεγάλου στόχου που υποτίθεται ότι τον είχαν φορτωθεί (τσάμπιονς λιγκ, πρωτάθλημα μετά από χρόνια κλπ) ξαφνικά γίνονταν αγνώριστοι.

    Τη γλύτωναν περιπτώσεις 10αριών παλαιότερης κοπής πχ Ζιντάν ή κάποιοι που αστέρια Α¨μεγέθους δεν έφταναν

    Επίσης είχαμε και τις ομάδες τη μια χρονιά (ή τη μια περίοδο) να τα παίρνουν όλα και μετά να διαλύουν τη σύνθεση στα εξών συνετέθη.
    Ας πούμε η Ρεάλ που μετά τα 3 τσάμπιονς λιγκ, έγινε ..γκαλάκτικος και πρόκοψε.

    Και μέσα στη μαυρίλα, που νομίζαμε ότι έτσι είναι και ελπίς δεν υπάρχει, εμφανίζονται η Μπαρτσελόνα και η Ισπανία.
    Από το 08 και μετά Μέσι (κυρίως), αλλά και Τσαβι, Ινιέστα και λοιπούς και κάποια χαραμάδα άρχισε να ξαναφαίνεται.
    Δεν είναι ότι τα πηραν όλα και άνετα και με τη διαφορά εμφανή ακόμη και αν κέρδιχαν με ένα γκολ διαφορά.

    Δεν είναι επίσης ότι το τσίκι τσίκι δεν είναι για το καθέναν, αλλά και δεν αντιμετωπίζεται από κανέναν.

    Είναι ότι μπορεί αυτό το πακέτο, ήτοι μαζί από τις ακαδημίες, υψηλή τεχνική κατάρτιση και ..λοιπά μπορεί να ..ξαναποδοσαφαιρικοποιήσει το ποδόσφαιρο κα;ι να βλέπουμε το Μέσι μέχρι τα 35 να ..ωριμάζει.

    Θάλεγα σε όσους μας αρέσει το άθλημα να μην νοιώθουμε σαν πελάτες υπερκαταστήματος όπου όλοι ίδιοι είναι, θέλουμε οι μικροσυμπάθειες και οι μικροεμμονές μας που μας κάνουν ειδικούς (ξανά χο χο) να έχουν αντίκρυσμα.
    Άμα κάθε τρία χρόνια ο θεός και ο από άλλον πλανήτη γυρνάει στην πατρίδα του καμμένος και εμείς ..καταναλώνουμε τον επόμενο από το πουθενά, σε τι διαφέρουμε από τους ..εμεπιριοκριτικιστές αγαπητοί ποδοσφαιρόφιλοι 🙂

    Οπότε, φοβούμαι μήπως τα ..καλά με τη Μπαρτσελόνα, Ρεάλ στους ημιτελικούς, τα περίεργα ο Μέσι και οι παραδόσεις να μην μπορεί να σκοράρει στον Τσεχ, είναι προεόρτια του ίδιου θλιβερού έργου.

    Και του χρόνου άντε πάλι με τη Μάντσεστερ ως διάλειμμα, ανάμεσα σε ρωσικές ή ουκρανικές κυριαρχίες ή από όπου έχουν λεφτά τέλος πάντων.
    Ο δε Μέσι σιγά σιγά θα πα΄ρει την άγουσα προς τη Μίλαν (όπως οι προσηγούμενοι, μυστήριο πράμα πάντως αυτό) και μετά προς την πατρίδα του.

    Το ευρωπαϊκό είναι κρίσιμο για το αν ήταν διάλειμμα όλα αυτά τα ανοιξιάτικα.
    Για αυτό θέλω μια Ισπανία ..μουντιαλική (τουλάχιστον)!!

    Άμα δεν μου βγει θα σεκφτώ τον επόμενο στόχο και το επόμενο διακύβευμα και θα ..ενημερώσω 🙂

    (1) σοβαρά τώρα, πολύ ωραίο και το εισαγωγικό κείμενο και η κουβέντα στα σχόλια!

    • 66 rogerios Ιουνίου 10, 2012 στο 20:17

      Αναγνώστη, καλώς όρισες!

      Είσαι σίγουρος ότι κανονικά δεν ασχολείσαι με το ποδόσφαιρο; 😉
      Το σχόλιό σου είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες αναλύσεις που έχω διαβάσει, σε τέτοιο σημείο που αν πρόσθετα κάτι θα το μαγάριζα. Για να σας έχουμε σε μόνιμη βάση στην παρέα! 🙂

  32. 67 drsiebenmal Ιουνίου 10, 2012 στο 17:26

    Αγαπητέ Ρογήρε, έχω να κάνω μια οργανωτική πρόταση: Μέχρι να ανέβουν τα εμπεριστατωμένα άρθρα, μήπως θα ήταν σκόπιμο να ανέβαζες ένα ειδησεογραφικό με τα τελικά αποτελέσματα, ίσα ίσα να μπορούμε να σχολιάζουμε πιο οργανωμένα; Και ούτε καν αποτελέσματα δεν χρειάζεται, απλώς τα ζευγάρια, με τον αυτόματο πιλότο, να μην είσαι καν πάνω στο μηχάνημα.

    Την πάντσερτιμ την παρακολουθώ συνήθως από τη γερμανική τιβή και χτες είχε πέσει μαύρη πλερέζα με το τόπι που (δεν) παίζανε. Δυστυχώς, το τελευταίο ημίωρο έπεσε το γερμανικό και αναγκάστηκα να παρακολουθώ από το ευμενώς ουδέτερα διακείμενο αυστριακό (υποθέτω εξίσου ευμενώς με κυπριακή αναμετάδοση αγώνων την εθνικής μας). Φυσικά η ουδετερότητα πήγε για μπάνιο (ή σκι, ενδεχομένως) στο τελευταίο τρίλεπτο… 😀

    Κι οι Πορτογάλοι, βρε παιδί μου, όμως, δυο κορυφαία εξτρέμ και την καλύτερη ευκαιρία να την κάνουν ο Πέπε και ο Τοροσίδης με μακρινή σέντρα…

    • 68 rogerios Ιουνίου 10, 2012 στο 20:15

      Αγαπητέ Δρα, δίκιο απόλυτο έχεις, μα αλλιώς τα σχεδίαζα κι αλλώς ήρθαν τα πράγματα. Το σχέδιο ήταν σήμερα το πρωί να ανέβει το άρθρο για τα 4 πρώτα ματς και να συζητάμε όπως λες κι εσύ επί οργανωμένης βάσεως. Έ, δυστυχώς η γαστρεντερίτιδα που έλεγα με χτύπησε κι εμένα και καλύτερα να μη σας πω τι τραβάω.Καμία δύναμη, ούτε καν για αυτό που προτείνεις (πώς γίνεται αλήθεια;).

  33. 70 drsiebenmal Ιουνίου 11, 2012 στο 07:35

    Περαστικά! Άτιμο πράγμα!

    Για το άλλο: Γράφεις το άρθρο σου (π.χ. 3η αγωνιστική, τίτλος, κείμενο: τα ζευγάρια και πού) και ψάξε εκεί δίπλα που πατάς για την Άμεση δημοσίευση (που μάλλον θα έχεις την αντίστοιχη γαλλική ρύθμιση :-)) και θα δεις ότι έχει δυνατότητα να ορίσεις χρονολογία (μέρα/ώρα) δημοσίευσης.

    • 71 rogerios Ιουνίου 11, 2012 στο 15:21

      Αγαπητοί φίλοι, ευχαριστώ πολύ! Κάπως καλύτερα νιώθω σήμερα, αλλά ακόμη έχω δρόμο…

      Δρα, μερσί για τις διαφωτιστικές πληροφορίες. Απλά δεν ξέρω αν μου πάει το σύστημα με τα κενά ποστ… Κάτσε να καθαρίσει λίγο το μυαλό από την ταλαιπωρία και θα το σκεφτώ καλύτερα-

  34. 72 andreas Ιουνίου 11, 2012 στο 09:06

    Να γκρινιάξω λίγο για να πάει καλά η βδομάδα : Πότε ασχολείσαι με τα ισλανδικά πότε με τα ποδοσφαιρικά έχουμε ένα δίμηνο σκαστό να διαβάσουμε ιστορική ανάρτηση(παράπονο κακομαθημένου αναγνώστη).
    Νόμος του Gresham ;εγώ το ήξερα για παροιμία των παλιών εμπόρων.
    Όπως είπε και ο πάτερ στον ΙΝ Τριλόφου μόλις τέλειωσε τη βάφτιση »ονόματα δε λέω ο δικός μας παίκτης ξελάσπωσε πάλι την εθνική». Αν στο μαρινάτο γαύρο προσθέσεις και μερικές τσούσκες (μικρές καυτερές πιπεριές σ.σ. για τους Αθηναίους) το πράγμα γίνεται ακόμα καλύτερο.
    τσούσκες το αποτέλεσμα είνα

    • 73 rogerios Ιουνίου 11, 2012 στο 15:25

      Αντρέα, καλά κάνεις και γκρινιάζεις, δίκιο έχεις άλλωστε! Αν σου πω ότι έχω ξεκινήσει τρία διαφορετικά ποστ για τον κανονικό Ρογήρο και τα έχω παρατήσει στη μέση, θα με πιστέψεις. Ίσως είναι θέμα διάθεσης, γεγονότων, δεν ξέρω, σίγουρα είναι θέμα έμπνευσης. Θα έρθει κι αυτή.

      Βασικά, ο παοκτζής ξελάσπωσε την εθνική, ψέμματα να λέμε τώρα;

  35. 74 andreas Ιουνίου 11, 2012 στο 09:08

    ουπσ μου ΄φυγε μια σειρά. Δεν αρχίζει καλά η βδομάδα

  36. 75 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 11, 2012 στο 12:34

    merci, ειλικρινά, για το εγκάρδιο καλωσόρισμα!!

    Ακολουθούν καίριες παρατηρήσεις για τα χθεσινά ..πεπραγμένα στον όμιλο της Ισπανίας, σκόρπιες μεν, αποτέλεσμα εμβριθούς αναλύσεως δε, δια αυτό και συναντούνται τεχνικοί όροι (στις παρατηρήσεις). 🙂

    Καταρχήν λησμόνησα να πω ότι συμπαθώ ιδιαιτέρως τον Ντελ Μπόσκε από τότε που ενώ έφερε νταμπλ και απανωτά τσάμπιον λιγκ στην Ρεάλ τον αντικατέστησαν, τον διώξανε δηλαδή, διότι ήταν λέει ..αντιτουριστικός (τον φωνάζανε ταβερνιάρη, λόγω μύστακος και εμφάνισης γενικότερα) και θεωρούσαν ότι δεν συνάδει το στυλ του με τη ..γαλαξιακή ομάδα που έφτιαχναν.

    Βέβαια, Έστιν δίκης οφθαλμός, ος τα πανθ¨ορά κλπ κλπ και πολύ τον έχω ευχαριστηθεί ως προπονητή της Ισπανίας που πήρε σε μια τριετία μαζεμένα όσα δεν είχαν πάρει όλες τις προηγούμενες δεκαετίες.

    Η αγωγή μου και όλα τα άλλα υψηλά που ασχολούμαι και ..καταγίνομαι (αντί του ποδοσαφάιρου) δεν μου επιτρέπουν να αναφέρω τι πήρε η Ρεάλ όλα αυτά αυτα χρόνια που η εθνική Ισπανίας έσπαγε παραδόσεις(παικταράδες αλλά λούζερ, φτάνουν στη βρύση, γεμίζουν την καρδάρα και τέτοια), ώστε να γίνουν οι απαραίτητες συγκρίσεις.

    Θα ήθελα όμως να ..διασαφηνίσω ότι η ανωτέρω παρατήρηση για τον Ντελ Μπόσκε δεν με κάνει αυτόματα θαυμαστή του Βασίλη Δανιήλ που οι ακατανόμαστοι του έκαναν ..ανάλογα, όταν τους έφερνε νταμπλ και πορείες στην Ευρώπη, απλώς νοιώθω ..αλληλέγγυος (μην το παρακάνουμε κιόλας)

    Εν πάσει περιπτώσει ας γυρίσουμε στα χθεσινά.
    Θέλω όμως να κάνω και καλοπροαίρετη κριτική, διότι για εμάς τους ..φίλους της ισπανικής αρμάδος το καλό είναι λίγο και το καλύτερο είναι το ελάχιστα αποδεκτό!!

    Η εθνική Ισπανίας τα προηγούμενα χρόνια βασιζόταν στο ότι είχε επιθετικούς πρώτης γραμμής και έτσι οι μεσαίοι πατούσαν πάνω σε αυτό για να κάνουν το κάτι παραπάνω.
    Και όταν λέμε κάτι παραπάνω, εννοούμε ότι έφτασαν να κάνουν κινήσεις μπάσκετ, με τον πίβοτ να γυρνάει 180 μοίρες και να πετάει μπαλιά για φόλοου κάρφωμα.

    Ας πούμε το 2008 ο Βίγια με τον Τόρες ήταν ότι καλύτερο είχε η Ευρώπη σε επιθετικούς και το 2010 ο Βίγια ήταν αξιόπιστος, ο δε Πέδρο σε τρελλή φόρμα.

    Χθες είδα ότι παρέταξε μια ομάδα χωρίς επιθετικούς (όνομα και πράμα), αλλά προσπάθησε να εφαρμόσει το στυλ Μπαρτσολένα, όπου τα σεντερ δεν ..ευδοκιμούσαν.
    Φρονώ ότι δεν έχει γίνει αντιληπτό (χο χο χο) πως το ρόλο των σέντερ τον υπερκαλύπτει ο Μέσι και μόνον αν αυτός είναι μέσα.
    Αλλιώς χρειάζονται!!
    Για αυτό και χθες όταν μπήκε ο Τόρες τα πράγματα βελτιώθηκαν, ασχετα αν σούρχεται να του σπάσεις το κεφάλι με αυτά που χάνει.

    Επίσης να πω ότι αυτός ο ..Τσεστ (Φάμπεργκας), καλός είναι και τεχνική κατάρτιση έχει και εκτός περιοχής κινείται και ομαδικός, αλλά κάτι λείπει που δεν μπορώ να το ..προσδιορίσω επακριβώς.
    Σαν το Σαμαρά ένα πράμα!!

    Οι σοβαρές μου ασχολίες την περίοδο του χειμώνος δεν μου επέτρεψαν να εντρυφήσω στα άλλα σέντερ, αλλά από λίγο που είδα αυτός ο Λιορέντε έβγαζε μάτια και άκουσα και πολύ καλά λόγια και για κανα δυο ακόμη.
    Νομίζω ότι πρέπει να ..επενδύσει σε μια επιθετική γραμμή ..αναφορά (όπως παλιά), διότι ο Ινιέστα έδειξε σε πολύ καλή κατάσταση και ο Τσάβι δεν ήταν κακός.
    Αδυναμίες εντοπίζονται κυρίως στον Πικέ (μαύρο χάλι σε σχέση με τις δυνατότητές του) και στο ότι Τσάμπι Αλόνσο και Μπούσκετς είναι κατώτεροι των προσδοκιών.
    Ελπίζω να ανέβουν.

    Σχετικά με τους Ιρλανδούς και τους Κροάτες θέλω να πω ότι είναι για το καλό του ποδοσφαίρου ότι οι Ιρλανδοί έφαγαν τριάρα, διότι με δεδομένη τη συμπάθεια των αριστερών συμπολιτών μας στους Ιρλανδούς (δικαίως αλλά για άλλους λόγους), αν τους βγει στο πανευρωπαϊκό θα είναι σαν δικαιωθεί η λαϊκίστική πλευρά των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, απέναντι στη φωτισμένη προσέγγιση της ευρωπαϊκής προοπτικής.
    (πλάκα κάνω μη βαράτε)

    • 76 rogerios Ιουνίου 11, 2012 στο 15:28

      Αναγνώστη, εσύ είπες ότι δεν ασχολείσαι κανονικά με το ποδόσφαιρο; 😉 Δηλαδή, στην αντίθετη περίπτωση τι ακριβώς θα έγραφες; Εξαιρετική ανάλυση, για αυτό και, όπως θα διαπιστώσεις, παραπέμπω σε σένα στο νέο ποστ!

      Ο Γιορέντε μου φαίνεται κομμάτι βαρύς και μονοκόμματος σε σχέση με τους άλλους Ισπανούς επιθετικούς. Για τον Φάμπρεγκας, όντως κάτι του λείπει, αλλά κι εγώ δεν ξέρω τι. Για τον Σαμαρά είναι πιο σαφές ότι του λείπουν τα καλά τελειώματα.

      Το συσχετισμό Ιρλανδίας και ΣΥΡΙΖΑ ομολογώ ότι δεν το είχα σκεφτεί!

  37. 77 Αναγνώστης ο αθηναίος Ιουνίου 11, 2012 στο 17:19

    Ρογήρε, βεβαίως και ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο, ως θεατής όμως.

    Απλώς μου αρέσει (μου φαίνεται κωμική) αυτή η συνήθεια πολλών της γενιάς μου να θέλουν να αναλύσουν τους λόγους που ασχολούνται και να το αιτιολογήσουν, για αυτό και, ας πούμε, μου αρέσει να την κοροϊδεύω.
    Λέω ας πούμε, γιατί νομίζω ότι δεν είναι κατι τόσο μακριά μου, μην αρχίσω δηλαδή να σκίζω τα ιμάτιά μου για τον ..ελιτισμό 🙂 .

    Στην πραγματικότητα με το μπάσκετ έτυχε να ασχοληθώ, στην πρώιμη νεότητά μου μάλιστα έπαιζα φανατικά μέχρι και την ..ύστερη και μετά για λίγο μέσω κάποιων βεβαιώσεων σεμιναρίων μέχρι και μικροχαρτζηλίκι είχα βγάλει κάνοντας τον ασίσταντ σε νέους προπονητές (ήταν και η μετά Γκάλη εποχή).

    Ακόμη και μέχρι τώρα που κυριάρχησε το ..μπαρόκ που λέτε και οι ασχολούμενοι με την Ιστορία 🙂 , άμα βρεθούμε να ξεμουδιάσουμε πάλι με κανά μονό στο μπάσκετ τη βγάζουμε, είμαι δε βέβαιος ότι αν επιχειρούσαμε ποδοσφαιρική δραστηριότητα θάχαμε ..βαρείς τραυματισμούς.

    Παρόλα αυτά όμως τη μεγαλύτερη χαρά την έχω πάρει παρακολουθώντας ποδόσφαιρο και κυρίως συζητώντας για αυτό.
    Είτε δια ζώσης (έτυχα Θεσνικη την περίοδο Άρη και ΠΑΟΚ, αλλά δεν θα ξεχάσω τις επισκέψεις στον ποδοσαφαιρικό Ηρακλή, ειδικά όταν ο Αλέφαντος ήταν προπονητής), είτε φυσικά από την τηλεόραση.

    Έχουν γραφτεί πολλά, εγώ αυτό που κατάλαβα είναι ότι η έννοια του μεγέθους και η διάσταση της ..παγκοσμιότητας, ωθεί όσους τη βρίσκουμε με το να ασχολούμαστε, να παίρνουμε χαρά από παρατηρήσεις, συμπεράσματα, αναπαραστάσεις και τα συνεπαγόμενα ..τραβήγματα που επιχειρούμε για να νοιώσουμε πιο εύθυμα.
    Ας πούμε ότι έχει τις προδιαγραφές, περισσότερο από ότι άλλες δραστηριότητες για να δοκιμάσει κάποιος τον εαυτό του ως μυθοπλάστη, παραμυθά αλλά και σκηνογράφο.
    Και φυσικά και ως αναλυτή, αφού τα παραπάνω δεν τα λέω απαξιωτικά,άρα δεν μπαίνουν διαζευκτικά

    Έτσι θάλεγα ότι αν και δεν έιναι το άθλημα ή το χόμπυ που μπορώ να επιχειρηματολογήσω τεκμηριωμένα για κάθε ..απόφανση, μου αρέσει πάρα πολύ να το ψάχνω και κυρίως είμαστε πάρα πολλοί που κάνουμε το ίδιο.
    Εντάξει απλώς θέλει λίγο προσοχή (για εμάς τους ερασιτέχνες λέω), να διακρίνουμε πότε είναι αναγκαία η εμφάνιση κάποιας πιο τεκμηριωμένης ανάλυσης, αλλά νομίζω ότι δεν έχουμε πρόβλημα.

    ΥΓ Σχετικά με την Ιρλανδία ήμουν λίγο διστακτικός αν έπρεπε να το αναφέρω ..μην παρω κανέναν στο λαιμό μου 🙂 .

    Απλώς έτυχε και ανακάλυψα (σε πραγματικές συνθήκες, διαζώσης δηλαδή) ότι είναι προβοκάτσια που πιάνει σε φίλους που βιώνουν τα πολτικά των ημερών μας πιο έντονα από άλλους και ok είναι και αριστεροί προς ΣΥΡΙΖΑ μεριά.

    Εννοείται ότι δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να τους λοιδορήσω.

    Με του που άρχισε το πανευρωπαϊκό, παρατηρήσαμε ότι εύκολα τασσόμεθα παρά τω πλευρώ των Ιρλανδών, τόσο για ιστορικούς λόγους (Μ.Βρετανία, ΙΡΑ κλπ), όσο και για το ότι είμαστε ..συνπιγκς.

    Αν ο άλλος τσιμπήσει σε αυτό, που θα τσιμπήσει, είναι εύκολο αν βρεθεί η κατάλληλη ..ομήγυρις, να αρχίσεις να αγορεύεις για το ότι υποστηρίζει ότι είναι καλό να προχωρήσει στο σύγχρονο ανταγωνιστικό παγκόσμιο περιβάλλον του ποδοσφαίρου, όχι εκσυχρονζόμενη (η Ιρλανδία), αλλά με τα χαρακτηρηστικά της καθυστέρησης ως αιχμή (καμινάδες κλπ).
    Νομίζω ότι ένα τσακ είναι να προχωρήσεις στο , άλλωστε βλέπουμε και στο δημόσιο βίο της Πατρίδος μας κλπ και ..γενικώς.
    Φυσικά τα ανωτέρω έχουν νόημα μόνον εκεί που είναι δεδομένο ότι αυτό είναι αστείο (τραβάς μια πραγματικότητα δηλαδή, αλλά όχι με κακές, έστω όχι τις ..χειρότερες προθέσεις), οπότε ..το παίρνω πάνω μου 🙂

    • 78 rogerios Ιουνίου 11, 2012 στο 20:30

      Έι, απλώς αστειεύθηκα λιγάκι, δεν ήταν απαραίτητο να το εξηγήσεις! 🙂
      Τελικά, βέβαια, βγήκε σε καλό γιατί διαβάσαμε μια πολύ ωραία ιστορία. Αντίστοιχες σκέψεις είχα προσπαθήσει να διατυπώσω κι εγώ στο πρώτο ποστ αυτού του ιστολογίου, προσπαθώντας να εξηγήσω την επιλογή μου για ένα ποδοσφαιρικό ιστολόγιο.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουνίου 2012
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Ιον. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Στατιστικά

  • 48,433 hits

Αρέσει σε %d bloggers: