Το κοινό περί δικαίου αίσθημα

 

Παρακολουθήσαμε έναν από τους χειρότερους τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ευτυχώς, όχι τον χειρότερο (αυτός ο τίτλος δύσκολα διεκδικείται από τον άχρωμο και άοσμο τελικό Βραζιλίας-Ιταλίας το ’94). Ο φετινός τελικός είχε ένταση και αγωνία και, από το β΄μέρος και πέρα, κάποιες φάσεις που θα μπορούσαν να έχουν κρίνει νωρίτερα το αποτέλεσμα. Δυστυχώς παρακολουθήσαμε και τον πιο σκληρό και βρόμικο τελικό ΠΚ κι αυτό αποτελεί αποκλειστική ευθύνη των Ολλανδών και του διαιτητή. Διότι, ο ανεπαρκέστατος Γουέμπ υπήρξε καθοριστική μορφή του αγώνα.

Ευτυχώς υπάρχει και η παρηγοριά και δεν είναι διόλου αμελητέα. Τουλάχιστον στο τέλος επικράτησε η καλύτερη ομάδα. Ευτυχώς! Γιατί δεν θα ήταν καθόλου απίθανο από κάποια αντεπίθεση ή σε τίποτε πέναλτυ να κέρδιζε στο τέλος η μικτή καρατέκα και κικμπόξερ με τις πορτοκαλί φανέλες. Αυτό λοιπόν που θα προτιμήσουμε να συγκρατήσουμε από το φινάλε της διοργάνωσης είναι ότι αποδόθηκε δικαιοσύνη: τόσο με την κατάκτηση του τροπαίου από ομάδα που έπαιζε ποδόσφαιρο και μάλιστα επιθετικό και σ’  όλους τους αγώνες της έδειξε καλύτερη από τους αντιπάλους της, ακόμη κι αν συνάντησε δυσκολίες, όσο και με την ανάδειξη του Ντιέγκο Φορλάν ως καλύτερου ποδοσφαιριστή της διοργάνωσης. Δίκαιη επιβράβευση ενός παίκτη που είχε σπουδαία απόδοση σε όλους τους αγώνες και, κυρίως, έθεσε τις μεγάλες ατομικές αρετές του στην υπηρεσία του συνόλου.

Ο πιο βρόμικος τελικός; Οι ενδεκάδες και η τακτική των δύο φιναλίστ δεν έκρυβαν την παραμικρή έκπληξη. Η Ισπανία με την τριάδα Τσάβι, Ινιέστα, Αλόνσο και το επιθετικό δίδυμο Βίγια, Πέδρο μπήκε στον αγωνιστικό χώρο με τη συνηθισμένη νοοτροπία της, παίζοντας επιθετικά και προσπαθώντας να επιβάλει το στυλ παιχνιδιού της στην αντίπαλο. Όχι τυχαία, στα πρώτα 11΄ έχει κάνει ήδη τρεις ευκαιρίες. Η Ολλανδία από την άλλη μπήκε με εντελώς αμυντικούς προσανατολισμούς: έξι παίκτες με αποκλειστικά αμυντικά καθήκοντα και με στόχο την εξουδετέρωση της ισπανικής υπεροχής και επιθετικότητας με κάθε μέσο, νόμιμο και παράνομο. Σε αντίθεση π.χ. με την Παραγουάη που είχε επιλέξει να δυσκολέψει την Ισπανία πρεσάροντάς την πολύ ψηλά, στον ισπανικό χώρο άμυνας, οι Ολλανδοί του Φαν Μαρβέικ επέλεξαν να δώσουν γήπεδο στη Ρόχα και να ασκούν πίεση μόνο στον δικό τους χώρο άμυνας. Φιλοδοξία; Να τους δοθεί η ευκαιρία με κάποια αντεπίθεση κι ενώ η ισπανική άμυνα θα απουσιάζει να «κλέψουν'» το αποτέλεσμα. Ή. έστω, να πάνε τον τελικό στα πέναλτυ και να επικρατήσουν εκεί. Επισημαίνουμε ότι, ενώ οι Γερμανοί την Τετάρτη ακολούθησαν την αμυντική τακτική τους αδέξια, σχεδόν απρόθυμα, σαν να κάνουν κάτι που είναι έξω από τη φύση τους, οι Ολλανδοί ήταν απολύτως προσηλωμένοι στο κατενάτσο τους. Και πάλι: το παλιό κλασσικό ιταλικό κατενάτσο ήταν μια αμυντική τακτική πολύ πιο σύνθετη, που προϋπέθετε αμυντικούς παίκτες με υψηλή τεχνική κατάρτιση και κυρίως δεν είχε ούτε κατά διάνοια τον αντιαθλητικό χαρακτήρα του παιχνιδιού της χτεσινής Ολλανδίας. Το οποίο έχει μεγαλύτερη σχέση με πολεμικές τέχνες παρά με ποδόσφαιρο. Για να γίνει όμως αυτή η επίδειξη χρειαζόταν κι ένας σύμμαχος, τον οποίο οι Ολλανδοί βρήκαν στο πρόσωπο του Άγγλου διαιτητή Χάουαρντ Γουέμπ.

Ο χειρότερος διαιτητής τελικού: Αν Έλληνας διαιτητής είχε παίξει ένα ντέρμπυ του ελληνικού πρωταθλήματος με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που σφύριξε ο Γουέμπ τον τελικό του ΠΚ, τότε όλοι οι δημοσιογράφοι θα ζητούσαν να καεί στην πυρά. Μεταξύ αυτών θα καταλέγονταν οπωσδήποτε και οι αθλητικογράφοι-«πράκτορες της Ιντέλλιτζενς Σέρβις» που έχουν γράψει τόσους ύμνους για τον εν λόγω διαιτητίσκο (πρέπει μήπως να θυμηθούμε την αγιογραφική παρουσίαση της διαιτησίας του στον τελικό του Τσάμπιονς Ληγκ;). Ο Γουέμπ ανέχτηκε προκλητικά το βρόμικο παιχνίδι των Ολλανδών. Αν εφήρμοζε πιστά τους κανονισμούς θα έπρεπε να έχει αποβάλει τουλάχιστον τρεις από το α΄ ημίχρονο κιόλας. Βέβαια, αν είχε δείξει την πρώτη κόκκινη όταν έπρεπε ή έστω στην επόμενη φάση, τότε κατά πάσα πιθανότητα κι οι Ολλανδοί θα σταματούσαν να παίζουν κατς. Όσο όμως έβλεπαν ότι χαίρουν ασυλίας συνέχιζαν. Θέλετε την ταπεινή μου γνώμη; Η στάση του Γουέμπ καταδεικνύει ανοχή και συνενοχή προς τον πολιτισμικά συγγενή. Γιατί, δεν πρέπει να έχετε αμφιβολίες, αν στη θέση της Ολλανδίας βρισκόταν μια λατινοαμερικάνικη ομάδα ο Γουέμπ θα είχε αποβάλει τόσους παίχτες της που ο αγώνας θα είχε διακοπεί πριν από το τέλος του α΄ ημιχρόνου. Και βέβαια, η σκανδαλώδης ανοχή του στο αντιαθλητικό παιχνίδι των Ολλανδών τον οδηγεί στο τέλος σε τερατώδεις συμψηφισμούς (χαρίζει τη δεύτερη κίτρινη=κόκκινη στον Πουγιόλ, σφυρίζει υπέρ των Ισπανών σε κάποιες δευτερεύουσες φάσεις κ.λπ.) για τους οποίους στήνουμε στον τοίχο τον μέσο Έλληνα διαιτητή. Με απλά λόγια: ο Άγγλος ρέφερυ έχασε εντελώς τον έλεγχο του παιχνιδιού και είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για το κακό και ελάχιστα ποδοσφαιρικό θέαμα που παρακολουθήσαμε.

Το ημίχρονο του ξύλου: συνήθως σε μια ανασκόπηση παραθέτουμε τις καλύτερες ευκαιρίες που δημιούργησαν οι ομάδες. Για το χτεσινό α΄ ημίχρονο πρέπει να περιοριστούμε σε περιγραφή αντιαθλητικών μαρκαρισμάτων.

– Με το καλημέρα, ο Φαν Πέρσι μαζεύει από πίσω τα πόδια του Μπουσκέτς. Ο Γουέμπ δεν δείχνει την κίτρινη που όφειλε να έχει βγάλει. Στο 14΄ το ίδιο «λουλούδι» υποτροπιάζει κλαδεύοντας ακόμα πιο σκληρά τον Καπντεβίλα. Επιτέλους ο Άγγλος βγάζει μια κάρτα. Βάσει των κανονισμών, ο Φαν Πέρσι θα έπρεπε να έχει αποβληθεί με δύο κίτρινες. Η ανοχή του Γουέμπ, αποθρασύνει τους πλέον σεσημασμένους καρατέκα των Οράνιε.

– Στο 21΄ ο Φαν Μπόμμελ (ποιός άλλος) κάνει δολοφονικό τάκλιν με τα δύο πόδια κι από πίσω στον Ινιέστα. Πρόκειται για τον ορισμό της απευθείας κόκκινης. Για όλο τον κόσμο, εκτός από τον Γουέμπ, που αρκείται στην κίτρινη.

– Στο 28΄ ένα άλλο γνωστό καλό παιδί, ο Ντε Γιονκ δίνει εκτός διεκδίκησης κλωτσιά κικμπόξερ και σκαριά στο… στήθος του Αλόνσο. Πλέον έχουμε ξεφύγει εντελώς από το ποδόσφαιρο. Στο τεραίν του Σόκκερ Σίτυ έχουν περάσει ο Μπρους Λη, ο Βαν Νταμμ κι ο Σταλλόνε. Ο Γουέμπ το βρίσκει εντελώς φυσικό. Έ, ίσως λίγο πιο σκληρό απ`ό,τι πρέπει (εξ ου και η κίτρινη), αλλά τί τα θέλετε; Δεν λέτε ότι το ποδόσφαιρο είναι αντρικό σπορ»;  Φυσικά, υπό τις συνθήκες αυτές, οι φάσεις είναι ελάχιστες. Όσες πρόλαβαν να κάνουν οι Ισπανοί μέχρι το 11΄, πριν αρχίσει το ξύλο να πέφτει βροχή. Από την πλευρά των Οράνιε υπάρχει μόνο ένα σουτ του Ρόμπεν που αποκρούει σε κόρνερ ο Κασίγιας στις καθυστερήσεις του α΄μέρους.   

Κι αυτό της μετριότητας: Στο δεύτερο ημίχρονο παίζεται επιτέλους λίγο περισσότερο ποδόσφαιρο. Όσο τέλος πάντως αφήνει η διαιτητική ανεπάρκεια του Γουέμπ. Οι Ισπανοί χάνουν δύο μεγάλες ευκαιρίες: στο 69΄ μετά από μπάσιμο και σέντρα του Νάβας (ο οποίος είχε αντικαταστήσει στο 60΄ τον Πέδρο) και σουτ στην κίνηση του Βίγια που σώζει σε κόρνερ ο Φαντ ντερ Βιλ. Και στο 77΄, όταν μετά από κόρνερ του Τσάβι ο Ράμος πιάνει αμαρκάριστος κεφαλιά άουτ. Δύο ευκαιρίες δημιουργούν και χάνουν με τις αντεπιθέσεις τους και οι Ολλανδοί: στο 61΄, όταν ο Σνάιντερ βγάζει μόνο του τον Ρόμπεν που πλασάρει, αλλά σώζει με το πόδι ο Κασίγιας, και στο 82΄, όταν ο Ρόμπεν φεύγει ολομόναχος, αλλά ο Πουγιόλ τον συγκρατεί με φάουλ. Ο Ολλανδός συνεχίζει, πλην όμως λογω του φάουλ του Καταλανού σέντερ μπακ δεν έχει πια τις δυνάμεις και την ισορροπία που χρειάζεται κι ο Κασίγιας τον σταματά. Στη φάση αυτή ο Πουγιόλ πρέπει να πάρει κίτρινη κάρτα που θα ήταν η δεύτερη κι επομένως κόκκινη. Με τη λογική συμψηφισμού που συναντάμε στους μετριότερους των Ελλήνων διαιτητών, ο Γουέμπ θα του χαριστεί! Όταν έχεις αφήσεις ατιμώρητες τρεις εν ψυχρώ δολοφονίες διστάζεις να τιμωρήσεις τον διαρρήκτη! Μετά από όλα αυτά, το ματς οδηγείται μοιραία στην παράταση.

Παράταση και ισπανική λύτρωση: Πάντα σε παρατάσεις η κούραση των παικτών δημιουργεί περισσότερους κενούς χώρους και δυνατότητες για ευκαιρίες. Σχεδόν όλες θα είναι ισπανικές. Στο 95΄ ο Ινιέστα βγάζει μόνο τον Φάμπρεγκας (που έχει περάσει στο παιχνίδι αντί του Αλόνσο λίγο πριν τη λήξη του κανονικού αγώνα), όμως το πλασέ του παίκτη της Άρσεναλ το αποκρούει ο Στεκέλενμπυρχ με το πόδι. Στο 98΄ ο Ινιέστα μπαίνει μόνος στην ολλανδική περιοχή, καθυστερεί και κόβεται την τελευταία στιγμή από τον Φαν Μπρόνκχορστ. Δύο λεπτά αργότερα, διαγώνιο σουτ του Νάβας κοντράρει (πάλι) στον Φαν Μπρόνκχορστ και καταλήγει στην εξωτερική πλευρά των δικτύων του Στεκέλενμπυρχ. Στο 109΄, συμβαίνει επιτέλους αυτό που θα έπρεπε να έχει γίνει από το πρώτο εικοσάλεπτο: μια αποβολή Ολλανδού παίκτη. Το «θύμα» δεν ήταν κάποιος από τους βασικούς υποψήφιους. Την πληρώνει με δεύτερη κίτρινη (δικαιολογημένη) ο Χάιτινκα που κατεδαφίζει τον Ινιέστα ενώ ξέφευγε προς την ολλανδική περιοχή. Και λίγο πριν το τέλος έρχεται η λύτρωση για τους καλύτερους Ισπανούς: ο Φάμπρεγκας βγάζει τον Ινιέστα που μπάινει στην περιοχή, κοντρολάρει, αποφεύγει το τάκλιν του Φαν ντερ Φάαρτ και στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα (116΄, 1-0). Οι Ολλανδοί διαμαρτύρονται για οφσάιντ του σκόρερ, αλλά δεν έχουν καθόλου δίκιο. Βέβαια, στο ξεκίνημα της φάσης, υπάρχει ένα φάουλ πάνω στον Ελία που, ως συνήθως, ξέφυγε από τον «γίγαντα της διαιτησίας» Χάουαρντ Γουέμπ. Τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει μέχρι το τέλος [Ισπανία-Ολλανδία 1-0 παράταση, κανονικός αγώνας 0-0, Γιοχάνεσμπουργκ]. 

Στην πρώτη συμμετοχή της σε τελικό ΠΚ, η Ισπανία κατακτά και το πρώτο της τρόπαιο. Γίνεται η πρώτη ευρωπαϊκή ομάδα που κερδίζει ΠΚ εκτός της Γηραιάς Ηπείρου και η πρώτη ομάδα που σηκώνει το κύπελλο μολονότι είχε χάσει τον εναρκτήριο αγώνα της στα τελικά. Επίσης, είναι μόλις η τρίτη ομάδα που κερδίζει στη σειρά Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και ΠΚ, μετά τη Γερμανία (με την ίδια σειρά, ΄72 και ΄74) και τη Γαλλία (με αντίστροφη σειρά, ΄98 και 2000). Η επικράτησή της είναι σύμφωνη με το κοινό περί δικαίου αίσθημα, μια και η ομάδα ήταν καλύτερη από όλες τις αντιπάλους της, παίζοντας σαφώς επιθετικό ποδόσφαιρο. Δεν είναι τυχαίο ότι στην επιθετική της ανάπτυξη είχαν ουσιαστική συμμετοχή τουλάχιστον 8 παίκτες της ενδεκάδας (κι αν προσθέσουμε τα στημένα οι 10). Είναι μια πρωταθλήτρια κόσμου που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση κι αυτό είναι ήδη σημαντικό.

Δεν θα μπορούσαμε να πούμε τα ίδια και για τη φιναλίστ Ολλανδία.

Η «Μαύρη Βίβλος» των Οράνιε: Η εμφάνιση της Ολλανδίας του Φαν Μαρβέικ έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον θρύλο του επιθετικού, θεαματικού και «καθαρού» ολλανδικού ποδοσφαίρου. Στην πραγματικότητα, αυτό που διαψεύστηκε ήταν απλά η εξιδανικευμένη εικόνα των Οράνιε. Άλλωστε, από την αρχή της διοργάνωσης ο Ρογήρος είχε εξηγήσει γιατί η Ολλανδία δεν καταλέγεται πλέον στις ποδοσφαιρικές συμπάθειές του. Δυστυχώς, η φετινή ομάδα ξεπέρασε κατά πολύ τα ήδη απαράδεκτα στάνταρ αντιαθλητικού παιχνιδιού στα οποία κινείται την τελευταία δεκαπενταετία. Είναι ίσως η ευκαιρία να θυμίσουμε μερικά αμφιλεγόμενα χαρακτηριστικά του ολλανδικού ποδοσφαίρου.

η αλαζονεία: σταθερό χαρακτηριστικό του ολλανδικού ποδοσφαίρου, όσο κι αν οι ίδιοι μιλάνε για σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Πρόκειται ίσως για παράγοντα που στάθηκε καθοριστικός στις απώλειες των τίτλων του ΄74 και του ΄78, όταν, τουλάχιστον στην πρώτη περίπτωση, η Ολλανδία ήταν η ομάδα με τις περισσότερες δυνατότητες. Ειδικά στη Γερμανία, η ομάδα του Κρόυφ και του Νέσκενς έπαιξε τον τελικό με την απόλυτη βεβαιότητα ότι θα επικρατήσει (το «τρόπαιο» το είχαν γιορτάσει ήδη από τα αποδυτήρια). Ωστόσο απέναντί τους είχαν τη διοργανώτρια χώρα, από τους παίκτες της οποίας δεν έλειπε ούτε το ταλέντο ούτε η προσωπικότητα και η νοοτροπία του νικητή.

– «φραγκοφονιάδες«: κατά παράδοση, οι Ολλανδοί διεθνείς σπαταλούν αρκετές δυνάμεις για να προστατέψουν τα ατομικά εμπορικά συμφέροντά τους. Αθέμιτο; Φυσικά και όχι, μόνο που σε ορισμένες περιπτώσεις η πρακτική αυτή καταλήγει σε απίστευτα αποτελέσματα. Όπως η μεγάλη κόντρα ομοσπονδίας και Κρόυφ λίγο πριν το ΠΚ της Γερμανίας το ΄74. Η KNVB έχει ως προμηθεύτρια αθλητικού υλικού την αντίντας, ενώ ο Κρόυφ έχει συμβόλαιο με την πούμα και αρνείται πεισματικά να φορέσει εμφάνιση όπου θα φαίνεται το σήμα ανταγωνίστριας εταιρίας. Η λύση είναι λιγάκι κωμική: μια και ο Κρόυφ θα αγωνιστεί στο ΠΚ εκείνο με… διαφορετική εμφάνιση από αυτή των συμπαικτών του (χωρίς σήμα εταιρίας και με δύο ρίγες αντί των τριών της αντίντας).

– έριδες και κακό εσωτερικό κλίμα: Τα εγώ των διεθνών Ολλανδών σπανίως συνυπάρχουν αρμονικά, με συνέπεια να δημιουργούνται συχνά κλίκες (αναλόγως όχι μόνο προσωπικής φιλίας αλλά και του συλλόγου κατάρτισης και προέλευσης – αυτοί του Άγιαξ κόντρα σ’ αυτούς της Φέγιενορντ ή της Αϊντχόφεντ – ή ακόμη και της φυλής!). Θυμίζουμε το περιστατικό του ΄96, όταν ο Ντάβιντς εκδιώχθηκε από την αποστολή του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ύστερα από προσβλητικές δηλώσεις που είχε κάνει για τον κόουτς Χίντινκ. Αιτία της σύγκρουσης, μια ιστορία πριμ, όχι όμως τόσο μπανάλ όσο φανταζόμαστε. Στην εθνική Ολλανδίας, ακολουθώντας το παράδειγμα του Άγιαξ, το πριμ ήταν διαφορετικό ανάλογα με… το χρώμα του δέρματος του ποδοσφαιριστή!

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι φέτος ο Φαν Μαρβέικ παρουσίασε μια από τις πειθαρχημένες εθνικές Ολλανδίες όλων των εποχών. Για να το πετύχει, όμως, πέρα από τη μακροχρόνια δουλειά του για τον σκοπό αυτό, χρειάστηκε: 1. να καταστείλει την εξέγερση μερικών από τα αστέρια της ομάδας που ήθελαν να τον αναγκάσουν να βγάλει από την ενδεκάδα τον υπερπολύτιμο και ομαδικό Κέυτ προκειμένου να χωρέσει στην ενδεκάδα ο Φαν ντερ Φάαρτ, 2. να συγκρατήσει όσο ήταν δυνατό τις εκρήξεις του Φαν Πέρσι, χωρίς πάντως να τον βγάλει από τη βασική ομάδα, παρά τις μέτριες έως άθλιες εμφανίσεις του και την απαράδεκτη αντίδρασή του (α λα Ζάχοβιτς) όταν αντικαταστάθηκε στο τέλος του ματς με τη Σλοβακία, αντίδραση που συνοδεύτηκε από απίστευτες δηλώσεις («και γιατί να μη βγάλει καλύτερα τον Σνάιντερ;»). Τα περιστατικά αυτά αποδεικνύουν πόσο εύθραυστη ήταν η ισορροπία στις τάξεις των Οράνιε. 

το τέλος του θρύλου του επιθετικού ποδοσφαίρου: αν στο μυαλό μας συνδυάζουμε την Ολλανδία με το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο της ομάδας του Ρίνους Μίχελς στη δεκαετία του ’70, είμαστε αναγκασμένοι να διαπιστώσουμε ότι η φετινή Ολλανδία δεν έχει την παραμικρή σχέση με την ενδοξότατη πρόγονό της. Η μετάλλαξη σε ένα ακραιφνώς αμυντικό και σκληρό στυλ παιχνιδιού δεν είναι φυσικά αποκλειστικά υπόθεση της διετίας Φαν Μαρβέικ. Έχει ξεκινήσει από τη δεκαετία του ’90 και τον Άγιαξ του Φαν Χάαλ. Αρκεί να θυμηθούμε τον τελικό Άγιαξ-Μίλαν 1-0 το ’95, όταν η ολλανδική ομάδα παρατάσσεται με αμυντική διάταξη, προσπαθώντας να κλέψει το ματς με κάποια αντεπίθεση (όπως και θα συμβεί με το γκολ του Κλάυφερτ στο τέλος). Οι ουσιαστικές ευκαιρίες εκείνου του παιχνιδιού ήταν όλες μιλανέζικες. Από ολλανδικής πλευράς, απολαμβάνουμε ένα ρεσιτάλ πάσας προς τον τερματοφύλακα μεταξύ Φρανκ Ντε Μπουρ και Φαν ντερ Σαρ.

Φυσικά η Ολλανδία του 2010 είναι απείρως πιο αμυντικογενής από τον Άγιαξ του Φαν Χάαλ. Μόνο οι τρεις μεσοεπιθετικοί και ο φουνταριστός συμμετέχουν στην επιθετική ανάπτυξη. Από τους δύο αμυντικούς χαφ, ο μεν Φαν Μπόμελ έχει τη ευθύνη της σύνδεσης των γραμμών άμυνας κι επίθεσης της ομάδας, αλλά βασική του αποστολή είναι η με κάθε μέσο καταστροφή της ανάπτυξης του αντιπάλου. Ο Ντε Γιονκ έχει αμιγώς ανασταλτικά καθήκοντα. Τα πλάγια μπακ είναι περιορισμένα στον χώρο άμυνας και σχεδόν ποτέ δεν περνάνε τη γραμμή του κέντρου. Στον χτεσινό τελικό το αμυντικοστρεφές άγγιξε την ολοκλήρωση: ο Κέυτ θυσιάστηκε μαρκάροντας διαρκώς τον Σέρχιο Ράμος και προσπαθώντας να συγκρατήσει τις επελάσεις του, ο Σνάιντερ προσπαθούσε να παρενοχλεί τις μεταβιβάσεις του Πικέ προκειμένου να διακόψει τη μεταφορά της μπάλας προς τον χώρο επίθεσης των Ισπανών. Όλα αυτά είναι ωραία και καλά αν ο αποκλειστικός στόχος είναι τα αποτελέσματα, δεν αρκούν όμως για να κερδίσουν συμπάθειες, κατά μείζονα λόγο όταν ο αμυντικός προσανατολισμός συνδυάζεται με το πιο αντιαθλητικό παιχνίδι που έχω δει ποτέ σε ΠΚ. Το γεγονός ότι την πορτοκαλί φανέλα φόρεσαν ο Κρόυφ, ο Νέσκενς, ο Ρεπ ή ο Φαν Μπάστεν δεν αρκεί για να παρέχεται συνεχώς ασυλία σε ένα σύνολο που έχει ως βασικό στόχο την καταστροφή του ποδοσφαίρου του αντιπάλου.

Η ευχάριστη βραδιά του μικρού τελικού: Αν οι μεγάλοι τελικοί είναι παραδοσιακά αγώνες με ένταση, νευρικότητα και θέαμα μέτριο ή ακόμη χειρότερο, οι μικροί τελικοί είναι σχεδόν πάντα θεαματικά και ευχάριστα παιχνίδια, ακριβώς γιατί πρόκειται για ματς χωρίς σκοπιμότητες και άγχος. Ο αγώνας του Πορτ Ελίζαμπεθ επιβεβαίωσε τον κανόνα. Άλλωστε, αποφεύχθηκε ο συνήθης κίνδυνος των μικρών τελικών, δηλαδή η χρησιμοποίηση όσο περισσότερων αναπληρωματικών είναι δυνατό. Η Ουρουγουάη, έχοντας τις επιστροφές τραυματιών (Λουγκάνο) και τιμωρημένων (Φουσίλε, Σοάρες), παρατάχθηκε με την καλύτερη σύνθεσή της. Ο Ταμπάρες έφερε τον Φουσίλε στο δεξί άκρο, αφήνοντας στο αριστερό τον Μαρτίν Κάσερες που τα είχε πάει καλά στον ημιτελικό. Προώθησε στο κέντρο τον Μάξι Περέιρα (στα δεξιά), φέρνοντας τον Πέρες στον άξονα. Τέλος, με την επιστροφή του Σοάρες, ανασυστάθηκε και το επιθετικό τρίο με τους Φορλάν και Καβάνι. Η Γερμανία είχε περισσότερες αλλαγές προσώπων, δύο εκ των οποίων αναγκαστικές (ο άρρωστος Λαμ κι ο τραυματίας στη μέση Κλόζε, ο οποίος έχασε την ευκαιρία να κυνηγήσει το ρεκόρ γκολ του Ρονάλντο). Ο Λεβ τροποποίησε το σύστημά του: ένας μόνο καθαρόαιμος επιθετικός (Κακάου), υποστηριζόμενος από δύο ακραίους (Μύλλερ και Γιάνσεν). Μεταφορά του Έζιλ στον άξονα και κάλυψη των άκρων στη μεσαία γραμμή από Σβάινστάιγκερ και Χεντίρα.  

Η Γερμανία άρχισε να επιβάλλει τον ρυθμό της γύρω στο δεκάλεπτο (κεφαλιά του Φρήντριχ στο δοκάρι, 9΄) και άνοιξε το σκορ στο 19΄ μετά από φοβερό μακρινό σουτ του Σβάινστάιγκερ που απέκρουσε ο Μουσλέρα χωρίς να συγκρατήσει τη μπάλα. Ο επερχόμενος Μύλλερ τελείωσε τη φάση χωρίς δυσκολίες, φτάνοντας τους Βίγια και Σνάιντερ στην πρώτη θέση των σκόρερ με 5 γκολ (1-0). Η πάντα αγωνιστική Ουρουγουάη θα ισοφαρίσει σε λιγότερα από 10΄: εξαιρετικό κλέψιμο από τον Πέρες, πάσα στον Σουάρες ο οποίος βγάζει μόνο τον Καβάνι που πλασάρει αριστοτεχνικά (1-1, 28΄). Η μεγάλη ευκαιρία του α΄ ημιχρόνου θα είναι λατινοαμερικάνικη, αλλά ο Σουάρες σουτάρει λίγο άουτ (41΄). Το β΄ μέρος ξεκινά με τον ίδιο τρόπο (ευκαιρία των Ουρουγουανών που χάνει ο Σουάρες) και στο 51΄ η Σελέστε μπαίνει μπροστά στο σκορ. Εκπληκτική ενέργεια του Αρέβαλο (κλέψιμο, δύσκολο κοντρόλ, 1-2 κι έπειτα σέντρα στην περιοχή) που βρίσκει τον Φορλάν. Το αστέρι των Τσαρρούας πιάνει ένα υπέροχο σκαστό βολέ που στέλνει τη μπάλα στα δίχτυα του Μπουττ (1-2) και τον εαυτό του στα 5 γκολ και την πρώτη θέση των σκόρερ του ΠΚ μ’ όλη την παλιοπαρέα. Αντί, όμως, να προσπαθήσει να διαφυλάξει το σκορ, η Ουρουγουάη δεν θα κλειστεί και θα το πληρώσει γρήγορα. Σέντρα του Μπόατενγκ, τραγική έξοδος του Μουσλέρα που βρίσκει αέρα κι ο Γιάνσεν με γυριστή κεφαλιά ισοφαρίζει (2-2, 56΄). Η Σελέστε θα αντέξει ως το 65΄ περίπου. Μετά από το σημείο αυτό είναι τόσο κουρασμένη που οι Γερμανοί παίρνουν τον απόλυτο έλεγχο του παιχνιδιού και χάνουν διαρκώς ευκαιρίες. Το γκολ της νίκης θα το πετύχουν στο 81΄, μετά από κόρνερ και σύγχυση στην περιοχή των Ουρουγουανών, χάρη σε κεφαλιά του Χεντίρα (3-2). Ακόμη και με τις ελάχιστες δυνάμεις που της απέμεναν η Σελέστε θα ψάξει την ισοφάριση: στο τρίτο λεπτό των καθυστερήσεων κερδίζει ένα φάουλ σε εξαιρετικά ευνοϊκή θέση. Ο μέγας Φορλάν θα βάλει όλη τη μαεστρία του, αλλά το δοκάρι θα αρνηθεί να ικανοποιήσει το αίτημα για παράταση! Ακόμη κι έτσι, ήταν ένας θεαματικός αγώνας με δύο ομάδες που παίζουν επιθετικά και κυνηγούν το γκολ [Γερμανία-Ουρουγουάη 3-2 (1-1)]. Δύο ομάδες που δίκαια κέρδισαν τις εντυπώσεις. Και παράλληλα ένας αγώνας σύμβολο της αναγνώρισης και της καταξίωσης του ποδοσφαιριστή που θεωρούμε ότι υπήρξε πράγματι ο καλύτερος του νοτιοαφρικανικού Μουντιάλ, άσχετα αν η ομάδα του τερμάτισε τέταρτη.

Το Παγκόσμιο Κύπελλο της Νότιας Αφρικής τελείωσε, όχι όμως και η ζωή του ιστολογίου. Απομένουν αρκετά πράγματα για να συζητήσουμε, όπως επίσης κι ένας απολογισμός της διοργάνωσης από διάφορες απόψεις. Κι έπειτα; Τελικά ΠΚ, καλά να είμαστε όλοι, θα ξανάχουμε σε 4 χρόνια. Πολύς καιρός. Ευρωπαϊκό σε δύο. Και πάλι ο χρόνος που μεσολαβεί δεν είναι λίγος. Ποδοσφαιρική επικαιρότητα θα συνεχίσει να υπάρχει. Και η σκέψη μετατροπής του βήματος αυτού σε «διαρκές» ποδοσφαιρικό ιστολόγιο, που θα ανανεώνεται εκ παραλλήλου με το ιστορικής θεματολογίας «Ιστολόγιο του Ρογήρου», μου φαίνεται εξαιρετικά δελεαστική. Σε κάθε περίπτωση και παρά την κούραση που συνεπαγόταν η ενημέρωση ενός δεύτερου ιστολογίου σε μια ιδιαίτερα βεβαρημένη χρονική περίοδο από άποψη φόρτου εργασίας, το εγχείρημα μου προσέφερε ιδιαίτερη χαρά. Κυρίως χάρη στη, μικρή ίσως αλλά πάντως εκλεκτή, παρέα που δημιουργήθηκε! Ένα μεγάλο ευχαριστώ λοιπόν σε όλους τους σχολιαστές και τους αναγνώστες αυτού του ιστολογίου! Η διαμόρφωση του χαρακτήρα του οφείλεται πρωτίστως σ’ αυτούς. Και τί άλλο; Συνεχίζουμε! Αρκεί να μη χρειαστεί να σπαταλήσουμε όλες μας τις δυνάμεις συζητώντας για τιτανομαχίες Μποροβήλου-Τσακίρη-Κανελλόπουλου ή για το νέο «αλβανικό έπος»…              

Advertisements

30 Responses to “Το κοινό περί δικαίου αίσθημα”


  1. 1 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 12, 2010 στο 21:52

    Για το χταπόδι δεν έχει σχόλιο;
    (για τα άλλα, τι να πω…)

    • 2 rogerios Ιουλίου 12, 2010 στο 22:06

      Για τα άλλα, βρισκόμαστε σε αντίθετα ποδοσφαιρικά στρατόπεδα. Ωστόσο έχει αξία να καταγραφεί στα σχόλια και η άποψη αυτού που βλέπει τα πράγματα από την ολλανδική σκοπιά (π.χ. αυτό που μου είπες περί εξουδετέρωσης της ισπανικής ανάπτυξης).

      Για το χταπόδι, τί να πω, ομολογώ ότι το ξέχασα. Δόξα και τιμή στον Πάουλ τον μεγαλύτερο μάντη που εμφανίστηκε ποτέ! 100% επιτυχία ο γίγας (κι οι Γερμανοί θέλουν να τον αποσύρουν).

      Ωστόσο δεν θα μου λείψουν οι προβλέψεις του. Δεν θέλω να ξέρω από πριν τις μαντείες κάποιου που μέχρι τώρα τα βρίσκει όλα. Χάνεται όλο το γούστο, πώς να το πω. Ξέρω βέβαια ότι αντικαταστάτες του Πάουλ θα βρουν πολλούς κι έτσι δεν θα γλιτώσουμε.

  2. 3 Κώστας Ζαφείρης Ιουλίου 12, 2010 στο 21:53

    Οι τελευταίοι καλεσμένοι για όλον αυτό το μήνα του Τορνέο, σελλώνουν τ’ άλογά τους στην αυλή του Πύργου του Ευγενή Ιστολόγου Ρογήρου… ήδη κάποιοι έχουν διαβεί την κρεμαστή γέφυρα και σηκώνουν το χέρι σε χαιρετισμό πριν επιστρέψουν στις μακρινές τους πατρίδες. Στις άδειες αίθουσες του Κάστρου, εκεί που πριν λίγες ώρες αντηχούσαν τα τραγούδια της εύθυμης συντροφιάς, εκεί που συνέπαιρνε τα πλήθη ο ήχος της ένδοξης βουβουζέλας, έχει απλωθεί μια βαριά σιωπή…
    Ο ευγενής ιστολόγος σηκώνει τα μάτια του από την περγαμηνή όπου χαράζει με κόπο τις τελευταίες γραμμές αυτής της εποποιίας… μιλάει για τους κατακτητές ιππότες του Αγίου Ιακώβου που έφτασαν στο Άγιο Δισκοπότηρο, παρά τις παγίδες που τους έστησαν στο δρόμο οι πορτοκαλί λεμούριοι κι ο αγγλοσάξονας με τη σφυρίχτρα… μιλάει ακόμα και για το μεγάλο Γαλάζιο Ήρωα που θα μείνει στη θύμηση όλων!
    Σηκώνεται και από τις επάλξεις αγναντεύει τους φιλους που έχουν πάρει το δρόμο του αποχωρισμού, σηκώνει σε χαιρετισμό το χέρι συγκινημένος… και ήδη σκέφτεται την επόμενη ευκαιρία να ξανασμίξουν!

    • 4 rogerios Ιουλίου 12, 2010 στο 22:02

      Κώστα τέλειο και συγκινητικό (και είμαι σίγουρος ότι θ’ αρέσει πολύ και στον Δύτη)! Μπαουντολίνο το κάναμε εδώ μέσα!

      Ωστόσο δεν θέλω να είναι αυτή εδώ ώρα αποχαιρετισμών!Όλα ήταν πολύ ωραία για να τελειώσουν. Για το Μουντιάλ έχουμε να συζητήσουμε ακόμη πράγματα πολλά. Και η ποδοσφαιρική επικαιρότητα θα εξακολουθεί να υφίσταται, ακόμη κι αν έχει μια σχετική ποιοτική υποβάθμιση.

      Στο είπα ότι το κείμενό σου είναι συγκινητικό, έ; Στο ξαναλέω.

      Πάντως, ο γαλάζιος ιππότης κέρδισε την αγάπη και τον σεβασμό όλων. Αυτές ήταν largesse, prouesse και bravoure!

      • 5 Κώστας Ζαφείρης Ιουλίου 12, 2010 στο 22:08

        Οφείλεις να παραδεχτείς πάντως ότι η ομάδα μου φρόντισε να μη μας πιάσουν τα στερητικά… ήδη μεθαύριο ξανοίγεται για το νέο έπος στα όρη των Σκιπετάρων… οδηγώντας την αποφασισμένη ερυθρόλευκη στρατιά των ηρώων του Ιντερτότο (ουουουπς) Europa League εννοούσα!
        Ο Δύτης πέρα από άξιος έμμετρος αντίπαλος… είναι και από τις καλύτερες παρέες για τέτοιες αναμετρήσεις… κι ο στίχος με τα «φράγματα και των Αμερικών τα θαύματα» ήταν από τις μέγιστες στιγμές!

  3. 6 rogerios Ιουλίου 12, 2010 στο 22:11

    Έπος, φίλε μου, μεγάλο έπος!

    Κι η δικιά μου όμως φρόντισε, έστω κι αν δεν πρόκειται ακριβώς για ποδοσφαιρικούς αγώνες (είναι όμως τιτανομαχίες, από την εικόνα λείπουν μόνο οι αδελφοί Μητρόπουλοι, αλλά πού θα πάει).

  4. 7 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 12, 2010 στο 22:16

    Με κάνετε και κοκκινίζω, α) για τα καλά λόγια (πού να μας είχε επισκεφθεί και ο Κορνήλιος, ο μέγας στιχουργός…), β) για την ομάδα που υποστήριξα. 😳

    Πρέπει εδώ να εξομολογηθώ ότι οι γνώσεις μου στο ποδόσφαιρο, πάντως, είναι πολύ περιορισμένες, δεν μπορώ να ξεχωρίσω πχ ένα κανονικό από ένα αντικανονικό μαρκάρισμα. Επίσης, σταμάτησα να παρακολουθώ τα εγχώρια πρωταθλήματα από τότε που η ΑΕΚ του Μπάγεβιτς έχασε από την Παρί Σαιν-Ζερμέν και δεν ανέκαμψε (το ’96;). Οπότε, δεν θα έχω να πω πολλά μέχρι το επόμενο Παγκόσμιο εδώ.

    • 8 rogerios Ιουλίου 12, 2010 στο 22:19

      Μια χαρά μόλις συνδυάσαμε το Μουντιάλ με τον Μπαουντολίνο και γενικά τη μεσαιωνική μυθολογία! Λες να μην τα καταφέρουμε και με την υπόλοιπη ποδοσφαιρική επικαιρότητα;

      [Μη φεύγεις μη κ.λπ.]

      Δίκιο έχεις, ο Κορνήλιος που ήταν;

    • 9 Κώστας Ζαφείρης Ιουλίου 12, 2010 στο 22:32

      Θα το πω φίλε Δύτη γιατί θα σκάσω… άλλωστε είναι βραδιά «αποχαιρετσιμών» κι εξομολογήσεων… αυτά με τις φατσούλες πως τα κάνεις; δεν παίζονται αδερφέ! Ζηλεύω!

      • 10 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 12, 2010 στο 22:39

        Μου πήρε και μένα καιρό να τα μάθω. Λοιπόν, βγάζεις τα κενά που μεσολαβούν (και φυσικά, τα «συν») και έχεις:
        : + ) = 🙂
        : + ( = 😦
        ; + ) = 😉
        : + mrgreen + : = :mrgreen:
        : + oops + : = 😳

        Ελπίζω να βγουν σωστά! 🙂

  5. 11 drsiebenmal Ιουλίου 12, 2010 στο 22:25

    Πρόλαβα; Πρόλαβα; Ωραία!
    Το κλείσατε το μαγαζί; Δεν το κλείσατε; Μα τι ωραία!

    Άτιμο σατράντζι! Τι ατυχία κι αυτή. Χάσαμε τον καλό τελικό για να δούμε ίσα ίσα λίγο από ξυλίκι, χάσαμε και το πάρτι μετά στιχοπλοκίας.

    Νάσαι καλά Ρογήρε με τα εξαίρετα ρεπορτάζια σου και να μακροημερεύει το μπαλλιστολόι σου.

    Μα τι σπόντα ήταν όμως αυτή περί αλβανικού έπους; Δεν έχεις Μπέσα ορέ; Εμ σου προσφέρεται θέαμα κατακαλόκαιρα, εμ σκορπίζουμε τα καρφιά μας…

    Καλή σεζόν να έχουμε στον ποδοσφαιΡογύρο μας!

    • 12 rogerios Ιουλίου 12, 2010 στο 22:33

      Ευχαριστώ πολύ Dr! Τί να κλείσουμε καλέ το μαγαζί; Τώρα που μάζεψε και κόσμο; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.

      Καμία σπόντα για το αλβανικό έπος. Και πολύ χαιρόμαστε που θα έχει θέαμα μες στο κατακαλόκαιρο και ακριβώς στην ίδια μοίρα με τα ωραία της ομάδας μας το τοποθέτησα.

      Να περιμένουμε ανάλυση για το μέλλον της Νατσιονάλμάννσαφτ;

  6. 13 andreas Ιουλίου 12, 2010 στο 22:36

    Και τώρα που τελείωσε το μουντιάλ, ήρθε η ώρα να πω ότι διάβασα όλες τις αναρτήσεις μία προς μία (αν κι όχι όλα τα σχόλια) και ομολογώ ότι ήταν πολύ καλύτερη ανάλυση από ο,τιδήποτε είδα στην τηλεόραση! Ίσως έπρεπε να το περιμένω, αλλά ήταν πολύ ευχάριστη έκπληξη.

    Για τον χτεσινό αγώνα τι να πω. Είναι πραγματικά απαράδεκτο να μαζεύεσαι πίσω και να κάνεις του κόσμου τις προστυχιές για να περιμένεις μπας κι έρθει ένα αποτέλεσμα. Αυτή η νοοτροπία να κυνηγήσεις το αποτέλεσμα ποτέ δε μου καθόταν καλά αλλά νομίζω ότι χτες φάνηκε πως δεν πρέπει να είναι καθόλου μπούσουλας για τον αθλητισμό.

    Όσο για την ιστορία, νομίζω ότι δε χρωστάει τίποτα και σε κανέναν. Όποιος παίζει καλό ποδόσφαιρο (έστω και με το δικό του τρόπο) θα πάει καλά κι αν όχι, θα κερδίσει τη συμπάθεια του κόσμου. Οι θρύλοι είναι για να καταρρίπτονται και μάλλον αυτό το μουντιάλ έδειξε ότι οι στάνταρ ισορροπίες ανατρέπονται.

    Χμ, θα προτιμούσα ένα μπλογκ για να τα χώνουμε καμιά βδομάδα στους Ολλανδούς, αλλά μάλλον χρόνο θα χάσουμε. Τέλος πάντων, αυτά, καλή συνέχεια Ρογήρε, και είσαι μεγάλη λεβεντιά!

    • 14 rogerios Ιουλίου 12, 2010 στο 22:44

      Αντρέα, καλώς όρισες και στο μουντιαλικό ιστολόγιο (που κατά πως φαίνεται θα εξελιχτεί σε διαρκές ποδοσφαιρικό)! Σε ευχαριστώ ειλικρινά για όλα τα καλά που μου λες!

      Δεν υπάρχει λόγος για να αφιερώσουμε ένα ολόκληρο μπλογκ για να κράζουμε τους Οράνιε. Εγώ τους έχω κράξει όσο μπορώ κι ομολογώ ότι αναρωτιέμαι μήπως το παράκανα. Απλά μ’ ενδιαφέρει να αποκατασταθούν ορισμένες ιστορικές αλήθειες και να μην κουβαλάνε κάποιοι τη ρετσινιά άδικα, ενώ άλλοι θα παραμένουν στο απυρόβλητο για τους χ ή ψ λόγους. Το αντιαθλητικό παιχνίδι (κι ακόμη περισσότερο το αντιαθλητικό παιχνίδι που θέτει σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα) δεν είναι δυνατό να βρίσκουν οπαδούς.

      Κι έχεις απόλυτο δίκιο όταν επισημαίνεις ότι – και στο ποδόσφαιρο – η Ιστορία δεν χρωστά τίποτε σε κανέναν.

      Και πάλι σ’ ευχαριστώ!

  7. 15 π2 Ιουλίου 12, 2010 στο 22:54

    Στην αποχαιρετιστήρια ανάρτηση του ιστολογίου τούτου, τα είπες, Ρογήρε, όλα, γι’ άλλη μια φορά.

    Εγώ θα ήμουν ταυτόχρονα πιο επιεικής και πιο αυστηρός με τους Ολλανδούς. Πιο επιεικής, γιατί κάπου καταλαβαίνω την ανάγκη μιας ομάδας που είναι αντικειμενικά χειρότερη να αποσυντονίσει την καλύτερη ομάδα πηγαίνοντας το παιχνίδι στη δύναμη. Πιο αυστηρός, γιατί πράγματι, οι Ολλανδοί το παράκαναν και κατέφυγαν σε εμπρόθετα αντιαθλητικά μαρκαρίσματα, και, κυρίως, γιατί συνόδευσαν έναν τρόπο παιχνιδιού που, στην ουσία, επιχειρούσε να ακυρώσει τον τελικό, με αμετροέπεια, γκρίνια (που συνεχίστηκε και μετά τον αγώνα, μέχρι και σήμερα) και την αδικαιολόγητη προβολή του επιχειρήματος ότι τους στερήθηκε άδικα η νίκη.

    Στον βαθμό που έχει νόημα και ένα τεχνικό σχόλιο, οι Ολλανδοί έκαναν κάτι πολύ απλό, έως και αναμενόμενο. Γέμισαν τον άξονά τους με παίκτες, καθώς όλοι οι ακραίοι τους συνέκλιναν προς το κέντρο όταν αμύνονταν, ούτως ώστε να βραχυκυκλώσουν το ανελέητο passing game των Ισπανών. Σε μεγάλο βαθμό το πέτυχαν και η εικόνα του αγώνα δεν ήταν η ξεκάθαρη κυριαρχία των Ισπανών που πολλοί ίσως περίμεναν. Χρειάστηκε η είσοδος του Νάβας στο δεξιό άκρο για να ανοίξουν κάποιοι διάδρομοι, να απλωθεί λίγο το παιχνίδι και να χρειαστεί να καλύψουν περισσότερους χώρους οι Ολλανδοί, κάτι που τους κούρασε περισσότερο στο τέλος.

    Οι Ισπανοί κατέκτησαν δίκαια το τρόπαιο. Εκτός όλων των άλλων, θαρρώ πως είχαν τον μεγαλύτερο αριθμό πρωτοκλασάτων αστέρων στο ρόστερ τους. Όσο να πεις, άλλο είναι να έχεις στον πάγκο τον Φάμπρεγκας και τον Τόρρες, κι άλλο να έχεις τον Ηλία του 16ου. Πρωταθλητές Ευρώπης, πρωταθλητές κόσμου, καθολική κυριαρχία και οριστική απομάκρυνση της ρετσινιάς του ηττοπαθούς στις μεγάλες διοργανώσεις.

    Άντε, με το καλό και το επόμενο σε τέσσερα χρόνια, όπου θα είμαστε όλοι, Δύτη, αντι-Ισπανοί. Κανείς δεν συμπαθεί όσους νικούν συνεχώς, και η νοοτροπία του μέσου φιλάθλου απαιτεί και κάποιους Δαυίδ, όπως η Ουρουγουάη, ή, ποιος το ξέρει, μπορεί ακόμη και η Ελλάδα του Σάντος, για να ευχαριστηθεί τις διοργανώσεις αυτές.

    • 16 rogerios Ιουλίου 12, 2010 στο 23:11

      Και γω τί να προσθέσω τώρα;

      Ναι, κατανοητή η ανάγκη της πιο αδύναμης ποδοσφαιρικά ομάδας να προφυλαχτεί, αλλά υπάρχει αντιποδόσφαιρο κι αντιποδόσφαιρο, κι αυτό των Ολλανδών ήταν του χειρίστου είδους γιατί μετερχόταν όλα τα παράνομα μέσα, περιλαμβανομένων και των πλέον επικίνδυνων για τη σωματική ακεραιότητα του αντιπάλου. Έτσι ή αλλιώς, πάντως, η κρίση μας ουσιαστικά συμπίπτει για τους Ολλανδούς.

      Πράγματι, το ρόστερ των Ισπανών ήταν και εντυπωσιακό και πλήρες(το διαπιστώσαμε όπως επισημαίνεις με τις αλλαγές που έκανε ο Ντελ Μπόσκε κι αυτές που είχε να κάνει ο Φαν Μαρβέικ, αν κι ο «Ηλίας» έχει τα προσόντα να εξελιχθεί σε καλό παίχτη).

  8. 17 π2 Ιουλίου 12, 2010 στο 22:56

    Α, δεν ήταν η αποχαιρετιστήρια ανάρτηση λοιπόν. 😛

    Χαίρομαι.

  9. 18 voulagx Ιουλίου 13, 2010 στο 09:03

    Το μονο που εχω να πω ειναι οτι ο ποδοσφαιΡογηριος συναγωνιζεται επαξια τον ιστοΡογηριο! Καλη συνεχεια και δυναμη σε ολη την ομαδα (προπονητη και παικτες) 🙂

  10. 20 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 13, 2010 στο 12:16

    Ό,τι και να λέτε, πάντως, εμένα αυτή η εικόνα μου φάνηκε θλιβερή. Στις δυνάμεις του χταποδιού, πες, να μην πιστέψουμε· στην ολλανδική κατάρα όμως;

    • 21 rogerios Ιουλίου 13, 2010 στο 15:08

      Πράγματι η εικόνα είναι θλιβερή, γιατί είναι αυτή του ηττημένου που έφτασε μια ανάσα από την απόλυτη καταξίωση δίχως να τα καταφέρει. Κι εδώ που τα λέμε δεν θυμάμαι ποτέ νικημένους τελικού ΠΚ να δείχνουν περισσότερη αισιοδοξία από τους Ολλανδούς.

      Αναρωτιέμαι, όμως, από την άλλη, αν αυτή η εθνική Ολλανδίας άξιζε να δρέψει τους καρπούς της ένδοξης προκατόχου της, της ομάδας της δεκαετίας του ’70. Ακόμη και η ομάδα του ’98 (και μάλλον και αυτή του ’94) είχαν παίξει πιο ελκυστικό ποδόσφαιρο από την ομάδα του φαν Μαρβέικ που πλησίασε τόσο στην κατάκτηση του τροπαίου.

      Αν πάλι θες να μιλήσουμε για κατάρες, άσε με, ως οπαδό, να εξηγήσω τις άπειρες ατυχίες και αδικίες της Αργεντινής (ακόμη κι αν στις περισσότερες περιπτώσεις επρόκειτο για καθαρές αποτυχίες).

      Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, η ήττα των Ολλανδών είχε την άτυχη συνέπεια να μη μπορέσουμε να διαπιστώσουμε αν επρόκειτο να τηρηθεί η υπόσχεση αυτής εδώ της κυρίας: http://en.wikipedia.org/wiki/Bobbi_Eden

      Φαν της στο Τουίττερ δεν ήμουν, οπότε δεν μπορώ να επικαλεσθώ έννομο συμφέρον, αλλά ποιός ξέρει…

  11. 23 luxgreek Ιουλίου 13, 2010 στο 14:47

    Συμφωνώ με την ιδέα αγαπητέ Ρογήρε να μετατρέψεις το ιστολόγιο σε διαρκές, προτείνω όμως να μην είναι αποκλειστικά ποδοσφαιρικό.

    Έρχεται παγκόσμιο πρωτάθλημα μπάσκετ σε λιγότερο από δυο μήνες με ελληνική παρουσία και μάλιστα στην Τουρκία ! Κάποιος πρέπει να σχολιάσει !

    Καλή συνέχεια

    • 24 rogerios Ιουλίου 13, 2010 στο 15:53

      luxgreek καλώς όρισες!

      Χμ, βάζεις καινά δαιμόνια! Αυτό το άνοιγμα ομολογώ ότι δεν το είχα σκεφτεί! Δεν λέω ότι είμαι αρνητικός (ίσα ίσα, ένα παγκόσμιο μπάσκετ είναι πολύ πιο σημαντικό από πρώιμους – κι όχι μόνο – γύρους ποδοσφαιρικών κυπέλλων Ευρώπης), δεν ξέρω όμως αν μπορώ να είμαι το ίδιο άνετος όπως με τα ποδοσφαιρικά. Να το δούμε στην πορεία;

      • 25 Κώστας Ζαφείρης Ιουλίου 13, 2010 στο 17:05

        αχ… να τα δαιμόνια… μια σταλιά δρόμος είναι το Μουντομπάσκετ, τουλάχιστον ο όμιλος της Σμύρνης -αν δεν εξορίζανε και την Εθνική εκεί που την εξορίσαν στα βάθη της Μικρασίας. Το σκέφτομαι σοβαρά! Αν και η είδηση της ημέρας είναι άλλη Ρογήρε… ο νέος Πρόεδρός σας!

    • 26 rogerios Ιουλίου 13, 2010 στο 17:27

      Αν είναι είδηση λέει; Ομολογώ ότι αποτελεί τεράστια έκπληξη για μένα. Και μολονότι πάντα ποινικολόγος ήταν ο νέος πρόεδρος, αναρωτιέμαι πώς θα τα βγάλει πέρα με τα αστέρια του παρασκηνίου του ελληνικού ποδοσφαιρικού χώρου.

      [πού εξόρισαν την εθνική μπάσκετ οι γείτονες;]

      • 27 Κώστας Ζαφείρης Ιουλίου 13, 2010 στο 17:45

        Πέρα από το Σαγγάριο και το Εσκή Σεχίρ… Άγκυρα! χωρίς αστεία αν ήταν στον όμιλο της Σμύρνης υπήρχε παρέα από εδώ έτοιμη να εκδράμει… τώρα το δέλεαρ στον όμιλο της Σμύρνης είναι Ισπανία, Λιθουανία, Γαλλία (για κανένα Σ-Κ μας βλέπω)… όσο για το άλλο θέμα έμαθα ότι ο ΟΣΦΠ ετοιμάζει αντεπίθεση… οσονούπω αναλαμβάνει ο «γιος του αγωγιάτη» ο αγωνιστής κυρ Μήτσος Τσοβόλας (γιατί έχουμε και πιο φιλολαϊκό προφίλ)! (sorry αλλά σοβαρά δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω…).

  12. 28 rogerios Ιουλίου 13, 2010 στο 17:50

    Ωραία! Και η Πρωταπριλιά αργεί!

    Πάντως ο νέος πρόεδρός μας κάποιες αναμνήσεις θα έχει κι από τον εκπρόσωπό σας στη Σούπερ Λίγκα (δεν ξέρω τί άλλο τίτλο έχει στη διοίκησή σας ο παμπεροφόρος). Όλα αυτά συνθέτουν ένα όλως απροσδόκητο ρημέικ του 89-90 σε διαφορετικό αγωνιστικό χώρο… Ενδιαφέρον.

  13. 29 elefantos Ιουλίου 14, 2010 στο 10:07

    Γεια σου βρε Ρογήριε
    είσαι παλικάρι
    γεια σου βρε Ρογήριε
    κράτα όσο μπορείς…

    Με τη σειρά μου προτείνω συγχώνευση των δύο blogs του Ρογήρου. Έτσι, ο αγαπητός Ρογήρος θα είναι υποχρεωμένος να κάνει παραλληλισμούς ανάμεσα στην αρχαία και μεσαιωνική ιστορία αφενός και στο ποδόσφαιρο αφετέρου. Ιδίως σε ό,τι αφορά το μεσαιωνικό κομμάτι δε θα δυσκολευτεί καθόλου, δεδομένου ότι το ελληνικό πρωτάθλημα θα του δώσει άπειρες δυνατότητες αντοστοιχιών. Το μόνο που φοβάμαι είναι μήπως δε βρει ιστορίες αντίστοιχου κάλλους στα μεσαιωνικά αρχεία του…

    • 30 rogerios Ιουλίου 14, 2010 στο 10:13

      Γειά σου Ελέφαντε! Καλώς όρισες και ως σχολιαστής!

      Βάζεις φυτιλιές βέβαια. Συγχώνευση των μπλογκ δεν κάνω με τίποτε. Είναι η «κόκκινη γραμμή» μου και λέω να την κρατήσω (όχι σαν κάτι άλλους…). Και φυσικότατα είναι σχεδόν αδύνατο να βρω στα αρχεία για τον Μεσαίωνα οτιδήποτε που να πλησιάζει σε στυλ και ένταση τις ποδοσφαιρικές και (κυρίως) διοικητικές τιτανομαχίες του ελληνικού ποδοσφαίρου.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουλίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Αυγ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Στατιστικά

  • 48,433 hits

Αρέσει σε %d bloggers: