Σε αναζήτηση της χαμένης επικαιρότητας

  

Το «πρόβλημα» του ερασιτέχνη που έχει ένα ιστολόγιο είναι φυσικά ότι πρέπει να δίνει προτεραιότητα στην οικογένεια και στις επαγγελματικές υποχρεώσεις του. Έτσι, αδυνατεί συχνά να ανανεώσει το ιστολόγιο σε τακτά διαστήματα ή να γράψει όταν έχει έμπνευση ή όταν η επικαιρότητα το επιβάλλει. Μ’ αυτά και τ’ άλλα πέρασε μήνας από την τελευταία ανανέωση και στο μεταξύ συνέβησαν πολλά. Αυτά ακριβώς θα προσπαθήσουμε να σχολιάσουμε στα γρήγορα και χωρίς πολλές φιλοδοξίες ιεράρχησης. Ποδόσφαιρο και μπάσκετ, εθνικές και σύλλογοι, διοικητικά και παρασκήνιο, απ’ όλα είχε αυτό το διάστημα και σε τέτοια ποσότητα και ένταση που είναι κάπως δύσκολο να παρουσιαστούν και να σχολιαστούν με βάση κριτήρια λογικής και οργάνωσης. 

Ι. Ελληνικό πρωτάθλημα  

α. Ένα μπερδεμένο ξεκίνημα: Η πρεμιέρα του πρωταθλήματος επιφύλαξε εκπλήξεις, καθώς κανείς από τους τρεις μεγάλους του κέντρου δεν μπόρεσε να νικήσει. Ο Παναθηναϊκός επέδειξε απίστευτη νωθρότητα στη Λεωφόρο κατά της Ξάνθης. Μολονότι προηγήθηκε νωρίς δεν έδειξε καν διάθεση να τελειώσει το ματς στο α΄ ημίχρονο όταν η Ξάνθη δεν υπήρχε στο γήπεδο. Όταν η αντίπαλος ξύπνησε, ο ΠΑΟ ισοφαρίστηκε και μετά πέρασε στο μουντ του παίζουμε με τόσο άγχος που μοιάζουμε πανικόβλητοι. Αποτέλεσμα: μια εκτός προγράμματος ισοπαλία που μόνο εν μέρει εξηγείται από το ξενέρωμα που προκαλεί πάντα η απουσία θεατών. Μερικά (κατ’ ανάγκη σκόρπια συμπεράσματα): ο Παναθηναϊκός βγάζει λιγότερη προσωπικότητα από όση θα έπρεπε βάσει της αξίας και εμπειρίας του υλικού του/ χρειάζεται σαφώς έναν ακόμη επιθετικό και εν γένει επιθετικές λύσεις από τον πάγκο. Καλό το ξεφόρτωμα όσων (καλώς ή κακώς) κρίθηκαν ότι δεν μπορούν να βοηθήσουν, αλλά όχι και να το παρακάνουμε/ Αλλιώς καταλήγεις να αναζητείς λύσεις βάζοντας ακόμη και παίκτες υπό διωγμό, σαν τον Κλέυτον καλή ώρα. Χρόνια είχα να εκνευριστώ τόσο από ποδοσφαιριστή: αν δεν το έκανε επίτηδες, τότε…/ Ο Σπυρόπουλος καλός και άγιος, αλλά σαφώς υπερτιμημένος. Βλέπετε, είναι αρκετά καλός στα επιθετικά του καθήκοντα και είναι ένας από τους ελάχιστους πραγματικούς αριστερούς μπακ. Ωστόσο σε κάποιους αγώνες δείχνει απίστευτες αδυναμίες και του παίρνουν την ταυτότητα παίχτες που δεν είναι ακριβώς και πρώτης κατηγορίας (την περασμένη χρονιά ο Ζαϊρί, τώρα ο Κατόνγκο)/ Η Ξάνθη έχει μερικούς ενδιαφέροντες ποδοσφαιριστές και λογικά δεν θα έχει τις περσινές περιπέτειες. Να δούμε όμως και τη συνέχεια.      

Ο Ολυμπιακός πρόσφερε συγκινήσεις σε φίλους και εχθρούς, αλλά τελικά όχι αυτές που θα επιθυμούσαν οι πρώτοι. Το παιχνίδι του στο Καυταντζόγλειο ήταν απολύτως χαρακτηριστικό μιας ομάδας που έχει αλλάξει κατά τα 3/5 (ή μήπως κατά τα 4/5) κι όπως είναι λογικό ψάχνεται. Πολλά τα ερωτηματικά: γιατί εκτός ο Ρόμμενταλ; Μπορούν οι δευτεροκλασσάτοι της Λίγκα να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό; Τί ακριβώς υπάρχει στο μυαλό και στην ψυχή ενός επιθετικού που χάνει μια ευκαιρία που δεν χάνεται με τίποτε κι ένα λεπτό μετά βάζει ένα σούπερ δύσκολο γκολ; Μερικές βεβαιότητες: η άμυνα του ΟΣΦΠ χρειάζεται πολύ δουλειά. Κάποιοι μάλλον δεν κάνουν (Μοντεστό;)/ Ο ΟΣΦΠ χρειάζεται οπωσδήποτε τερματοφύλακα: το μόνο που μπορεί να καταφέρει πια ο Νικοπολίδης είναι να αμαυρώσει μια πλούσια ιστορία (η φάση του πέναλτυ είναι ενδεικτική). Όσο για τον Ούρκο Πάρντο, δεν ξέρω γιατί, αλλά η εικόνα που έχω στο μυαλό μου είναι η ένδοξη εμφάνιση σ’ εκείνο το 0-5 από τον Εργοτέλη/ Ο Φετφατζίδης είναι έτοιμος και μια χαρά παίχτης. Βελτιώσιμος φυσικά, αλλά ήδη με προδιαγραφές ενδεκάδας. Όσο για τον Ηρακλή; Ενώ με τα οικονομικά του προβλήματα και το διοικητικό μπάχαλο έμοιαζε φαβορί για υποβιβασμό, στο γήπεδο έβγαλε προσωπικότητα ομάδας, μαχητικότητα κι επιθυμία να παίξει μπάλα (γιατί ευκαιρίες έχανε ακόμα και στο διάστημα της υπεροχής του Ολυμπιακού). Κάποιες μεταγραφές του αποδείχτηκε ότι ήταν απίστευτα έξυπνες για τα (λίγα) λεφτά που δόθηκαν (Σολτανί).    

Κι επειδή jamais deux sans trois, που λένε και οι φίλοι μας οι Γάλλοι, το επόμενο βράδυ η ΑΕΚ εξέπεμπε πάλι σε τόνο «μετρίως μέτρια και πάντα μετρημένα» κατορθώνοντας να χάσει στην Πάτρα από μια Κέρκυρα που κατάφερε να μετατρέψει σε γκολ και τις δύο ευκαιρίες που είχε. Όταν ξύπνησε η Ένωση ήταν πια αργά.  

Ενώ οι μεγάλοι της πρωτεύουσας τα έκαναν θάλασσα, οι ομάδες της Θεσσαλονίκης έκαναν το 3 στα 3. Για τον Ηρακλή τα είπαμε. Δόξα και τιμή μια και είχε το δυσκολότερο έργο. Ο ΠΑΟΚ νίκησε τον νεοφώτιστο Πανσερραϊκό 3-2 με τα χίλια ζόρια, όμως η νίκη κάλυψε προσωρινά τις πολλές αδυναμίες που φάνηκαν. Ο Άρης του Κούπερ έφυγε νικητής από ένα δύσκολο ματς στην Καβάλα, όμως η τοπική ομάδα έκανε τις «βαριές» μεταγραφές της πολύ αργά, δεν τις είχε στην πρεμιέρα κι έτσι κι αλλιώς έδειξε ανέτοιμη και μακριά από τις περσινές της εμφανίσεις. Στα υπόλοιπα ματς, είχαμε τη σύγκρουση ανάμεσα σε δύο ομάδες που φιλοδοξούν να είναι από τις ευχάριστες εκπλήξεις του πρωταθλήματος και στην οποία επικράτησε η γηπεδούχος (Λάρισα-Ατρόμητος 1-0), τη στρατηγική επικράτηση του Αστέρα Τρίπολης επί ενός μπερδεμένου Εργοτέλη στο Ηράκλειο και φυσικά τη θριαμβευτική επιστροφή του Αχιλλέα Μπέου στη Νέα Σμύρνη. Το αποτέλεσμα μοιάζει αφενός με επιβράβευση ενός διοικητικού που όσο αμφιλεγόμενος (για να το θέσουμε ήπια) κι αν είναι, κανείς δεν μπορεί να του αμφισβητήσει τις ικανότητες στην ανεύρεση καλών ποδοσφαιριστών (κάτι που θα έπρεπε να θυμούνται στη Νέα Σμύρνη), αφετέρου με τιμωρία μιας ομάδας της οποίας κάποιοι οπαδοί είχαν επιδοθεί πρόσφατα σε μερικά από τα πιο απίστευτα αίσχη που έχουν αμαυρώσει το ελληνικό ποδόσφαιρο.   

Αποτυχίες των μεγάλων της Αθήνας, καλά αποτελέσματα για τους Σαλονικιούς, μικρομεσαίες ομάδες με φιλοδοξίες και ενδιαφέρον υλικό. Έστω και λόγω της αδυναμίας των μεγάλων, η πρεμιέρα έδωσε κάποιες ενδείξεις ότι ίσως θα παρακολουθήσουμε ένα αμφίρροπο και ποδοσφαιρικά ενδιαφέρον πρωτάθλημα, Άλλες όμως οι βουλές του Κυρίου. Σύντομα επρόκειτο να το διαπιστώσουμε εκ νέου…   

β. Ώρα παρασκηνίου! Η αρχή της ιστορίας δεν ήταν και τόσο ύποπτη. Στην αρχή της περασμένης εβδομάδας ο Τζίγγερ έκανε την κίνηση ματ που θα αναβίωνε σε όλο της το μεγαλείο την πράσινη πολυμετοχικότητα. Ξανά μέσα το δίδυμο Βγενό-Πατέρα και άμεση επιστροφή του δεύτερου στην πράσινη προεδρία. Καλά όλα αυτά για τον Παναθηναϊκό (που θα γλιτώσει τη μουρμούρα της εξέδρας και τη διχόνοια, μέχρι τουλάχιστον να δώσουν δείγματα αστοχίας οι «νέοι», που είπαμε ότι έχουν πολλά να αποδείξουν). Μόνο που η επιστροφή Πατέρα σημαίνει και επιστροφή του ανθρώπου που για κάποιους άλλαξε τις ισορροπίες στο παρασκήνιο. Ποιοί είναι αυτοί οι κάποιοι; Πιθανότατα ο φουριόζος και πληθωρικός νέος ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού και οπωσδήποτε αρκετοί που κινούνται γύρω του. Γρήγορα επικράτησε η άποψη ότι ο σύλλογος του Πειραιά πρέπει να αντιδράσει και να δώσει το μήνυμα ότι ξέρει από παρασκήνιο και δεν σκοπεύει να τα παρατήσει. Έτσι, φτάνουμε στην ανακοίνωση της πρόσληψης Γκαγκάτση, δηλαδή ενός προσώπου που έχει συνδέσει το όνομά του με την περίοδο του πιο σκοτεινού παρασκηνίου στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Η επίσημη εξήγηση ήταν ότι ο ΟΣΦΠ χρειζόταν ένα νομικό με εμπειρία στα όργανα της ΦΙΦΑ για να χειριστεί την υπόθεση Γκαλλέττι! Μάλιστα! Όλοι γνωρίζουμε τις ειδικές σπουδές, την πολυετή νομική εμπειρία σε θέματα διεθνούς αθλητικού δικαίου, αλλά και διεθνών συμβάσεων, καθώς και τις πολλές ξένες γλώσσες που γνωρίζει ο πρώην πρόεδρος της ΕΠΟ. [Παρεμπιπτόντως, δυσκολεύομαι να εξηγήσω γιατί στον Ολυμπιακό κάποιοι δεν κατανοούν ότι ο σύλλογος έχει κάθε συμφέρον να μη φτάσει στα δικαστήρια η υπόθεση Γκαλλέττι, όταν υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις ότι κάτι πολύ ύποπτο συνέβαινε στου Ρέντη πριν από 2-3 χρόνια]. 

Δεν πρόλαβε να κλείσει 24ωρο από την πρόσληψη Γκαγκάτση και προστέθηκε νέο επεισόδιο στα του παρασκηνίου: το εξαιρετικά γενναιόδωρο πέναλτυ που σφύριξε υπέρ του ΠΑΟ ο Δαλούκας στο Χαριλάου. Ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος, πιο ομάδα από τον Άρη που ουσιαστικά δεν έκανε ούτε μία επικίνδυνη φάση, αλλά θα κέρδιζε χωρίς τη διαιτητική προσφορά; Όταν το τελικό σκορ είναι 1-0 κι η μόνη πραγματικά σπουδαία ευκαιρία του ΠΑΟ το δοκάρι του Σισσέ, η απάντηση είναι μάλλον όχι. Από την άλλη το σώου με τις δηλώσεις Μαρινάκη ήταν ελαφρώς άστοχο: στη χώρα που είδαμε να σφυρίζονται το περιβόητο πέναλτυ με το σκουλαρίκι ή τα θρυλικά πέναλτυ από βουτιές του επιθετικού που πέφτει υψώνοντας τα χέρια σε στυλ αφίσα του Πλατούν ενώ ο πιο κοντινός αμυντικός είναι στα πέντε μέτρα, το να ξεσηκώνεται κατακραυγή και να ακούγονται κραυγές με αίτημα «να ξεβρομίσει το ποδόσφαιρο» για το σφύριγμα του Δαλούκα μοιάζει περισσότερο με γλυκύτατη ελληνική υπερβολή. Άστοχο βέβαια δεν σημαίνει δυσεξήγητο: όταν προφανέστατα και λογικότατα η ομάδα χρειάζεται χρόνο για να έχει κάποιες ευκαιρίες να «δέσει», η διαιτητολογία και η παρασκηνιολογία αφενός στρέφουν αλλού την προσοχή, αφετέρου δίνουν στον κόσμο την εντύπωση ότι «το αφεντικό νοιάζεται και παλεύει για την ομάδα»! 

Και βέβαια μπάλα στη δεύτερη αγωνιστική δεν είδαμε. Ο Παναθηναϊκός βελτιώθηκε, αλλά όχι αρκετά. Ο Ολυμπιακός πέτυχε την πρώτη του νίκη (όχι και τόσο εύκολα) απέναντι σε μια Κέρκυρα που δεν έδινε την εντύπωση ότι είχε κάποια φιλοδοξία πέραν της αξιοπρεπούς ήττας. Η ΑΕΚ κέρδισε τον Πανσερραϊκό, μάλλον άνετα, αλλά πάντως όχι φτάνοντας σε τέτοια στάνταρ απόδοσης που να δικαιολογεί πρωτοσέλιδα του τύπου «ΑΕΚ από τα παλιά» (εκτός αν το παλιά έχει ορίζοντα που δεν ξεπερνά τη… διετία). Ο ΠΑΟΚ απέδειξε ότι δεν έχει ξεπεράσει τις χρόνιες αδυναμίες του αδυνατώντας να κερδίσει στην Τρίπολη παρά το αριθμητικό πλεονέκτημα, ενώ ο Ατρόμητος συνέχισε την παλιά καλή του συνήθεια να πετά βαθμούς σε δικά του ματς, δίνοντας στον Ηρακλή την ευκαιρία να διορθώσει πάλι την κατάσταση και να φύγει με τον βαθμό της ισοπαλίας. Κατά τα λοιπά, όσοι είχαν πάρει στην πρεμιέρα βαθμούς που δεν τους υπολόγιζαν σκόνταψαν στη δεύτερη αγωνιστική, ενώ όσοι είχαν στραβοπατήσει ρέφαραν (βλ. εντός έδρα ήττα Βόλου από τον Εργοτέλη και τις ισοπαλίες που πήραν Πανιώνιος και Καβάλα σε Ξάνθη και Λάρισα, αντίστοιχα). Έτσι καμία ομάδα δεν έφτασε τις δύο νίκες κι όλες, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, δείχνουν ανέτοιμες κι αμοντάριστες. Το πράγμα έχει μέλλον, εκτός κι αν οι παρασκηνιολάγνοι επικρατήσουν συντριπτικά και μας κοπεί με το μαχαίρι κάθε ημιαφελής όρεξη για ενασχόληση με τα ποδοσφαιρικά. 

ΙΙ. Εθνική ποδοσφαίρου 

Και μια και μιλάμε για αφελείς… Δεν γουστάρεις παρασκήνιο σε υπερβολικές δόσεις και λες θ’ ασχοληθώ με την εθνική. Πάλι έπαιξες κι έχασες: η εθνική ποδοσφαίρου καταφέρνει πλέον σταθερά να βγάζει στην επιφάνεια λόγους για να πάψουμε ν’ ασχολούμαστε μαζί της με ένα μίνιμουμ συμπάθειας. Πρώτα το κακό ματς με τη Γεωργία στο Καραϊσκάκη. Τυπικό παιχνίδι υπεροπτικής ομάδας που νομίζει ότι θα πάρει το ματς με τη φανέλα και τη φοβερή ποδοσφαιρική αξία που νομίζει ότι έχει (κι ίσως να την έχει… σε κάποιο παράλληλο σύμπαν). Μέχρι να ζεσταθεί είχε ειπράξει το γκολάκι από τους φιλότιμους Γεωργιανούς κι έτρεχε (όσο μπορεί να τρέξει) για να ισοφαρίσει, κάτι που το κατάφερε αρκετά αργά και με τα χίλια ζόρια. Ακούστηκαν φωνές του στυλ: εντάξει δεν κερδίσαμε, αλλά πλέον παίζουμε επιθετικό ποδόσφαιρο και η ομάδα έχει σύστημα και δημιουργεί φάσεις. ΟΚ, έτσι είναι αν έτσι νομίζετε που έλεγε κι ο Ακραγαντίνος. Μόνο που και επί Ρεχάγκελ με τέτοιους αντιπάλους τόσες και περισσότερες φάσεις τις κάναμε.    

Τέσσερις μέρες αργότερα, στο Ζάγκρεμπ, το ποθητό αποτέλεσμα ήρθε. Φυσικά όχι με το θρυλούμενο (αλλά μηδέποτε διαπιστωθέν) καινοτόμο σύστημα επιθετικής ανάπτυξης, αλλά με το ηρωϊκό ταμπούρι των αγωνιστών της φουστανέλας και της ρεχαγκέλειας περιόδου. Εντάξει, καλή άμυνα που βραχυκύκλωσε τους Κροάτες (δηλαδή μια ομάδα με ταλέντο, αλλά και μεγάλη ανάγκη ψυχανάλυσης λόγω χρόνιων συμπλεγμάτων και ανασφαλειών), πλην όμως μηδέν στον τομέα της επιθετικής ανάπτυξης. Τουλάχιστον από λογιστικής απόψεως ήρθε το αποτέλεσμα που μας κρατά ζωντανούς στο παιχνίδι της πρόκρισης. Κι επειδή εθνική Ελλάδας είναι, που ναι μεν ο Θεός την αξίωσε να πάρει πρωτάθλημα Ευρώπης, αλλά και πριν από 6-7 χρόνια ακόμη μάζευε εξάρες από Φινλανδούς, Λάπωνες και Σαμογέτες, να κάνουμε εκπτώσεις στο jogo bonito και να κρατήσουμε τη (βαθμολογική) ουσία. Άλλωστε, αγνέ φίλαθλε της εθνικής ποδοσφαίρου είσαι σίγουρος ότι οι παίκτες της είναι ενωμένοι σα γροθιά, το κλίμα είναι άριστο, σύμπνοια, ομόνοια και πάθος, προσήλωση στον κοινό αγώνα κ.ο.κ. 

Και τότε θυμάσαι ότι μέσα στο καλοκαίρι ο Αμανατίδης δήλωνε από τη Γερμανία ότι σταματά από την εθνική, αηδιασμένος από τις κλίκες και τις ίντριγκες. Θυμάσαι ότι μεταξύ φιλικών κι επίσημων αγώνων παράτησε την εθνική και ο Κυργιάκος, μόνο που δεν είχε πολυκαταλάβει το γιατί. Τώρα μαθαίνεις ότι έφυγε γιατί διαπίστωσε ότι είχε χάσει το παιχνίδι επιρροής και γιατί η κυρίαρχη κλίκα παιχτών είχε αποφασίσει να στηρίξει ως βασικό τον Αβραάμ (κι εμείς που νομίζαμε ότι αποφασίζει ο προπονητής για την ενδεκάδα…). Μεσοβδόμαδα πληροφορούμαστε ότι σταματά κι ο Γκέκας: οι φιλικά προσκείμενες στον παίκτη πηγές λένε ότι σταματά λόγω των άθλιων σχέσεών του με συμπαίκτη, ο οποίος έχει αναλάβει ρόλο γενικού δερβέναγα στην ομάδα. Άλλωστε για τον ίδιο λόγο ετοιμάζονται να εγκαταλείψουν την εθνική ακόμη δύο διεθνείς. Οι άλλες πηγές μας λένε ότι σταματά γιατί ήθελε να είναι βασικός σε όλα τα ματς. Έπειτα μαθαίνουμε ότι ο ζόρικος αρχιλοχίας είναι ο Κατσουράνης κι ότι αυτοί που θέλουν να φύγουν εξαιτίας του είναι δύο συμπαίκτες του στον ΠΑΟ! Τρέλα! Τα χαρούμενα μουντιαλικά περιστατικά που ομόρφυναν τη ζωή μας το καλοκαίρι (ναι, για την εθνική Γαλλίας μιλάω) φαντάζουν πλέον σαν παιδική σειρά ή ταινία της Μπάρμπι σε σχέση με τις ίντριγκες της εθνικής μας. Ακόμη κι ένας εξπέρ της παλατιανής συνωμοσίας σαν τον Μιχαήλ Ψελλό θα τα έβρισκε μπαστούνια στα αποδυτήρια της γαλανόλευκης. 

Από πού να πιαστεί, λοιπόν, ο αγνός φίλαθλος; Μα και βέβαια από το μπάσκετ και… την επίσημη αγαπημένη όλων των Ελλήνων!  

ΙΙΙ. Εθνική μπάσκετ 

Από τους αγώνες προετοιμασίας, κάθε στοιχειωδώς ψύχραιμος και λογικός μπασκετόφιλος είχε συνειδητοποιήσει ότι η φετινή εθνική Ελλάδας δεν ήταν για μεγάλα πράγματα: λιγότερο πλούσιο υλικό από το παρελθόν, ελλείψεις σε κάποιες θέσεις, μέτρια ή κακή φόρμα σημαντικών παικτών, ρολίστες αναγκασμένοι να παίξουν πρωταγωνιστικούς ρόλους, κλίμα όχι ιδανικό με έναν προπονητή καλό και φιλότιμο, αλλά όχι και ικανό να επιβληθεί στους παίχτες του μέσα στα αποδυτήρια. Τί να γίνει, όσο καλός και να είσαι σε ένα άθλημα δεν μπορείς να διακρίνεσαι ντε και καλά σε όλες μα όλες τις διοργανώσεις. Εδώ και εικοσιτόσα χρόνια το ελληνικό μπάσκετ έχει γνωρίσει τόσες επιτυχίες που η αποτυχία σε μία διοργάνωση δεν θα έφερνε και καμιά καταστροφή. Την επόμενη φορά, με λίγη τύχη, θα πηγαίναμε καλύτερα. Ωστόσο, παίχτες, διοίκηση και (κυρίως) δημοσιογράφοι βάλθηκαν να μας πείσουν ότι αξίζουμε νομοτελειακά την επιτυχία και θα φτάσουμε οπωσδήποτε (δηλαδή με κάθε μέσο) σ’ αυτήν. Ποιό ήταν το αποτέλεσμα αυτού του αρρωστημένου κυνηγιού της επιτυχίας; Η σταδιακή απαξίωση μιας ομάδας που αποδείχθηκε ότι δεν ήξερε να χάνει. Νίκες με το ζόρι απέναντι σε μέτριους αντιπάλους (Κίνα και κυρίως Πουέρτο Ρίκο, όπου το παιχνίδι το καθάρισε στο κρίσιμο σημείο η χειρουργική επιδεξιότητα των διαιτητών), καθαρή ήττα από τους φορμαρισμένους διοργανωτές και, κυρίως, το ματς ντροπή με τους Ρώσους, όπου η εθνική αγωνίστηκε με επιμέλεια και αυταπάρνηση κυνηγώντας την πολυπόθητη… ήττα. 

Καταρχάς, με εντυπωσίασε ο απίστευτος κυνισμός πολλών μπασκετικών δημοσιογράφων, τόσο πριν από το παιχνίδι της ντροπής (όταν εξηγούσαν γιατί πρέπει να χάσουμε), όσο και μετά από αυτό (όταν προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα με τα γνωστά επιχειρήματα της πλάκας – τα παιδιά ήταν κουρασμένα, δεν είχαν συγκέντρωση – ή του ξεδιάντροπου αμοραλισμού – «έτσι κάνουν όλοι»). Ακόμα κι ο Νικολό Μακιαβέλι θα κοκκίνιζε ακούγοντας μερικούς έγκριτους μπασκετικούς. Μόνο που, δυστυχώς για κάποιους, μερικές φορές υπάρχει και δικαιοσύνη στη ζωή. Αυτοί που επιδιώκουν την ήττα, γιατί έχοντας κάνει μπακάλικους υπολογισμούς πιστεύουν ότι «έτσι τους συμφέρει», δεν εξευτελίζουν απλώς το αθλητικό πνεύμα, αλλά στο τέλος πληρώνουν την επιλογή τους και επί της ουσίας: διαπιστώνουν τελικά ότι η επίτευξη των ωφελιμιστικών σχεδίων τους έγινε δυσχερέστερη εξαιτίας της λύσης που διάλεξαν. Με την ένδοξη σκόπιμη ήττα μας αποφύγαμε μεν τους Αμερικανούς, αλλά η ανωριμότητα των Γάλλων μας έστειλε κατευθείαν στους άλλους που θέλαμε να αποφύγουμε! Δηλαδή και ιντριγκαδόροι και ανόητοι. Απέναντι στους κακούς μας δαίμονες, η εθνική ήταν μαχητική, καλή για τις παρούσες δυνατότητές της, αλλά και πάλι λίγη για να αποκλείσει τη χειρότερη Ισπανία της τελευταίας πενταετίας. Και το ερώτημα είναι: θέλεις να διαλέξεις αντίπαλο; Αν είσαι μάγκας και μεγάλη ομάδα βγες πρώτη στον όμιλό σου και πάρε το πιο ευνοϊκό πρόγραμμα. Κι άντε να καταλάβω αν είσαι μια πολύ καλή ομάδα που λογικά θα διεκδικήσει μετάλλιο, να σου μπει λίγο κι ο πειρασμός να αποφύγεις τους Αμερικάνους για να μη λες μετά «ήμουν σίγουρα για βάθρο κι η κακούργα μοίρα μ’ έστειλε να παίζω προημιτελικό με τις ΗΠΑ». Όμως: δεν θέλεις να παίξεις με δύο ομάδες αναγνωρίζοντας ότι είναι ανώτερές σου, έχεις χάσει καθαρά από μια τρίτη και υπάρχουν άλλες τρεις τουλάχιστον (Λιθουανία, Σερβία, Αργεντινή) που είναι φανερά καλύτερες. Πώς στο καλό θα πάρεις μετάλλιο με τέτοιες προϋποθέσεις κι αρχίζεις τους υπολογισμούς για την επιλογή του «κατάλληλου» αντιπάλου; Θέτεις ως στόχο το να «κλέψεις» τη διάκριση; Γιατί; Σου λείπει, όταν έχεις τόσες στο παρελθόν; Πολύ πιο τίμιο θα ήταν να έχουμε παραδεχτεί ότι η συγκεκριμένη ομάδα δεν ήταν για τη μεγάλη διάκριση, οπότε τί καλύτερο από το να παίξει καθαρά κι ωραία όλα τα παιχνίδια της προσπαθώντας, στο μέτρο των δυνατοτήτων της, για τη νίκη. Έτσι απλά.    

Τρία θέματα, τρεις απογοητεύσεις, τρεις λόγοι αρκετά σοβαροί για να παρατήσουμε τα αθλητικά. Μόνο που είμαστε αμετανόητοι ή εθισμένοι. Όσο κι αν γκρινιάζουμε, πάλι θα ασχολούμαστε με τα αγωνιστικά και τα του παρασκηνίου που μας προσφέρει η ελληνική αθλητική κίνηση. Και πάντα θα ψάχνουμε για λόγους ελπίδας κι αισιοδοξίας. Να, αύριο ξεκινούν οι αγώνες των ελληνικών συλλόγων στα κύπελλα Ευρώπης και το πρόγραμμα έχει και Μπαρσελόνα και Ατλέτικο Μαδρίτης κι ό,τι άλλο πεις. Έ, βάσιμα υποθέτουμε ότι θα μας απασχολήσει το καθαρά αγωνιστικό μέρος. Ή μήπως όχι;

Advertisements

18 Responses to “Σε αναζήτηση της χαμένης επικαιρότητας”


  1. 1 π2 Σεπτεμβρίου 14, 2010 στο 12:10

    Σκόρπια σχόλια:

    Α) Παναθηναϊκός:
    – Το πρόβλημα του Σπυρόπουλου δεν είναι μόνο ότι είναι σαφώς υπερτιμημένος, είναι κυρίως ότι η απόδοσή του βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, κατά τη γνώμη μου. Τον είδα με την Εθνική και τρόμαξα (κι ας έβαλε το γκολ). Εγώ θυμόμουν έναν καλό αμυντικό που ανέβαινε συχνά μπροστά κι έβγαζε καλές σέντρες, και είδα έναν μάλλον κακό αμυντικό, που ανέβαινε μεν συχνά και με συνέπεια μπροστά, αλλά χωρίς να συμμετέχει στην επιθετική ανάπτυξη, και με μετριότατες σέντρες. Αν ο Ιωαννίδης που πήρατε δεν είναι καλούτσικος (δεν τον έχω δει), θα έχετε πρόβλημα, ή θα έχετε τον Βύντρα αριστερά.

    – Όπως θα θυμάσαι, στην προηγούμενη ανάρτησή σου έγραφα πως θα πρέπει οι Παναθηναϊκοί να ανησυχείτε για τη δουλειά του γυμναστή Κέζου. Νομίζω πως επιβεβαιώνομαι: οι μυικοί τραυματισμοί θυμίζουν τον περσινό Ολυμπιακό του ερασιτέχνη γυμναστή που είχε φέρει ο Κετσπάγια, και ήδη ακούγεται πως επιδιώκετε την επιστροφή του γυμναστή του Τεν Κάτε.

    – Δεν παίρνω κι όρκο πως το δίδυμο Βγενόπουλου – Πατέρα θα είναι στο τιμόνι και μετά το καλοκαίρι. Έχει περάσει σχετικά απαρατήρητο μες στον ορυμαγδό των πράσινων πανηγυρισμών για την επιστροφή τους ότι ουσιαστικά αρνήθηκαν να δεχτούν την προσφορά των μετοχών και ότι συμφώνησαν σε απόκτηση του πλειοψηφικού πακέτου των μετοχών μέσω αύξησης μετοχικού κεφαλαίου στην οποία θα συμμετάσχουν, εκτός εάν κλπ… Ίδωμεν.

    B) Ολυμπιακός:

    – Οι φωνασκίες Μαρινάκη δείχνουν πράγματι πολύ άκομψες. Υποτίθεται πως έχει δεσμευτεί να κάνει αντίστοιχο θόρυβο ακόμη και εάν ευνοηθεί ο Ολυμπιακός. Δεν το πολυπιστεύω αλλά, και πάλι, ίδωμεν. Ακόμη χειρότερο στίγμα δίνει το γεγονός ότι συμβουλεύεται τον Κόκκαλη και προσλαμβάνει τον Γκαγκάτση. Και μάλιστα δίνει διπλά λάθος στίγμα: αφενός δίνει πάτημα σε πολύ κόσμο να αμφισβητήσει τις προθέσεις του, και αφετέρου δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι έχει νόημα η αξιοποίηση των γνώσεων των δύο ανδρών για το παρασκήνιο. Ο Κόκκαλης (ξέρω, διαφωνείς) είχε ουσιαστικά απομακρυνθεί από τον έλεγχο του παρασκηνίου τα τελευταία χρόνια της ολυμπιακής κυριαρχίας, ο δε Γκαγκάτσης, από ένα σημείο και μετά, είχε υπό τον έλεγχό του ένα κύκλωμα που εξυπηρετούσε κυρίως τα δικά του συμφέροντα και όχι του Ολυμπιακού.

    Γ) Εθνική:

    – Η αρχική μου αισιοδοξία για την Εθνική του Σάντος κάμφθηκε, όχι τόσο για τους λόγους που σωστά επισημαίνεις (υπεροψία με τη Γεωργία, μηδέν ανάπτυξη με την Κροατία, ίντριγκες) αλλά, κυρίως, για έναν λόγο επικοινωνιακού περιεχόμενου: όσο κι αν δεν είμαστε καμιά ποδοσφαιρική δύναμη, είναι ντροπή για μια Εθνική που έχει κατακτήσει, έστω κατά λάθος, ένα ευρωπαϊκό κύπελλο, να πανηγυρίζει που απέσπασε έναν βαθμό από την Κροατία παίζοντας ταμπουρωμένη στη μεγάλη περιοχή της επί 90 λεπτά. Να πανηγυρίζει η συμπαθέστατη Κύπρος, που πήρε 4-4 (!) από την Πορτογαλία αποδίδοντας εξαιρετικά, εντάξει, αλλά εμείς; Θα αντιδρούμε όπως η Μάλτα; Και πάλι, πρόκειται για ένα τραγικά λάθος στίγμα που δίνεται προς τα έξω.

    • 2 rogerios Σεπτεμβρίου 14, 2010 στο 12:24

      Ως συνήθως κατ’ ουσίαν συμφωνούμε, αλλά όπως πάντα έχεις το χάρισμα να θίγεις και να φωτίζεις πτυχές που μου διέφυγαν 😉 .

      – για ΠΑΟ: 1. μας βλέπω με πολύ Βύντρα από τα αριστερά (είναι η πλέον ανεκτή λύση, για να μην πω ότι επί του παρόντος είναι και λύση πολύ πιο αξιόπιστη στη συγκεκριμένη θέση από τον Σπυρόπουλο. 2. συμφωνούμε απόλυτα στα περί φυσικής κατάστασης., αλλά και 3. στα διοικητικά (γιατί έχω πολλές αμφιβολίες για το αν και, κυρίως, πόσο έχουν διάθεση να επενδύσουν στον ΠΑΟ οι εν λόγω).

      – για ΟΣΦΠ: δεν διαφωνώ οπωσδήποτε ότι ο Κόκκαλης είχε αποτραβηχτεί τα τελευταία χρόνια από την «παράγκα», πλην όμως το σύστημα συνέχισε να δουλεύει όπως πριν, έστω και αντανακλαστικά. Η πρόσληψη Γκαγκάτση δεν εξυπηρετεί πλέον απολύτως τίποτε (υπάρχουν απλώς κάποιες επικοινωνιακές πτυχές της ιστορίας).

      -για την Εθνική: ισχύει και αυτό που λες. Νομίζω ότι εντάσσεται στη συνήθη προπαγανδιστική εκστρατεία όσων ψωμίζονται από την ιστορία εθνική ποδοσφαίρου. Αλλά οι ίδιοι σχεδόν πανηγύριζαν και το Χ με την υπερδύναμη Γεωργία.

      Χρωστάω μια καλή κουβέντα (μάλλον περισσότερες) για τη μεγαλειώδη εμφάνιση της Κύπρου στο Γκιμαράες. Κι ακόμη να πω ότι, μολονότι πάντα θεωρούσα απίστευτα υπερτιμημένο τον Κωνσταντίνου, το γκολ που έβαλε στους Πορτογάλους ήταν γκολ μεγάλου φορ. Για την Κύπρο το ζητούμενο φαντάζομαι ότι είναι η συνέχεια: να προσπαθήσει να διεκδικήσει πρόκριση (κι ας μη την πάρει στο τέλος) κι όχι να αρκεστεί σε 2-3 ματς αναλαμπές. Περιμένω με ενδιαφέρον.

  2. 3 dokiskaki Σεπτεμβρίου 15, 2010 στο 10:53

    Έχει και τα καλά του όταν ξαφνικά πνίγεσαι και χάνεσαι. Ανεβάζεις ένα τέτοιο ολκληρωμένο και ισορροπημένο άρθρο, μετά έρχεται κανείς (έστω και με μια μέρα καθυστέρηση) και διαβάζει συγκατανεύοντας και το μόνο που μπορείς να πει είναι: εξαιρετικό!

    Μετά διαβάζεις κι ένα σχόλιο που φωτίζει και άλλες πλευρές, επίσης εξαιρετικό, και αναρωτιέσαι τι χρήσιμο να προσθέσεις κι εσύ.

    Ας πιαστώ λοιπον από την παρατήρηση για τον Κωνσταντίνου, για να επισημάνω κάτι που ξεχνάμε συχνά (και όχι μόνο) στα αθλητικά, όταν καμαρώνουμε για τους όποιους «δικούς μας» και τις όποιες σποραδικές επιτυχίες μας:

    Δεν αρκεί να «τόχεις» και πολλοί μπορούν να ξεπεράσουν τον εαυτό τους ή να δημιουργήσουν μία ή δύο εντυπωσιακές εικόνες, εμφανίσεις, επιτυχίες. Το μυστικό είναι στη διάρκεια στην κορυφή. Εκεί πάσχουμε και γι’ αυτό… η συνέχεια στο άρθρο για τη σφαγή στα καταλανικά πεδία. 🙂

    • 4 rogerios Σεπτεμβρίου 15, 2010 στο 11:47

      Μερσί, τί άλλο μπορώ να πω;
      [τα εύσημα στον Π2 τα έδωσα κι εγώ].

      Πώς θα μπορούσα να διαφωνήσω με την άποψη ότι το ζητούμενο για μας είναι ακριβώς η διάρκεια στην κορυφή (της απόδοσης και της βαθμολογίας); Γιατί ποτέ μια ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα δεν προσπάθησε σοβαρά να έχει κάμποσες συνεχείς αξιοπρόσεχτες ευρωπαϊκές παρουσίες (με τη σχετική εξαίρεση του ΠΑΟ των πρώτων χρόνων του παρόντος αιώνα, ομάδα που χαντακώθηκε και διαλύθηκε για λόγους «εσωτερικούς»);

      Όσο για τα καταλανικά πεδία σφαγής (που δεν ήταν καταλαυνικά πεδία θριάμβου)…

  3. 5 Κώστας Ζαφείρης Σεπτεμβρίου 15, 2010 στο 18:34

    Δυο λόγια για την ομάδα μου… πινελιές στον ωραίο καμβά που έστησε ο Ρογήρος… δεν ξέρω αν θέλει ένα 6μηνο ο ΟΣΦΠ, πάντως η εικόνα στα δυο ματς του πρωταθλήματος μου λεει ότι ίσως και να θέλει πολύ περισσότερο. Και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τις εμμονές με τους Χολεμπάδες και τους Μιραλάδες… και το Ρόμενταλ στον πάγκο σε δυο συνεχόμενα ματς… και τον Πάντελιτς ξανά στον πάγκο ακόμα και στο εντός με την Κέρκυρα. Και τέλος πάντων ρε παιδιά… έλεος με τον έρμο το Νικοπολίδη… τι θέλουν να αποδείξουν; ότι το ΔΝΤ κι η τρόικα έχουν δίκιο κι ακόμα κι οι τερματοφύλακες πρέπει να παίρνουν σύνταξη στα 65;;; είναι προφανές -από πέρσι- ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί, αδικεί πλέον τον εαυτό του και την ιστορία του… στην επόμενη στραβή η κερκίδα θ’ αρχίζει να κράζει κι είναι κρίμα. Είναι σαφές ότι ο ΟΣΦΠ πληρώνει την -ας την πω κομψα- απρονοησία να μην έχει εναλλακτική στη θέση του τερματοφύλακα τόσα χρόνια (και προφανώς την καρμιριά όσων έδιωξαν το Σηφάκη γιατί τσιγκουνεύτηκαν 200.000 € στον ΟΦΗ). Μ’ αρέσει ο Φετφατζίδης γιατί έχει κάτι απο ποδόσφαιρο αλάνας… αλλά α. θέλει δουλειά πολλή δουλειά και β. οι φυλλάδες ετοιμάζονται να τον κάψουν με όσα διαστρικά διαβάζουμε (η περίπτωση του Νίνη δεν είναι και πολύ μακρινή)… τα γράφω όλα τούτα με μισή καρδιά… και η διαιτησία του Δαλούκα και -πολύ περισσότερο- οι αρκουδιές του Μαρινάκη και ότι ακολούθησε (εφημερίδες, στοιχημένοι αρθρογράφοι, καβγάδες, μαγκιές, Γκαγκάτσηδες)… μου φαίνεται ότι μας οδηγούν σε μια από τα ίδια και φέτος… κι είναι βαρετό πολύ ετούτο το έργο…

    • 6 rogerios Σεπτεμβρίου 15, 2010 στο 21:02

      Ο οικοδεσπότης ιστολογίου που βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να συμφωνεί απόλυτα με τους σχολιαστές του, έχει βέβαια ταυτόχρονα κι ένα μεγάλο πρόβλημα: συνήθως δεν έχει κάτι ουσιαστικό να προσθέσει. Επειδή όμως δεν του πάει να ξεπετάξει την απάντηση με ένα ξερό «συμφωνώ», μπαίνει στον πειρασμό να γράψει και κάτι παραπάνω και καταλήγει να επαναλάβει ακριβώς αυτά που είπε ο σχολιαστής, με ελαφρώς αλλαγμένες λέξεις.

      Ξέροντας λοιπόν ότι θα υποπέσω στο πιο πάνω αμάρτημα, ας προσπαθήσω να προσθέσω κάτι σε όσα λέει ο φίλος Κώστας. Είμαι ο πρώτος (ΟΚ, σχήμα λόγου) που λέει και ξαναλέει ότι ο Ρόμμενταλ είναι μεγάλο κεφάλαιο και σίγουρη λύση. Δεν κατανοώ γιατί τρώει πάγκο, όσο κι αν αντιλαμβάνομαι ότι κάτι θα έχει ο Βαλβέρδε στο μυαλό του. Όσο για τον Νικοπολίδη, υπήρξε τερματοφύλακας των δύο μεγαλύτερων ελληνικών ομάδων, πήρε τίτλους, ήταν χρόνια βασικός στην εθνική κι αξιώθηκε να σηκώσει ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Ποιός ο λόγος να αμαυρώσει την υστεροφημία του αφήνοντας στη μνήμη τα τελευταία «επιτεύγματά» του;
      Η ιστορία Ολυμπιακού και Σηφάκη είναι απολύτως χαρακτηριστική της οξυδέρκειας και του μεσο-μακροπρόθεσμου προγραμματισμού των μεγάλων ομάδων μας. Για τον Φετφατζίδη είμαι πιο αισιόδοξος από σένα, αλλά βέβαια σε μια ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό εύκολα αλλάζουν τα πράγματα, ο ταλαντούχος τρώει τον πάγκο της αρκούδας και τελικά καταστρέφεται. Ας περιμένουμε.

      Όσο τέλος για τις ομορφιές που κυριάρχησαν στην επικαιρότητα των τελευταίων ημερών, αν δεν είμασταν εθισμένοι θα το κόβαμε το ρημάδι το ποδόσφαιρο. Η μόνη ελπίδα βελτίωσης είναι να σταματήσουν οι δημοσιογράφοι να γράφουν κυρίως για παρασκήνια και διαιτησίες, οι εφημερίδες να πάψουν να είναι καραοπαδικές (ανοιχτά ή με φερετζέ), οι φίλαθλοι να ζητάνε να διαβάσουν για τακτικές και… και μετά ξύπνησα. Όταν το Ντέρμπυ κι ο Πρωταθλητής γίνουν Εκίπ, εγώ θα είμαι Δαλάι Λάμα.

      • 7 Κώστας Ζαφείρης Σεπτεμβρίου 15, 2010 στο 22:49

        Περί Νικοπολ… (για να θυμηθώ και τον μέγιστο Enki Bilal)… έδωσε μια πειστική απάντηση ο φίλος Π2, πιέστηκε από τη διοίκηση και προκειμένου ναμη χάσει τη μελλοντική επαγγελματική του σχέση με το σωματείο είπε ΟΚ μια χρονιά ακόμα… αλλά αναρωτιέμαι: με τα λεφτά καιτο όνομα που έχει δεν μπορούσε να πει»παιδιά σταματάω;». Εκτός κι αν από την άλλη, το ήθελε βαθιά μέσα του (και δεν αμφιβάλλω ότι μπορεί να παίξει μην τρελλαθούμε απλά στον ανταγωνισμό θα υστερεί), ή είναι τέτοιες οι σχέσεις που «απλά του έκαναν μια πρόταση που δε θα μπορούσε να αρνηθεί»… οπότε εκεί πάμε σε Mario Puzzo κατάστάσεις (όχι ότι δεν υπάρχουν ε;).

  4. 8 π2 Σεπτεμβρίου 15, 2010 στο 19:16

    Ε, αφού έκανε άλλος την αρχή με τα αγωνιστικά του Ολυμπιακού, ας συνεχίσω:

    – Τερματοφύλακας: Ο Νικοπολίδης είναι ο τελευταίος που φταίει. Είχε ήδη ανακοινώσει επισήμως την πρόθεσή του να αποχωρήσει, αλλά λόγω τσιγκουνιάς η προηγούμενη διοίκηση τον «έπεισε» (προφανώς υπό την απειλή της απώλειας της βέβαιης θέσης που θα έχει στην ομάδα όταν σταματήσει) να ανακαλέσει. Δεν είμαι δε απολύτως βέβαιος πως θα προκαλέσει ζημιές, ούτε πως θα μπορούσε επάξια να τον αντικαταστήσει Έλληνας τερματοφύλακας. Το κύριο προσόν του τερματοφύλακα στον Ολυμπιακό, και ακόμη περισσότερο στον Ολυμπιακό του Βαλβέρδε που παίζει με την άμυνα ψηλά, είναι να καθοδηγεί την άμυνα, να έχει έξοδο και να παίζει μπακότερμα. Και αυτά τα έχει σε πολύ υψηλό βαθμό ακόμη και ο πολύ σκουριασμένος Νικοπολίδης. Ο Σηφάκης που αναφέρεις, Κώστα, είναι ένας εξαιρετικός τερματοφύλακας, με εξαίρεση, ακριβώς, τις εξόδους.

    – Ρόστερ: υπάρχει μια εμφανής ανισορροπία μεταξύ της πληθώρας των μεσοεπιθετικών (που δεν υπήρχαν πέρυσι) και της έλλειψης επαρκούς αριθμού αμυντικών μέσων και αξιόλογων εναλλακτικών στην άμυνα. Υπάρχουν πέντε παίκτες που μπορούν να παίξουν δεξί χαφ με αξιώσεις (Ρόμενταλ, Φετφατζίδης, Μιραλάς, Ζαΐρί, Φουστέρ) και ένα μόνο αμυντικό χαφ (Ουρτάδο), ενώ καταφέραμε να απαλλαγούμε από δύο μετριότατους αναπληρωματικούς αριστερούς μπακ (Λεονάρντο, Ντομί) για να πάρουμε έναν ακόμη χειρότερο (Χόλεμπας).

    – Το μεγάλο στοίχημα είναι η διάταξη. Παρά τις διακηρύξεις για 4-4-1-1, ο Βαλβέρδε είναι προφανές ότι στα «εύκολα» παιχνίδια θέλει να παίξει ένα καινοφανές 4-1-3-1-1, με ένα μονο αμυντικό χαφ, τον δεύτερο κεντρικό χαφ σε πιο προωθημένο και οργανωτικό ρόλο, με την άμυνα πολύ ψηλά και έμφαση στην πίεση πάνω από το κέντρο. Παρότι έχουμε όλοι στην Ελλάδα εμποτιστεί από τη μανία με τα δύο ή τρία αμυντικά χαφ, νομίζω ότι είναι σωστή επιλογή. Οι μικρομεσαίες ελληνικές ομάδες έχουν βελτιωθεί σχετικά, και όλες προσπαθούν να κάνουν παιχνίδι όταν δεν κλείνονται στην άμυνα. Είναι λοιπόν, θεωρητικά, προτιμότερο να προσπαθήσεις να μην τους αφήσεις να κάνουν παιχνίδι και να δώσεις έμφαση στη δημιουργικότητα των παικτών σου. Φυσικά, όλα αυτά είναι θεωρητικά, και η πρεμιέρα έδειξε ότι η κακοχωνεμένη πίεση ψηλά και η έλλειψη ανασταλτικών μέσων μπορεί να φέρει αναποδιές. Ίδωμεν.

    • 9 rogerios Σεπτεμβρίου 15, 2010 στο 21:10

      Για τον Νικοπολίδη θα διαφωνήσω (επιτέλους διαφωνία!!!) γιατί νομίζω ότι ακόμη κι αν μπορεί να ανταποκριθεί στον ρόλο του καθοδηγητή της άμυνας, λόγω των γέρικων αντανακλαστικών και αντιδράσεων και οι έξοδοί του έχουν χαλάσει σε σημαντικό βαθμό (παραπέμπω ξανά στο πέναλτυ με τον Ηρακλή: ο παλιός Νικοπολίδης τέτοιο πέναλτυ μαρς δεν θα έκανε) και όταν θα χρειαστεί να κάνει κάτι στην πίεση θα δεχθεί πολύ περισσότερα γκολ απ’ ό,τι στο παρελθόν (βλ. Σίλτον στα γεράματά του). Πάντα θα λείπουν λίγα, αλλά κρίσιμα, εκατοστά του μέτρου ή θα υπάρχει μια μικρή καθυστέρηση στην αντίδραση.

      Ωραία ανάλυση, και για την ανισορροπία ανά θέση στο υλικό και για την τακτική. Προσωπικά, βρίσκω εγκληματική (τουλάχιστον για τον θεατή) την εμμονή στα δύο και τρία αμυντικά χαφ. Βέβαια, εξαρτάται και για τί ακριβώς αμυντικά χαφ μιλάμε.

  5. 10 π2 Σεπτεμβρίου 15, 2010 στο 21:14

    Για τον Νικοπολίδη θα διαφωνήσω (επιτέλους διαφωνία!!!)

    Ε, τότε δεν δευτερολογώ, για να διαφυλάξω τη στιγμή.

    • 11 rogerios Σεπτεμβρίου 15, 2010 στο 21:17

      Τώρα, γιατί μου το χαλάς; 🙂

      • 12 Κώστας Ζαφείρης Σεπτεμβρίου 15, 2010 στο 22:55

        Ωστόσο πρέπει να είσαι ήσυχος Ρογήρε… η ομάδα σου απολαμβάνει στη θέση του τερματοφύλακος τον Μέγιστο Μεγαλέξαντρο Τζόρβα! τον ήρωα της Βαρκελλώνης… τον ωραίο άνδρα που «μιλάει σωστά ελληνικά» όπως λεει ο στρατευμένος τύπος! τα κουνέλια που έπνιγε στο South Africa τα ξεχάσαμε! που θέλει να αποχωρήσει από την Εθνική γιατί έκατσε στον πάγκο σε 2 ματς (το Νικοπολ και το Χαλκιά δεν τους έχει υπόψη του το άνθος της Παιανίας). άντε για να βάλουμε και λίγο φωτιά στα σανά που λένε!

  6. 13 rogerios Σεπτεμβρίου 15, 2010 στο 23:30

    Καλέ,υπάρχουν καταστάσεις Ντον Κορλεόνε στον ελληνικό αθλητισμό; Δεν το πιστεύω! 😉 [κι επειδή, φευ, δεν είμαστε και τηνέϊτζερ, φαντάζομαι ότι όλοι θυμόμαστε την ιστορία Μάκαρου και Ντάνυ Βρέινς].

    Για τον Νικοπολίδη, πάντως, δεν πρέπει να χρειάστηκαν απαραίτητα κόλπα α λα Κορλεόνε: η πρεμούρα του για τη θέση δενδροκηπουρού (όχι θα σας χαριζόμουν τώρα 🙂 ) δείχνει ότι μπορεί χαλαρά να εκβιάστηκε με αντικείμενο την μελλοντική αποκατάστασή του.

    Τεσπα, να μου θυμήσετε καμιά ώρα να πούμε δύο λόγια για το Κορλεόνε, που αποτελεί δημιούργημα του Φρειδερίκου Β΄. Όταν εκτόπισε τους μουσουλμάνους από τη (δυτική κυρίως) Σικελία, για να μη μείνει ο τόπος έρημος κι η γη ακαλλιέργητη έφερε Λομβαρδούς αποίκους (όπου «Λομβαρδός», διάβαζε οποιοσδήποτε Ιταλός προερχόταν βόρεια της Ρώμης). Μια από τις κοινότητες που ιδρύθηκαν μ’ αυτόν τον τρόπο ήταν και το Κορλεόνε. Τώρα πώς έφτασε σήμερα να είναι τόπος προσκυνήματος για τους απανταχού μαφιολάγνους, αυτό είναι μάλλον δουλειά του Μάριο με το όχι και τόσο εύηχο στα ελληνικά επώνυμο.

    Και μετά από αυτόν τον κατά Έκο σαλγαρισμό, να πάμε και στον Μεγαλέξαντρο, για τον οποίο αγνοούσα τα περί σωστών ελληνικών (να τί χάνει κανείς όταν δεν ζει μόνιμα στην πατρίδα). Πάντως τον θεωρώ καλύτερο γκολκήπερ από τον Σηφάκη (το μειονέκτημά τους στις εξόδους είναι κοινό, ενώ ο Τζόρβας είναι εκρηκτικότερος στις αντιδράσεις του). Επίσης τον βρίσκω πιο συμπαθή χαρακτήρα απ’ ό,τι, π.χ., τον Κατσουράνη. Βέβαια (τώρα θα σας σπάσω τα νεύρα 🙂 ), καλύτερο τερματοφύλακα απ’ όλους αυτούς βρίσκω τον Γκαλίνοβιτς (όταν δεν έχει ψυχολογικά προβλήματα)!

  7. 14 π2 Σεπτεμβρίου 16, 2010 στο 10:10

    Ε, τώρα που μπήκαν και οπαδικά φιτίλια να συνεχίσω.

    Εάν υποθέσουμε ότι ο Τζόρβας και ο Σηφάκης είναι αυτή τη στιγμή οι καλύτεροι Έλληνες τερματοφύλακες, νομίζω πως, σε αυτά που είναι καλοί (αντανακλαστικά, δύσκολες αποκρούσεις), ο Τζόρβας είναι καλύτερος, ενώ στα αδύνατα σημεία τους (έξοδοι, στημένα) ο Τζόρβας είναι χειρότερος. Εξαιρετική εντύπωση στα δύο παιχνίδια που τον είδα μου έκανε ο Κωνσταντόπουλος της Κέρκυρας (έπαιζε χρόνια στην Championship / Β΄ Εθνική της Αγγλίας), που μου θύμισε αρκετά τον Νικοπολίδη: όσο περνούν τα χρόνια, εκτιμώ όλο και λιγότερο τους τερματοφύλακες με τις εντυπωσιακές αποκρούσεις σε δύσκολα σουτ και όλο και περισσότερο τους τερματοφύλακες που εμπνέουν εμπιστοσύνη, καθοδηγούν την άμυνα και κάνουν τη δουλειά τους κυρίως με την άριστη τοποθέτηση παρά με τα εντυπωσιακά πλονζόν. Κάποια από τα σουτ που ο Τζόρβας πιάνει με μια απίθανη εκτίναξη, ο Νικοπολίδης (έστω, ο μέχρι πέρυσι-πρόπερσι Νικοπολίδης) θα τα έπιανε ακίνητος.

    Καταλαβαίνω πως δεν είναι ίσως πειστική η υποστήριξή μου προς τον ασπρομάλλη κηπουρό, και φυσικά βλέπω κι εγώ τα σημάδια της φθοράς του χρόνου (περισσότερο από το πέναλτι στον αγώνα με τον Ηρακλή ήταν θλιβερή η εικόνα του όταν απέκρουσε ένα δύσκολο σουτ στη γωνία, αλλά μετά έκανε ένα πεντάλεπτο να σηκωθεί στηριζόμενος και στα δυο του χέρια…). Αλλά, ούτως ή άλλως, δεν είναι τόσο προϊόν λογικής επεξεργασίας η υποστήριξη όσο επιθυμίας ενός φαν της Άγριας Συμμορίας του Πέκινπα να δει ένα κουρασμένο παλικάρι να ανταποκρίνεται απρόσμενα στις δυσκολίες που θα βρει. Στους κυνικούς και βρώμικους καιρούς που ζει το ποδόσφαιρο, χρειάζονται και τέτοιες ιστορίες.

    • 15 rogerios Σεπτεμβρίου 16, 2010 στο 10:20

      Χμ, δεν έχεις κι άδικο, αντιλαμβάνεσαι, όμως, γιατί ένας οπαδός του Παναθηναϊκού δεν καίγεται κι ιδιαίτερα να δει το συγκεκριμένο παλικάρι σαν ήρωα μιας τέτοιας ιστορίας υπέρβασης.

      Για τον Κωνσταντόπουλο της Κέρκυρας κι εγώ έχω ακούσει πολλά καλά, αλλά επειδή δεν παρακολούθησα πραγματικά κανένα από τα δύο αυτά παιχνίδια δεν έχω ιδία γνώμη.

      Εκεί που έχεις απόλυτο δίκιο είναι στο ότι οι εντυπωσιακές αποκρούσεις ενός τερματοφύλακα δεν μπορούν να αποτελέσουν καθοριστικό κριτήριο για την επιτυχία του σε μια μεγάλη ομάδα, όπου οι ανάγκες και οι απαιτήσεις από έναν κήπερ είναι πολύ διαφορετικές σε σχέση με τις μικρές ή έστω μοκρομεσαίες ομάδες.

      • 16 redkangaroo Σεπτεμβρίου 16, 2010 στο 19:50

        ε… όταν στην κουβέντα μπαίνει η Άγρια Συμμορία και ο Σαμ Πέκινπα αποκτώ, μου φαίνεται, μια άλλη ματιά στον Bello Antonio Νικοπολίδη… να τα βγάλει πέρα ως γηραιός πιστολέρο του εύχομαι(θυμήθηκα και τον Pale Rider του Eastwood)…
        Ωραία η παρατήρηση για το Κορλεόνε Ρογήρε… και μεγάλη μπίζνα επί τόπου η τουριστική βιομηχανία (σουβενίρ κλπ) που σχετίζεται με τη μάφια.

  8. 17 rogerios Σεπτεμβρίου 16, 2010 στο 20:08

    Καλώς όρισες και ως ερυθρό κανγκουρώ (αν και βέβαια το πρόγραμμα της Γουώρντοπρες σου έπαιξε άσχημο παιχνίδι και σου έδωσε αυτόματα… πράσινο εικονίδιο)! Πολλές ευχές για το ιστολόγιο!

    Όσο για τον Νικοπολίδη, μπορείτε να ονειρεύεστε ό,τι σενάριο θέλετε 🙂 Κι εμείς ονειρευόμαστε τον Βύντρα σε τελικό Τσάμπιονς Ληγκ…

  9. 18 redkangaroo Σεπτεμβρίου 16, 2010 στο 20:32

    κάποτε τα όνειρα θα λάβουνε εκδίκηση… α ρε κατακαημένε Βύντρα! (μεταξύ μας κι ο ίδιος ο Νικοπολίδης στον ύπνο του θα το έβλεπε ότι σηκώνει Ευρωπαϊκό Κύπελλο…) οπότε…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Σεπτεμβρίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.   Οκτ. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  

Στατιστικά

  • 48,577 hits

Αρέσει σε %d bloggers: