Η καρδιά του πρωταθλητή (και άλλα κλισέ)

Μπήκα στο σπίτι μία ώρα πριν ξεκινήσει το μεγάλο ντέρμπι. Κουρασμένος από δύο πτήσεις, τις αποσκευές και αυτό το λάπτοπ που μου έχει καταστρέψει τον δεξιό ώμο (κι όχι μόνο). Άρχισα να παρακολουθώ το παιχνίδι σχεδόν αδιάφορος, σε κάθε περίπτωση χωρίς τη συναισθηματική φόρτιση του οπαδού την ώρα του μεγάλου ντέρμπυ. Είδα τον Παναθηναϊκό με κάπως μεγαλύτερη αγωνιστική διάθεση, αλλά τα ίδια αγωνιστικά προβλήματα. Τον Ολυμπιακό να έχει μια πιο συμπαθητική κυκλοφορία της μπάλας, αλλά άμυνα που έμοιαζε πολύ τρωτή: ίσως όχι από ένα ΠΑΟ με τέτοιες αποστάσεις ανάμεσα στις γραμμές, αλλά με μια μεγάλη ομάδα του Τσάμπιονς Ληγκ φαντάζομαι ότι δεν θα είχε καλύτερη τύχη απ’ τον Παναθηναϊκό της Βαρκελώνης. Ο συνδυασμός κούρασης και μέτριου ποδοσφαίρου (καλοί είναι πάντα οι ευφημισμοί) άρχισε να με κάνει να χάνω κι άλλο το ενδιαφέρον μου: ο Παναθηναϊκός μου φάνηκε ομάδα με αρκετούς τελειωμένους παίχτες, ο Ολυμπιακός πάλι με μπόλικους μέτριους. Όταν πια ο Παναθηναϊκός δέχτηκε το γκολ (εξαιρετική ενέργεια του Μιραλλάς) άφησα τον καναπέ και πήγα να αδειάσω τις βαλίτσες. Τακτοποιούσα τα ρούχα ρίχνοντας ράθυμες ματιές στην τηλεόραση. Κάπου περνούσαν απ’ το μυαλό μου σκέψεις για το τι θα επακολουθούσε στην ομάδα μου αν το αποτέλεσμα δεν άλλαζε: ποιός θα ήταν ο αντικαταστάτης του Νιόπλια και πότε θα έπαιρνε είδηση το τι παίζει στο ελληνικό πρωτάθλημα, τις εκκαθαρίσεις του έμψυχου δυναμικού, την αναταραχή και τις φουρτούνες που θα διέλυαν τη σεζόν της ομάδας. Όλα αυτά μέχρι που ήρθε η ισοφάριση. Ο οπαδός μέσα μου ξύπνησε και παρακολούθησα τον υπόλοιπο αγώνα όρθιος, σιγοψιθυρίζοντας γαλλικά…

Την ύστατη στιγμή ο Παναθηναϊκός ξύπνησε. Από το τελευταίο ποστ για το δράμα της εντός έδρας ήττας από την Κοπεγχάγη μέχρι το ντέρμπυ των αιωνίων μεσολάβησαν αρκετά επεισόδια στο ψυχόδραμα του φετινού πολυμετοχικού: η άνετη επικράτηση στο Ηράκλειο και η συναισθηματική αντίδραση του Νιόπλια, η συμπαθητική εμφάνιση-νίκη με τον ΠΑΟΚ, το απελπιστικά φοβισμένο παιχνίδι με τη Ρούμπιν και φυσικά το άθλιο ματς με την ΑΕΚ, στο οποίο ο ΠΑΟ έπιασε χαλαρά πάτο: απέναντι σε μια ομάδα με μέτριο υλικό, κραχτές αδυναμίες, αλλά ανεβασμένη ψυχολογία. ο Παναθηναϊκός έδωσε εικόνα ικανή να αποκαρδιώσει τον πιο φανατικό οπαδό του. Ο Σισσέ μόνος κι αβοήθητος σαν την καλαμιά στον κάμπο, Λάζαρος και Λουίς Γκαρσία 30 μέτρα μακριά του, ανόρεχτοι και γκαφατζήδες, ανύπαρκτη επιθετική ανάπτυξη και πιο πίσω τα τιμημένα γηρατειά. Όσο για την άμυνα… μία μόνο γκάφα φτάνει (η ασίστ του Σαρριέγκι στον Τζεμπούρ) για να δώσει προβάδισμα στον αντίπαλο και να παραλύσει μια ομάδα με άμεση ανάγκη ψυχολογικής υποστήριξης.   

Στο ημίχρονο του ντέρμπυ, ο οιονεί απολυμένος Νιόπλιας δεν είχε άλλη επιλογή από το να ρισκάρει. Τα ρίσκα του, όμως, ήταν σύμφωνα με τη λογική. Μαζί με την τεράστια προσωπικότητα του Τζιμπρίλ Σισσέ (όσο κι αν αποτελεί στερεότυπο, η άποψη ότι βοηθά πολύ να έχεις μεγάλους παίχτες στην ομάδα σου ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα) και τη σπουδαία εμφάνιση του Χριστοδουλόπουλου, οδήγησαν σε μια καθαρή νίκη επί του αιώνιου αντιπάλου. Μερικά προσωπικά συμπεράσματα, εν συντομία:

– Πιθανότατα στον Λάζαρο Χριστοδουλόπουλο η θέση του δεύτερου επιθετικού (του επιθετικού υποστήριξης ας πούμε) ταιριάζει πολύ περισσότερο από αυτήν του ακραίου μεσοεπιθετικού. Το βέβαιο είναι ότι στον Παναθηναϊκό ταιριάζει πολύ περισσότερο το σύστημα με δύο επιθετικούς. Για να μην πούμε ότι είναι το μόνο λογικό. Και βέβαια καταδεικνύει ακόμη περισσότερο το τραγικό σφάλμα αυτών που αποφάσισαν για το έμψυχο δυναμικό αφήνοντας την ομάδα μ’ ένα μόνο επιθετικό (άντε δύο, αν και…).

Ο Παναθηναϊκός έχει καλύτερο έμψυχο δυναμικό από τον αντίπαλό του, αν και «άνισο» (έλλειψη επιθετικών λύσεων πίσω από τον Σισσέ, τρεις, τουλάχιστον, μέχρι πρότινος βασικοί που μοιάζουν ποδοσφαιρικά τελειωμένοι). Αν ο Γκοβού ξαναβρεί τον καλό εαυτό του, όταν επιστρέψουν οι τραυματίες που η απουσία τους στοιχίζει (Λέτο, Νίνης) και με την απαραίτητη προσθήκη ενός επιθετικού με τις μεταγραφές του Δεκεμβρίου, ο Παναθηναϊκός είναι σαφώς το φαβορί (παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα από κάποια ΜΜΕ).

– Παιχνίδι με το παιχνίδι ο Μπουμσόνγκ αποδεικνύει ότι αποτελεί μια απολύτως αξιόπιστη αμυντική λύση, τουλάχιστον για το ελληνικό πρωτάθλημα. Η εντελώς λογική επιλογή είναι (για πολλούς λόγους) το δίδυμο Μπουμσόνγκ-Καντέ που έπαιξε χτες (μολονότι ο δεύτερος ήταν σχετικά ανέτοιμος λόγω του τραυματισμού του).

– Στα μισά του α΄ γύρου, ο Παναθηναϊκός έχει βγάλει ένα απίστευτα δύσκολο πρόγραμμα (ΟΣΦΠ, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, Άρη) σε αντίθεση με τον βασικό αντίπαλό του. Αυτό το στοιχείο αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα, με την προϋπόθεση ο ΠΑΟ να συμπεριφερθεί όπως πρέπει στα παιχνίδια με τους μικρούς (κάτι που μένει να αποδειχτεί).

Περισσότερο από απόδειξη των ικανοτήτων του ΠΑΟ, το χτεσινό παιχνίδι αποτέλεσε διάψευση μιας σειράς ψευδοβεβαιοτήτων για τον φετινό Ολυμπιακό. Κάποιοι βάφτισαν υπερομάδα που παίζει διαστημικό ποδόσφαιρο ένα φιλότιμο και ενδιαφέρον σύνολο που μέχρι τώρα είχε απλώς κερδίσει εύκολα παιχνίδια με μικρούς και νεοφώτιστους. Ένα ψιλοδύσκολο εκτός έδρας που έπαιξε (με Ηρακλή) το είχε χάσει. Το πιο δύσκολο εντός έδρας (με Άρη) το κέρδισε με τα χίλια ζόρια. Οπότε αυτή η βεβαιότητα στηριζόταν σε εντελώς σαθρές βάσεις. Ο Ολυμπιακός έχει να αποδείξει περισσότερα πράγματα από τον ανασφαλή φετινό ΠΑΟ, ακριβώς γιατί πρόκειται για ομάδα υπό δημιουργία.

– Ο Βαλβέρδε είναι ικανός τεχνικός για να δημιουργεί ομάδες που παίζουν συμπαθητικό ποδόσφαιρο, αλλά στη διαχείριση δυσκολιών κατά τη διάρκεια του αγώνα υστερεί δραματικά. Χτες η αντίδρασή του στις κινήσεις Νιόπλια ήρθε απελπιστικά αργά και δεν έδωσε τίποτε.

Η αμυντική λειτουργία του Ολυμπιακού έχει πολλά προβλήματα προς το παρόν. Υπάρχει η απουσία αμυντικών χαφ, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Χτες για παράδειγμα φάνηκε περίτρανα ότι ο Αβραάμ είναι απλώς «κατσίκι».

Και ο Ολυμπιακός έχει σοβαρό πρόβλημα φυσικής κατάστασης. Σε όλα του τα μέχρι τώρα παιχνίδια στο β΄ μέρος η απόδοση του Ολυμπιακού πέφτει. Στο χτεσινό η πτώση απόδοσης έμοιαζε με κατάρρευση (η ομάδα δεν έκανε ούτε μία φάση σε ολόκληρο ημίχρονο, ενώ το αριθμητικό μειονέκτημα δεν μπορεί να τα εξηγήσει όλα). Επομένως, ή ο Έμπεν έκανε θαύματα σε ένα μήνα ή στον Πειραιά πρέπει να ανησυχούν.

– Η επιλογή της διοίκησης του πειραϊκού συλλόγου (και των πολλών φίλα προσκείμενων ΜΜΕ) να ρίξουν την ευθύνη της ήττας στη διαιτησία όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική εικόνα του ματς, αλλά μπορεί να αποδειχτεί μπούμερανγκ για την ομάδα. Όπως, βέβαια, και η urbi et orbi διακήρυξη περί του ότι «είμαστε καλύτεροι ομάδα και θα βγούμε πρωταθλητές». Για τους οπαδούς καλά είναι όλα αυτά, αλλά όχι και για μια ομάδα που χρειάζεται ακόμη δουλειά και προσθήκες. Εκτός πια κι αν υπάρχει βεβαιότητα ότι το πρωτάθλημα θα το κρίνουν η διαιτησία και η παράγκα…

Συμπερασματικά, το αποτέλεσμα του σαββατιάτικου ντέρμπυ αποκατέστησε ισορροπίες και έκανε πιο αμφίρροπο το (- για να μην ξεχνιόμαστε – μέτριο, πολύ μέτριο) πρωτάθλημα Ελλάδας. Που θα ήταν ακόμη πιο συναρπαστικό αν η ΑΕΚ δεν κλώτσαγε την ευκαιρία απέναντι στον ετοιμοθάνατο Πανιώνιο (γουίθ ε λιτλ χελπ φρομ δε ρέφερυ, βεβαίως). Κάποιοι, όμως, στην ΑΕΚ είχαν πιστέψει ότι με την άφιξη Χιμένεθ η χειρότερη ΑΕΚ της τελευταίας εικοσαετίας μεταμορφώθηκε σε πριγκίπισσα: ωραίες οι νίκες με Άρη (κυρίως) και με ΠΑΟ (από άποψη βαθμών και πρεστίζ), αλλά δεν εξαφανίζονται έτσι οι αδυναμίες του ρόστερ και της ομάδας. Δεν βοήθησαν και οι διθύραμβοι μετά τη νίκη επί του ΠΑΟ, όταν οι εφημερίδες μίλαγαν για σπουδαία εμφάνιση, ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για μέτρια εμφάνιση με τραγικό αντίπαλο, αφήστε στην άκρη που αν ο Ζιλμπέρτο σημάδευε σωστά στο 85′ δεν θα υπήρχε καν νίκη! Κι όσο για τους υπόλοιπους μεγάλους, ο μεν Άρης βολοδέρνει στη μετριότητα μετά τα σοκ με ΑΕΚ και Τρίκαλα, ο δε ΠΑΟΚ αναρωτιέται μήπως ο Μάκης Χάβος είναι το μεγάλο προπονητικό ταλέντο που αγνοούσαμε (έτσι γίνεται όσο έρχονται οι νίκες, έστω και τυχερές όπως αυτή στο Ηράκλειο). 

Advertisements

12 Responses to “Η καρδιά του πρωταθλητή (και άλλα κλισέ)”


  1. 1 π2 Νοέμβριος 1, 2010 στο 20:14

    Να ‘σαι καλά Ρογήρε, επιτέλους μια ποδοσφαιρική σου ανάρτηση με την οποία διαφωνώ σε πολλά σημεία (εντάξει, μην υπερβάλλω, συμφωνώ στα περισσότερα που λες για τη δική σου ομάδα, διαφωνώ στα περισσότερα που λες για τη δική μου). Άντε, ν’ ανάψουν τα αίματα!

    – Πρώτα τα του νικητή, αυτοδικαίως. Συμφωνώ ότι ο Νιόπλιας τα έπαιξε όλα για όλα στο ημίχρονο. Δεν ήταν τόσο κακός όσο λες ο ΠΑΟ στο πρώτο ημίχρονο. Ήταν μεν λίγο πολύ συνέχεια των προηγούμενων μέτριων εμφανίσεών του, αλλά είχε έναν στοιχειώδη έλεγχο (όχι κατοχή, όχι κυριαρχία, αλλά έλεγχο) στο κέντρο, και κυρίως καλή αμυντική λειτουργία που δούλεψε καλά στα δομικά και στα συγκυριακά προβλήματα του Ολυμπιακού (περισσότερα γι’ αυτά παρακάτω). Ακόμη και ο Πλεσί, ένας αξιοπρεπής αλλά τίποτε το ιδιαίτερο χαφ, χρήσιμος ήταν. Ο Ολυμπιακός ήταν μεν καλύτερος αλλά όχι σαρωτικός. Μια-δύο ευκαιρίες είχε μόνο εκτός από το εξαιρετικό γκολ, κι αυτές από μακρινά σουτ. Και αυτό που εμένα με ανησυχούσε πολύ, ακόμη και στο καλό πρώτο ημίχρονο της ομάδας μου, ήταν πως οι δικοί σας παίκτες έπαιζαν πολύ πιο παθιασμένα από τους κάπως μπλαζέ (με εξαίρεση τον Ιμπαγάσα και τον Μιραλάς) δικούς μας.

    – Στο ημίχρονο, ο Νιόπλιας έπαιξε τα ρέστα του, παίζοντας απρόσμενα τολμηρά: χωρίς το (κατ’ εμέ) δίδυμο της συμφοράς Κατσουράνη – Καραγκούνη, με τον Μαρίνο να βοηθάει πολύ στη δεξιά πλευρά και μ’ ένα 4-3-2-1 (με τον Χριστοδουλόπουλο και τον Γκαρσία πίσω από τον Σισέ) το οποίο αφενός πόνταρε, πολύ τολμηρά και πάλι, στο ότι δεν θα χρειαζόταν να δώσει έμφαση ανασταλτικά στα προβληματικά άκρα του Ολυμπιακού, και αφετέρου ήταν πολύ πιο δημιουργικό από το γνώριμο φετινό μοτίβο «40 μέτρων σέντρα για τον Σισέ». Ο Χριστοδουλόπουλος δεν ήταν ακριβώς δεύτερος επιθετικός, όπως λες. Η διαφορά του από τον Γκαρσία δεν ήταν δομική: απλώς έπαιζε από την πλευρά του Ολυμπιακού στην οποία το ακραίο χαφ (ο Ριέρα) βοηθούσε λιγότερο αμυντικά, με αποτέλεσμα να μπορεί ο Χριστοδουλόπουλος να προωθείται περισσότερο και πιο δημιουργικά.

    – Η σχετική υπεροχή του Ολυμπιακού δεν συνοδεύτηκε από περισσότερα γκολ που θα τελείωναν νωρίς το παιχνίδι για έναν δομικό και δύο συγκυριακούς λόγους. Ο δομικός είναι ότι το 4-4-1-1 του Βαλβέρδε με Φουστέρ και Μιραλάς αφήνει άδεια τη μεγάλη περιοχή του αντιπάλου, με τον Φουστέρ να έχει κυρίως ανασταλτικό ρόλο στο πρέσινγκ ψηλά και τον Μιραλάς να βγαίνει συνεχώς στα άκρα ώστε να εκμεταλλευτεί την ταχύτητα και την τεχνική του με την μπάλα στα πόδια. Οι συγκυριακοί λόγοι ήταν πως ο Φουστέρ (που προερχόταν από τραυματισμό) ήταν κουρασμένος και μέτριος και, κυρίως, ότι τα ακραία χαφ του Ολυμπιακού ήταν κάκιστα. Ο Ριέρα θέλει να έχει ηγετικό ρόλο αλλά δεν έχει ( ακόμη; ) ηγετικές εμφανίσεις, ενώ ο Φετφατζίδης ηταν τρομερά τρακαρισμένος και με διαφορά ο χειρότερος παίκτης του γηπέδου. Χωρίς άκρα, το ανασταλτικό έργο του ΠΑΟ γινόταν πολύ πιο εύκολο: αρκούσε να ακολουθούν στα άκρα τον Μιραλάς οι πολύ καλοί Μπουμσόνγκ και Καντέ.

    – Ο Βαλβέρδε έβαλε όντως το χεράκι του στην ανατροπή του Παναθηναϊκού, αλλά δεν θα έδινα τόση έμφαση στα αργά αντανακλαστικά του στον πάγκο, όπως κάνει σύσσωμος ο αθλητικός τύπος. Θα μπορούσε ίσως να βγάλει τον κακό Φετφατζίδη στο ημίχρονο, αλλά λογικά περίμενε πως με το άνοιγμα του σκορ θα δημιουργηθούν χώροι και πως ο μικρός θα ξεψαρώσει. Θα μπορούσε να βάλει τον Ουρτάδο πλάι στον Ντουντού και να περάσει τον Ιμπαγάσα στη θέση του Φουστέρ, αλλά η μάχη στο κέντρο δεν φαινόταν χαμένη στο κρίσιμο τέταρτο του δευτέρου ημιχρόνου. Το παιχνίδι άλλαξε από δύο φάσεις στην οποία η ομάδα σου εκμεταλλεύτηκε διάφορες συγκυρίες: την τοποθέτηση πολύ ψηλά των κεντρικών αμυντικών που απαιτεί το στήσιμο του Βαλβέρδε, τη λάθος τοποθέτηση στα στημένα (έλειπαν Αβραάμ και Μπράβο στο δεύτερο γκολ) και την καθυστέρηση του Μπράβο να επιστρέψει. Κατά τα άλλα, αμυντικά προβλήματα δεν είχε ο Ολυμπιακός. Άλλη φάση δεν κάνατε. Με την αποβολή, το παιχνίδι τελείωσε στο 60΄.

    – Παρά την ομόφωνη ετυμηγορία του αθλητικού τύπου, εγώ δεν βλέπω σοβαρό πρόβλημα φυσικής κατάστασης στον Ολυμπιακό. Για την ακρίβεια, βλέπω ένα μάλλον προβλεπόμενο πρόβλημα φυσικής κατάστασης. Ο Ολυμπιακός του Βαλβέρδε (που είναι ένας Ολυμπιακός την καλοκαιρινή προετοιμασία του οποίου δεν έκανε ο Βαλβέρδε) παίζει σε τόσο υψηλό τέμπο για 20-45 λεπτά που δεν είναι δυνατόν και συνήθως δεν χρειάζεται να συνεχίσει έτσι επί 90λεπτο. Προχτές, με δέκα παίκτες, μάλλον την υπεροχή είχε και προσπάθησε μέχρι τέλους, όσο και αν ήταν φανερό ότι δεν πρόκειται να καταφέρει κάτι.

    – Ο κύριος λόγος για τον οποίο είμαι πολύ ανεκτικός με το θεωρητικά παράτολμο στήσιμο του Βαλβέρδε (πίεση ψηλά, ένα αμυντικό χαφ, οι κεντρικοί αμυντικοί στη σέντρα) είναι ότι, σε αντίθεση και πάλι με την κοινή γνώμη, θεωρώ πως είναι πολύ πιο αποτελεσματικό στο να φέρει νίκες με τους μικρομεσαίους αντιπάλους στο ελληνικό πρωτάθλημα (το μόνο που μας απέμεινε φέτος). Αυτές οι νίκες δίνουν τον πρωταθλητή και όχι τα ντέρμπι. Πέρυσι πήρατε σχετικά εύκολα τον τίτλο γιατί πήρατε πολλούς βαθμούς με τις μικρές ομάδες, όχι γιατί νικήσατε τον πεθαμένο Ολυμπιακό (που δεν τον νικήσατε :P). Ακόμη και με τον Άρη, θεωρητικά την καλύτερη ομάδα με την οποία παίξαμε πριν το ντέρμπι, νικήσαμε πολύ πιο εύκολα απ’ όσο νομίζεις: ο Άρης δεν έκανε ούτε μία ευκαιρία, ενώ εμείς βάλαμε μεν μόνο ένα γκολ, αλλά χάσαμε έναν σωρό ευκαιρίες. Ακόμη και με έναν απρόσμενα καλό Παναθηναϊκό, αποδειχτήκαμε καλύτεροι στο πρώτο ημίχρονο. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι εσείς θα έχετε εύκολο έργο απέναντι σε ομάδες όπως η Κέρκυρα, ας πούμε, που παίζουν μαζική άμυνα, η οποία δεν θα αφήνει τους χώρους που χρειάζεται ο μοναχικός Σισέ. Φυσικά, στις προβλέψεις μου αυτές μπορείς να δώσεις το ίδιο βάρος με τις προβλέψεις μου ότι η Λάρισα και ο Ατρόμητος θα είναι οι ευχάριστες εκπλήξεις του πρωταθλήματος, προβλέψεις στις οποίες απέτυχα παταγωδώς. 😛

    – Άντε, να μην αφήσω ασχολίαστη και τη διαιτησία. Πέναλτι στον Φουστέρ εγώ δεν είδα (ούτε στο ριπλέι). Μου κάνει όμως εντύπωση το γεγονός ότι ο Ισπανός (που δεν είναι από τους παίκτες που προσποιούνται πτώση ή γκρινιάζουν χωρίς λόγο) ήταν έξαλλος ακόμη και μετά τη λήξη του αγώνα για το πέναλτι που δεν του δόθηκε, ενώ κι ένας από τους τηλεδιαιτητές μίλησε για πέναλτι. Στο δε πέναλτι του Σισέ, εγώ επιμένω ότι ο Γκαρσία είναι οφσάιτ και διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για την ανατροπή, αφού ο Αβραάμ ασφαλώς δεν ανέτρεψε τον Σισέ με το πόδι: έβαλε πρώτος το πόδι του μπροστά από τον Σισέ, πάνω στην μπάλα, και ο Γάλλος έπεσε πάνω του. Αν έγινε πέναλτι έγινε με το χέρι. Παρότι η φάση αυτή έκρινε τελεσίδικα τον αγώνα όμως, δεν βλέπω τον λόγο να γκρινιάξω για την διαιτησία, ακόμη και αν δεν ήταν πέναλτι. Δόξα τω Θεώ, έχουν δει τα μάτια μας πολλές εμπρόθετα κακές διαιτησίες, και η διαιτησία του Κάκου δεν μου φάνηκε καθόλου τέτοια (εάν ήταν, θα μπορούσε να είχε κάνει πολύ πιο απλά πράγματα, π.χ. να έχει αποβάλει νωρίτερα τον Ριέρα, σε ένα σκληρό φάουλ από πίσω). Άλλο όμως το δεν γκρινιάζω για τη διαιτησία, κι άλλο το ότι η διαιτησία δεν έπαιξε τον ρόλο της.

    – Εν κατακλείδι, δικαιούσαι κατά τη γνώμη μου να είσαι πολύ πιο αισιόδοξος απ’ ό,τι πριν το ντέρμπι, αλλά με μέτρο. 😛

  2. 2 rogerios Νοέμβριος 1, 2010 στο 20:57

    Καλησπέρα, αγαπητέ φίλε! Καιρό είχαμε να τα πούμε (εμ και συ δεν περνάς καθόλου από το «ιστορικό» ιστολόγιο)! Το ποδοσφαιρικό το είχα αφήσει να χειμάζει μέχρι να ξυπνήσει η ομάδα μου (όπως κι ευτυχώς για μένα έγινε) ή να κάνει μια εμφάνιση τόσο άθλια που θα δικαιολογούσε την απόλυτη έκρηξη ενός απογοητευμένου οπαδού (δύσκολο όμως να κάνεις χειρότερο παιχνίδι από αυτό του Παναθηναϊκού με την ΑΕΚ).

    Τέσπα, είμαι για λίγες μέρες στα πάτρια εδάφη και με άλλες προτεραιότητες, οπότε το κομμάτι αυτό γράφτηκε ελαφρώς στο πόδι. Τώρα, αν δεν διαφωνούσαμε επιτέλους και μετά από ντέρμπυ αιωνίων, θα υπήρχε πρόβλημα :). Εντούτοις, η διαφωνία είναι τελικά μικρή και μάλλον επιφανειακή (ας πούμε ότι αφορά περισσότερο το τι προβάλλει ο καθένας από εμάς, όχι την άποψη που έχουμε διαμορφώσει συνολικά). Με άλλα λόγια: με τις δύο πρώτες (μετά την εισαγωγή) παραγράφους σου συμφωνώ 100%. Η τρίτη αποτελεί την πο αναλυτική και εύστοχη ανάλυση του παιχνιδιού του ΟΣΦΠ που έχω διαβάσει μέχρι σήμερα (για να είμαι ειλικρινής απέχει παρασάγγες από τις επιφανειακές ψευδοαναλύσεις των έγκριτων και μάλλον φιλοολυμπιακών αθλητικογράφων). Για τον Βαλβέρδε, ούτε κι εγώ θέλω να φανώ σκληρός. Κατανοώ πολύ καλά γιατί διάλεξε να παίξει όπως έπαιξε. Μένει μόνο η διαιτησία, όπου προφανώς θα διαφωνήσουμε σε κάποια στοιχεία, θα συμφωνήσουμε όμως στα άλλα μισά (τουλάχιστον).
    Κρατώ για το τέλος το εν κατακλείδι σου, γιατί κι εδώ συμφωνούμε απόλυτα. Με μέτρο είμαι αισιόδοξος κι έχει ακόμη πολύ δρόμο. Για να δούμε.

  3. 3 π2 Νοέμβριος 1, 2010 στο 21:24

    (εμ και συ δεν περνάς καθόλου από το “ιστορικό” ιστολόγιο)

    Από υπερβόρεια εδάφη κι από τόσο πρόσφατες εποχές δεν σκαμπάζω και πολλά. 😛

  4. 5 andreas Νοέμβριος 2, 2010 στο 01:36

    Επιτέλους ένα ποδοσφαιρικό άρθρο! Περίμενα τη Βαρκελώνη, τη Ρούμπιν Καζάν, την ΑΕΚ, τίποτα! Και το μόνο ματς που δεν είδα το σχολίασες! Αλλά με αποζημίωσες (μαζί με τον π2), μια που δεν μπορώ να ξεχωρίσω αλήθεια σε αθλητική εφημερίδα.

    Νομίζω ότι στα ντέρμπυ ό,τι γίνει είναι περίπου αναμενόμενο. Πολλές φορές ούτε καλό (για τα ελληνικά δεδομένα) ποδόσφαιρο δεν παίζεται. Ελπίζω φέτος να κάνουν την έκπληξη οι μικρομεσαίες ομάδες στο πρωτάθλημα, έστω κι αν η ΑΕΛ δεν τα κατάφερε. Να δούμε κάτι σαν βελτιωμένη έκδοση του ΠΑΟΚ πέρυσι πχ, γιατί το Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός (χωρίς να παίζουν ουσιαστικό ποδόσφαιρο) είναι κουραστικό.

    Τέλος πάντων, επαναλαμβάνομαι. Είχα σκοπό να γράψω κάτι για τους πίνακες που συνοδεύουν τους κυρίους Βυντάουτας και σία, αλλά παρασύρθηκα από ‘δω. Εμένα μου φαίνονται πάντως ενδιαφέροντα όλα αυτά, ακόμα κι αν δεν τα καταλαβαίνω τελείως. Είναι μια καινούρια εικόνα. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι εκτός από τους Ρωμαιοφραγκορωσοβυζαντινοσαρακηνότουρκους κι άλλοι τύποι διεκδικούν ένδοξες σελίδες στην ιστορία της μεσαιωνικής Ευρώπης.

    Πολλά μου βγήκανε πάλι. Καληνύχτα σας.

    • 6 rogerios Νοέμβριος 2, 2010 στο 13:19

      Γειά σου Αντρέα! Καιρό είχαμε να τα πούμε! Συγγνώμη για την πολύ αραιή ενημέρωση του ποδοσφαιρικού ιστολογίου, αλλά όπως είπαμε αυτήν την εποχή υπάρχουν άλλες προτεραιότητας. Άμα μπούμε σε σειρά θα γίνει τακτικότερη και η ποδοσφαιρική αρθρογραφία.

      Μερσί για τα καλά λόγια, αλλά βέβαια μην ξεχνάς ότι οπαδός είμαι κι εγώ! Πάντως σε συνδυασμό με τα σχόλια του π2 προκύπτει μια αρκετά σαφής εικόνα του παιχνιδιού. Επίσης, κι εγώ περιμένω τον μικρομεσαίο που θα κάνει την έκπληξη και, πάντως, την ΑΕΛ δεν την ξεγράφω ακόμη. Μπορεί να συνέλθει και να παίξει τον ρόλο αυτό.

      Στα άλλα τώρα, του ιστορικού μπλογκ, σε περιμένω να σχολιάσεις. Όπως βλέπεις πολύς κόσμος έχει στιγμές δόξας και σε περιοχές που δεν τις φανταζόμαστε εμείς της Μεσογείου (άλλωστε ούτε μια νύξη για αυτά τα γεγονότα δεν υπάρχει στα σχολικά βιβλία, για να μην πω ότι όλο τον Μεσαίωνα τον διδασκόμαστε σε σύνοψη της συνόψεως, περασμένη από 100 παραμορφωτικούς φακούς).

  5. 7 π2 Νοέμβριος 2, 2010 στο 11:51

    Μετά από ώριμη σκέψη και μελέτη :P, ανακαλώ για το πέναλτι στον Σισέ. Νόμιζα πως αρκούσε η συμμετοχή του Σισέ στην φάση, έστω και με προσποίηση, για να θεωρηθεί οφσάιντ ο Γκαρσία. Τελικά οι κανονισμοί είναι ξεκάθαροι, θα έπρεπε να έχει ακουμπήσει την μπάλα ο Σισέ για να θεωρηθεί οφσάιντ ο Ισπανός. Από τα κακά ριπλέι της Nova δεν είναι καθόλου σαφές αν την ακουμπάει ο Γάλλος την μπάλα ή όχι. Στη συνέχεια της φάσης ο Αβραάμ κάνει όντως πέναλτι με τα χέρια. Μένει λοιπόν μόνο η επιφύλαξη για το αν ακούμπησε την μπάλα ο Σισέ, και συνήθως οι επιφυλάξεις αυτές πρέπει να λειτουργούν υπέρ του επιτιθέμενου.

    • 8 rogerios Νοέμβριος 2, 2010 στο 13:21

      Πώς μπορώ να διαφωνήσω σ’ αυτά που λες; Ασμένως τα δέχομαι και προχωράμε. Τέσπα, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η διαιτησία δεν διαμόρφωσε αποτελέσμα στο ντέρμπι. Πάμε γι’ άλλα τώρα (έχει και ευρωπαϊκά αυτές τις μέρες)! 🙂

  6. 9 drsiebenmal Νοέμβριος 3, 2010 στο 22:04

    Άτιμο πήξιμο! Να παίρνεις είδηση τη συζήτηση μετά το πέμπτο ημίχρονο…

    Λόγο πολύ τα έχετε πει όλα, φυσικά τείνω να συμφωνήσω με την ανάλυση από την πλευρά του π2 (το πρώτο ημίχρονο του Ολυμπιακού με τον Άρη ήταν απίστευτο για ελληνική ομάδα) και να τονίσω βέβαια ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ολυμπιακός χάνει από τον Αρδίζογλου… συγνώμη, τον Λάζαρο εννοούσα. 🙂

    Τα λέμε –έχω να διαβάσω και το ιστορικό, αλλά το αφήνω από Δευτέρα (ελπίζω όχι Παρουσία) και μετά…

  7. 10 rogerios Νοέμβριος 4, 2010 στο 10:57

    Αγαπητέ Δρ!

    Λογικές οι επιλογές σας. Δεν περίμενα να δώσετε ψήφο εμπιστοσύνης στην ανάλυση του βάζελου. 🙂 [αν και εν προκειμένω βαζελοανάλυση και γαβροανάλυση δεν απέχουν και πολύ]

    Καλό κουράγιο με τον φόρτο εργασίας! Και, φυσικά, αδημονώ για σχόλια επί του ιστορικού (έναν ειδικό επί των γερμανικών θεμάτων έχουμε κι αυτός να μη μπορεί να σχολιάσει, κρίμα είναι)!

  8. 11 απάλευτος Ιανουαρίου 10, 2011 στο 14:56

    Καλή Χρονιά!
    Εάν αποφάσιζες να γράψεις κάτι και για το διοικητικό αίσχος της ΠΑΕ ΠΑΟ,θα βοηθούσες να ξεκαθαρίσουνε κάποιοι αρκετή από την θολούρα τους…

    υ.γ.
    «sold out» τα εισητήρια για μεθαύριο στο μπάσκετ-αλλά,»ψάχτε σε συνδέσμους». Ρε Αφοί Γιαννακόπουλοι πάλι τα ίδια; Αυτοί σας έβριζαν,αφού πρώτα σας είχαν δοξολογήσει. Τα τελευταία 3 χρόνια το κλειστό ΟΑΚΑ γεμίζει μόνο με ΟΣΦΠ,άντε και στους 8 της ευρωλίγκας

  9. 12 rogerios Ιανουαρίου 11, 2011 στο 00:44

    Καλή χρονιά και καλώς όρισες, φίλε Απάλευτε!

    Για διάφορους λόγους το ποδοσφαιρικό ιστολόγιο έχει πέσει σε παρατεταμένη χειμερία νάρκη (μεταξύ αυτών και λόγω εύλογης απογοήτευσης για το τι συμβαίνει στον ΠΑΟ). Υπόσχομαι ενημέρωση εντός της εβδομάδας (μάλλον προς το Σαββατοκύριακο) κι εκεί οπωσδήποτε θα ειπωθούν και δυο λόγια για τα διοικητικά του ΠΑΟ).


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Νοέμβριος 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Οκτ.   Φεβ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Στατιστικά

  • 48,433 hits

Αρέσει σε %d bloggers: