Απ’ τα ψηλά στα χαμηλά (κι απ’ τα πολλά στα λίγα)

  

 Οι καλοί φίλοι που υποστηρίζουν τον Ολυμπιακό θα πουν ότι περίμενα μια αποτυχία της ομάδας τους για να ανεβάσω νέο ποστ στον Μουντιαλικό Ρογήρο. Θα πουν ακόμη ότι ο τίτλος αναφέρεται στην ομάδα τους. Στην πραγματικότητα ο τίτλος αφορά την ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα στο σύνολό της: εκεί που πριν ένα μήνα συζητούσαμε για ημιτελικούς και τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου, τώρα η επικαιρότητα μας στρέφει στο κάζο του Τελ Αβίβ, στα διοικητικά του Παναθηναϊκού, στις μεταγραφές ή, ακόμη χειρότερα, στις ασχήμιες των οποίων θύμα υπήρξε ο Ντούσαν Μπάγεβιτς. Η ποδοσφαιρική ζωή, όμως, συνεχίζεται και η ημερησία διάταξη μοιραία αλλάζει. Ακόμη κι αν τα θέματα είναι ταπεινά σε σχέση μ’ ό,τι μας απασχόλησε πρόσφατα, κάτι πρέπει να πούμε κι εμείς οι ποδοσφαιρόφιλοι.

Η αδικία της ζωής, ο Λίνεν κι ο Βαλβέρδε: Πάντα είχα μεγάλη συμπάθεια για τον Έβαλντ Λίνεν . Για την ακρίβεια, από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, όταν η χαίτη του ανέμιζε περήφανα στα γήπεδα της Μπουντεσλίγκα κι ολόκληρης της Ευρώπης, τότε που ο Λίνεν φορούσε τη φανέλα της μεγάλης Μπορούσια του Μενχενγκλάντμπαχ. Ως προπονητής δεν είχε την τύχη (ούτε και τις σωστές δημόσιες σχέσεις) για να προπονήσει πραγματικά μεγάλες ομάδες. Πάντοτε έδινε, όμως, την εικόνα του εργατικού, μεθοδικού και σοβαρού προπονητή, στοιχεία που φάνηκαν και στο πρώτο πέρασμά του από την Ελλάδα, όταν προπονούσε τον Πανιώνιο. Από τη Νέα Σμύρνη έφυγε εντελώς άδικα, όταν ανόητα η διοίκηση προτίμησε να στηρίξει έναν προβληματικό χαρακτήρα (που εμφανιζόταν όμως και ως ουσιαστικός ατζέντης των μεγάλων – ;;; – μεταγραφών του Ρεκόμπα και του Εστογιάνοφ) και όχι τον προπονητή. Για τον Ολυμπιακό, ειδικά στη φάση ανασυγκρότησης που βρίσκεται, ο Λίνεν φάνταζε σαν ιδανική επιλογή. Αρκεί φυσικά να του παρεχόταν η απολύτως αναγκαία πίστωση χρόνου και εμπιστοσύνη. Πώς να πεις όμως «κάντε υπομονή, η φετινή χρονιά είναι χαμένη από άποψη τίτλων, χτίζουμε τη μεγάλη ομάδα του μέλλοντος» κ.λπ.; Όχι μόνο λόγω γενικότερης και διαχρονικής ψύχωσης των περισσότερων οπαδών με τους εγχώριους τίτλους, αλλά και λόγω της παρουσίας νέου ιδιοκτήτη-προέδρου, ο οποίος θέλει άμεσα αποτελέσματα ήδη από την αρχή της βασιλείας του. Άλλωστε, ο νέος ιδιοκτήτης δεν πολυγούσταρε την επιλογή Λίνεν, δεν του φαινόταν αρκούντως γκλαμουριάρικη. Η αλήθεια είναι ότι η σχέση Λίνεν-Ολυμπιακού «έπρεπε» μάλλον να τελειώσει την επομένη της αλλαγής του ιδοκτησιακού καθεστώτος του ΟΣΦΠ, όταν δεν επετράπη στον Λίνεν το ελάχιστο προνόμιο να έχει βοηθό δικής του επιλογής και του επιβλήθηκε η λύση… Μπάντοβιτς. Προφανώς ο Λίνεν είχε τόσο μεγάλη ανάγκη (από άποψη φιλοδοξιών) να δουλέψει σε ομάδα του βεληνεκούς του Ολυμπιακού (κι όχι στη Β΄ Γερμανίας) που δέχτηκε να κάνει πολύ μεγάλες εκπτώσεις. Αναρωτιέμαι, αν εκείνη την ώρα, ως έξυπνος άνθρωπος, συνειδητοποιούσε ότι απλώς του παρεχόταν αναστολή εκτέλεσης μιας προαποφασισμένης ποινής.    

Τυπικά, ο Λίνεν απολύθηκε γιατί απέτυχε να αποκλείσει τη Μακάμπι Τελ Αβίβ. Μάλιστα! Μπήκε κανείς στον κόπο να εξηγήσει γιατί ο αποκλεισμός πρέπει να καταλογιστεί στον προπονητή και γιατί αποτελεί απροσδόκητη αποτυχία στη δεδομένη συγκυρία και χρονική στιγμή; Με τον ΟΣΦΠ να αποτελεί εργοτάξιο με παίχτες να έρχονται και να ενσωματώνονται στην ομάδα κάθε δυο και τρεις; Με παίχτες που επιλέγονται από τη διοίκηση κατόπιν των προτάσεων μάνατζερ (στη λογική έχω και κάτι πιό ακριβό πρόεδρε να στο δείξω; λες κι αγοράζει κανείς κοστουμάκι); Με έμψυχο δυναμικό ελλιπές ακόμη και ποσοτικά, αφού η συμπλήρωση 18άδας απαιτούσε επιστράτευση ελπίδων και εφήβων; Ή, μήπως, λόγω της στήριξης της οποίας έτυχε ο Λίνεν λ.χ. από τα ΜΜΕ; Εδώ μετά το πρώτο ματς με τη Μακάμπι μόνο που δεν τον κατασπάραξαν. Και, τέλος, η αντίπαλος του ΟΣΦΠ αμελητέα ποσότητα δεν ήταν. Καταρχήν ήταν πραγματική ομάδα κι όχι κάτι υπό κατασκευή. Φιλόδοξη και ικανή είναι, διαθέτει δε την πάγια αρετή των ισραηλινών ομάδων, δηλ. ποδοσφαιριστές με υψηλό επίπεδο τεχνικής κατάρτισης. Εξάλλου, αρκετοί από τους ποδοσφαιριστές της είναι μια χαρά παίχτες, για παράδειγμα το επιθετικό δίδυμο Ρομπέρτο Νταμιάν Κολάουττι και Μπαράκ Γιτζάκι. Και μη ξεχνάμε ότι αν το δοκάρι στο 45΄ του αγώνα στο Καραϊσκάκη γινόταν γκολ ή αν δεν υπήρχε η αυστηρή αποβολή, τότε η πρόκριση θα είχε τελειώσει υπέρ της Μακάμπι από το πρώτο παιχνίδι. Με δυο λόγια: με τα δεδομένα της συγκεκριμένης χρονικής στιγμής ο αποκλεισμός του ΟΣΦΠ ήταν ευθύς εξαρχής πιθανότερος από την πρόκρισή του. 

Θα λύσει όλα τα προβλήματα η επιστροφή Βαλβέρδε; Προφανώς και όχι. Ο Βαλβέρδε είναι καλός, όχι μεγάλος προπονητής και σίγουρα όχι θαυματουργός. Μυθοποιήθηκε από τον κόσμο του ΟΣΦΠ γιατί η παραμονή του στην ομάδα συνδυάστηκε με το τελευταίο νταμπλ. Ξεχάστηκε έτσι η (απείρως μεγαλύτερη από το κάζο Μακάμπι) αποτυχία με την Ανόρθωση, όπως και η κάτω του μετρίου παρουσία του πέρσυ στη Βιγιαρεάλ. Μένει να δούμε ποιό ακριβώς θα είναι το ρόστερ της ομάδας, αλλά για κάτι τέτοιο θα πρέπει να περιμένουμε ως το τέλος του μήνα. Κατά την ταπεινή γνώμη μου το καλύτερο θα είναι στον Πειραιά να ξεχάσουν την παρούσα αγωνιστική περίοδο και να δουλέψουν ήρεμα για το μέλλον: είναι ο μόνος τρόπος για να έχουν ελπίδες να τους χαμογελάσει γρήγορα η τύχη (ακόμη και φέτος, αν ο αιώνιός τους παρουσιάσει προβλήματα). Γίνεται αυτό όμως (η υπομονή στο λιμάνι εννοώ); 

Και δυο λόγια για τις ως τώρα μεταγραφές: αν ήμουν Ολυμπιακός θα πανηγύριζα για τον Ρόμμενταλ (για τον οποίο είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα προσαρμοστεί γρήγορα και θα αποδώσει σε υψηλό επίπεδο) και θα προσευχόμουν ο Ιμπαγάσα να έχει ακόμη βενζίνη στο ρεζερβουάρ του. Πάντως, δεν θα άρχιζα τα διθυραμβικά για τον Ριέρα (εκτός κι αν ήμουν οπαδός ή, ακόμη καλύτερα, μέτοχος της Λίβερπουλ), για τον απλό λόγο ότι πραγματική μπάλα έχει να παίξει από τότε που ήταν στην Εσπανιόλ. Για τα υπόλοιπα, υπομονή. Αυτή είναι η λέξη κλειδί.

Νέος πρόεδρος και μεταγραφές: Πάμε τώρα στην ομάδα μου. Πριν ένα περίπου μήνα, όταν ανακοινώθηκε η επιλογή του Τζίγγερ για τη θέση του προέδρου του Παναθηναϊκου, ήταν πραγματικά η καλύτερη όσων έχουν ιστολόγιο και είναι αριστεροί και/ή ολυμπιακοί ως προς τα οπαδικά τους αισθήματα (πολύς και καλός κόσμος δηλαδή). Διάβασα δεκάδες ποστ για την επιλογή Ν. Κωνσταντόπουλου και εκτός ελαχίστων (σε παναθηναϊκά οπαδικά ιστολόγια) ήταν όλα τους επικριτικά. Εν προκειμένω δεν θα ασχοληθώ με το πολιτικό σκέλος της υπόθεσης (για το αν υπάρχει «προδοσία» των ιδεών της Αριστεράς ή για το αν η επιλογή είναι ηθική ή εύστοχη για τον ίδιο τον νέο πρόεδρο ή για οτιδήποτε άλλο). Θα πω ότι, από καθαρά ποδοσφαιρική άποψη, βρίσκω την επιλογή Γ. Βαρδινογιάννη τουλάχιστον ενδιαφέρουσα. Από άποψη Παναθηναϊκού ή και γενικά ελληνικού ποδοσφαίρου, νομίζω ότι η επιλογή Ν. Κωνσταντόπουλου μπορεί να είναι και ευεργετική (και πάντως δεν βλέπω τί κακό μπορεί να κάνει). Δηλαδή αν επιλεγόταν κάποιος από τους αδελφούς Μητρόπουλους (τους ποδοσφαιροπαράγοντες εννοώ, όχι τους εργατικολόγους) η λύση θα κρινόταν φυσιολογική; Γιατί κρίνεται φυσιολογική και δεν προκαλεί αντιδράσεις η επιλογή της παράταξης Βγενό-Πατέρα να υποστηριχθεί για την προεδρία της Σούπερ Λίγκας ο άνθρωπος που ως πρόεδρος της ΕΠΑΕ ευλόγησε τα αίσχη της Ρυζούπολης; 

Όπως αντιλαμβάνεστε το πρόβλημα του Παναθηναϊκού είναι πάντα η παραφιλολογία περί τα διοικητικά. Όσον αφορά την εκ μέρους της οικογένειας Βαρδινογιάννη διοίκηση της ομάδας μπορεί βεβαίως να ασκηθεί δριμεία κριτική και μάλιστα για αρκετές επιλογές. Αδιαφορία πάντως δεν μπορεί να προσαφθεί. Και για να το πω απλά δεν καταλαβαίνω γιατί η αντίπαλη παράταξη χαίρει τέτοιας ασυλίας. Έχει αποδείξει ήδη επιτυχή διοίκηση υπεράνω κάθε κριτικής; Έχει προσφέρει αγνά και άδολα στην ομάδα; Για κάθε Μάρκο Βίλλα του Τζίγγερ υπάρχουν οι μεταγραφές δώρα (;) των Μελίσση, Κλέυτον και Χριστοδουλόπουλου. Όχι ακριβώς αυτό που άλλαξε τη μοίρα της ομάδας. Έπειτα, καλή ήταν η παναθηναϊκοφροσύνη όταν έπρεπε να πετύχει το ντηλ της Ολυμπιακής ή να χτιστεί το προφίλ του πετυχημένου επιχειρηματία με πολιτικές φιλοδοξίες, Ουσιαστική προσφορά έχουμε δεί; Μπορούμε να περιμένουμε;

Επί της ποδοσφαιρικής ουσίας τώρα, ο ΠΑΟ ξεκινά φέτος ως μεγάλο φαβορί για μερικούς απλούς λόγους. Έχει ήδη μια δεμένη ομάδα. Οι μεταγραφικές προσθήκες ήταν κατά τα φαινόμενα εύστοχες: μπορεί για τις εμφανίσεις του στο Μουντιάλ να έσυρα του Γκοβού τα μύρια όσα, αλλά ως μεταγραφή στο ελληνικό πρωτάθλημα είναι απλά πολύ σπουδαία (λαμβανομένων υπόψη του παλμαρές, των παραστάσεων και της εμπερίας του ποδοσφαιριστή). Mutatis mutandis, τα αυτά ισχύουν και για τον Μπουμσόνγκ. Βεβαίως, στην Ελλάδα παρουσιάστηκε ήδη σαν αποτυχημένος γκαφατζής. Μόνο που το να εμφανίζεις έτσι ένα παίχτη με τη σταδιοδρομία του Μπουμσόνγκ ενώ μιλάμε για μια χώρα όπου δοξάστηκαν μετριότητες και παγκοσμίως άγνωστοι συνιστά όπως και να το κάνουμε ανορθογραφία.

O  ΠΑΟ έδωσε πολύ καλά δείγματα στους αγώνες προετοιμασίας. Όσο κι αν τα φιλικά δεν λένε πάντα την αλήθεια, το να αντιμετωπίζεις στα ίσα τις δύο ομάδες του Μιλάνου είναι σημαντικό (βέβαια, η εσωτερική αντιπολίτευση βρήκε ήδη νέο τροπάρι το οποίο αναπαράγεται δεξιά κι αριστερά: η ομάδα φορμαρίστηκε σε λάθος χρόνο και θα καεί μέχρι τον Δεκέμβρη. Τελικά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα 😉 ). Αν θέλετε την άποψή μου δύο ερωτηματικά μπορούν να διατυπωθούν για τον φετινό ΠΑΟ: 1. θα επιδείξει η ομάδα καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν τα υψηλά στάνταρ φυσικής κατάστασης που είχε όταν προετοιμαζόταν από το ολλανδικό τημ; 2. Σε περίπτωση πρόσκαιρων ανεπιτυχών αποτελεσμάτων θα διατηρηθεί σε διοικητικό επίπεδο ένα ελάχιστο ομόνοιας ώστε να μην επιδεινωθεί η κατάσταση; Και, ναι, χρειάζεται ακόμη ένας επιθετικός, κατά προτίμηση κάτι καλύτερο από τους διάφορους Μααζού, ειδάλλως γιατί αφήσαμε τον κακομοίρη τον Ρουκάβινα;     

Ιστορίες ενωσίτικης τρέλας: Μεταγραφικά δεν έκανε σπουδαίες προσθήκες (με την εξαίρεση του Μπούμπα Ντιοπ, που μένει όμως να εξακριβώσουμε σε ποιά ακριβώς κατάσταση βρίσκεται. Τουλάχιστον δεν έχασε παίχτες από τους βασικούς (πλην του Αραούχο, αν δεν λυθεί υπέρ της το μπέρδεμα). Ένα δεμένο σύνολο το έχει. Ικανό προπονητή έχει. Κι επιτέλους ελπίδες για μια στοιχειώδη διοικητική σταθερότητα. Στα φιλικά της στην Αυστραλία έδειξε μια αρκετά συμπαθητική εικόνα που αφήνει ελπίδες για καλύτερο μέλλον. Παρόλα αυτά, το θέμα συζήτησης είναι τα αίσχη κάποιων οπαδών (;) της σε βάρος του Μπάγεβιτς το προηγούμενο Σάββατο στην Καλλιθέα. Λυπάμαι, αλλά δεν αντέχω να πορσπαθήσω να εξηγήσω λογικά τη στάση αυτών των «λουλουδιών». Από κάθε άποψη μου φαίνεται ακατανόητη, παράλογη, καταδικαστέα. 

Ο ΠΑΟΚ κι η χαμένη ευκαιρία: Ας τελειώσουμε ποδοσφαιρικά. Για το ελληνικό ποδόσφαιρο, τα σημαντικότερα παιχνίδια μέχρι τώρα ήταν φυσικά αυτά των προκριματικών του Τσάμπιονς Ληγκ μεταξύ του Άγιαξ και του ΠΑΟΚ. Νομίζω ότι κρίνοντας συνολικά τις αναμετρήσεις μπορούμε να πούμε ότι προκρίθηκε στο τέλος η καλύτερη ομάδα. Ωστόσο στον ΠΑΟΚ πρέπει να έχουν πολλές τύψεις, γιατί διόλου δεν τους έλειψαν οι ευκαιρίες να είναι η πιο επιδέξια ομάδα που θα έπαιρνε τελικά την πρόκριση. Στον αγώνα του Άμστερνταμ, ο Άγιαξ ήταν συντριπτικά καλύτερος στο α΄ μέρος: αν κέρδιζε με 3-0 δεν θα ήταν άδικο, γιατί ο Σουάρες έκανε ότι ήθελε, ενώ ο ΠΑΟΚ παρέπαιε (με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ίσως τον Γκαρσία), δείχνοντας ότι πράγματι ήταν ομάδα που είχε απολύσει τον προπονητή της μερικές ημέρες πριν. Στο β΄ μέρος ο Άγιαξ έδειξε κουρασμένος, έβγαλε τα προβλήματα συνοχής του στην επιφάνεια, ο ΠΑΟΚ βελτιώθηκε και κατάφερε να φύγει από την Ολλανδία με ένα σχεδόν τέλειο αποτέλεσμα, κάπως τυχερό, αλλά πάντως όχι και προϊόν κλοπής. 

Στον δεύτερο αγώνα, τα πρώτα 45΄ έδειχναν ότι ο ΠΑΟΚ διαχειριζόταν έξυπνα την κατάσταση. Και ξεπέρασε δίχως απώλειες το αρχικό ξέσπασμα των Ολλανδών και πέτυχε να σκοράρει με τον Βιεϊρίνια. Μόνο που τα πρώτα 10΄ του δευτέρου ημιχρόνου γύρισαν τα πάντα ανάποδα: τρομακτική εμφάνιση του Σουάρες (με βοήθειες από Εμάνουελσον και Ντε Γιονκ), αμυντικό ναυάγιο (συνολικά) του ΠΑΟΚ, μια «μικρή» βοήθεια από τον Κρέσις και μέσα σε 7΄ το σκορ είχε πάει στο 1-3. Στα συν των Θεσσαλονικιών ότι αντέδρασαν γρήγορα. Ίσως αν δεν περίμεναν το τελευταίο δεκάλεπτο για την τελική αντεπίθεση και τα έδιναν όλα για να ισοφαρίσουν πιο νωρίς να είχαν καθαρίσει την πρόκριση απολύτως επικά. Ή ίσως αν ο Ίβιτς σκόραρε με το πέναλτυ. Ή αν ο Σαλπιγγίδης δεν έχανε το τετ-α-τετ με τον Στεκέλενμπυρχ… Το βλέπουμε, παραθέτοντας μόνο τα πιο στοιχειώδη του αγώνα, ότι ο ΠΑΟΚ είχε πολλές ευκαιρίες να προκριθεί. Έστω κι έτσι, έδειξε αρκετά στοιχεία που θα πρέπει να ικανοποίησαν τους φίλους του. Και φυσικά μπορεί κι αυτός να παραμιλά για το αναμορφωμένο σύστημα προκριματικών του Τσάμπιονς Ληγκ που ουσιαστικά καταδικάζει σε αποκλεισμό τις δευτεραθλήτριες χωρών όπως η Ελλάδα, κατά μείζονα λόγο όταν η εκάστοτε ομάδα δεν είναι καν στους ισχυρούς.

Advertisements

10 Responses to “Απ’ τα ψηλά στα χαμηλά (κι απ’ τα πολλά στα λίγα)”


  1. 1 Κώστας Ζαφείρης Αύγουστος 12, 2010 στο 11:02

    Όχι δεν θα μπω στον πειρασμό να μιλήσω για το timing της ανάρτησης… ούτως ή άλλως χαίρομαι για το ζωντάνεμα του ποδοσφαιρικού ιστολογίου. Στην εγχώρια πραγματικότητα λοιπόν. Κι εγώ τον είχα σε εκτίμηση το Λινεν και όντως μπορούσε να ανταποκριθεί στο ρολο που περιγράφεις. Ωστόσο η απόλυση του ήταν «χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου». Και τώρα τι; -για μας τους ερυθρόλευκα φρονούντες-… Βαλβέρδε, με όλα τα προβλήματα μιας ομάδας που πρέπει να φτιαχτεί από την αρχή, με την υπομονή που δεν υπάρχει κατά Πειραιά μεριά, με τους παίχτες που λείπουν και δεν τους βλέπουμε να έρχονται… το μόνο που κρατάω σχετικά με την έλευση του Βάσκου (που έγινε προφανώς και για να ευχαριστήσει τα πλήθη) είναι ότι επί των ημερών του ήταν η τελευταία φορά που ο ΟΣΦΠ έπαιξε ποδόσφαιρο που άξιζε να κάτσεις να το δεις.
    Όσο για τα δικά σας, εγώ μια χαρά σας βλέπω. Και η περί τα διοικητικά φαγωμάρα στον ΠΑΟ -με τις εντάσεις και τις υφέσεις της- είναι ένα σίριαλ μάλλον ανιαρό, για όλους εμάς τους υπόλοιπους εννοώ.
    Τι θα ήθελα, αφού θα το παρακολουθήσουμε και φέτος το εγχώριο τόπι; ένα πραγματικά ανταγωνιστικό πρωτάθλημα. Με 3 και 4 και 5 διεκδικητές. Με τους Θεσσαλονικείς ισχυρούς. Με τους μικρομεσαίους να κάνουνε ζημιές. Ένα πρωτάθλημα που να μην κρίνεται στο πόσο χάλια είναι ο ένας εκ των δυο αιωνίων… Με λίγη καλή μπαλίτσα και λιγότερη καφρίλα… με πρωταγωνιστές στα γήπεδα κι όχι έξω από αυτά… Πολλά ζητάω μου φαίνεται. Ίσως να φταίνε οι υψηλές θερμοκρασίες της εποχής.

    • 2 rogerios Αύγουστος 12, 2010 στο 11:20

      Χαίρε φίλτατε Κώστα κι απ’ αυτό το διαδικτυακό μετερίζι!

      Κρατώ καταρχήν το τελευταίο κομμάτι της παρέμβασής σου. Οποία σύμπτωσις 😉 ! Κι εγώ τα ίδια πράγματα θα επιθυμούσα. Να σου πω όμως πως δεν τα βλέπω να συμβαίνουν γρήγορα; (έβαλα τον κλιματισμό σε λειτουργία και το σκέφτηκα 🙂 ).
      Νομίζω ότι κλειδί για την ποιότητα του ελληνικού πρωταθλήματος είναι η γενικότερη συμπεριφορά των ομάδων κάτω από την 5η θέση. Αν δηλαδή θα έχουν φιλοδοξίες και θα παίζουν όλα τα παιχνίδια με την ίδια επιθυμία για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Έχω σιχαθεί τις ομάδες που υποτάσσονται δουλικά στον ισχυρό της εκάστοτε εποχής (εισιτήρια μόνο στους ισχυρούς φιλοξενούμενους, απόφαση να εκτίσουν στο ματς με τον δυνατό τις ποινές τους όλοι οι τιμωρημένοι κ.λπ.).

      Στα επιμέρους για τις ομάδες μας θαρρώ πως συμφωνούμε.

  2. 3 drsiebenmal Αύγουστος 15, 2010 στο 07:17

    Τα πάθη της καρτοϊντερνετικής σύνδεσης μου στέρησαν την άμεση ενημέρωση για τη νέα ανάρτηση! Ευτυχώς που είχα γαυροβιβλίο να διαβάσω…

    Καλό ξεκίνημα της σεζόν λοιπόν (αλλά πώς θα το αντέξεις, Ρογήρε, έχω την αίσθηση ότι οι γαυρόφρονοι σχολιαστές σου υπερτερούν αριθμητικά –και μην κοιτάς που ρουφάμε τώρα το αυγουλάκι μας, μια ευκαιρία περμένουμε… :-)).

    Επί της ουσίας, η ανάρτηση είναι γραμμένη με χειρουργική ακρίβεια, νομίζω ότι καλύπτεις κάθε υγιώς σκεπτόμενο φίλαθλο ανεξάρτητα από την ομάδα που υποστηρίζει. Τα θέματα είναι <b}δύο ;-):

    α) Το σύστημα δεν μπορεί να στηριχτεί αποκλειτικά και μόνο στους ύσφηδες (υγιώς σκεπτόμενους φιλάθλους για συντομία) επειδή είναι αριθμητικά πολύ λίγοι
    β) Ο ανταγωνισμός στο ελληνικό ποδόσφαιρο βελτιώθηκε τα τελευταία χρόνια επειδή έπεσε το επίπεδο και
    γ) Έχουμε υπερβολικά πολλές τριμελείς επιτροπές με πεντέξι μέλη…

    Καλή συνέχεια.

    • 4 rogerios Αύγουστος 15, 2010 στο 11:04

      Καλημέρα Δρ και Χρόνια Πολλά μέρα που είναι! 🙂

      Μην ανησυχείς, μια χαρά θα το αντέξω που υπερτερούν αριθμητικά οι γάβροι φίλοι και σχολιαστές (άλλωστε στην ομάδα σας δεν αφιερώνω το μεγαλύτερο κομμάτι του ποστ;). Για φέτος, ελπίζω να τη γλιτώσω (θέλει και λίγο χρόνο να δέσει μια ομάδα). Αν πάλι δεν τη γλιτώσω, τί να κάνω, tant pis pour moi κι έτσι είναι η ζωή!

      Κατά τα λοιπά, προφανώς το σύστημα δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο στους «ύσφηδες». Το ζητούμενο, για το ξεκίνημα, είναι να αυξάνεται η επιρροή τους. Από αυτήν την άποψη κάτι μπορούμε να ελπίζουμε (πολύυυ συγκρατημένα βέβαια 😉 ).

      Η πτώση ή η άνοδος του επιπέδου είναι τελικά σύνθετο ζήτημα κι ομολογώ ότι δεν έχω και πολλές βεβαιότητες για το πότε και το αν το επίπεδο ήταν υψηλότερο. Εξακολουθώ όμως να πιστεύω ότι το μυστικό της ανταγωνιστικότητας κρύβεται στην ανεξαρτησία και τις φιλοδοξίες των μικρομεσαίων (γιατί έχουμε δει και πρωταθλήματα όπου δεν είμασταν σίγουροι αν υπήρχαν 4 ομάδες που έπαιζαν όλα τα παιχνίδια αγνά κι άδολα και για τη νίκη). Τεσπα, θα δούμε αν έχουμε βελτίωση σ’ όλα αυτά.

  3. 5 π2 Αύγουστος 23, 2010 στο 11:06

    Καταρχάς, καλή σχολική χρονιά! [Αποφεύγω τα καλό φθινόπωρο / καλό χειμώνα επιστρέφοντας από τις διακοπές, μου φαίνονται λίγο χαιρέκακα].

    Λίγα σκόρπια σχόλια:

    – Ιδιότυπη, πράγματι, κατάσταση, ένας Πράσινος να γράφει για αναγνωστικό κοινό που αποτελείται κυρίως από Ρούσους (οι Βένετοι δεν ταιριάζουν στα χρώματα κι είπα να διατηρήσω το βυζαντινό τυπικό). Πλάκα θα έχει.

    – Για τον Λίνεν είχα κι εγώ μάλλον θετική γνώμη, πριν όμως έρθει στον Ολυμπιακό. Αλλά ήταν μια τελείως λανθασμένη επιλογή για τον φετινό Ολυμπιακό, μια επιλογή που έγινε με λάθος κριτήρια (ήταν τμήμα της προσπάθειας του απερχόμενου προέδρου να χαμηλώσει τόσο πολύ τον πήχυ ώστε να πετύχει καλύτερη τιμή στο παζάρι των μετοχών) σε μια εποχή που η ομάδα χρειαζόταν κυρίως ελπίδα, μια ελπίδα οποιασδήποτε μορφής: από το ντόπιο στοίχημα του γαύρου Αλεξανδρή μέχρι το ισπανικό των ταλαντούχων ονομάτων που ακούστηκαν ή την -φαντασιακά μάλλον παρά πραγματικά- «σίγουρη» λύση Βαλβέρδε. Το τέλος του Λίνεν ήταν προδιαγεγραμμένο από την ώρα που άλλαξαν χέρι οι μετοχές.

    – Τα κόκκινα μυαλά μου δεν φουσκώνουν ποτέ από τις μεταγραφές. Προς το παρόν, ο ΠΑΟ παραμένει το θεωρητικό φαβορί, λόγω ετοιμότητας και λόγω συνέχειας στη λογική της ομάδας. Πλην όμως:

    – Για τη διοίκηση Πατέρα προτιμώ να μην εκφραστώ αναλυτικά, γιατί θα ξεπεράσω κατά πολύ τα όρια της ευπρέπειας και θα μου πεις ότι το κάνω από γαύρικη παβλοφική αντίδραση. Στο χωριό μου πάντως κάπως τους λένε αυτούς που κάνουν τον καμπόσο με χρήματα (κυρίως) άλλων… Το μόνο λοιπόν που θα σχολιάσω είναι η στάση των Πατερικών Πράσινων, η οποία μου κάνει τρομερή εντύπωση. Δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς δεν αντιλαμβάνονται ότι το μένος κατά της οικογένειας Βαρδινογιάννη και η εμφυλιοπολεμική προσήλωση στον Μεγάλο Πατερούλη δημιουργεί ένα κλίμα που νομετελειακά θα βλάψει την ομάδα τους. Κάποιοι φαίνεται να το εύχονται, σαν σε μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

    – Την ίδια αυτοκτονική διάθεση δείχνουν και οι Κίτρινοι οπαδοί (ή, τέλος πάντων, ένα πολύ μικρό αλλά πολύ θορυβώδες τμήμα τους). Αλλά βαστάει χρόνια αυτή η κολώνια, οπότε η κίτρινη τρέλα δεν με εκπλήσσει διόλου. Είναι πλέον κοινωνικό και όχι ποδοσφαιρικό ζήτημα: στη Νέα Φιλαδέλφεια ξεκίνησε ο λούμπεν αχταρμάς (με ολίγη από χουλιγκανισμό, ολίγη από δήθεν αναρχοαυτονομία -κακοχωνεμένη, αδιάβαστη και επιλεγμένη για λόγους ευκολίας-, ολίγη από παραδοσιακή νεοελληνική καφρίλα και ολίγη από κοινό ποινικό δίκαιο), ο οποίος διαχέεται τα τελευταία χρόνια υπογείως στην ελληνική κοινωνία.

    Άντε, και καλό πρωτάθλημα να έχουμε (όχι, δεν εννοώ να έχουμε εμείς οι Ρούσοι, να έχουμε όλοι εμείς εννοώ).

    ΥΓ. Να μην το ξεχάσω: οι ανησυχίες σου για την φυσική κατάσταση των Πρασίνων ίσως είναι δικαιολογημένες. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο γυμναστής του Τεν Κάτε ήταν ο σημαντικότερος συντελεστής του περσινού πράσινου νταμπλ. Αντιθέτως, για τον διάδοχό του έχουν ακουστεί διάφορα περίεργα στη Μεγαλόνησο. Αλλά μπορείς κάλλιστα να αποδώσεις τις φήμες σε γαύρικη κακοήθεια…

    ΥΓ2. Έχω την εντύπωση ότι οι φετινές θετικές εκπλήξεις θα είναι η Λάρισα και ο Ατρόμητος.

    • 6 rogerios Αύγουστος 24, 2010 στο 00:56

      Καλή σχολική χρονιά ( 😉 ) κι από μένα και καλώς σε ξαναβρίσκω μετά τις διακοπές!

      Πάμε στα επιμέρους (που είναι πολλά και κάποια θα τα ξεχάσω):

      – σωστή η ανάλυσή σου για το θέμα Λίνεν. Ωστόσο, θα μου επιτρέψεις να συνεχίσω να θεωρώ την κατάληξη (και όχι μόνο) άδικη για τον ίδιο τον Λίνεν και ίσως ατυχή και για τον ίδιο τον Ολυμπιακό. Ο Λίνεν θα ήταν μια εξαιρετική περίπτωση για το χτίσιμο ομάδας. Πώς όμως θα βρεθεί υπομονή στο λιμάνι; Ά, πολύ μου άρεσε το «φαντασιακά σίγουρη λύση» για τον Βαλβέρδε. Τα είπες όλα με μια λέξη (άντε τρεις).
      – από τότε που έγραψα το κομμάτι η ομάδα σου σάρωσε μεταγραφικά, «κλέβοντας» μάλιστα από τον αιώνιο τους διακαείς πόθους του (;) Νέμετ και Πάντελιτς. Πολύ θα ήθελα να πεις κι εσύ τί πιστεύεις για την ιστορία αυτή, όπου οι δύο αιώνιοι εμφανίζονταν να ενδιαφέρονται για τους ίδιους ακριβώς παίχτες. Εμένα κάτι δεν μου πάει καλά (πάντως, ουδόλως αμφισβητώ τη μεγάλη επικοινωνιακή νίκη του ΟΣΦΠ).
      – το σχόλιό σου για τη διοίκηση Πατέρα με βρίσκει 100% σύμφωνο. Κι εδώ τα είπες καλύτερα απ’ ό,τι θα μπορούσα ο ίδιος. Νομίζω ότι εδώ έγκειται κι η ουσιαστικότερη ελπίδα σας για κάτι θετικό εδώ και τώρα. Κι εγώ θεωρώ αυτοκαταστροφική, άδικη και ανόητη τη στάση των δικών μου που έχουν συνταχθεί με την «εσωκομματική αντιπολίτευση».
      – το θέμα ΑΕΚ κι Ενωσίτες είναι τεράστιο για να το ξεπετάξω επιτόπου. Η ανάλυσή σου νομίζω ότι προσεγγίζει εύστοχα το ζήτημα. Επιφυλάσσομαι για περισσότερα.
      – Σαφώς Λάρισα και Ατρόμητος έχουν τα φόντα για μια πορεία που θα τους φέρει να διεκδικούν έξοδο στην Ευρώπη (και υλικό και διοίκηση και χρήμα, στην περίπτωση της πρώτης μάλιστα και νέο γήπεδο). Άλλος κανείς; Κι ακόμη, ποιοί μπορεί να αποτελέσουν τις αρνητικές εκπλήξεις της σεζόν;

      Καλό πρωτάθλημα!

  4. 7 π2 Αύγουστος 24, 2010 στο 09:39

    Τα επικοινωνιακά παιχνίδια με τις μεταγραφές είναι παλιό φαινόμενο, χαρακτηριστικό του ανταγωνισμού των δύο μεγάλων του πρώην ΠΟΚ. Τα τελευταία χρόνια είχε υποχωρήσει σημαντικά, καθώς ούτε ο Κόκκαλης έδειχνε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να το παίξει, ούτε ο Βαρδινογιάννης. Το αγαπημένο παιχνίδι των φυλλάδων αναθερμάνθηκε πρόπερσι, επί Πατέρα, ο οποίος σκοπίμως ενέταξε την παλιά μέθοδο «σου πήρα τον παίκτη μέσα από τα χέρια, ασχέτως αν τον χρειάζομαι ή όχι» στο συνολικό του σχέδιο, του οποίου ο τίτλος θα μπορούσε να είναι «για να γίνεις αφεντικό, πρέπει να φαίνεσαι αφεντικό». [Το ότι σε κάποιες περιπτώσεις -Αβραάμ Παπαδόπουλος, Μέλμπεργκ- απέτυχε είναι ήσσονος σημασίας.] Το συνέχισε δε φέτος ο κολλητός του φίλος Μαρινάκης, αλλά μόνο στην περίπτωση του Ούγγρου, νομίζω. Στις άλλες περιπτώσεις που εμφανίζονταν και οι δύο μεγάλοι να ενδιαφέρονται για τους ίδιους παίκτες (π.χ. Μοντεστό), δεν πρέπει να παραβλέπουμε τη συμμετοχή των μανατζαραίων στο παιχνίδι: όταν οι Ρούσοι ενδιαφέρονται για έναν παίκτη, ο ατζέντης του πάντοτε τον προτείνει και στους Πράσινους, ώστε να ανεβάσει την τιμή (και την παχυλή αμοιβή του) με τον επικοινωνιακό ανταγωνισμό. Δεν πιστεύω, για παράδειγμα, ότι ενδιαφερθήκατε εσείς σοβαρά για τον Πάντελιτς: δεν είναι παίκτης για τον πάγκο ο Σέρβος, λόγω ποιότητας, τιμής και χαρακτήρα, οπότε το ενδιαφέρον, νομίζω, ήταν μάλλον φιλολογικό. Επί της ουσίας μεταγραφικός ανταγωνισμός υπήρξε μόνο για τον Ούγγρο.

    Κατά τα άλλα, οι δικές μας μεταγραφές είναι καλές και ουσιαστικές, με σημαντικότερη (επί της ουσίας, όχι στις φυλλάδες) αυτήν του Ιμπαγάσα (μακάρι να είχαν 20χρονοι τα πνευμόνια του και τη θέλησή του να βοηθήσει μέχρι το 90φεύγα). Αλλά, ξαναλέω, οι μεταγραφές από μόνες τους δεν λένε και πολλά. Και ο Κοσκωτάς είχε φέρει μια καραβιά παίκτες…

    Η μόνη μου μεταγραφική γκρίνια αφορά μια πονεμένη ιστορία για το ελληνικό ποδόσφαιρο, την αξιοποίηση των παικτών των ακαδημιών. Ίσως επειδή είμαι λίγο μεγαλύτερος από τον μέσο οπαδό, ίσως επειδή η ενασχόλησή μου με το παρελθόν με κάνει να μην εστιάζω στο βραχυπρόθεσμο μέλλον, πίστευα ότι η φετινή συγκυρία ήταν κατάλληλη για να μπουν, πολύ προσεκτικά και μεθοδικά, οι βάσεις για μια σταθερή ανοδική πορεία χωρίς άμεσα οφέλη: ένας νέος μεγαλομέτοχος, με αναμφισβήτητη οικονομική επιφάνεια και διάθεση να τη χρησιμοποιήσει, μια ομάδα κατεστραμμένη σε όλα τα επίπεδα (ρόστερ με ελλείψεις, διοικητική δομή στελεχωμένη με οικογενειοκρατικά κριτήρια από ανθρώπους χωρίς πραγματικές ποδοσφαιρικές γνώσεις, ηθικό στα τάρταρα, κι όλα αυτά σε συνδυασμό με την καλύτερη φουρνιά πιτσιρικάδων που έχει εμφανιστεί σε ελληνική ομάδα τα τελευταία χρόνια). Πίστευα λοιπόν ότι θα ήταν προτιμότερο να αποκτηθούν κάποιοι πραγματικά ποιοτικοί παίκτες, να αποχωρήσουν κάποιοι που για τον άλφα ή βήτα λόγο δεν μπορούσαν να προσφέρουν, και οι υπόλοιπες θέσεις του ρόστερ να καλυφθούν από τους νέους, με στόχο το μεθεπόμενο και όχι το επόμενο πρωτάθλημα. Φυσικά κανείς ιδιοκτήτης δεν σκέφτεται έτσι, παρά τις διακηρύξεις του. Έτσι, γεμίσαμε κι εμείς Χολέβες, Ζαϊρήδες και Μιραλάδες, όπως όλες οι ομάδες. Πιθανότατα η τακτική αυτή θα αποβεί πολύ πιο αποτελεσματική βραχυπρόθεσμα, αλλά κάποια στιγμή οι ιδιοκτήτες των ΠΑΕ θα κοπανάνε το κεφάλι τους στον τοίχο όλοι μαζί, όταν πια θα είναι αργά.

    • 8 rogerios Αύγουστος 24, 2010 στο 21:26

      Σωστά κι ωραία τα λες για την αξιοποίηση των νεαρών ποδοσφαιριστών, αλλά είπαμε η υπομονή είναι άγνωστη λέξη στις μεγάλες ελληνικές ομάδες (κι ίσως ακόμη περισσότερο στον Ολυμπιακό). Ας δούμε και το μόνο θετικό στοιχείο της υπόθεσης: υπό διαφορετικές συνθήκες μπορεί να καλούνταν οι μικροί να σηκώσουν το βάρος, να αποτύγχαναν λόγω απειρίας και να καίγονταν όλοι ανεξαιρέτως μέσα σ’ ένα δίμηνο. Ίσως τώρα 1-2 από αυτούς να μπορέσουν να δέσουν στο σύνολο δίπλα στις μεταγραφές-ονόματα και να εξελιχθούν.

      Για τις μεταγραφικές κόντρες των αιωνίων πάντα παίζει η εξήγηση των μάνατζερ που όταν ενδιαφέρεται ο ένας από τους αιώνιους για συγκεκριμένο παίχτη, τότε αυτοί τον προτείνουν και στον άλλο για ευνόητους λόγους. Ωστόσο δεν είμαι σίγουρος ότι η εξήγηση αυτή είναι επαρκής στην περίπτωση των Νέμετ και Πάντελιτς γιατί πράγματι τα 2 ονόματα έπαιζαν από νωρίς ως στόχοι του ΠΑΟ. Άλλη τώρα ιστορία το γιατί. Κατά τη γνώμη μου ούτε ο ένας ούτε ο άλλος θα έπρεπε να ενδιαφέρει τον ΠΑΟ: ο Πάντελιτς για τους λόγους που επισήμανες, αλλά και για τον δύσκολο χαρακτήρα του (τα τελευταία χρόνια πρέπει να άλλαζε 2-3 ομάδες τη σεζόν). Ο Νέμετ και για το ρίσκο που ενέχει μια τέτοια περίπτωση νέου παίκτη με ελάχιστα παιχνίδια στα πόδια του, αλλά κυρίως για τον λόγο ότι είναι τόσο σέντερ φορ όσο εγώ αστροναύτης. Οπότε η εξήγησή μου είναι ότι ενδιέφεραν τον ΠΑΟ λόγω της σχετικά χαμηλής τιμής τους. Για τον ΟΣΦΠ βέβαια και οι δύο θα είναι χρήσιμοι (άλλωστε από τους επιθετικούς της περσινής ομάδας νομίζω ότι απέμεινε μόνο ο Μήτρογλου).

  5. 9 Κώστας Ζαφείρης Αύγουστος 26, 2010 στο 09:55

    και εν μέσω της θερινής ραστώνης και ενώ αγωνιστική δράση -σοβαρή- δεν έχουμε δει ακόμη… κάποιοι έχουν βαλθεί να μας τρελλάνουν, ως συνέχεια της κατά Μπάγεβιτς καφρίλας:
    1. Σε φιλικό μπάσκετ Ελλάδα – Σερβία πέφτει το ξύλο της αρκούδας και μετά «τρέμουμε» για τα ψυχωμένα παλικάρια μας και την προοπτική (χλωμή) τιμωρίας τους.
    2. Το ΟΑΚΑ (στάδιο νο 1 της πρωτεύουσας) αποδεικνύεται χειρότερο από χωράφι… ξηλώνεται εν μια νυκτί και προκύπτει ακατάλληλο για αγώνες…
    3. 150 Πανιώνιοι (μισότρελλοι; γραφικοί; πυροβολημένοι;) κακαστρέφουν το γήπεδο της ομάδας τους (!) για να μη δοθεό «δανεικό» για μια βραδιά στην ΑΕΚ….
    Μήπως πρέπει να την κόψω την ενασχόληση με το άθλημα γιατρέ μου;;;;

    • 10 rogerios Αύγουστος 27, 2010 στο 01:27

      Φίλε Κώστα, χαίρε!

      Να πω καταρχάς ότι αυτή την περίοδο μάλλον κουβαλάω πολλά καρπούζια στην ίδια μασχάλη και ατυχώς υποφέρουν τα ιστολόγιά μου. Το ποδοσφαιρικό, ας πούμε, άξιζε σήμερα μια ενημέρωση και για την κλήρωση του Τσάμπιονς Ληγκ και για τα ενδιαφέροντα ματς και τις προκρίσεις των 3 ελληνικών ομάδων.

      Ωστόσο, έχεις απόλυτο δίκιο όταν αναρωτιέσαι μήπως πρέπει να την κόψουμε την ενασχόληση με τα αθλήματα που αγαπάμε μια και καλή. Για τα μπασκετικά τα είπαμε και στο Φέησμπουκ: τα επεισόδια κατέδειξαν πολλές από τις παθογένειες και του ελληνικού αθλητισμού και της νεοελληνικής κοινωνίας γενικά.
      Για το ΟΑΚΑ δεν ξέρω τί να πω. Τόση αμέλεια σε επαγγελματικό επίπεδο;
      Εκεί όμως που η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια και η λογική πάει όχι περίπατο αλλά διακοπές στην Ανταρκτική είναι η περίπτωση των Πανιώνιων. Ρε παιδιά, αυτό είναι κομπλεξισμός και κακία, το λιγότερο. Δεν λέω άλλα. Και γιατί το μυαλό αδυνατεί πραγματικά να εξηγήσει τέτοιες συμπεριφορές που κατά τη γνώμη μου ξεπερνούν ό,τι είχαμε δει μέχρι σήμερα, αλλά και γιατί δεν θέλω να βρίσω. Λυπάμαι μόνο. Και διαπιστώνω ότι μάλλον η κοινωνία μας δεν έχει και πολύ καλό μέλλον…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Αύγουστος 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιολ.   Σεπτ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Στατιστικά

  • 48,577 hits

Αρέσει σε %d bloggers: