Η προφητεία κι η υπερηφάνεια

Η δυσοίωνη προφητεία του χταποδιού άπλωσε τη ζοφερή σκιά της πάνω από το στάδιο του Ντέρμπαν. Οι μουσουλμάνοι της ομάδας θα πρέπει να σκέφτηκαν ότι αυτό έλεγε η μοίρα και το πεπρωμένο κι έπρεπε να το αποδεχτούν. Οι «Πολωνοί» θυμήθηκαν σκοτεινές περιόδους της Ιστορίας τους, όταν ήταν υπόδουλοι όχι σ’ έναν, αλλά σε δυο και τρεις πανίσχυρους αφέντες κι έπρεπε να περιμένουν αιώνες για να ξαναβρούν την ελευθερία τους. Και οι Τεύτονες συνειδητοποίησαν ότι αυτή τη φορά οι Βαλκυρίες δεν είχαν απλώς διαλέξει τις ψυχές των πολεμιστών που θα έπαιρναν μαζί τους στη Βαλχάλλα, αλλά είχαν ήδη τοιχοκολλήσει τα ονόματά τους, έτσι για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία για το ποιός θα ήταν ο ηττημένος στη μάχη που θα δινόταν μές στο χειμώνα του Νότου. Καρτερικά, αν και με κάποια απροθυμία, πήραν θέσεις άμυνας περιμένοντας τον εχθρό με τη βουβή απόγνωση του πολεμιστή που ξέρει πως θα δώσει μια μάχη χαμένη εκ των προτέρων. Οι διπλές οχυρωματικές γραμμές τους ανέβαλαν για κάμποσο το μοιραίο. Για μια ώρα οι Γερμανοί κρατούσαν τα προσχήματα τουλάχιστον. Έπειτα οι εχθροί, σαν γνήσιοι ταυρομάχοι, άρχισαν να τους καρφώνουν μία-μία τις μπαντερίγιας τους. Το τέλος ήρθε, όπως ακριβώς ήταν γραφτό να συμβεί. Θα μπορούσε να ήταν και πιο οδυνηρό, αλλά αυτό δεν είχε και μεγάλη σημασία για τους άδοξα νικημένους. Η προφητεία είχε εκπληρωθεί.

Ήταν εύκολο χτες να διακρίνει κάποιος τα συμπτώματα της ασθένειας που βασάνιζε τη Γερμανία. Πολύ πιο δύσκολο, όμως, να καταλάβει ποιά ήταν η αιτία του κακού. Άτολμοι, παθητικοί, φοβισμένοι, οι Γερμανοί είχαν παραιτηθεί εξαρχής από κάθε φιλοδοξία να ελέγξουν τον αγώνα. Με διπλή ζώνη άμυνας περίμεναν απλώς να αναχαιτίσουν τις επελάσεις των Ισπανών, 10-15 μέτρα κάτω από τη γραμμή της σέντρας. Καμία πρωτοβουλία, καμία διάθεση για επιθετικό παιχνίδι. Αδυναμία να φέρουν τον κίνδυνο στην περιοχή του Κασίγιας. Παίχτες σαν τον Λαμ, που είχε αναστατώσει τις άμυνες πολλών ομάδων μέχρι τώρα, δεν τολμούσαν να αφήσουν τον χώρο άμυνάς τους. Ο Έζιλ βολόδερνε απομονωμένος. Οι δύο επιθετικοί περίμεναν μάταια κάποια μπαλιά. Ο Σβάινστάιγκερ, δίχως καθαρό μυαλό, έμοιαζε να έχει ξεχάσει το ποδόσφαιρο που ξέρει. Ο Μπόατενγκ στα αριστερά έβλεπε έντρομος τις επελάσεις του Ράμος και του Ινιέστα χωρίς να ξέρει τί να πρωτοκάνει. Κι ο Λεβ από τον πάγκο θα πρέπει να καταριόταν τη μοίρα του που η ομάδα αναγκάστηκε να παίξει το κρισιμότερο παιχνίδι της χωρίς το μεγαλύτερο επιθετικό της όπλο, τον άνθρωπο των 4 γκολ και των 3 ασσίστ. Γιατί αποδεικνυόταν ότι ο Τόμας Μύλλερ δεν ήταν απλώς ένας από τους λαμπρούς εκφραστές του παιχνιδιού αντεπιθέσεων που με τόση επιτυχία εφήρμοζε η Νατσιονάλμάννσαφτ: ήταν ο καταλύτης που μεταμόρφωνε τη γερμανική επιθετική ανάπτυξη σε δολοφονικό για τον αντίπαλο όπλο. Κανείς από τους αντικαταστάτες του χτες δεν διέθετε την ταχύτητα, τη ντρίμπλα, τη μεταβίβαση, τις τοποθετήσεις και την ικανότητα να τελειώνει τις φάσεις που χαρακτηρίζουν το μεγάλο ταλέντο της Μπάγιερν. Αργός και στατικός, ο Τροχόφσκι έχει ως μόνο όπλο το ωραίο μακρινό του σουτ. Το διαπιστώσαμε και στον ημιτελικό, στη φάση του 31΄, όταν ο Κασίγιας έδιωξε σε κόρνερ τη μπάλα με αρκετή δυσκολία. Πέραν αυτού τίποτε που να μπορεί να συγκριθεί με το παιδί-θαύμα της Γερμανίας. Όσο για τον Κρόος που πέρασε στο 61΄ αντί του Τροχόφσκι, δεν του λείπουν οι αρετές, αλλά άθελά του άλλαξε τον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας προς το αναποτελεσματικότερο. Η ικανότητά του να σεντράρει και να κάνει ψηλές μπαλιές οδήγησαν την απρόθυμη χτεσινή Γερμανία σε μια απομίμηση τυποποιημένου και ανέμπνευστου βρετανικού ποδοσφαίρου, η οποία πρέπει να ικανοποίησε τη συμπαγή χτες ισπανική άμυνα.

Τί έφταιξε λοιπόν; Μπορεί η μεγάλη απουσία του Μύλλερ να εξηγήσει μια τόσο θεαματική μεταμόρφωση προς το χειρότερο; Ήταν ο φόβος απέναντι σε μια ισχυρή ομάδα που έχει πάρει στο πρόσφατο παρελθόν τον αέρα των Γερμανών; Έφταιξε η λογική απειρία μιας τόσο νεανικής ομάδας; Ή μήπως τελικά η προφητεία του μάντη του Ομπερχάουζεν παρέλυσε τους ποδοσφαιριστές; Ίσως, όμως, θα έπρεπε να δεχτούμε την εξήγηση ότι χτες η Γερμανία δεν βρήκε μπροστά της τους άμπαλους και γερασμένους Εγγλέζους, ούτε την ασύνδετη, άναρχη και άψυχη Αργεντινή του Ντιέγκο, αλλά μια ομάδα σίγουρη για τον εαυτό της, με κέντρο πιο δυνατό κι απ΄των Γερμανών, με επίθεση ακόμη πιο επικίνδυνη και, τέλος πάντως, χωρίς καμιά αμφιβολία για τους στόχους της και τις δυνατότητές της να τους πετύχει. Επειδή, τελικά, μπορεί να είναι η αξία του νικητή αυτή που εξηγεί την ήττα του χαμένου.

Το πρώτο ημίχρονο του παιχνιδιού δεν πρέπει να μας άφησε και πολλά πράγματα να θυμόμαστε. Παιχνίδι αναμονής, εκατέρωθεν επιφυλακτικότητα, κλίμα κρίσιμου αγώνα Τσάμπιονς Ληγκ όπου δεν συμβαίνει τίποτε, γιατί η μία ομάδα έχει εξουδετέρωσει τα ατού της άλλης και καμία δεν αποτολμά μια επιθετική κίνηση που ίσως αφήσει ακάλυπτα τα νώτα της. Βεβαίως, οι Ισπανοί πήραν από την αρχή την κατοχή της μπάλας και τον έλεγχο του αγώνα, προσπαθώντας να επιβάλουν το παιχνίδι τους. Η προσπάθεια δεν απέφερε και πολλά (μια κεφαλιά άουτ του Πουγιόλ, ένα σουτ του Αλόνσο άουτ, ένα άλλο του Πέδρο που το μπλόκαρε ο Νώυερ). Κι η Γερμανία είχε εκείνο το σουτ του Τροχόφσκι και μια φάση με κάποια υποψία πέναλτυ στο 45΄ , όταν ο Ράμος φαίνεται να ρίχνει με τον ώμο του τον Έζιλ.

Λίγο πριν συμπληρώσουμε μία ώρα παιχνιδιού, η Ισπανία αποφασίζει να βάλει τα μεγάλα μέσα και να πάρει το παιχνίδι με ένα από τα φοβερά ξεσπάσματά της που είχαν διαλύσει κάμποσους αντιπάλους στην ως τώρα πορεία της στη διοργάνωση. Η πίεση στον αντίπαλο αυξάνεται σταδιακά μέχρι να γίνει αφόρητη. Σουτ του Βίγια και του Πέδρο. Η μεγάλη ευκαιρία του 58΄ με τα σουτ του Βίγια και του Ινιέστα. Οι ύποπτες φάσεις για πέναλτυ ισοφαρίζονται όταν ο Σέρχιο Ράμος από θύτης γίνεται θύμα (62΄). Για ένα τρίλεπτο (68΄-70΄), οι Γερμανοί μοιάζουν να αντιδρούν, χάνοντας δύο ευκαιρίες (με σημαντικότερη την πρώτη όταν μόνος του στην περιοχή ο Κρόος σουτάρει για να αποκρούσει ο Κασίγιας). Μετά από την αναλαμπή αυτή έρχεται το μοιραίο: κόρνερ που εκτελεί ο Τσάβι, ανενόχλητοι σηκώνονται για κεφαλιά ο Πουγιόλ με τον Πικέ, σχεδόν συγκρούονται, αλλά ο πρώτοις βρίσκει τη δύναμη και την αποφασιστικότητα για να στείλει προς την εστία του Νώυερ μια κεφαλιά που δεν αφήνει περιθώρια αντίδρασης (72΄, 1-0). Από κει και πέρα οι Γερμανοί προσπαθούν, αλλά εντελώς ανορθόδοξα. Αφήνουν μάλιστα τόσους ανοιχτούς διαδρόμους στην άμυνα που οι Ισπανοί κάνουν πάρτυ. Με λίγο περισσότερη σοβαρότητα κι ευστοχία θα μπορούσαν να έχουν πετύχει άλλα δύο γκολ. Η φάση του 82΄ είναι χαρακτηριστική: Πέδρο και Τόρρες φεύγουν μόνοι τους προς την εστία του Νώυερ. Αντί να δώσει στον ολομόναχο Τόρρες, ο νεαρός επιθετικός της Μπαρσελόνα επιλέγει να κάνει υψηλή επίδειξη εγωισμού και βλακείας, καθυστερώντας και ψάχνοντας σχεδόν κάποιον αμυντικό για να τον ντριμπλάρει (και, φυσικά, να χάσει τη μπάλα). Η φάση θα περάσει χωρίς συνέπειες για τους Ισπανούς. Αυτή η Γερμανία δεν μπορεί να της προκαλέσει προβλήματα: καμία σχέση με το έξυπνο παιχνίδι της Παραγουάης, με την ασφυκτική πίεση ψηλά. Ακόμη κι η Χιλή (για να μη μιλήσουμε για την Ελβετία) προκάλεσε περισσότερες σκοτούρες στους Φούριας Ρόχας απ’ ό,τι η Γερμανία. Το ματς τελειώνει και η Ισπανία, πανάξια, βρίσκεται για πρώτη φορά στην ιστορία της σε τελικό ΠΚ [Ισπανία-Γερμανία 1-0 (0-0)]. Η κατάρα έσπασε!

Πάντα η εθνική Ισπανίας προσέγγιζε τα παιχνίδια της με υπερηφάνεια και αυτοπεποίθηση. Και ακριβώς αυτή η σιγουριά την είχε ρίξει πολλές φορές στην παγίδα ισχυρών, αλλά και απίθανων αντιπάλων. Αυτή τη φορά η πίστη στις δυνατότητές της ήταν όπλο για την Ισπανία, απλούστατα γιατί η ομάδα διαθέτει εξαιρετικό έμψυχο υλικό. Και ταυτόχρονα είναι η ομάδα του ΠΚ με την πιο γνήσια επιθετική νοοτροπία. Δεν διανοείται καν να περιμένει τον αντίπαλο για να τον χτυπήσει με μια αντεπίθεση. Παίρνει από την αρχή τα ηνία του αγώνα, γιατί αυτός είναι ο φυσικός τρόπος της για να νικά. Το κέντρο της είναι η μεγάλη δύναμή της, το όπλο με το οποίο επιβάλλει το παιχνίδι της: Ινιέστα, Τσάβι και Αλόνσο ήταν και χτες εξαιρετικοί΄. Και δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για τον αθόρυβο, αλλά σίγουρο Μπουσκέτς, παίκτη με τεχνικές αρετές που ποτέ δεν θα μπορούσε να φανταστεί ο φίλαθλος που πρόλαβε να δει τον τερματοφύλακα πατέρα του (γνωστότερου για τις γκάφες του και το, όχι και τόσο τιμητικό για τη θέση, προσωνύμιο του «ανθρώπου δίχως χέρια»). Ο Βίγια δεν ήταν χτες καθοριστικός. Ωστόσο ο νέος παρτενέρ του είναι δαιμόνιος και έχει φοβερά τεχνικά προσόντα: όταν ξεπεράσει και τον ατομισμό του, ο Πέδρο έχει τα φόντα να γίνει πραγματικά μεγάλος. Όσον αφορά την άμυνα, οι δύο ακραίοι, Ράμος και Καπντεβίλα, έκαναν πολύ καλό ματς, συμμετέχοντας σε μεγάλο βαθμό στην επιθετική ανάπτυξη της ομάδας τους. Το κεντρικό αμυντικό δίδυμο, τέλος, που ως τώρα ήταν το αδύνατο σημείο της Ισπανίας, υπερέβη τον συνήθη εαυτό του και κράτησε μακριά τους κινδύνους από την εστία του Κασίγιας (ο οποίος στην πορεία του τουρνουά ξαναβρήκε άλλωστε τον καλύτερο εαυτό του). Ειδικά ο Πουγιόλ, τον οποίο βιάστηκα να κακολογήσω χτες (άδικα και όπως αποδείχθηκε άστοχα), έκανε ένα μεγάλο ματς που το σφράγισε με το νικητήριο γκολ. Όσο για τον προπονητή, Βιθέντε ντελ Μπόσκε, θα ήταν άδικο να μην του αναγνωρίσουμε τη συμβολή του στην επιτυχία, μόνο και μόνο λόγω της άχαρης εμφάνισής του. Το παλμαρές του με τη Ρεάλ, η παροιμιώδης ηρεμία του, το γεγονός ότι απέφυγε λάθη που θα μπορούσαν να στοιχίσουν (όπως η αφαίρεση ενός επιθετικού για να χωρέσει στην ενδεκάδα και ο Φάμπρεγας) αποτελούν αποδείξεις της αξίας του.   

Επιθετική, θεαματική και κατακτητική η Ισπανία βαδίζει στον τελικό ως το μεγάλο φαβορί. Σαν τον ιδάλγο που καλπάζει έφιππος στους σκονισμένους δρόμους της Σεβίλλης, περήφανος και νιώθοντας κυρίαρχος του κόσμου, ως ευγενής υπηρέτης μιας αυτοκρατορίας που εκτείνεται από τον Ειρηνικό και τις Άνδεις ως τα Καρπάθια, κι από τις Κάτω Χώρες μέχρι το Μεξικό. Οι δυνατότητες της ομάδας υπερβαίνουν κατά πολύ αυτές της αντιπάλου της. Μόνο που είναι ένας μόνο αγώνας και στο ποδόσφαιρο όλα μπορεί να συμβούν. Αφήστε που στην Ιστορία, οι Ολλανδοί έχουν δείξει ότι μπορούν να τα βάλουν με τους Ισπανούς όσο ισχυροί κι αν είναι οι δεύτεροι.

Όσο για τους ηττημένους του ημιτελικού, αυτοί μπορούν να παρηγορηθούν με τη σκέψη ότι το μέλλον τους ανήκει. Νεαροί και ταλαντούχοι, οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές της Νατσιονάλμάννσαφτ θα έχουν τις ευκαιρίες να κατακτήσουν το τρόπαιο που χτες ξέχασαν να διεκδικήσουν.

Advertisements

71 Responses to “Η προφητεία κι η υπερηφάνεια”


  1. 1 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 8, 2010 στο 23:26

    Καλά, η αρχή και το τέλος του ποστ, όλα τα λεφτά.

    Πάντως εγώ είδα να έχουν πρόβλημα οι Ισπανοί με τα τελικά σουτ. Δεν ήταν τυχαίο που το μοναδικό γκολ μπήκε με κεφαλιά από κόρνερ. Δεδομένου ότι οι Ολλανδοί δεν μοιάζει να έχουν παρόμοιο πρόβλημα, οι προβλέψεις μου συμβαδίζουν με τις προτιμήσεις μου.

    • 2 rogerios Ιουλίου 8, 2010 στο 23:36

      Αχ, Δύτη μερσί! Για να πω την αλήθεια, είχα την εντύπωση ότι αυτή τη φορά το παράκανα με τις υπερβολές, αλλά έτσι μου βγήκε.

      Δεν έχεις και τόσο άδικο όταν λες ότι οι Ισπανοί έχουν ένα πρόβλημα στην τελική προσπάθεια. Χρειάζονται πράγματι πολλές ευκαιρίες για να πετύχουν ένα γκολ, την ώρα που οι Ολλανδοί αποδεικνύονται σ’ αυτό το Μουντιάλ τέρατα ρεαλισμού. Ωστόσο, το ζήτημα είναι αν θα αντέξουν την ασφυκτική πίεση που θα ασκήσει το ισπανικό κέντρο και η επίθεση, ώστε να τους παρουσιαστούν οι λιγοστές ευκαιρίες που χρειάζονται. Τις απαντήσεις στις απορίες μας θα τις πάρουμε μάλλον στον ίδιο τον αγώνα.

  2. 3 π2 Ιουλίου 9, 2010 στο 09:02

    Καλά, η αρχή και το τέλος του ποστ, όλα τα λεφτά.

    Και το κυρίως κείμενο, θα προσέθετα. 🙂 Υποδειγματική ανάλυση, γι’ άλλη μια φορά. Από τις πιθανές εξηγήσεις για το άψυχο παιχνίδι της Γερμανίας (που όλες παρατίθενται), εγώ επιλέγω την ποιότητα και τη νοοτροπία του αντιπάλου. Όταν ο αντίπαλος είναι μια ομάδα που ξέρει μπάλα, πιέζει ψηλά οργανωμένα και μαζικά και, κυρίως, πασάρει γρήγορα και εύστοχα, δεν μπορείς να ανεβάσεις εύκολα τη δική σου ομάδα ψηλά. Πρόκειται για αλυσιδωτή αντίδραση: τα ακραία μπακ της Γερμανίας δεν ανέβαιναν γιατί έπρεπε να βοηθήσουν στην άμυνα και στην κυκλοφορία της μπάλας πίσω, με αποτέλεσμα να λιγοστεύει αριθμητικά το κέντρο, με αποτέλεσμα να ακυρώνεται το κύριο όπλο της Γερμανίας στους προηγούμενους αγώνες, το γρήγορο transition game (δεν ξέρω πώς λέγεται αυτό στα ελληνικά), το πέρασμα δηλαδή με δυο τρεις μπαλιές από την άμυνα μέχρι τους μεσοεπιθετικούς -ένας τρόπος ανάπτυξης διαφορετικός από τις ατελείωτες πάσες των Ισπανών μεταξύ συμπαγών ομάδων παικτών που ανεβαίνουν και οπισθοχωρούν όλοι μαζί. Τα υπόλοιπα τα ανέλαβε η γνωστή ποιότητα των Ισπανών, που δεν έκαναν κάτι παραπάνω, διαφορετικό ή εκθαμβωτικότερο (sic) από το συνηθισμένο τους παιχνίδι. Το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό, κατά βάση, παιχνίδι.

  3. 4 π2 Ιουλίου 9, 2010 στο 09:07

    Όσο για τον τελικό, δεν διεκδικώ δάφνες χταποδιού (ωραία συνταγή, επ’ ευκαιρία, για όταν τελειώσει το μουντιάλ· άδικη η μοίρα των προφητών). Η Ισπανία μοιάζει ασφαλώς να είναι το φαβορί, αλλά ίσως δεν πρέπει να ξεγράψουμε το σκληρό ανασταλτικό παιχνίδι των Ολλανδών: εάν το επιτρέψει η διαιτησία, μπορεί να δυσκολευτούν οι Ισπανοί.

    • 6 π2 Ιουλίου 9, 2010 στο 09:27

      Εμπρός ένδοξες δυνάμεις του Φιλίππου του Β΄! Εμπρός να ξαναγραφτεί η ιστορία! Τι χαΐρι είδαμε με τη Συνθήκη της Βεστφαλίας εξάλλου; Ανταγωνισμούς, πολύπλοκες συμμαχίες, και τελικά δυο παγκοσμίους πολέμους. 😛

      • 7 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 9, 2010 στο 09:33

        Ενώ με τους κονκισταδόρες, οικονομική ανάπτυξη (στυλ ΔΝΤ) της Νοτίου και Κεντρικής Αμερικής, Τορκουεμάδα και εισροή αργύρου στην Ευρώπη που κατέστρεψε το οθωμανικό νόμισμα. Εμπρός για την ανάσταση των Μπόερς στη γενέτειρά τους! 😉

  4. 8 π2 Ιουλίου 9, 2010 στο 09:35

    Χα! Χίλιες φορές η ισπανική μερκαντιλιστική απολυταρχία παρά ο ψευδεπίγραφος φιλελευθερισμός του αρχούμενου καπιταλισμού! 😛

  5. 9 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 9, 2010 στο 09:37

    Μπολιβάρ
    είσαι ωραίος
    ωραίος ως Ολλανδός.

    • 10 π2 Ιουλίου 9, 2010 στο 09:56

      Catalunya triomfant,
      tornarà a ser rica i plena.
      Endarrera aquesta gent
      tan ufana i tan superba.

      Θριαμβεύουσα Καταλωνία,
      θα ξαναγίνεις γενναιόδωρα πλούσια.
      Στείλε τους από κει που ‘ρθαν, τους λαούς
      τους υπερφίαλους και φαντασμένους
      .

      (Βάζω τον καταλανικό ύμνο, ούτως ή άλλως η μισή Εθνική Ισπανίας είναι της Μπάρτσα.)

      • 11 Κώστας Ζαφείρης Ιουλίου 9, 2010 στο 10:26

        Παρακολουθώντας μ’ εξαιρετικό ενδιαφέρον την ουσιαστική και σε βάθος αντιπαράθεση των αγαπητών φίλων, και όντας ουδέτερος αρχικά… ομολογώ ότι η τελευταία ανάρτηση του π2 με κέρδισε… (στο κάτω κάτω Μπάρτσα είναι αυτή!…)

      • 12 rogerios Ιουλίου 9, 2010 στο 10:28

        Αυτό είναι! Στον χρόνο που χρειάζεται κάποιος για να πάει από το σπίτι στη δουλειά ανακαλύπτει ότι οι καλοί του φίλοι έχουν κάνει μια φοβερή συζήτηση ποδοσφαιρική και ιστορική! π2 και Δύτη, σας ευχαριστώ και σας χαίρομαι στα αλήθεια!

        π2: Κι εμένα μου έχει καρφωθεί στο μυαλό η ιδέα ότι μεταξύ της γερμανικής και της ισπανικής εθνικής υπάρχει ένα είδος ποδοσφαιρικής ασυμβατότητας, με την έννοια ότι ο τρόπος παιχνιδιού της Ισπανίας εξουδετερώνει ουσιαστικά τα ατού των Γερμανών. Δυστυχώς η υπόθεση είναι δύσκολο να επαληθευτεί στην πράξη με κριτήρια… επιστημονικής έρευνας.

        Επίσης, ούτε εγώ φιλοδοξώ να το παίξω μάντης κι έτσι, μάλλον μοιράζομαι την εκτίμησή σου για τον τελικό. Πράγματι η στάση της διαιτησίας θα είναι μέχρι ενός βαθμού καθοριστική. Αν ο Φ. Μπόμμελ συνεχίσει να κάνει τα δικά του χαίροντας ασυλίας, ποιός ξέρει μπορεί ο εκνευρισμός να κυριεύσει τους Ισπανούς και οι Ολλανδοί να αυξήσουν τις πιθανότητες να εκμεταλλευτούν τα επιθετικά ατού τους (δηλ. την τριάδα των μεσοεπιθετικών).

        Αχ, αυτές οι συνθήκες της Βεστφαλίας! Κανένα χαϊρι δεν είδε η Ευρώπη απ’ αυτές.

        Μερσί για την προσθήκη των στίχων από τον καταλανικό ύμνο. Αν και για να είμαι ειλικρινής τα τελευταία χρόνια και οι Καταλανοί βγάζουν προς τα έξω εικόνα αλαζονείας και βάλε… Άμα είσαι πλούσιος και πετυχημένος…

        Οπότε, φίλοι μου, δεν ξέρω τί να διαλέξω μεταξύ «ισπανικής μερκαντιλιστικής απολυταρχίας και ο ψευδεπίγραφου φιλελευθερισμού του αρχούμενου καπιταλισμού». Μπορώ να μην πάρω τίποτε και να φαντασιώνομαι τον τελικό του Λα Πλάτα; (προφανώς όχι).

        Και, Δύτη, αν κατηγόρησα πιο πριν Καστιγιάνους και Καταλανούς για περηφάνεια στα όρια της αλαζονείας, δεν μου φαίνεται ότι θα τη γλιτώσουν την ίδια κατηγορία κι οι Κατωχωρίτες, έστω κι αν η δικιά τους είναι λίγο πιο subtile («μόνο εμείς είμαστε αληθινά προοδευτικοί και ανοιχτοί σε νέες ιδέες, μόνο εμείς είμαστε κοσμοπολίτες, εξερευνητές κι αληθινά πετυχημένοι έμποροι, μόνο εμείς είμαστε εναλλακτικοί διανοούμενοι» κ.ο.κ.. Και ταυτόχρονα «μας δέρνουν όλα τα συμπλέγματα του ηθικολογικού προτεσταντισμού και δεν βάζουμε κουρτίνες στα σπίτια μας για να βλέπει ο καθένας τί ωραίοι και τζετ είμαστε»).
        Εντάξει, υπερβάλλω, όπως καταλαβαίνετε, αλλά η ποδοσφαιροσυζήτηση που εκτρέπεται με τον συγκεκριμένο τρόπο είναι τέλεια ευκαιρία για απλουστεύσεις.

        Το κουτσομπολιό της ημέρας. Ο Σνάιντερ αναγκάστηκε να γίνει καθολικός (γκλουπ!) για να παντρευτεί (μεταμουντιαλικώς) την καλή του (Γιολάντα Κάμπαου φαν Κάσμπεργκεν, ή κάπως έτσι): http://en.wikipedia.org/wiki/Yolanthe_Cabau_van_Kasbergen. Ή καλή αυτή κυρία είναι καθολική λόγω του μπαμπά της (που είναι από τις Βαλεαρίδες, άρα Καταλανός).

  6. 13 rogerios Ιουλίου 9, 2010 στο 10:29

    Αγωνιστικούς χαιρετισμούς και στον Κώστα που αυτή τη φορά άργησε (όπως κι εγώ) χάνοντας μια συζήτηση που ήταν φτιαγμένη (και) στα μέτρα του!

  7. 14 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 9, 2010 στο 10:35

    Ρογήρε ελπίζω να μην τον πιέσουν άλλο τα πεθερικά του, όχι πριν τον τελικό τουλάχιστον. 😉

    Μισή ώρα έψαχνα στο youtube το επεισόδιο του «Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος» με την Ολλανδική Επανάσταση, τζίφος. Η αλήθεια είναι ότι κάπου ξέμεινα από επιχειρήματα: τι άλλο να βάλω, τον Γιούστους Λίπσιους ή τον Έρασμο; Θα γινόταν η ρελάνς με τους ιησουΐτες πολιτικούς στοχαστές… Το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι εκείνη η φράση από τον «Τρίτο άνθρωπο»: Τον χαρακτήριζε [τον Ρόλλο Μάρτινς, Χόλλυ Μάρτινς στην ταινία] μια αντίθεση ανάμεσα στο γελοίο βαφτιστικό του και το ρωμαλέο ολλανδικό του επώνυμο, που κρατούσε ήδη τέσσερις γενιές.
    Βέβαια, θα μου απαντούσατε, ούτε το Ρόλλο είναι ακριβώς γελοίο.
    Αρκούμαι λοιπόν να σημειώσω ότι σε όλες τις αναμετρήσεις των Ισπανών με βόρειους λαούς οι πρώτοι έχαναν, από την Μεγάλη Αρμάδα μέχρι την εξέγερση των Κάτω Χωρών.

    • 15 rogerios Ιουλίου 9, 2010 στο 10:53

      Να βάλουμε στο ολλανδικό μέρος της ζυγαριάς και τον Γκρότιους, τον πατέρα του διεθνούς δικαίου (http://fr.wikipedia.org/wiki/Grotius);

      Τυπικά έχεις δίκιο, οι Ισπανοί έχασαν τους πολέμους τους με Βόρειους. Ωστόσο δεν πρόκειται ακριβώς για εθνικές συγκρούσεις με τη σύγχρονη έννοια, αλλά περισσότερο για τον αγώνα μιας δυναστείας να κρατήσει την αυτοκρατορία της ανέπαφη. Κι επίσης, δεν είμαι σίγουρος λ.χ. ότι οι εξεγερμένοι Ολλανδοί έβρισκαν απέναντί τους βέρους Καστιγιάνους (εξαιρουμένων των ανώτατων και ανώτερων αξιωματικών).

      Κάτω τα χέρια από το Ρόλλο! Άμα δε γουστάρετε πείτε τον Χρολφρ στην τελική!

      Ο τρίτος άνθρωπος! «Απόλυτο» σημείο αναφοράς (και το βιβλίο και η ταινία) στα νεανικά μου χρόνια (τα πολύ νεανικά εννοώ, μη νομίσει ο κόσμος ότι μιλά καμιά γεροντάρα)! Μερσί Δύτη για την παραπομπή!

  8. 16 Κώστας Ζαφείρης Ιουλίου 9, 2010 στο 10:53

    Ξεκινώντας από τους Γερμανούς, τους οποίους αλλιώς τους περιμέναμε κι αλλιώς μας προέκυψαν στο συγκεκριμένο αγώνα, διακινδυνεύω μια ψυχολογική προσέγγιση… μου έδειξαν ότι ο ημιτελικός ήταν για τη συγκεκριμένη ομάδα η «ψυχολογική της οροφή»… κάτι η γενικευμένη εντύπωση ότι πρόκειται για μια νεανική ομάδα που έχει το μέλλον μπροστά της, κάτι η πεποίθηση ότι «εδώ που φτάσαμε καλά ήταν», κάτι, τέλος, το δέος μπροστά στα ονόματα και στο παιχνίδι της Ισπανίας, είχαν τη συμβολή τους σ’ αυτό που έπαιξε η Γερμανία το βράδι της Τετάρτης. Έτσι κι αλλιώς τα πλεονεκτήματα και τις αρετές που είχαμε δει σε προηγούμενες αναμετρήσεις σε καμιά περίπτωση δεν τα έδειξε η Γερμανία κόντρα στους Ισπανούς. Από την άλλη το στήσιμό της μέσα στο γήπεδο -όπως επαρκέστατα το αναλύει ο ιστολόγος- εμένα μου θύμισε συνταγή Μουρίνιο στο Καμπ Νου. Κλειδώνω τον αντίπαλο, περιορίζω τους χώρους, και κάποια στιγμή μου κάθεται το γκολ και φεύγω για τελικό. Λάθος συνταγή όπως αποδείχτηκε. Ημιτελικός ΠΚ ήταν αυτός… νοκ άουτ… μονός αγώνας κι όχι διπλή αναμέτρηση.
    Κι εδώ βέβαια την ποιοτική διαφορά την έκαναν οι Ίβηρες. Έδειξε, για πρώτη φορά αλλά την πλέον κατάλληλη στιγμή, ότι έχει μέταλλο αυτή η ομάδα. Ότι έχει αποβάλλει τη ρετσινιά του looser (ήδη από το 2008). Ότι ο μύθος των λατίνων με την εύθραυστη ψυχολογία που καταρρέει όταν δεν μπαίνουν οι ευκαιρίες… δεν ισχύει γι’ αυτή την Ισπανία. Θαυμαστή η υπομονή και η επιμονή τους, πέρα από τις αναμφισβήτητες τεχνικές και τακτικές αρετές. (Με την ευκαιρία η μεταφορά του Ρογήρου με τον ταυρομάχο και τις μπαντερίγιας του αποδίδει ωραιότατα την εικόνα). Και όταν οι προικισμένες φυσιογνωμίες της ισπανικής επίθεσης δεν έστελναν την μπάλα στα δίχτυα, ήρθε το animal από την άμυνα και την κάρφωσε… Συμπερασματικά, η Γερμανία πήγε να κλέψει το ματς, η Ισπανία έπαιξε για να το πάρει. Το τελικό αποτέλεσμα, με βάση όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, ήταν απόδοση δικαιοσύνης…
    Καιτώρα εν όψει τελικού; ελαφρό, πολύ ελαφρό προβάδισμα στους Ισπανούς με βάση όσα είδαμε ως τώρα. Το γεγονός όμως ότι, επιτέλους, θα έχουμε έναν ΝΕΟ παγκόσμιο πρωταθλητή, κατά τη γνωμη μου -και παρά τις προτιμήσεις μου αρχικά- είναι θετικό…

    • 17 rogerios Ιουλίου 9, 2010 στο 10:59

      Εξαιρετικά εύστοχη ανάλυση για να προσθέσω κάτι (ή να διαφωνήσω με κάποιο επιμέρους στοιχείο της).
      θα μείνουμε πάντως με την απορία αν οι Γερμανία είχε άλλο τρόπο να χτυπήσει το ματς, εκτός από αυτή την προσπάθεια να το «κλέψει».

      ΟΚ, θετικό είναι καταρχήν που θα γραφτεί και όγδοο όνομα τροπαιούχου.

  9. 18 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 9, 2010 στο 11:05

    Άργησα αλλά το βρήκα:

    Heb je wel gehoord van de zilveren vloot,
    De zilveren vloot van Spanje?
    Die had er veel Spaanse matten aan boord,
    En appeltjes van Oranje.
    Piet Hein!, Piet Hein!,
    Piet Hein, zijn naam is klein,
    Zijn daden benne groot,
    Zijn daden benne groot:
    Hij heeft gewonnen de Zilveren Vloot,
    die heeft gewonnen, gewonnen de Zilveren Vloot.
    die heeft gewonnen de Zilvervloot.

    δηλαδή

    Piet Hein, Piet Hein
    Your name will always shine
    In your little ships so neat
    You beat the silver fleet
    The mighty silver fleet from Spain

  10. 19 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 9, 2010 στο 11:07

    Στη σπαμοπαγίδα σκάλωσε ένας ύμνος στον ολλανδό κουρσάρο Πιετ Χέιν (ας πούμε ότι το γράφω σωστά), που κούρσεψε την ισπανική νηοπομπή με το αμερικανικό χρυσάφι το 1628…

  11. 22 π2 Ιουλίου 9, 2010 στο 12:34

    Ο Δύτης θα χαρεί να ακούσει ότι ο Πάουλ το χταπόδι (ποιες δάφνες που έλεγα πριν; με τα κρεμμυδάκια θα τον κάνω…) προέβλεψε Ολλανδία.

    • 23 rogerios Ιουλίου 9, 2010 στο 12:41

      Αμάν! Λες; Πάλι δεν θα πάρουμε τίποτε (καλό) οι Μεσογειακοί, τα PIIGS κ.λπ.;

      Κι αυτοί οι Γερμανοί. Ακόμη να τον κάνουν στα κάρβουνα τον μάντη τους;

  12. 24 π2 Ιουλίου 9, 2010 στο 12:44

    Ωπ! Άκυρο, λάθος έκανα. Ισπανία διάλεξε το καλό το χταποδάκι. 😀

    Είδε φωτογραφία στην οποία ακουμπούσε νωχελικά το ένα πόδι στο κουτί της Ολλανδίας, αλλά ως πρόβλεψη μετράει το κουτί στο οποίο κάθεται. Και καθόταν αναπαυτικό στον ισπανικό θρόνο.

    • 25 rogerios Ιουλίου 9, 2010 στο 12:48

      Εμ, πέστο ότι έτσι έχουν τα πράγματα! Έ, αφού το είπε ο σοφός μάντης!
      (σόρρυ βρε Δύτη, δεν είμαι φαίνεται σε στιγμές στοιχειώδους αμεροληψίας).

  13. 26 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 9, 2010 στο 12:51

    Έχει ξανακάνει λαθάκι πάντως ο Πάουλ, για τον τελικό του Ευρωπαϊκού το ’08.

    Θέλουμε και μια πρόβλεψη για τον μικρό τελικό, στο μεταξύ, από τις λίγες φορές που θα τον δω με ενδιαφέρον (και ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΟΙ!!!).

    • 27 rogerios Ιουλίου 9, 2010 στο 12:59

      Δίκιο έχεις σ’ αυτό που λες. Πάντως, μέχρι σήμερα φαίνεται πως αυτή ήταν η μοναδική εσφαλμένη πρόβλεψη του μάντη του Ομπερχάουζεν.

      Φαντάζομαι ότι κάτι θα τον βάλουν να προβλέψει και για το μικρό τελικό. Θα το μάθουμε σύντομα, υποθέτω.

      Υ.Γ.: Σιγά μη δεν τον βάζανε να προβλέψει: ο Πάουλ βλέπει γερμανική επικράτηση στον μικρό τελικό (http://www.sport-fm.gr/article/282125).

  14. 28 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 9, 2010 στο 13:10

    Χμ χμ. Εγώ προβλέπω ότι θα πέσει και στα δύο έξω. Τρεις λάθος προβλέψεις, έτσι, και το επόμενο στάδιο είναι στα κάρβουνα.
    Εσύ όμως τι προβλέπεις για τον μικρό;

    • 29 rogerios Ιουλίου 9, 2010 στο 15:48

      Νομίζω ότι είναι φύσει αδύνατο να γίνουν προβλέψεις για ένα μικρό τελικό, διότι:
      1. Δεν υπάρχει ουσιαστικός στόχος (τί 3ος, τί 4ος).
      2. Δεν ξέρεις πώς θα κατέβουν οι ομάδες. Πάντα υπάρχει η τάση να παίξουν ποδοσφαιριστές που μέχρι τώρα δεν είχαν την ευκαιρία να αγωνιστούν. Πόσοι από αυτούς, κανείς δεν ξέρει.
      3. Συνήθως δεν υπάρχει ιδιαίτερη διάθεση. Ακόμη και όταν υπάρχει, η προσέγγιση είναι διαφορετική απ` ό,τι στους αγώνες στους οποίους το αποτέλεσμα «μέτραγε» πραγματικά. Το θέαμα μπορεί να έχει μεγαλύτερη αξία από τη σκοπιμότητα.

      Αν ήταν κανονικός αγώνας θα έλεγα ότι οι Γερμανοί θα ήταν σαφέστατα φαβορί. Για μικρό τελικό, όμως, δεν ξέρω, όπως δεν ξέρουμε με ποιές συνθέσεις και με ποιά διάθεση θα παραταχθούν οι ομάδες. Ίσως η Ουρουγουάη έχει ένα σχετικό (όλως σχετικό) ψυχολογικό προβάδισμα γιατί δεν έχει καμία αίσθηση αποτυχίας (σε αντίθεση προς τους Γερμανούς).

  15. 30 Κώστας Ζαφείρης Ιουλίου 9, 2010 στο 17:17

    Μέσα στου θέρους το απόγειο
    Η κούπα αρμενίζει στη Μεσόγειο
    Στους Ισπανούς πρωταθλητή το status
    Επρόβλεψε κι ο πάνσοφος οκτάπους

    Μ’ όσες φουσκονεριές αγκομαχά ο Γάγγης
    Είναι τα δάκρια των τέκνων της Οράγγης
    Το τρις εξαμαρτείν δεν είν’ σοφό
    Τουλίπες πάλι σε χαμένο τελικό

    Παιχνίδι αμφίρροπο κακός χαμός θα γίνει
    Την κούπα όμως θα σηκώσουνε λατίνοι
    Χαρά η Μπάρτσα και χαμόγελα η Sevilla
    Στο γκολ στον τελικό του David Villa

    (σε αντίθετη περίπτωση ο στιχοπλόκος θα μοιραστεί την ίδια τύχη με τον Paul).

  16. 31 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 9, 2010 στο 18:05

    Δυο φορές λάθεψε ο Πάουλ το χταπόδι
    δυο φορές πήρε και η Ολλανδία πόδι
    τρίτη φορά πρέπει ένας μόνο να λαθέψει
    (αλλιώς η λογική θα περισσέψει)

    Όπως σταμάτησαν τη θάλασσα με φράγματα
    όπως λεηλάτησαν των Αμερικών τα θαύματα
    έτσι και τώρα θα σταματήσουν την Αρμάδα
    οι Ολλανδοί -άλλη μια νίκη στην αράδα.

    Αυτά προφητεύει ένθεος ο Δύτης
    σε στίχους μάλιστα (τι θράσος, ο αλήτης)
    κι αν κάνει λάθος, έχετε έλεος, κι ας γίνει
    το μαντικό χταπόδι στο στομάχι του ας μείνει.

    • 32 Κώστας Ζαφείρης Ιουλίου 9, 2010 στο 18:13

      Πάρτην Ινιέστα και κοντρόλαρε, και όρμα
      Ο ιστολόγος λέει είμαστε σε φόρμα
      Τη φάγαν δύο και ψήνεται κι η τρίτη
      Καημένοι Ολανδοί και sorry φίλε Δύτη

  17. 33 rogerios Ιουλίου 9, 2010 στο 18:08

    Κώστα και Δύτη είστε φοβεροί, τρομεροί και υπέροχοι! Σας ευχαριστώ!

    Και δεν ξέρω για τις ομάδες, αλλά η παρέα του ιστολογίου βρίσκεται σε τοπ φόρμα λίγο πριν τον τελικό! Είμαι πραγματικά ευτυχής!

  18. 34 Rogerios Ιουλίου 9, 2010 στο 18:17

    Μετά και το δεύτερο στιχουργικό πόνημα του Κώστα (και σε αναμονή της απάντησης του Δύτη, που είμαι βέβαιος ότι δεν θ’ αργήσει) ένα έχω να πω: για να μας αποζημιώσουν οι δύο ομάδες πρέπει να παίξουν τη ματσάρα του αιώνα, έτσι κανένα 5-4 στην παράταση!
    (και μετά ξύπνησα, έ).

  19. 35 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 9, 2010 στο 18:21

    Τι να τον κάνεις τον αλγόριθμο του Τσάβι
    και τη συμπάθεια πούχω στον κοντούλη τον Ινιέστα
    η φλόγα των Κάτω Χωρών όταν ανάβει
    ξυπνάει και νεκρούς από τη σιέστα.

    Κι αν είναι προτεστάντες δεν πειράζει
    (τάδαμε και των Κατόλικων τα χαΐρια)
    ο Δύτης αφοσίωση τους τάζει
    κι υπόσχεται χαρές και πανηγύρια.

    • 36 Κώστας Ζαφείρης Ιουλίου 9, 2010 στο 18:30

      Μα που το βρήκες σε παρακαλώ ‘μολόγα
      Ότι πλημμύρισαν οι Κάτω Χώρες φλόγα;
      Γκρίζους τους ξέρω και δυσκοίλιους λιγάκι
      Σφιχτά με κουμπωμένο το σακάκι

      Άλλη η φλόγα των Ιβήρων σαν ανάβει
      Και σπρωχνει στην επίθεση τον Τσάβι
      Ας είναι, ας μας κάνουν τα χατήρια
      παρέα θα είμαστε σε χαρές και πανηγύρια

    • 37 Rogerios Ιουλίου 9, 2010 στο 18:32

      Σας ζηλεύω και τους δύο και πολύ θα ήθελα να σας μιμηθώ, αλλά φοβάμαι ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να το κάνω αμέσως. Όχι μόνο γιατί είμαι άθλιος στιχοπλόκος, αλλά και γιατί η δουλειά, ο καύσωνας που επικρατεί στο νότιο άκρο της Μπενελούξ και, φευ, το Ω Μεντόκ που συνόδεψε το μεσημεριανό μου δεν μου επιτρέπουν να επιδοθώ σε πνευματικές ασκήσεις τέτοιας δυσκολίας. Πού θα πάει, όμως, θα ανακτήσω δυνάμεις!

  20. 38 π2 Ιουλίου 9, 2010 στο 18:29

    Μήτε κοιτώ ανήσυχος τους Πάουλ τους χρησμούς,
    μήτε και ονειρεύομαι πλασέ από τον Βίγια.
    Δεν ξαγρυπνώ αναμένοντας του Σνάιντερ κεραυνούς·
    ξέρω πως άλλος ήτανε ο fio maravilha:

    Φορούσε γαλανόλευκα της μπάλας ο βραχμάν,
    ο της Σελέστε ο άρχοντας ο Ντιέγο ο Φορλάν.

  21. 42 rogerios Ιουλίου 9, 2010 στο 18:49

    Ποτέ του δεν επρόσμενε ο άρχοντας Ρογήρος
    το κάστρο του το ταπεινό να αποκτήσει κύρος.
    Μα ήρθαν τόσοι ποιητές και βάρδοι ξακουσμένοι
    της μπάλας τη χάρη ύμνησαν σ’ όλη την οικουμένη!

  22. 43 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 9, 2010 στο 18:54

    Κατά το σπιτικό πάει κι η ποίηση, ω Ρογήρε
    και κείνη, δες, απ’ τη μεγαλοπρέπειά σου πήρε.
    Μα πού να δεις μεθαύριο τι θα γίνει:
    άλλων οι ύμνοι θ’ αντηχούν, κι άλλων οι θρήνοι.

    • 44 rogerios Ιουλίου 9, 2010 στο 19:04

      Μερσί φίλε Δύτη!

      Άντε, για να δούμε αν μεθαύριο ο τελικός θα εκπληρώσει το ένα δέκατο έστω από τις προσδοκίες μας. Κι έτσι σπουδαίος θα είναι.

    • 45 Κώστας Ζαφείρης Ιουλίου 9, 2010 στο 19:04

      Αυτό ήτανε, χωρίζομαι από τη συντροφιά σας
      Μα συνεχίστε απτόητοι την έμμετρη βραδιά σας
      Με κράζουνε τα θέλγητρα και κάποιου άλλου μέρους
      Της θάλασσας τα κύματα , κι οι ηδονές του θέρους.

      Είναι Σαββατοκύριακο βλέπεις, στη Βολισσό
      Να φτάσω πρέπει πάραυτα δεν έχουμε καιρό
      Και πάλι θ’ ανταμώσουμε την Κυριακή βραδάκι
      Όλοι μαζί περιχαρείς, πριν απ’ τον τελικό λιγάκι!

      • 46 rogerios Ιουλίου 9, 2010 στο 19:09

        Κώστα καλά να περάσεις στις χιώτικες εξοχές και θα μας λείψεις!

        Α, και να θυμηθώ ότι σου χρωστάω κέρασμα (διαδικτυακή σαμπάνια). Το σχόλιό σου ήταν το διακοσιοστό του Μουντιαλικού Ρογήρου (κι όπως καταλάβατε, το ένα τέταρτο σχεδόν των σχολίων έγινε σε τούτο δω το ποστ).

  23. 47 voulagx Ιουλίου 10, 2010 στο 10:23

    Ρογηρε, τι προπονηταρας! και τι μπαλαρα παιζει η ομαδα σου!!Ποιον να πρωτοθαυμασω!! Δυτη, Ζαφειρη, Π2, παικταραδες απαιχτοι!! Τελειος συνδυασμος ατομικης δεξιοτεχνιας και ομαδικου πνευματος!

    Καθετη μπαλα (sic)-που λενε οι νεοαθλητικογραφοι- στον Π2:
    Αφου το ευρωπαϊκο το πηρε η -ονομα και πραμα- Διεθνης, ας παρει το Παγκοσμιο η μιση και βαλε Μπαρτσα! 😛

    Αλλα αναζητωντας λυση στο υπαρξιακο μου προβλημα, μεχρι την 12η του μηνος,κατεληξα στο εξης:
    Γιατι θα τα πιω αν παρουν το ΠΚ:
    1)οι Ισπανοι. Ε, γιατι ειναι συμπεθεροι
    2)οι Ολλανδοι. Για τον Κρόϊφ και τις μικρες Ολλανδεζες

    Προβλεψη: Την κυριακη το βραδυ θα γινω γκολ απο την μπυροποσια (βρισκομαι και στο Μοναχο, οποτε…) 👿

    • 48 rogerios Ιουλίου 10, 2010 στο 11:12

      Καλώς όρισες voulagx! Ευχαριστώ πολύ για όλα τα καλά που λες, τόσο σαν «προπονητής» όσο κι εξ ονόματος όλων αυτών των παιχταράδων που ιδίως σ’ αυτό το ποστ έχουν παίξει πράγματι φοβερή μπάλα! Ειλικρινά νιώθω ότι κοουτσάρω ταυτόχρονα την Ολλανδία του ’74, την Αργεντινή του ’78 συν τον Μαραντόνα, τη Βραζιλία του ’70, κι όλα αυτά με πνεύμα Ουρουγουάης, γερμανική οργάνωση και πειθαρχία, φορμάρισμα Ιταλίας του ’82 και επιθετική ανάπτυξη της φετινής Ισπανίας. Και για να μην κουράζω άλλο με τις περιαυτομπλογκίες (που λέει κι ο φίλος Νίκος Σαραντάκος), αισθάνομαι μεγάλη χαρά που ξεκίνησα το μουντιαλικό ιστολόγιο, γιατί τελικά όταν σου αρέσει το αντικείμενο, κάτι καλό θα προκύψει.

      Η συλλογιστική σου μου φαίνεται να στηρίζεται σε ακλόνητα επιχειρήματα. Μαζί σου κι εγώ, ανεξαρτήτως αποτελέσματος στον τελικό.

      Ελπίζω στο Μόναχο η σκιά των Άλπεων να χαρίζει λίγη δροσιά, γιατί εδώ σε μας έχει μεταναστεύσει κάυσωνας ελληνικού τύπου!

  24. 49 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 10, 2010 στο 12:56

    Ορίστε και κροκόδειλος τώρα! http://sports.in.gr/football/worldcup/article/?aid=1231051622

    Αν και μένα, το ότι καταβρόχθισε το κοτόπουλο με τα ισπανικά χρώματα μού ακούγεται μάλλον δυσοίωνο για τους Ισπανούς.

    • 50 rogerios Ιουλίου 10, 2010 στο 16:33

      Χριστούλη μου! Τα πράγματα αγρίεψαν! Κι αυτοί οι Αυστραλοί ρε παιδί μου, πολύ άγριοι, δεν μπορούσαν να καταφύγουν σε μαντείες χωρίς θύματα;

      Για να ηρεμήσουν λοιπόν τα πνεύματα, μουσική αφιέρωση στην επιθετική ανάπτυξη των Φούριας Ρόχας:

  25. 51 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 10, 2010 στο 23:25

    Δίκιο είχε ο Πάουλ και για τον μικρό τελικό λοιπόν. Αύριο θα δούμε τι πιάνει η μπογιά του.

    • 52 rogerios Ιουλίου 10, 2010 στο 23:36

      Το είπα ότι έχει αρχίσει να μου τη σπάει αφόρητα που ο Πάουλ τα βρίσκει όλα; Ωραία, δεν το λέω πολύ δυνατά ακόμα, γιατί η αυριανή πρόβλεψή του είναι σύμφωνη με τη δική μου. Ωστόσο, έλεος! Πώς τα κατάφεραν τα τέρατα ορθολογισμού να κάνουν όλη την Υφήλιο να ασχολείται με τη μαντεία; Και, ναι μεν ο Πάουλ, φευ, δεν θα βρίσκεται μάλλον κοντά μας για το Ευρωπαϊκό του 2012 (μια και το προσδόκιμο ζωής του χταποδιού λένε ότι δεν ξεπερνά την τριετία), αλλά κάτι θα βρουν να τον αντικαταστήσει.

      [ελπίζω να μην είναι οι αυστραλέζικοι κροκόδειλοι).

  26. 53 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 11, 2010 στο 20:06

    Προσπάθησα λίγο να βρω κάτι ανάλογο με τη μουσική αφιέρωση του οικοδεσπότη για τους Ισπανούς, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι Ολλανδοί δεν έχουν διαπρέψει στο σπορ, της μουσικής εννοώ. Βρήκα μόνο ένα αγαπημένο μου τραγούδι, ο τίτλος του οποίου θυμίζει λίγο Οράγγη και Οράνιε -αλλά ως εκεί:

    Ενάντια στο χταπόδι επιστρατεύω το εγχώριο κουνέλι και…
    Πάμε λοιπόν! ας νικήσει ο καλύτερος Ολλανδός!

  27. 54 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 11, 2010 στο 20:07

    (Ρογήρε, αν βλέπεις, ξεμπλόκαρε ένα σχόλιό μου πριν αρχίσει το ματς, αλλιώς φοβάμαι ότι θα χαθεί το γούρι! 🙂 )

  28. 55 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 11, 2010 στο 20:10

    Ξαναδοκιμάζω με ένα μόνο λινκ:
    Προσπάθησα λίγο να βρω κάτι ανάλογο με τη μουσική αφιέρωση του οικοδεσπότη για τους Ισπανούς, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι Ολλανδοί δεν έχουν διαπρέψει στο σπορ, της μουσικής εννοώ. Βρήκα μόνο ένα αγαπημένο μου τραγούδι, ο τίτλος του οποίου θυμίζει λίγο Οράγγη και Οράνιε -αλλά ως εκεί:

  29. 56 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 11, 2010 στο 20:11

    Τέλεια| Και το δεύτερο:

    Ενάντια στο χταπόδι επιστρατεύω το εγχώριο κουνέλι και…
    Πάμε λοιπόν! ας νικήσει ο καλύτερος Ολλανδός!

  30. 57 rogerios Ιουλίου 11, 2010 στο 21:26

    Σόρρυ βρε Δύτη! Ενόψει έναρξης του ματς δεν ήμουν διαδικτυωμένος και άργησα να δώσω έγκριση στο αιχμαλωτισμένο από τη σπαμοπαγίδα λινκ σου. Το διόρθωσα, αλλά καθυστερημένα!

    Πάντως: ξαναλέω ότι η Ολλανδία ήταν η αγαπημένη ομάδα των παιδικών μου χρόνων. Αυτή εδώ όμως η εθνική Ολλανδίας είναι η πιο βρόμικη ομάδα που έχω δει: ο (ελάχιστος κι ανεπαρκής) Άγγλος διαιτητής θα έπρεπε να έχει αποβάλει τουλάχιστον τρεις Οράνιε (Φ. Πέρσι, Φ. Μπόμμελ, Ντε Γιονκ). Και μ’ αυτά και τα άλλα, παρακολουθούμε έναν από τους χειρότερους τελικούς ΠΚ (αν όχι τον χειρότερο).

    • 58 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 11, 2010 στο 21:29

      Ε, οι τελικοί πάντα έτσι δεν ήταν; Εγώ τον βρίσκω πολύ καλύτερο πάντως από, π.χ., το Ιταλία-Βραζιλία του ’94. Νομίζω δε ότι θα ανέβει πολύ στο δεύτερο μέρος. Και, φυσικά, ότι θα το πάρει η Ολλανδία. Τόπε κι ο κούνελος! 😉

      • 59 Rogerios Ιουλίου 11, 2010 στο 21:34

        Χμ, σε σύγκριση με το υπνωτικό χάπι Βραζιλίας-Ολλανδίας το ’94 δεν έχεις κι άδικο. Τώρα αν έχει δίκιο κι ο κούνελος, δεν ξέρω…

  31. 60 rogerios Ιουλίου 11, 2010 στο 21:28

    Και, χωρίς παρεξήγηση, η μουσική παραπομπή των Νεγκρές Βερτ μας στέλνει προς Ρεφίκ Τζεμπούρ μεριά!

  32. 61 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 11, 2010 στο 23:11

    Χμ χμ χμ. Αυτό το χταπόδι θα το ψήσω… αφού πρώτα το απαγάγω και του κάνω κανα-δυο ερωτήσεις. >:

  33. 62 Κώστας Ζαφείρης Ιουλίου 11, 2010 στο 23:12

    του τελικού τα τσουρουκάδικα
    Ρογήρε χ…στα
    τιμή χρωστάμε
    στη μαγεία του Ινιέστα!

    κι αν όσο το βλέπαμε επλήξαμε λιγάκι
    ένα είν το αντίδοτο
    με ούζο χταποδάκι!

  34. 63 rogerios Ιουλίου 11, 2010 στο 23:16

    Τί να πω κι εγώ βρε παιδιά;

    Παρακολουθήσαμε ένα μετριότατο τελικό, με πολλά νεύρα, που χαρακτηρίστηκε κατά τη γνώμη μου από το πολύ βρόμικο παιχνίδι της Ολλανδίας και την ανεπάρκεια του διαιτητή. Θεωρώ ότι η επικράτηση της Ισπανίας είναι σύμφωνη με το κοινό περί δικαίου αίσθημα και… επιφυλάσσομαι να γράψω το σχετικό κομμάτι (αύριο μάλλον, όμως, γιατί με τις παρατάσεις αργήσαμε κι αύριο έχει δουλειά).

  35. 64 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 11, 2010 στο 23:18

    Πρέπει να παραδεχτείτε, ωστόσο, ότι το περίφημο ισπανικό παιχνίδι εξουδετερώθηκε πλήρως -ακριβώς όσο οι Ισπανοί εξουδετέρωσαν τη Γερμανία.

    • 65 rogerios Ιουλίου 11, 2010 στο 23:40

      Σε σημαντικό βαθμό ναι, πλήρως όμως δεν θα το έλεγα. Εκ των υστέρων, μπορούμε να πούμε ότι η ομάδα που δημιούργησε τα περισσότερα προβλήματα στην Ισπανία ήταν η Παραγουάη (και φυσικά η… Ελβετία, αλλά ας δεχτούμε ότι σ’ εκείνο το χρονικό σημείο η Ισπανία δεν είχε βρει ακόμη ρυθμό). Η εξουδετέρωση πάντως οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο άκρως αντιαθλητικό παιχνίδι της Ολλανδίας. Κι αυτό δεν περιποιεί τιμή στην ομάδα που ήταν κάποτε του Κρόυφ, του Νέσκενς, του Ρεπ ή του Φ. Μπάστεν.

      • 66 Κώστας Ζαφείρης Ιουλίου 11, 2010 στο 23:50

        Νηφάλιες απαντήσεις όταν ξημερώσει η μέρα… ωστόσο το παλληκάρι των οράνιε που έπρεπε να γυρίζει ταινιάρες στο Χονκ Κόγκ… το διάδοχο του αδικοχαμένου Μπρους Λι δεν έπρεπε να τον επιβραβεύσει ο εγγλεζάρας διατητής με μια κόκκινη;… και γιατί ακριβώς διαμαρτύρονταν οι Ολλανδοί στο τέλος;

  36. 67 rogerios Ιουλίου 12, 2010 στο 00:07

    Φαντάζομαι ότι οι Ολλανδοί διαμαρτύρονται γιατί πιστεύουν ότι το ισπανικό γκολ ήταν οφσάιντ. Κακώς, γιατί ο Ινιέστα καλύπτεται.

    Πέραν αυτού, χωρίς την ανοχή του ανεπαρκέστατου Άγγλου διαιτητή, οι Ολλανδοί θα έπαιζαν με 8 από το α΄ ημίχρονο (Φ. Πέρσι με δύο κίτρινες, Φ. Μπόμελ και Ντε Γιονκ με απευθείας κόκκινες).

  37. 68 voulagx Ιουλίου 12, 2010 στο 09:35

    The PIGS eat orange tulips, ακομα κι αν ειναι βρωμικες, αλλωστε τα γουρουνακια ειναι συνηθισμενα στη βρωμια!! 👿

  38. 70 π2 Ιουλίου 12, 2010 στο 10:17

    Για τον τελικό, θα περιμένω την ανάρτηση του οικοδεσπότη για να εκφραστώ (Δύτη, beware!). 😛

    Προς το παρόν, να σημειώσω μόνο ότι υπάρχει ποδοσφαιρική δικαιοσύνη, όχι γιατί οι Ισπανοκαταλανοί πήραν το τρόπαιο, αλλά γιατί ο Φορλάν κηρύχτηκε καλύτερος παίκτης της διοργάνωσης.

    • 71 rogerios Ιουλίου 12, 2010 στο 10:27

      Να είσαι καλά π2! Φαντάζομαι ότι μέχρι το βραδάκι θα έχει βγει η ανάρτηση για τον τελικό (θα ήθελα νωρίτερα, αλλά πώς να το κάνουμε υπάρχει και δουλειά).

      Πάντως έχεις ήδη πιάσει την κεντρική ιδέα: δικαιοσύνη, τόσο για την ισπανική επικράτηση όσο και για το βραβείο στον Φορλάν, γιατί αυτός ήταν πράγματι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του Μουντιάλ. Φοβόμουν ότι θα το έδιναν σε κάποιο από τους νικητές (ας πούμε, υποψιάζομαι ότι αν νικούσαν οι Ολλανδοί – υπόθεση εργασίας κάνω ΟΚ; – το βραβείο θα το έδιναν σε κανένα Σνάιντερ).


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουλίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Αυγ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Στατιστικά

  • 48,577 hits

Αρέσει σε %d bloggers: