Επιστροφή στην εποχή της πεντάρας

Δύο λεπτά! Τόσο κράτησε η ψευδαίσθηση ότι ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να κάνει κάτι στο Καμ Νόου απέναντι στην κατά τεκμήριο ισχυρότερη ομάδα στον κόσμο. Αυτά τα δύο λεπτά που πέρασαν από το μαγικό τακουνάκι του Τζιμπρίλ Σισσέ και το εξαιρετικό τελείωμα της φάσης από τον Γκοβού έως την ισοφάριση της Μπάρσα με τον συνήθη ύποπτο Μέσσι. Τα υπόλοιπα 90 συν κάτι λεπτά παιχνιδιού ανήκαν αποκλειστικά στους Καταλανούς που έκαναν ό,τι ήθελαν σ’ ένα γήπεδο που απλόχερα τους είχε παραχωρήσει το τριφύλλι. Η πεντάρα ήρθε μάλλον φυσιολογικά: ο Παναθηναϊκός δεν έδειξε να προσπαθεί (ή να μπορεί;) να διεκδικήσει κάτι καλύτερο, ενώ η μαγική επιθετική πεντάδα της Μπαρσελόνα (Βίγια, Πέδρο, Μέσσι, Τσάβι, Ινιέστα) έκανε πράματα και θάματα. Με την εικόνα του αγώνα, ένα σκορ 8-0 μπορεί να ήταν και πιο δίκαιο. Σχεδόν (ή ουσιαστικά) επιστρέψαμε στην εποχή τουλάχιστον της προ πενταετίας Μαλεζάνειου πεντάρας (όταν και πάλι καλύτερος παίκτης ήταν ο τερματοφύλακας, τότε ο Γκαλίνοβιτς). Μόνη διαφορά, το όμορφο (αλλά τελικά χωρίς ιδιαίτερη σημασία) γκολ του Γκοβού.

Τί διαπιστώσαμε; 

– Την αφέλεια σε θέματα τακτικής που επέδειξε ο άπειρος σε ματς τέτοιου επιπέδου προπονητής. Γιατί ο ΠΑΟ δεν επιχείρησε στιγμή να πρεσάρει ψηλά; Να κρατήσει μπάλα; Πώς είναι δυνατόν να διεκδικήσεις κάτι σ’ ένα ματς τέτοιας δυσκολίας όταν το ποσοστό σου στην κατοχή μπάλας φτάνει μόλις το 26 %; Κατά μείζονα λόγο όταν δεν παίζεις (ούτε και μπορείς) το «ηρωϊκό» ρεχαγκέλειο ταμπούρι με τους 10 στόππερ, 5 πλάγιους μπακ και 7 κόφτες. Πώς και δεν περνά από το μυαλό σου ότι αν δεν κρατήσεις για κάποιο χρόνο τη μπάλα θα καταλήξεις να σε παίζει μονότερμα ο τρομερός αντίπαλος; Πώς και δεν σκέφτεσαι ότι έχεις ανάγκη να παρατάξεις περισσότερους παίχτες που να μπορούν να κρατήσουν το τόπι στα πόδια τους;

– Το ότι συνολικά ο Παναθηναϊκός εξακολουθεί να εμφανίζει ένα πρόσωπο άνευρο και νωθρό (κανένα πάθος, καμία θέληση για κάπως πιο δυνατό παιχνίδι: 6 φάουλ με αντίπαλο τη Μπάρσα είναι μάλλον ρεκόρ φέαρ πλαίυ).

– Ότι καλύτερος παίχτης ήταν τελικά ο ηρωϊκός Τζόρβας. Όταν όμως έχεις καλύτερο τον τερματοφύλακα και εισπράττεις πέντε, τί να πεις;

– Ότι κακώς οι Παναθηναϊκοί στοχοποιούμε μονίμως τους αμυντικούς μας, ζητώντας κάθε δυο και τρεις χάμμερ και τανκ και τέρατα, και δεν καταλαβαίνουμε ότι η αδυναμία αφορά την αμυντική λειτουργία της ομάδας συνολικά κι όχι τόσο τα πρόσωπα που καλύπτουν τις θέσεις των αμυντικών. Στον αποψινό αγώνα και οι τέσσερις αμυντικοί αγωνίστηκαν φιλότιμα και προσπάθησαν (ειδικά ο Μαρίνος έδειξε και κάποια ενδιαφέροντα πράγματα που μας επιτρέπουν να ελπίζουμε για αρκετά). Σε σχέση με την απίστευτη πίεση που τους ασκήθηκε, τα πήγαν αξιοπρεπώς: άλλωστε δεν είχαν καμία απολύτως κάλυψη. Αναρωτιέμαι αν μια τετράδα επιλέκτων με τα μεγαλύτερα ονόματα σύγχρονων μπακ θα τα κατάφερνε πολύ καλύτερα στις ίδιες συνθήκες.

– Ότι καταδικαστική για την ομάδα υπήρξε η εμφάνιση και των τριών αμυντικών μέσων, δηλαδή αυτών που έχουν διαφημιστεί ως το μεγάλο όπλο του ΠΑΟ. Και οι τρεις κινήθηκαν μεταξύ ανυπαρξίας και δράματος. Ο Σιμάο έπαιξε σαν εντελώς άπειρος ποδοσφαιριστής που είτε χανόταν στο γήπεδο, είτε έκανε γκέλες. Ο Ζιλμπέρτο Σίλβα αγωνίστηκε σαν ήδη συνταξιούχος. Και ο Κατσουράνης ήταν απλά ανύπαρκτος. Αν αυτό είναι το βαρύ πυροβολικό της ομάδας, τότε πάμε κατευθείαν για την τέταρτη θέση του ομίλου.

– Αυτοί που στάθηκαν στο γήπεδο, ήταν ακριβώς οι ποδοσφαιριστές που έχουν το κατάλληλο επίπεδο τεχνικής και τακτικής, καθώς και την προσωπικότητα για να αντεπεξέλθουν στις ιδιαίτερες δυσκολίες του συγκεκριμένου αγώνα. Δηλαδή ο Σισσέ και ο Γκοβού. Ήξεραν ακριβώς τί έπρεπε να κάνουν (επιθετικά και αμυντικά) και γιατί βρίσκονται στον αγωνιστικό χώρο και παίζουν κόντρα στην πρωταθλήτρια Ισπανίας. Δύο παίχτες, όμως, δεν αρκούν, όσο καλοί κι αν είναι.

Όποιος κι αν είναι ο αντίπαλος, δεν μου αρέσει να περνάω σχεδόν ολόκληρη τη διάρκεια του ματς προσευχόμενος ή παρακαλώντας τον Μέσσι να βαρεθεί, τον Γκουαρντιόλα να αποφασίσει να προφυλάξει ή μάλλον να ξεκουράσει τα ατού του και τον διαιτητή να σφυρίξει τη λήξη νωρίτερα.

Φυσικά, σε επίπεδο μαθηματικών πιθανοτήτων για την πρόκριση η πεντάρα αυτή δεν σημαίνει και πολλά. Άλλωστε, ο υποτιθέμενος μεγάλος αντίπαλος για τη δεύτερη θέση κατάφερε να χάσει στην Κοπεγχάγη (με γκολ που πέτυχε ένας παλιός μας γνώριμος). Ωστόσο, με τόσο ανόρεχτες εμφανίσεις δεν πρόκειται να δούμε και πολλά καλά ούτε στο Ταταρστάν, ούτε στα λημέρια του Άντερσεν. Κάποιοι πρέπει να ξυπνήσουν…

Advertisements

10 Responses to “Επιστροφή στην εποχή της πεντάρας”


  1. 1 drsiebenmal Σεπτεμβρίου 15, 2010 στο 11:15

    (Ξεμπλέξαμε τις περσόνες…)

    Νομίζω ότι τα ίδια παράπονα έχουμε από τους δικούς μας όταν γυρνάνε φορτωμένοι. Δεν μαρκάρουν –αλλά πώς να ρισκάρουν να χτυπήσουν αυτόν που έχουν σταμπάρει να του ζητήσουν τη φανέλα; Δεν έχουν σχέδιο –μα είναι επλογές κι αυτές που έχουν οι προπονητές μας, τον «σταυρό» (κάνουμε το σταυρό μας) και το «κλειδί» (τους κλειδώνουμε στα αποδυτήρια);

    Η ουσία είναι ότι απλώς, για όλους τους λόγους που περιγράφεις, και για καμιά 30αριά ακόμα (έλλειψη παιδείας, μη ανταγωνιστικό πρωτάθλημα κλπ κλπ κλπ) απλώς δεν μπορούμε. Κι όταν πέσουμε αντίπαλοι με διαπλανητικές ομάδες…

    Θα προσθέσω σχόλια φίλων βάζελων (το αιώνιο δράμα μου· ένας γαύρος στην παρέα, βρε παιδιά!):

    Ο Χρήστος, νεαρός, ενθουσιώδης, άπειρος, δυο ώρες πριν το ματς:

    –22 πληρώνουν τα κορόιδια οι μπούκηδες! Θα κλάψει η Ευρώπη σήμερα.

    Εγώ (χαμένος στη μετάφραση, κυριολεκτικά):
    –Τι; Α, ναι. Απόψε παίζετε; Κοίτα μη σπάσετε το ρεκόρ μας…
    –Μα τι λες… (κλπ, ανταλλαγή φιλοφρονημάτων και πειραγμάτων)

    Ο Τάκης, έμπειρος και ψημένος φίλαθλος, σήμερα:
    –Ρε συ, φτηνά τη γλιτώσατε και δεν καταρρίψατε το ρεκόρ μας χτες.
    –Έφταιγε η διαιτησία (ανθυπομειδίαμα)…
    –Ο Δαλούκας, ρε; (χαμόγελο)
    –Ο Ξερωγώ Πωστονλέγανε. Αφού τους άφηνε να κάνουν πράγματα που οι δικοί μας δεν ξέρουν ότι υπάρχουν κι επιτρέπονται. Τρεις φορές είδα το τρίτο γκολ λάιβ, ακόμη δεν κατάλαβα από πού πέρασε η μπάλα.
    –Ούτε στο πλέι στέσιον δεν τα έχουν δει οι δικοι σας, ρε;
    –Όχι μωρέ. Αφού το κουβέντιαζα με τον Κώστα (άλλο βάζελο) και συμφώνησε ότι ήταν εκτός διδακτέας ύλης!

    • 2 rogerios Σεπτεμβρίου 15, 2010 στο 11:54

      [Καλέ Δρ, γιατί διπροσωπίες σήμερα; 😉 ]

      Σωστοί οι λόγοι που προσθέτεις και είναι οι γενικοί λόγοι της ήττας, τα στοιχεία που διαμορφώνουν την προσωπικότητα και τα ελλείμματα των Ελλήνων ποδοσφαιριστών και των ελληνικών ομάδων.

      Ξέρω κι άλλους που πήγαν να κοροϊδέψουν χτες τους μπούκηδες, αλλά..

      Και ναι, χτες το ματς είχε πάρα, μα πάρα πολλά εκτός διδακτέας ύλης (μήπως ήταν στα SOS το τέταρτο γκολ ή η φάση του δοκαριού στο α΄ ημίχρονο;). Τώρα, όμως, θα πάμε στην Καβάλα και θα δείξουμε τί θα πει ποδόσφαιρο. 🙂

      Τεσπα, δεν είναι ντροπή να χάνεις από τη Μπαρσελόνα. Αυτό, όμως, το νωθρό, μίζερο και ηττοπαθές πρόσωπο δεν το αντέχω. Δηλαδή, δεν έχεις κανένα μα κανένα όπλο να διεκδικήσεις κάτι από αυτόν τον αγώνα; Είσαι τόσο χειρότερος από το Αλικάντε;

  2. 3 π2 Σεπτεμβρίου 15, 2010 στο 11:53

    Εκνευριστικό καταντάει να συμφωνούμε τόσο πολύ παρότι διαφορετικών δογμάτων. Δεν έχω ούτε μια τόση δα διαφωνία. Μόνο να προεκτείνω κάποια πράγματα που λες μπορώ, και να προσθέσω την οπτική γωνία ενός αλλόθρησκου:

    – Πράγματι, το πρωταρχικό στοιχείο του παιχνιδιού ήταν η λάθος νοοτροπία στο στήσιμο της ομάδας σου. Η κατοχή της Μπάρτσα δεν είναι το σημαντικότερο στοιχείο: και με την Ίντερ του Μουρίνιο είχαν συντριπτικά μεγαλύτερη κατοχή μπάλας οι Καταλανοί. Αλλά ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσεις την Μπάρτσα παίζοντας τόσο πίσω είναι, ακριβώς, να είσαι η Ίντερ του Μουρίνιο: να έχεις μια ασύλληπτα οργανωμένη ομάδα με τελείως αυτόματες αλληλοκαλύψεις στον χώρο, με το πάθος και την αγωνιστικότητα στο 101%, με ταχύτατες ανασταλτικές επεμβάσεις. Δεν γίνεται, εξ ορισμού, μια ομάδα ελληνικού επιπέδου, με αμυντικούς που όπως και να το κάνουμε δεν έχουν αστραπιαίες επεμβάσεις, να γλιτώσει τις ευκαιρίες και τα γκολ από μια ομάδα που, αν ξέρει κάτι καλά, είναι να αξιοποιεί τον ελάχιστο δυνατό χώρο για να δημιουργήσει περισσότερο χώρο με την κίνηση και την τεχνική των μεσοεπιθετικών της. Με Λέτο και Γκοβού ακραία μπακ, με τους τέσσερις της άμυνας ακροβολισμένους στην περιοχή και τα χαφ να προσπαθούν απεγνωσμένα να κλείνουν χώρους μπροστά στη μεγάλη περιοχή, το παιχνίδι ήταν χαμένο από πριν. Είχα δει δυο παιχνίδια της Μπάρτσα πέρυσι, ένα με μια ομάδα που δεν θυμάμαι κι ένα με τη Βιγιαρεάλ του Βαλβέρδε. Η πρώτη έπαιξε πολύ πίσω, όπως εσείς, αλλά έπαιξε άμυνα για σεμινάριο. Θαύμασα ειλικρινά το βαθμό αλληλοκάλυψης, το πάθος και το καθαρό μυαλό της ανασταλτικής λειτουργίας της. Η Μπάρτσα δυσκολεύτηκε, αλλά νίκησε τελικά 2-0, με τα δύο γκολ να μπαίνουν μετά το 75΄. Η Βιγιαρεάλ (που, στα χαρτιά, δεν ήταν και καμιά σπουδαία ομάδα) έκανε fuite en avant: πίεσε ασφυκτικά στο κέντρο, δεν κλείστηκε πίσω, προσπάθησε να αλλάζει πολύ γρήγορα την μπάλα. Τελικό αποτέλεσμα 1-1, με τη Βιγιαρεάλ να δικαιούται ίσως και κάτι καλύτερο.

    Η κριτική αυτή μπορεί να γίνει ακόμη πιο αυστηρή, δεδομένου ότι το στήσιμο ήταν αντίθετο με τον χαρακτήρα της ομάδας. Τα καλά ευρωπαϊκά παιχνίδια του ΠΑΟ είναι παιχνίδια στα οποία δίνεται μεν πολύ μεγάλη προσοχή στην ανασταλτική λειτουργία, αλλά με σαφή στόχο να μην μπορέσει ο αντίπαλος να δημιουργήσει, και να βγουν αντεπιθέσεις αξιώσεων, όχι με στόχο να μπουν τα λιγότερα δυνατά γκολ, πράγμα που τελικά δεν απέφυγε. Αν είχε δοκιμάσει ο ΠΑΟ να παίξει λίγο πιο μπροστά, μπορεί πάλι να είχε φάει πέντε γκολ. Φαντάζομαι όμως ότι θα είχε κάνει περισσότερες από μία (1!) τελικές προσπάθειες και περισσότερες από μία (1!) οργανωμένες επιθέσεις.

    – Ατομικά για τους παίκτες δεν μπορεί να πει κανείς πολλά. Το δυνατό για τα ελληνικά δεδομένα κέντρο ήταν πράγματι προβληματικό. Τον Σιμάο δεν τον εκτιμούσα ποτέ: δεν μου άρεσαν ποτέ οι αμυντικοί χαφ που δεν μπορούν (προσοχή: όχι δεν θέλουν, όχι αποφεύγουν για ασφάλεια, απλά δεν μπορούν) να βοηθήσουν στη δημιουργία. Ο Ζιλμπέρτο αποδείχτηκε πραγματικά αόρατος, αλλά δεν φταίει, καθώς έπαιζε τόσο πίσω που η ποιότητα του παιχνιδιού του δεν μπορούσε να φανεί. Ο Μαρίνος ήταν όντως αξιοπρεπής και ο Γκαρσία δεν μου φάνηκε καθόλου τελειωμένος ποδοσφαιρικά όπως (οπαδικά) νόμιζα. Αλλά το κυριότερο πρόβλημα για τον ΠΑΟ γίνεται σιγά σιγά ο Κατσουράνης. Πρόκειται για ειδική περίπτωση. Είναι ένας από τους πιο ποιοτικούς παίκτες που έχει βγάλει το ελληνικό ποδόσφαιρο τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά είναι πλέον ηλίου φαεινότερο ότι η αδυναμία του να τρέχει αδιάκοπα, η έλλειψη ορμητικής επιτάχυνσης και η απροθυμία του να βάλει το πόδι του στη φωτιά κάνει το κέντρο σας χειρότερο. Από πέρυσι αναρωτιέμαι γιατί δεν τον δοκιμάζουν στο κέντρο της άμυνας. Στο ελληνικό πρωτάθλημα, στο οποίο οι αμυντικοί των μεγάλων ομάδων πρέπει να έχουν μυαλό κυρίως παρά θηριώδη σωματικά προσόντα και πρέπει να συμβάλλουν και στο δημιουργικό παιχνίδι, μάλλον μεγαλύτερη ισορροπία θα σας έδινε. Ειδική μνεία θέλω να κάνω και στον Καραγκούνη, τον οποίο (πιθανότατα με οπαδικά κριτήρια πάλι) αντιπαθώ ιδιαιτέρως. Η συνεισφορά του στο χρονικό διάστημα που έπαιξε ήταν πέντε σκληρά φάουλ και κάμποσες διαμαρτυρίες. Νισάφι. Πρέπει φέτος να ξεκαθαρίσετε σύντομα τι θα γίνει με το δίδυμο αυτό (που επιπλέον, αν έχω καταλάβει καλά, έχει και εντονότατη φραξιονιστική λειτουργία), αλλιώς θα έχετε προβλήματα.

    – Ομολογώ πως συχνά απολαμβάνω τις ήττες του Παναθηναϊκού (τι να κάνουμε, το οπαδικό σαράκι αφορά και τους υποτιθέμενους σκεπτόμενους). Χτες δεν μου συνέβη αυτό, μάλλον το αντίθετο. Όταν βλέπεις μια ομάδα (έστω την Μπάρτσα, που είναι ειδική περίπτωση) να έχει τόσο μεγάλη διαφορά στα σωματικά προσόντα, στην ατομική τεχνική και στην ομαδική λειτουργία από μια πετυχημένη σε ευρωπαϊκό επίπεδο ελληνική ομάδα, σε πιάνει μια γενική θλίψη για το ελληνικό ποδόσφαιρο που δεν σου επιτρέπει να λειτουργήσεις με οπαδικές παρωπίδες.

    • 4 rogerios Σεπτεμβρίου 15, 2010 στο 12:21

      [Πώς τα καταφέρνεις και, παρά την επί της ουσίας συμφωνία μας προσθέτεις τόσα εύστοχα και ενδιαφέροντα; 😉 ]

      Το να αφήσεις όλο το γήπεδο στον αντίπαλο περιμένοντας ότι θα παίξεις επιστημονική άμυνα «για σεμινάριο» είναι αδύνατο να γίνει γενικά από ελληνική ομάδα και ειδικά από αυτόν τον Παναθηναϊκό που δεν έχει καμία σχέση σε νοοτροπία, αυτοματισμούς και χαρακτηριστικά με ην ομάδα Κυράστα/ Μαρκαριάν. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι ο τρόπος που δίνει τις περισσότερες ελπίδες να δυσκολέψει ή και να μπλοκάρει την καταλανική/ ισπανική ανάπτυξη είναι η άσκηση πίεσης στον χώρο άμυνας του μεγάλου, ποσοστό κατοχής της μπάλας κοντά ή και πάνω από το 40 % και επιθετικοί με ειδικές ικανότητες να εκμεταλλευθούν καταστάσεις κόντρας (βλ. Παραγουάη στον προημιτελικό του ΠΚ με την Ισπανία). Άλλο θέμα βέβαια αν ο τωρινός ΠΑΟ μπορεί να κάνει ή να προσπαθήσει να κάνει κάποια από τα πράγματα αυτά.

      Υποψιάζομαι ότι ο Κατσουράνης δεν πολυγουστάρει να παίξει κεντρικός αμυντικός. Αυτό που μάλλον θέλει είναι η θέση του όπως επί Τεν Κάτε: κατ’ όνομα αμυντικό χαφ που παίζει κρυφός φορ. Ό,τι και να λέμε και παρά την τερατώδη διαφημιστική προβολή που του κάνουν οι «επίσημοι» δημοσιογράφοι της εθνικής, έχω σοβαρές αμφιβολίες για το αν ο τωρινός Κατσουράνης μπορεί να προσφέρει κάτι στον ΠΑΟ πέρα από τη δημιουργία προβλημάτων στα αποδυτήρια ή, από άποψη τακτικής, στον αγωνιστικό χώρο.

      Την τελευταία παράγραφό σου την προσυπογράφω.

  3. 5 π2 Σεπτεμβρίου 15, 2010 στο 12:34

    Την τελευταία παράγραφό σου την προσυπογράφω.

    Να υποθέσω πως δεν εννοείς ότι κι εσύ απολαμβάνεις ενίοτε τις ήττες του Παναθηναϊκού…

  4. 7 π2 Σεπτεμβρίου 16, 2010 στο 21:05

    Η εξαιρετική εμφάνιση του Άρη (και δευτερευόντως η νίκη του) φοβάμαι πως προκαλεί ακόμη περισσότερη θλίψη στους Παναθηναϊκούς. Η απόσταση Μπαρτσελόνα – ΠΑΟ είναι απολύτως συγκρίσιμη με την απόσταση Ατλέτικο – Άρη. Ο Άρης όμως το πάλεψε, έπαιξε κανονικό ποδόσφαιρο, μάρκαρε, πίεσε, προσπάθησε να βγει μπροστά, δημιούργησε φάσεις, κυνήγησε συνειδητά τη νίκη και την πέτυχε. Στο πρώτο μισό του δέυτερου ημιχρόνου θα έλεγα πως είχε και την υπεροχή.

    Ξαναλέω αυτά που έλεγα γκρινιάζοντας για τον Ρεχάγκελ. Το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι. Όταν παίζεις μόνο για να μη χάσεις (ακόμη χειρότερα όταν παίζεις μόνο για να μη χάσεις πολύ, αναιρείς την κυρίαρχη σύμβαση του παιχνιδιού. Όσο κυνικά και να σκέφτονται προπονητές, παίκτες και παράγοντες, στο τέλος η πρωταρχική αυτή αναίρεση σε κακό τους βγαίνει.

  5. 8 rogerios Σεπτεμβρίου 16, 2010 στο 21:34

    Πολύ λυπάμαι που δεν κατάφερα να παρακολουθήσω τον αγώνα του Άρη. Όσο κι αν η Ατλέτικο είναι ασταθής ομάδα δεν παύει; 1. να καταλέγεται μεταξύ των μεγάλων ονομάτων του ισπανικού ποδοσφαίρου, δηλ. του ισχυρότερου, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια, 2. είναι η κάτοχος του τροπαίου. Θα ήθελα πολύ να δω το ματς και γιατί από άποψη τακτικής θα πρέπει να είχε μεγάλο ενδιαφέρον: όταν στον πάγκο σου βρίσκεται ο Κούπερ αυτό είναι μάλλον εγγυημένο.

    Αντιθέτως, παρακολούθησα από τη βέλγικη τηλεόραση το ματς του ΠΑΟΚ στη Μπρυζ (ό,τι μπορεί ο καθένας): εντάξει ένα Χ εκτός έδρας δεν είναι αποτυχία, αλλά νομίζω ότι αυτό το παιχνίδι ο ΠΑΟΚ θα έπρεπε να το κερδίσει. Η άμυνα των Φλαμανδών πελαγοδρομούσε, η επίθεσή τους σπαταλούσε άνετα τις ευκαιρίες.

    «Όταν παίζεις μόνο για να μη χάσεις (ακόμη χειρότερα όταν παίζεις μόνο για να μη χάσεις πολύ), αναιρείς την κυρίαρχη σύμβαση του παιχνιδιού». Έτσι ακριβώς! [βέβαια στην περίπτωση της ομάδας μου δεν συνέβησαν ούτε αυτά. Ο ΠΑΟ έπαιξε χωρίς να διεκδικεί απολύτως τίποτε].

    • 9 redkangaroo Σεπτεμβρίου 16, 2010 στο 21:47

      Ο Άρης είχε στόχο, ήθελε να πάρει το ματς… φαινόταν όχι μόνο τακτικά, αλλά κι από την ένταση και το πάθος. Είχε δημιουργία, είχε φάσεις, έχασε ευκαιρίες θα μπορούσε να σκοράρει ξανά. Και πράγμα περίεργο για ελληνικές ομάδες: ενώ το ματς όδευε στο 90 με το σκορ στο 1-0, δεν το φοβόσουνα το παιχνίδι, υπήρχε μια σιγουριά, ένας αέρας ότι το παιχνίδι θα το καθάριζε. Από πολλές απόψεις άξιοι οι Θεσσαλονικείς.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Σεπτεμβρίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.   Οκτ. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

Στατιστικά

  • 48,577 hits

Αρέσει σε %d bloggers: