mea (?) culpa (αλμπισελέστε ρεζιλίκια)

Κάποιοι ίσως και να υποθέσατε ότι η καθυστέρηση ως προς τη συγγραφή του ποστ για τους προημιτελικούς του Σαββάτου να οφειλόταν στην απογοήτευσή μου για τη συντριβή της ομάδας που υποστήριζα σ’ αυτό το Μουντιάλ. Όσο κι αν το αποτέλεσμα με πίκρανε, σας είχα διαβεβαιώσει ότι η ποδοσφαιρική λύπη (κι η αντίστοιχη χαρά) δεν διαρκεί παρά μια νύχτα. Στην πραγματικότητα ήμουν υποχρεωμένος να ασχοληθώ με την κανονική δουλειά μου. Έτσι, έχασα και την ευκαιρία να σκοράρω μετά την καταπληκτική ασίστ που μου έκανε χτες ο φίλτατος Νίκος Σαραντάκος. Έστω και αργά, ας δούμε πώς διαμορφώνεται η κατάσταση στο ΠΚ ενώ μπήκαμε πια στην τελική ευθεία, κι ας προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε όχι τόσο την εξαιρετική εμφάνιση της Γερμανίας (αυτό είναι πιο απλό), όσο το ξεβράκωμα της αγαπητής μου Αλμπισελέστε. Πριν περάσουμε, όμως στο κυρίως πιάτο, ας επισημάνουμε ότι ενώ περιμέναμε (ή τουλάχιστον εγώ περίμενα) ημιτελικούς με έντονα λατινοαμερικάνικο χρώμα, τελικά καταλήξαμε με τρεις ευρωπαϊκές ομάδες και πολύ μεγάλες πιθανότητες να σπάσει η παράδοση που θέλει τις εθνικές της ηπείρου μας να μην έχουν κατακτήσει ποτέ ΠΚ εκτός Ευρώπης. Παράδοξο (αλλά με κριτήριο την προ Μουντιάλ κατάσταση των ομάδων) είναι επίσης το γεγονός ότι η μόνη ομάδα της Λατινικής Αμερικής που έμεινε ζωντανή είναι η Ουρουγουάη, δηλαδή η 5η των προκριματικών της Ν. Αμερικής και τελευταία ομάδα που πήρε το εισιτήριο για τα τελικά. Από τις άλλες τρεις που διεκδίκησαν την πρόκριση (αν και στη περίπτωση της Αργεντινής η χρήση αυτού του ρήματος συνιστά ευφημισμό), αυτή που τελικά την άξιζε περισσότερο ήταν η μαχητική Παραγουάη που έπεσε ηρωϊκά και ίσως και λίγο άδικα. Και για να δω το ποτήρι των προβλέψεών μου μισογεμάτο, ας πω ότι πέτυχα τις 2 στις 4 ντεμιφιναλίστ (Ουρουγουάη, Ισπανία), έχοντας αφήσει φλου το θέμα του θεωρητικού ντέρμπυ Αργεντινής-Γερμανίας και χάνοντας βέβαια τη Σελεσάο. 

Ο αργεντίνικος καρνάβαλος και ο γερμανικός οδοστρωτήρας: Παρά τις προτιμήσεις μου, γνώριζα πολύ καλά ότι μια γερμανική επικράτηση στον αγώνα του Σαββάτου ήταν πολύ πιθανή. Δεν περίμενα όμως με τίποτε την εικόνα που είχε τελικά η αναμέτρηση. Τα κλισέ του στυλ «η καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται» επιβεβαιώθηκαν για τους Γερμανούς που σκόραραν με την πρώτη ευκαιρία τους στο 3΄: φάουλ του Σβάινστάιγκερ από πλάγια, κάκιστες τοποθετήσεις της αργεντίνικης άμυνας, κεφαλιά του Μύλλερ και 1-0. Η Αργεντινή παγώνει εντελώς, παίζει χωρίς ψυχή και σίγουρα χωρίς καμία οργάνωση παιχνιδιού. Αντί να είναι αυτή που θα κυνηγήσει με πάθος την ισοφάριση, τελικά οι Γερμανοί φτάνουν κοντά στο 2-0 με το σερβίρισμα του Μύλλερ στον Κλόζε που θα σουτάρει άουτ. Λίγο μετά το 30΄, η Αργεντινή συνέρχεται στοιχειωδώς, αποκτά την κατοχή της μπάλας, αλλά αδυνατεί να διασπάσει την αμυντική οργάνωση των Γερμανών. Δεν δημιουργεί καμία πραγματική ευκαιρία, εκτός κι αν θεωρήσουμε τέτοια το ορθώς ακυρωθέν ως οφσάιντ γκολ του Ιγουαΐν στο 36΄ (και ο «σκόρερ» και ο πασέρ Τέβες δεν καλύπτονταν). Β΄ ημίχρονο κι ο Μαραντόνα δεν κάνει καμία διορθωτική κίνηση, παρά τις προφανείς δυσχέρειες που συναντά η ομάδα του. Μέχρι το 65΄ η Αργεντινή κάτι προσπαθεί να κάνει, κρατά τη μπάλα, αλλά είναι φλύαρη και δεν έχει ούτε τώρα κάποια κλασσική ευκαιρία. Η Γερμανία αντιλαμβανόμενη ότι δεν απειλείται βγαίνει στο κυνήγι του δεύτερου γκολ και αποκαλύπτει μεγαλοπρεπώς τη γύμνια της αργεντίνικης άμυνας. 67΄: ατομική προσπάθεια του Μύλλερ, πάσα στον Ποντόλσκι που σερβίρει αριστουργηματικά στον Κλόζε κι αυτός πλασάρει σε κενό τέρμα. 2-0. Η Αργεντινή καταρρέει αντί να προσπαθήσει να σώσει ό,τι μπορεί απ’ αυτό το παιχνίδι όσο υπάρχει καιρός. Η Αγγλία τουλάχιστον αντέδρασε ψυχωμένα μετά το 0-2 με τους Γερμανούς. Η Αλμπισελέστε, με παίκτες ατομικής αξίας πολύ ανώτερης από αυτήν της αγγλικής, παραδίνεται στις ορέξεις των Γερμανών. 73΄: ο Σβάινστάιγκερ γίνεται Μαραντόνα, ντριμπλάρει όποιον βρει μπροστά του και χαρίζει ένα γκολ στον καλό στρατιώτη Φρήντριχ. 3-0. Ο χρόνος κυλά και οι Αργεντινοί δείχνουν να περιμένουν το σφύριγμα της λήξης. Κάποιες μόνο ατομικές προσπάθειες του χαμένου στο διάστημα Μέσσι ή του Παστόρε που πέρασε σαν αλλαγή δεν καταλήγουν πουθενά. 88΄: νέα ταχύτατη γερμανική αντεπίθεση, Ποντόλσκι, Έζιλ, Κλόζε και γκολ! 4-0. Ο, ανύπαρκτος φέτος στη Μπάγιερν, Κλόζε φτάνει τα 14 γκολ σε τελικές φάσεις ΠΚ και διεκδικεί τον τίτλο του παίκτη με τα περισσότερα γκολ στην ιστορία των τελικών. Λήξη [Γερμανία-Αργεντινή 4-0 (1-0), Κέηπ Τάουν]. Η Γερμανία του Λεβ έκανε άριστα αυτό που ξέρει και μπορεί. Το εξαιρετικό κέντρο της ήλεγξε απόλυτα τον αγώνα και χτύπησε την αντίπαλο όταν έπρεπε. Η επίθεση ήταν και πάλι αξιόπιστη και παραγωγική. Η άμυνα δεν απειλήθηκε ποτέ. Κανείς δεν είδε τις πιθανολογούμενες πριν τον αγώνα αδυναμίες της. Πίσω απ’ όλα αυτά δεν μπορεί παρά να υπάρχει ένας προπονητής που προετοίμασε μεθοδικά την ομάδα του και την καθοδήγησε ευφυώς κατά τη διάρκεια των αγώνων της.

Η Αργεντινή, όμως; Η ομάδα που μέχρι το Σάββατο ήταν ένα από τα μεγάλα φαβορί; Πώς διαλύθηκε σαν ομαδούλα της σειράς; Πώς συνετρίβη χωρίς καν να διεκδικήσει τη νίκη (ή μάλλον ούτε καν μια αξιοπρεπή ήττα); Κάποιες εξηγήσεις υπάρχουν.

1. Η πλήρης αποτυχία της μεσαίας γραμμής: Πριν τον αγώνα ο κύριος προβληματισμός μου αφορούσε το πώς θα ανταποκρινόταν το κέντρο της Αργεντινής στην πρόκληση που συνιστούσε η φοβερή μεσαία γραμμή των Γερμανών με τέσσερις παίχτες που μπορούν να καλύψουν με μεγάλη επιτυχία τόσο τον άξονα όσο και τα άκρα (και εκ των οποίων ο ένας, ο Μύλλερ, φαίνεται να έχει αληθινή ψυχή εξτρέμ). Το πρόβλημα ήταν ότι η αργεντίνικη μεσαία γραμμή ήταν αδύναμη και αριθμητικά και σε ποικιλία παιχνιδιού, από την ώρα τουλάχιστον που ο Μαραντόνα αποφάσισε να χωρέσει στην ενδεκάδα δύο καθαρόαιμους επιθετικούς και τον Μέσσι. Από τους Μάξι, Ντι Μαρία και Μασκεράνο κανείς δεν είναι πραγματικός ακραίος. Επιπλέον η φόρμα τους έδειχνε να υπολείπεται της αντίστοιχης των Γερμανών ομοτίμων τους. Στο τεραίν η πραγματικότητα ήταν ακόμη πιο σκληρή για την Αλμπισελέστε. Κανείς δεν μπόρεσε να δημιουργήσει κινδύνους για τη γερμανική άμυνα. Όταν βρίσκονταν στα άκρα, οι Αργεντίνοι μέσοι έμοιαζαν απομονωμένοι κι ανίκανοι για κάτι δημιουργικό, όταν βρίσκονταν στον άξονα κουτούλαγαν ο ένας με τον άλλο. Όσο για τον Μέσσι, όπως έλεγα και στα σχόλια του προηγούμενο ποστ, απλώς στρογγυλοκάθισε στον θρόνο του Ροναλντίνιο με τα πατατάκια. Κοινώς το πείραμα αξιοποίησης του Μέσσι ως επιτελικού απέτυχε παταγωδώς. Ο Μαραντόνα νόμισε ότι ο Μέσσι ήταν ενσάρκωσή του, όμως ο Λιονέλ δεν είναι τελικά ικανός να παίξει τον ρόλο του δεκαριού. Είναι εξαίρετος ως «9,5», όπως αγωνίζεται με επιτυχία στη Μπαρσελόνα, όπως έπαιζε παλιά ο Ρομπέρτο Μπάτζο στην Ιταλία. Αναγκασμένος να γυρίζει πιο πίσω και να πασχίζει να οργανώσει παιχνίδι αποδείχθηκε απλά ανεπαρκής. Έτσι απλά! Αυτός, ο «καλύτερος παίχτης του κόσμου». Ωστόσο υπήρχε κάτι καταστροφικότερο για την Αργεντινή σ’ αυτήν την αδυναμία των μέσων της. Ήταν απίστευτα λίγοι στα αμυντικά τους καθήκοντα. Κι έτσι άφησαν να ξεγυμνωθούν και τα προβλήματα της άμυνας.

2. Οι μεγάλες αμυντικές αδυναμίες: Μέχρι τώρα συζητούσαμε για τις αδυναμίες της αργεντίνικης άμυνας, αλλά δεν τις είχαμε δει να πληρώνονται στον αγωνιστικό χώρο. Η ομάδα είχε δεχθεί δύο μόνο γκολ που δεν είχαν επηρεάσει καθόλου την εξέλιξη των αγώνων της. Το Σάββατο η άμυνα που παρέταξε ο Μαραντόνα ήταν πραγματικά για λύπηση. Όπως φοβόμουν, ο Οταμέντι αποδείχθηκε ο πιο αδύναμος κρίκος. Δεν έχει ούτε τις εμπειρίες ούτε τις ικανότητες να παίζει σ’ αυτό το επίπεδο. Στη φάση του καθοριστικότατου πρώτου γκολ χάνει εντελώς τον Μύλλερ με το μαρκάρισμα του οποίου ήταν επιφορτισμένος. Ντεμικέλις και Μπουρντίσσο μέτριοι, ο Χάιντσε έπαιζε σαν αριστερό μπακ, ενώ είναι κατά συνθήκη μόνο ακραίος αμυντικός. Αναρωτιέται κανείς τί απέγινε ο Σάμουελ που είχε ξεκινήσει βασικός το Μουντιάλ και πιθανώς θα ήταν πιο αξιόπιστη λύση στο κέντρο της άμυνας. Τι απέγινε ακόμη κι ο Γκουτιέρρες που μεγάλος παίχτης δεν είναι, αλλά τουλάχιστον είναι πραγματικός ακραίος. Και πάνω απ’ όλα αναρωτιόμαστε γιατί ο Μαραντόνα δεν πήρε στην αποστολή τους εμπειρότατους και απείρως πιο αξιόπιστους απ’ όσους έπαιξαν Καμπιάσσο και Τζανέττι.

3. Το είπαμε και πιο πριν, η έλλειψη αληθινών ακραίων, που θα χάριζαν ποικιλία στο παιχνίδι, θα «γέμιζαν» το γήπεδο και θα αποσυμφόριζαν τον άξονα της Αλμπισελέστε.

4. Η απουσία οποιασδήποτε βοήθειας από τον πάγκο: Ειλικρινής, αληθινός, έξω καρδιά και συμπαθής ο μέγας Ντιέγκο, αλλά ενώ έβλεπε σ’ όλο το πρώτο μέρος ότι η ομάδα του έχανε κατά κράτος το παιχνίδι τακτικής δεν τόλμησε καμία διορθωτική κίνηση. Οι αλλαγές χρειάζονταν από το 46΄ τουλάχιστον και δεν έπρεπε να είναι απλώς προσώπων, αλλά κυρίως τακτικής. Ωστόσο αποδείχθηκε ότι ο Μαραντόνα δεν είχε κανένα σχέδιο αντίδρασης για την κακιά ώρα που όπως και να το κάνουμε σε τόσο δύσκολο παιχνίδι ήταν πιθανό να έρθει. Τί θα μπορούσε να κάνει; Να αλλάξει έναν από τους επιθετικούς του, περνώντας τον Αγουέρο ή τον Μιλίτο, μπας και τονώσει την εμπροσθοφυλακή. Να περάσει τον Βερόν που θα οργάνωνε πιο ορθολογικά το παιχνίδι και θα απελευθέρωνε τον Μέσσι, δίνοντάς του την ευκαιρία να προωθηθεί περισσότερο κι έτσι να μικρύνουν οι αποστάσεις μεταξύ των γραμμών. Να δοκιμάσει να γεμίσει ένα άκρο, περνώντας ένα δραστήριο μέσο σαν τον Μπολάττι (ή έστω τον Παστόρε που τον έβαλε σαν αλλαγή μετά το 0-2) ή ακόμη κι έναν ακραίο όπως ο Γκουτιέρρες για τους λόγους που εξηγήθηκαν πιο πάνω. Για να το παίξω μάλιστα και εντελώς προπονητής του καναπέ (με κίνδυνο να γίνω ρόμπα), θα πω ότι μια ενδεχόμενη κίνηση σκακιέρας θα μπορούσε να ήταν η εξής: δύο αλλαγές στο 46΄ με αλλαγή συστήματος. Βερόν και ένας ακόμη μέσος (Μπολάττι, Παστόρε ή Γκουτιέρρες) αντί ενός μέσου (Μάξι ή Ντι Μαρία) κι ενός αμυντικού (κατά προτίμηση του τραγικού Οταμέντι). Προώθηση του Μέσσι, ανάληψη του ρόλου του επιτελικού απ’ τον Βερόν, άμυνα με τρεις, καλύτερη κάλυψη των άκρων και αποφυγή κινδύνων μέσω άσκησης πίεσης πιο ψηλά και ουσιαστικότερης επιθετικής ανάπτυξης. Κι αν μετά το 65΄ το παιχνίδι συνέχιζε να πηγαίνει στραβά αλλαγή ενός προσώπου στην επίθεση.

Προς το παρόν αυτά. Ως οπαδό το μόνο που με κρατάει είναι το όνειρο τροπαίου στο Μαρακανά. Μόνο που αυτό απαιτεί σκληρή δουλειά και πολύ καλύτερο προγραμματισμό. Και, δυστυχώς, τα μηνύματα από τις «μικρές» εθνικές της Αργεντινής δεν είναι επί του παρόντος πολύ αισιόδοξα. Άρα, δεν υπάρχουν εγγυήσεις για φουρνιά ταλέντων που θα αντικαταστήσει αυτούς που ως το 2014 θα έχουν σταματήσει.

Η Παραγουάη αγκαλιά με το θαύμα: Με το κάζο της Αλμπισελέστε αναγκαζόμαστε να αφιερώσουμε λιγότερο χώρο στην αληθινά συγκινητική προσπάθεια της Παραγουάης του «Τάτα» Μαρτίνο που έφτασε πολύ κοντά στο να αποκλείσει την πρωταθλήτρια Ευρώπης [Ισπανία-Παραγουάη 1-0  (0-0), Γιοχάνεσμπουργκ]. Η παρουσία της Παραγουάης, τόσο συνολικά στο ΠΚ αυτό όσο και ειδικά στον προημιτελικό με την Ισπανία, αποδεικνύει πώς μια καλά οργανωμένη και δουλεμένη ομάδα με αγωνιστικό φρόνημα μπορεί να κάνει σπουδαία πράγματα, ιδίως όταν έχει κι έναν αποδεδειγμένα ικανό προπονητή που δεν φοβάται να πειραματιστεί (στον προημιτελικό ξεκίνησαν έξι παίκτες που δεν βρίσκονταν στη βασική ενδεκάδα του προηγούμενου αγώνα) όταν βέβαια έχει βάσιμους λόγους να το πράξει. Με την πίεση που άσκησε ψηλά στο γήπεδο, η ομάδα του Μαρτίνο βραχυκύκλωσε το παιχνίδι των Φούριας Ρόχας για μεγάλο διάστημα του αγώνα. Στο πρώτο ημίχρονο μπορεί η Ισπανία να έχει την κατοχή της μπάλας, αλλά η Παραγουάη είναι αυτή που δημιουργεί τις ουσιαστικότερες ευκαιρίες. Και βέβαια μπορεί να διαμαρτύρεται για τη φάση του γκολ του Βαλντές που ακυρώνεται για οφσάιντ θέσης του Καρντόσο, ο οποίος δεν ακουμπά τη μπάλα στη συγκεκριμένη φάση. Φυσικά, είναι δύσκολο να μιλήσει κάποιος για καταφανή αδικία, γιατί πρόκειται όντως για αμφισβητούμενη φάση. Ωστόσο, υπάρχει πάντα η εντύπωση ότι αν στη θέση της Παραγουάης είχε σκοράρει κάποια μεγάλη ομάδα τότε το γκολ θα είχε μετρήσει.

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκινά με τα ίδια χαρακτηριστικά, μέχρι να πραγματοποιηθεί το τρελό σενάριο των δύο φάσεων που σημαδεύουν τον αγώνα. Στο 57΄ ο Πικέ τραβά καθαρά τον Καρντόσο μέσα στην ισπανική μεγάλη περιοχή. Πέναλτυ που εκτελεί με τραγικό τρόπο ο παθών δίνοντας στον Κασίγιας την ευκαιρία να μπλοκάρει τη μπάλα. Δύο λεπτά μετά, επανάληψη της φάσης στην περιοχή της Παραγουάης: πέναλτυ (αυστηρό) για φάουλ του Αλκάρας στον Βίγια. Ο Αλόνσο εκτελεί και σκοράρει, αλλά ο διαιτητής διατάσσει επανάληψη γιατί κάποιος Ισπανός έχει μπει στην περιοχή πριν την εκτέλεση του πέναλτυ. Δεύτερη εκτέλεση, αλλά αυτή τη φορά ο Βιγιάρ αποκρούει. Έρχεται ο Φάμπρεγκας για να σκοράρει, ο Βιγιάρ τον ανατρέπει, ο διαιτητής από τη Γουατεμάλα δεν βλέπει τίποτε, ο Σέρχιο Ράμος ξανασουτάρει για να σώσει στη γραμμή κάποιος αμυντικός (μάλλον ο Μορέλ) βγάζοντας τη μπάλα κόρνερ. Τα λεπτά κυλούν. Οι Ισπανοί πιέζουν όλο και περισσότερο, οι Παραγουανοί δείχνουν να κουράζονται από την υπερπροσπάθεια. Στο 82΄, ο συνήθης ύποπτος, ο Βίγια, θα βάλει την Ισπανία μπροστά στο σκορ μετά από μια επική φάση που ξεκινά με επέλαση του Ινιέστα και πάσα στον Πέδρο που σουτάρει στο δοκάρι. Ο Βίγια παίρνει το «ρημπάουντ» και το σουτ του καταλήγει στα δίχτυα μετά από καραμπόλα από το αριστερό στο δεξί κάθετο δοκάρι του Βιγιάρ! Το παιχνίδι δεν έχει τελειώσει. Η κατάκοπη Παραγουάη δεν έχει πει την τελευταία της λέξη, Τα παίζει όλα για όλα. Στο 89΄ φτάνει μια ανάσα από την ισοφάριση: ο Μπάρριος που έχει μπει αλλαγή ξεφεύγει μόνος προς το ισπανικό τέρμα, ο Κασίγιας σώζει. Από πίσω έρχεται ο Σάντα Κρους, μόνο που αντί να πλασάρει, επιχειρεί να «σκοτώσει» τον Κασίγιας. Ο Ισπανός γκολκήπερ αποκρούει και οι ελπίδες της Παραγουάης σβήνουν. Όχι, όμως, και οι εξαιρετικές εντυπώσεις που άφησε η παρουσία της στο Μουντιάλ. Εύφημος μνεία για την αμυντική λειτουργία της, αλλά και στους αμυντικούς της ατομικά. Κι ακόμη, αξίζουν πολλοί έπαινοι στον Βαλντές που σχεδόν μόνος του τρομοκράτησε για 70΄ λεπτά την ισπανική άμυνα. Όσο για την Ισπανία, κατά κάποιο τρόπο εκπλήρωσε τις συμβατικές της υποχρεώσεις φτάνοντας στα ημιτελικά για πρώτη φορά στην ιστορία της μετά το 1950 και πλέον πηγαίνει για το κάτι επιπλέον. Μπορεί, όμως, να αντισταθεί στη γερμανική επέλαση; Οι ισορροπίες δυνάμεων έχουν αλλάξει σε σχέση με το 2008.      

Αύριο έχουμε τον πρώτο ημιτελικό. Οι Ολλανδοί παρουσιάζονται ως το μεγάλο φαβορί, από άποψη ομαδικών και ατομικών δυνατοτήτων, ονόματος και συγκυριών της δεδομένης χρονικής στιγμής. Η Ουρουγουάη είναι κουρασμένη από τον προημιτελικό με τη Γκάνα, μοιάζει να έχει εξαντλήσει τις δυνατότητές της και να έχει πετύχει με το παραπάνω τους στόχους της. Θα της λείπουν οι δύο τιμωρημένοι, Σουάρες και Φουσίλε, δύο παίκτες σημαντικοί για τη Σελέστε, και, κατά πάσα πιθανότητα, ο τραυματίας αρχηγός της Ντιέγκο Λουγκάνο. Εντούτοις, κανείς δεν πρέπει να παραβλέψει την αγωνιστικότητα της Ουρουγουάης και το εξαιρετικό κλίμα που επικρατεί στην ομάδα. Η τελευταία εκπρόσωπος της Λατινικής Αμερικής θα πουλήσει ακριβά το τομάρι της. Κι οι Ολλανδοί δεν είναι ακριβώς η ομάδα που αποκλείεται να υποτιμήσει τον αντίπαλο. Και θα της λείπουν και αυτής κάποιο τιμωρημένοι (Φαν ντερ Βίλ και Ντε Γιονκ). Η πιθανότητα της έκπληξης είναι μικρή, αλλά δεν μπορεί ποτέ να αποκλειστεί.

Advertisements

21 Responses to “mea (?) culpa (αλμπισελέστε ρεζιλίκια)”


  1. 1 sarant Ιουλίου 6, 2010 στο 00:22

    Αν εσύ παινεύεις μία την ασίστ, εγώ παινεύω δέκα τη μετουσίωση -εξαιρετικό άρθρο, αν και αποφεύγεις αναφορές στον ημιτελικό της Τετάρτης, άρα μάλλον αναμένεται κι άλλο άρθρο ως τότε!

    • 2 rogerios Ιουλίου 6, 2010 στο 00:26

      Νίκο σ’ ευχαριστώ ειλικρινά (αν και υπερβάλλεις). Και ναι, σωστά υπέθεσες, ο στόχος είναι να υπάρξει ποστ για τον αυριανό ημιτελικό με σύντομη αναφορά στον ημιτελικό της Τετάρτης. Αρκεί να μη μου τύχει κανένα πακέτο στη δουλειά βέβαια!

  2. 3 π2 Ιουλίου 6, 2010 στο 09:29

    Η ανάλυση του αγώνα της Αργεντινής ήταν πραγματικά υποδειγματική, οπότε μόνο να συμπληρώσω τις εύστοχες παρατηρήσεις του Ρογήρου μπορώ.

    Το κλειδί ήταν ασφαλώς το αναιμικό κέντρο της Αργεντινής, όπου μαζεύονταν όλα τα προβλήματα μαζεμένα. Όπως σωστά λες, ο Μαραντόνα έκανε την ολέθρια επιλογή να προσπαθήσει να χωρέσει και τον Μέσι και δύο επιθετικούς. Ο μόνος τρόπος να το πετύχει αυτό ήταν η τελείως ξεπερασμένη διάταξη του ρόμβου, με έναν καθαρό αμυντικό μέσο (τον Μασκεράνο), τον Μέσι στην κορυφή του ρόμβου και τους Ντι Μαρία και Μάξι σε ρόλους μέσα αριστερά και μέσα δεξιά μάλλον παρά ακραίων χαφ του ασβέστη.

    Το πρόβλημα κατά τη γνώμη μου δεν ήταν τόσο στα άκρα του ρόμβου (αν και τον Μάξι τον θεωρώ πολύ λίγο για το επίπεδο αυτό), όσο στη βάση και στην κορυφή του ρόμβου. Στη βάση, ο Μασκεράνο αφενός δεν είναι Καμπιάσο, αφετέρου έβρισκε συστηματικά μπροστά του τρεις – τέσσερις πολυπληθέστερους Γότθους, για να θυμηθούμε και τον Αστερίξ. Ήταν αντικειμενικά αδύνατο να λειτουργήσει σωστά, είτε ανασταλτικά είτε δημιουργικά. Στην κορυφή του ρόμβου, ο Μαραντόνα έκανε το λάθος, όπως πολύ σωστά λες, να λειτουργήσει με τα κριτήρια της δικής του εποχής. Θεώρησε ότι ένας καθαρά δημιουργικός και τεχνίτης παίκτης όπως ο Μέσι θα κάνει ό,τι θέλει, αν έχει δύο επιθετικούς μπροστά του για να δώσει την κρίσιμη πάσα. Όμως ο Μέσι της Μπαρτσελόνα έχει έναν τελείως διαφορετικό ρόλο. Μπορεί να δώσει την τελική πάσα, αλλά δική του δουλειά είναι το τελευταίο μόνο στάδιο της δημιουργίας και δεν ασχολείται τόσο με τους παίκτες μπροστά του όσο με τους παίκτες πίσω του: όταν δεν επιχειρεί να ντριπλάρει όποιον βρει μπροστά του, θα δώσει τη γρήγορη πάσα στους άλλους κεντρώους και θα ξεπεταχθεί ταυτόχρονα μπροστά για να ξαναπάρει την μπάλα σε επικίνδυνη θέση, εκμεταλλευόμενος την ταχύτητά του. Η δημιουργικότητα της Μπαρτσελόνα είναι μια τελείως ομαδική διεργασία (κάτι που ο προπονητής της Ισπανίας το έχει καταλάβει, γι’ αυτό και βάζει όσο περισσότερους παίκτες της Μπαρτσελόνα μπορεί στην ενδεκάδα), όχι το έργο ενός υπερταλαντούχου παίκτη.

    Το αποτέλεσμα των αρχικών επιλογών ήταν ότι η Αργεντινή υστερούσε δραματικά στο κέντρο, τόσο ανασταλτικά όσο και δημιουργικά.

    • 4 rogerios Ιουλίου 6, 2010 στο 11:11

      Πολύ ωραία τα λες και αναπτύσσεις την κεντρική ιδέα που κι εγώ εξέθεσα στο κείμενο της ανάρτησης. Όπως εύστοχα συνοψίζεις «το αποτέλεσμα των αρχικών επιλογών ήταν ότι η Αργεντινή υστερούσε δραματικά στο κέντρο, τόσο ανασταλτικά όσο και δημιουργικά».

      Ακόμα κι ένα «ξεπερασμένο σύστημα» όπως ο ρόμβος ενδέχεται να είναι αποδοτικό για μια ομάδα εφόσον στο πλαίσιό του οι παίκτες της μπορούν να εκφράσουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους. Ήταν όμως πασιφανές ότι αυτό δεν ίσχυε στην περίπτωση της Αργεντινής του Μαραντόνα. Το κέντρο της ήταν πολύ «μαλακό» για να αντέξει στην αντιπαράθεση με το γερμανικό.
      Επιπλέον, χάθηκε το στοίχημα αξιοποίησης του Μέσσι. Όπως επισημαίνεις «η δημιουργικότητα της Μπαρτσελόνα είναι μια τελείως ομαδική διεργασία». Το Σάββατο ήταν λυπηρό να βλέπεις το Μέσσι να γυρίζει στη γραμμή της σέντρας ή πίσω απ’ αυτήν για να πάρει τη μπάλα και μετά να προσπαθεί να κάνει τα ίδια κόλπα που κάνει στη Βαρκελώνη. Μόνο που αυτό γινόταν 20 ή και 30 μέτρα από τον συνήθη χώρο δράσης του όταν παίζει με τον καταλανικό σύλλογο (και χωρίς οι συμπαίκτες του της εθνικής να του ανοίγουν χώρους). Πώς θα μπορούσαν να πιάσουν; Απλώς διευκολύνθηκε το έργο της γερμανικής άμυνας.

  3. 5 drsiebenmal Ιουλίου 6, 2010 στο 09:59

    Καλημέρα στην παρέα

    Για τα της νατσιοναλμάνσαφτ, θα ήθελα να θέσω υπόψη της παρέας αυτό το άρθρο του Καρπετόπουλου:

    http://tinyurl.com/3yhx9o6

    για να έρθω μετά να διαφωνήσω σε ένα μαζί του. Νομίζω ότι οι γερμανικές ομάδες ήταν πάντα ομάδες προπονητών+παικτών, ότι η καταστροφή της περιόδου 1995-2005 οφειλόταν στην πρακτική ανυπαρξία και των δύο συστατικών.

    Η σημερινή ομάδα έχει και από τα δύο συστατικά, απλώς οι μεγάλοι παίκτες είναι στα ξεκινήματά τους. Παρόλα αυτά, δεν νομίζω ότι θα κάνουν περίπατο με την Ισπανία (το πολύ μια δύσκολη διάβαση), κυρίως επειδή οι Ισπανοί τους ξέρουν. Πάντως, στο συγκεκριμένο ΠΚ, έχω την εντύπωση ότι εκτός από αποτελεσματική ομάδα, ήταν ώρες-ώρες και από τις πιο φαντεζί.

    • 6 rogerios Ιουλίου 6, 2010 στο 11:22

      Δρα, διάβασα το άρθρο του Καρπετόπουλου και θα διαφωνήσω, όπως κι εσύ άλλωστε μαζί του. Στο κάτω-κάτω, πώς μπορεί να λέει ότι η Ολλανδία του ’74 δεν είχε προσωπικότητες; Βέβαια, φαίνεται να εννοεί ότι δεν είχε προσωπικότητες με πνεύμα νικητή, πράγμα που είναι λίγο διαφορετικό.
      Η δικιά μου αίσθηση είναι ότι η Γερμανία έχει ως μεγάλο όπλο την αξιοποίηση των παικτών (μεγάλων ή μέτριων) στο πλαίσιο του συνόλου, της πραγματικής ομάδας. Ενώ η Ολλανδία΄του ’74 ήταν απλώς το άθροισμα μεγάλων ατομικών αξιών, η Γερμανία παραδοσιακά έχει αξία ομάδας πολλαπλάσια του αθροίσματος των ατομικών αξιών των παικτών της. Αυτό είναι το κλειδί και πρόκειται για στοιχείο που στηρίζεται και εκφράζει την ίδια τη δομή της γερμανικής κοινωνίας. Αν τώρα και τα άτομα είναι εξαιρετικής αξίας, όπως συμβαίνει σήμερα, τόσο το καλύτερο για τους Γερμανούς. Το σημαντικό όμως είναι η υπεραξία που τους προσδίδει η ένταξη σε ένα πραγματικό σύνολο (βλ. περίπτωση Κλόζε που ορισμένοι μπορεί και να μην αντιλήφθηκαν ότι φέτος ανήκε στο έμψυχο δυναμικό της Μπάγιερν, αλλά με την εθνική βγάζει μάτια).

      Συνεπώς η Γερμανία, αντιθέτως προς την καρπετοπούλεια άποψη, δεν είναι ομάδα παικτών. Είναι πρωτίστως προϊόν του πνεύματος συλλογικότητας, αυτού που επιτρέπει και σε ομάδες με μέτριο υλικό (π.χ. 2002) να πετυχαίνουν διακρίσεις που η χρυσή φουρνιά άλλων χωρών (βλ. Πορτογαλία της δεκαετίας μας) ούτε καν αγγίζουν.

  4. 7 Κώστας Ζαφείρης Ιουλίου 6, 2010 στο 10:11

    Γεγονός ότι η τεχνική ανάλυση της «μη παρουσίας» της Αργεντινής στον προημιτελικό από το Ρογήρο είναι πληρέστατη… -και πως θα μπορούσε να μην είναι αφού ο ιστολόγος ως ορκισμένος οπαδός, χωρίς ποδοσφαιρικές παρωπίδες όμως, το βασάνισε το πράγμα πολύ. Κι έβγαλε τα εύλογα συμπεράσματα, και ως αισιόδοξος άνθρωπος θα «ζει» με το όνειρο του 2014… κούπα στο Μαρακανά, η απόλυτη φαντασίωση κάθε φιλοαργεντίνου. Με αφήνει εξαιρετικά αμφίθυμο αυτή η Γερμανία: και πολυεθνική είναι, και μπάλα παίζει, και θέαμα προσφέρει, και οι αντισταρ παιχταράδες της συμπαθητικοί είναι, και προπονηταρά έχουν… τότε γιατί δεν θέλω να τους δω να το σηκώνουν; φοβάμαι ότι εδώ παίζουν ρόλο πια τα στερεότυπα… κανείς δεν τάσσεται οπαδικά με βάση αμιγώς ποδοσφαιρικά κριτήρια, οπότε: κάτι η Μέρκελ, κάτι παλιότερες παρουσίες των πάντσερ σε διεθνείς διοργανώσεις -π.χ. το πέτσινο πέναλτι στον τελικό του 1990-, κάτι η ρήση του Λίνεκερ, οπότε δεν…
    Από την άλλη οι Σπανιόλοι και πάλι δε με έπεισαν, φανατίστηκα «υπερ αδυνάτου» για λογαριασμό της Παραγουάης κι έχω την αντύπωση ότι έφτασε μια ανάσα από το μπαμ! -αχ αυτός ο Άγιος Κασίγιας στην εκπνοή!
    Να μην ξεχάσω την εύστοχη παρατήρηση για την κατά τα 3/4 ευρωπαϊκή τετράδα… ουδείς το είχε προβλέψει -κι όχι μόνο από μας ακόμα και οι αναλυτές του τύπου και των ΜΜΕ άλλα έλεγαν.
    Τέλος γι’ απόψε, ενδόμυχα θέλω την Ουρουγουάη τελικό… αλλά δύσκολο πολύ μου φαίνεται… κι από την άλλη επειδή όπως δήλωσα παραπάνω κάποιος πρέπει να σταματήσει τη στρατιά του Λεβ, αρκούν οι Ουρουγουάνοι; δε νομίζω!

    • 8 rogerios Ιουλίου 6, 2010 στο 11:56

      Κώστα, ευχαριστώ για τα καλά λόγια! Για τα άλλα τώρα:

      1. Το «όνειρο» του θριάμβου στο Μαρακανά είναι η φαντασίωση του απογοητευμένου οπαδού. Η πραγματοποίησή του είναι τόσο δυσχερής όσο μεγάλα είναι και τα βήματα προς τα πίσω που έχει κάνει η Αλμπισελέστε. Εδώ και 20 χρόνια δεν έχει ξεπεράσει ποτέ το στάδιο των προημιτελικών σε ΠΚ. Εδώ και 17 (το Κόπα Αμέρικα του ’93 με τη γενιά του Μπατιστούτα) δεν έχει κερδίσει κανένα τίτλο σε επίπεδο ομάδων ανδρών (εκτός βέβαια από τα χρυσά ολυμπιακά μετάλλια της Αθήνας και του Πεκίνου).

      2. Πράγματι, ο ποδοσφαιρικός αντιγερμανισμός δεν στηρίζεται σε ποδοσφαιρικά κριτήρια. Προσωπικά, αν εξαιρέσω την αντιαισθητική εικόνα της πανηγυρίζουσας Μέρκελ, δεν υπάρχει τίποτε που να με κάνει να αντιπαθώ την εθνική Γερμανίας. Ωραία μπάλα παίζει, διακρίνεται από πνεύμα αυξημένης συλλογικότητας, έχει αξίες, έχει καλές μονάδες. Εδώ που τα λέμε, της αξίζει να σηκώσει το τρόπαιο με βάση αυτά που έχει δείξει στο γήπεδο. Επιπροσθέτως, βγάζει λιγότερη αλαζονεία απ’ ό,τι π.χ. η Ισπανία ή η Ολλανδία.

      3. Κι εμένα δεν με έχει πείσει ακόμη η Ισπανία. Πάντως, δεν της λείπουν οι δυνατότητες. Κι όπως κατάλαβες κι εγώ υποστήριξα μετά μανίας την ωραία προσπάθεια των Παραγουανών.

      4. Απόψε υποστηρίζω Ουρουγουάη με τρέλα κι ας μη μπορεί να κοντράρει σε τελικό τη στρατιά του Λεβ.

      • 9 Κώστας Ζαφείρης Ιουλίου 6, 2010 στο 12:24

        Σωστά μιλάς, ειδικά για την αλαζονεία των Ισπανών π.χ. μ’ αυτούς νιώθω ότι έχω προηγούμενα κι από το μπασκετικό πεδίο… ναι τελικά κι εμένα η καρδιά μου λεει Ουρουγουάη… αν πάει τελικό όλα μπορούν γίνουν!

  5. 10 rogerios Ιουλίου 6, 2010 στο 12:28

    Έτσι μπράβο Κώστα! Πάμε γερά να φέρουμε την κούπα στο Μοντεβιδέο (ρογήρειος οπαδισμός με υποκατάστατα).

  6. 11 Παύλος Ιουλίου 6, 2010 στο 12:51

    Εμένα δεν με ενοχλεί τόσο η Μέρκελ όσο το στυλάκι του Λεβ. Προπονηταράς σίγουρα αλλά με το κούρεμα και πουλόβερ χωρίς πουκαμισάκι μου θυμίζει περισσότερο μάνατζερ κωμοτηρίου παρά της Εθνικής Γερμανίας.
    Επειδή μου έχουν και εμένα τελειώσει οι ομάδες που ήθελα να προχωρήσουν θα επιλέξω τώρα Ολλανδία. Μου φαίνονται οι πιθανότεροι να σταματήσουν τη Γερμανία λόγω προπονητή και δυναμικού και έχουν πιο ωραίες στολές.
    Πρέπει να πω όμως ότι αν και ούτε και εγώ δεν συμπάθησα ποτέ τους Γερμανούς δεν θα χαλαστώ καθόλου αν αυτή η ομάδα το πάρει.

    • 12 rogerios Ιουλίου 6, 2010 στο 13:03

      Φίλε Παύλο, de gustibus et coloribus non disputandum est, οπότε τί να πω; Εμένα μια χαρά μου φαίνεται ο Λεβ, αλλά μπορώ να καταλάβω και τη δική σου αισθητική προτίμηση.

      Πράγματι, οι Ολλανδοί φαίνεται να έχουν καλές πιθανότητες να σταματήσουν τη Γερμανία (αν αυτό είναι το ζητούμενο) και για λόγους ποδοσφαιρικής παράδοσης και ιστορίας αλλά και πατροπαράδοτης «αγάπης» μεταξύ των δύο λαών. Ωστόσο, προσωπική μου εντύπωση είναι ότι επί του παρόντος η Γερμανία υπερτερεί και σε επίπεδο μονάδων και δεσίματος ομάδας. Βέβαια σ’ ένα παιχνίδι συχνά αυτά δεν αρκούν (η Ολλανδία ειδικά το ξέρει πολύ καλά αυτό). Για να δούμε, όμως, πρώτα αν θα περάσουν κι οι δύο αυτές ομάδες (ή η μία απ’ αυτές) στον τελικό.

  7. 13 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 6, 2010 στο 13:16

    Βλέπω ότι αυτό με τις ολλανδικές στολές δεν είναι μόνο δικό μου κόλλημα!

    • 14 rogerios Ιουλίου 6, 2010 στο 13:23

      Α, δε λέω… Το πορτοκαλί έχει κάτι το εντυπωσιακό (γιατί φαντάζομαι ότι αυτό είναι που κυρίως προκαλεί το ενδιαφέρον και την αισθητική αποδοχή). Άλλες προτιμήσεις Δύτη με βάση το ίδιο κριτήριο;

  8. 16 Παύλος Ιουλίου 6, 2010 στο 15:06

    Σίγουρα το πορτοκαλί είναι το εντυπωσιακότερο. (Σωστά υποθέτω ότι έχει να κάνει με την βασιλική οικογένεια της Ολλανδίας; Οι Ιταλοί γιατί φορούν μπλέ; )
    Γενικά μου άρεσαν οι στολές φέτος, ακόμη και ο ρετρό σχεδιασμός για τη Γκάνα και οι σταυροφερούσες της Σερβίας. Ένας σχεδιασμός που πάντα έβρισκα ελκυστικό είναι και οι κάθετες ρίγες της Αργεντινής και της Παραγουάης.
    Το σίγουρο είναι Ρογήριε ότι χωρίς Μαραντόνα η συζήτηση για την ποδοσφαιρική μόδα είναι πλέον πιο ενδιαφέρουσα…

    • 17 rogerios Ιουλίου 6, 2010 στο 15:27

      Πολύ σωστά υποθέτεις ότι το πορτοκαλί της εθνικής Ολλανδίας οφείλεται στον Οίκο της Οράγγης που βασιλεύει στις Κάτω Χώρες. Από πολύ νωρίς οι κάτοικοι της πόλης αυτής του γαλλικού Νότου συνέδεσαν (παρετυμολογικά) το όνομα με τα εσπεριδοειδή και οι μετέπειτα άρχοντές της (που έγιναν αργότερα ηγεμόνες των Κάτω Χωρών) τα έβαλαν στο θυρεό τους και διάλεξαν το πορτοκαλί ως επίσημο χρώμα τους. Μια πολύ ωραία συζήτηση για το θέμα έχει γίνει στο φόρουμ Λεξιλογία: http://www.lexilogia.gr/forum/showthread.php?t=4884&highlight=%CE%BF%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B7.
      Αντίστοιχη είναι η απάντηση στην απορία για τα χρώματα της Σκουάντρα Ατζούρα: το γαλάζιο (μπλε αζούρ) ήταν το χρώμα του Οίκου της Σαβοΐας, υπό τους οποίους συντελέσθηκε η ένωση της Ιταλίας.

  9. 18 Nstaridas Ιουλίου 7, 2010 στο 20:34

    Πέτρο από την Αργεντινή έλειψε γενικά σε όλο το Μουντιαλ το ‘καθαρό μυαλό’ από παίκτες και προπονητή.
    Ο Μαραντόνα πίστευε περισσότερο στους παίκτες από ότι οι παίκτες στον ευατό τους, αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι παίκτες να περιμένουν τον Μαραντόνα και ο Μαραντόνα τους παίκτες.
    Η πιέση του τύπου στον Μαραντόνα αλλά και οι ΄κουρασμένοι΄παίκτες (βλ. Μέσσι), βραχυκύλωσαν την ομάδα και οι εύκολες ομάδες του ομίλου έκρυψαν το πρόβλημα μέχρι τον τοίχο της Γερμανίας.
    Όσο για την Ολλανδία πιστεύω ότι έχει την ψυχολογική ετοιμότητα αλλά και την τύχη (τρια γκόλ με τρία δοκάρια χθές) της Εθνικής Ελλάδος το 2004 για να αρπάξει το κύπελλο ανεξαρτήτου αντιπάλου.
    Αν η Γερμανία προηγηθεί σήμερα δύσκολα θα χάσει. Η Ισπανία είναι κουρασμένη και ουσιαστικά χωρίς τον Τόρρες, οπότε μετράει η ποιότητα που θα καταθέσει στο γήπεδο για όσο αντέξει απέναντι στους υπερ γυμνασμένους Γερμανούς.

    • 19 rogerios Ιουλίου 7, 2010 στο 21:31

      Με χαρά καλωσορίζω τον αγαπητό φίλο και συμμαθητή (που… αποκαλύπτει και προσωπικά δεδομένα).

      Συμφωνώ με όσα λες για την περίπτωση της Αργεντινής. Το καθαρό μυαλό έλειψε, όπως κι ο σχεδιασμός και το σχέδιο για κάθε αγώνα χωριστά και για τη διοργάνωση συνολικά. Φαίνεται, εκτός των άλλων, πως η δίψα για επανάληψη των διακρίσεων του παρελθόντος ήταν αρκετά μεγάλη, ώστε όλοι (προπονητής, παίκτες, οπαδοί, αλλά και οι ουδέτεροι παρατηρητές) να πιστέψουν ότι οι νίκες με αντιπάλους σίγουρα υποδεέστερους και οπωσδήποτε μη συγκρίσιμους με τη φετινή Γερμανία σήμαιναν πως όλα τα προβλήματα που είχαν φανεί στα προκριματικά διορθώθηκαν. Προφανώς δεν ήταν έτσι και η απόδειξη ήταν ηχηρή και οδυνηρή.

      Για να δούμε για την Ολλανδία. Είναι η μόνη αήττητη ομάδα της διοργάνωσης (και μάλιστα μόνο με νίκες), κι όμως ακόμη δεν με έχει πείσει. Βέβαια, μπορείς να σηκώσεις τρόπαιο και χωρίς να πείθει το ποδόσφαιρό σου. Σίγουρα θα έχει την ευκαιρία της. Θα δούμε την Κυριακή.

      Προς το παρόν το ντέρμπυ δεν έχει δώσει σχεδόν καθόλου φάσεις. Σαν τυπικό ματς ευρωπαϊκής διοργάνωσης όπου οι ομάδες φοβούνται να ανοιχτούν. θα κριθεί στο πρώτο λάθος ή κάποιος θα διαλέξει να τα παίξει όλα για όλα πιέζοντας τον αντίπαλο;

  10. 20 Nstaridas Ιουλίου 7, 2010 στο 22:46

    Η Ισπανία πιέζοντας για ένα 15 λέπτο στο β’ ημίχρονο τη Γερμανία (που αιφνιδίασε με την κούραση στο Β’ κύριως στη γραμμή των χαφ) κατάφερε με ένα ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΑΝΘΡΩΠΟ και ΠΑΙΚΤΗ (PUYOL) να πάρει μια ιστορική νίκη. Θα ήθελά να είμαι τώρα στην πλατεία CIBELES στη Μαδριτη ή στη RABLA στη Βαρκελώνη μαζί με τους πολλούς Ισπανούς φίλους.

    Ελπίζω να δούμε ένα ποιοτικότερο τελικό από το σημερινό παιχνίδι.

    Υ.Γ Όντως είχαμε ολιγο ‘στριπτιζ’ προσωπικών δεδομένων. Το πάθος του ποδοσφαίρου μας παρέσυρε….

    • 21 rogerios Ιουλίου 7, 2010 στο 23:00

      Στον Πουγιόλ χρωστάω πολλές συγγνώμες μετά από αυτό που έγραψα στο τέλος του ποστ για την Ουρουγουάη. Ήταν καθοριστικός. Αλλά δεν ήταν μόνος.
      Δεν έχω ακόμη καταλάβει τί έφταιξε στη Γερμανία. Ήταν κούραση; Η μεθυστική ευφορία μετά την τεσσάρα του Σαββάτου; Ή απλά βρήκαν ανώτερο από αυτούς αντίπαλο;
      Πράγματι το παιχνίδι δεν έλεγε πολλά. Μόνο από το ξέσπασμα της Ισπανίας κι έπειτα απέκτησε πραγματικό ενδιαφέρον (αν και κάπως μονοδιάστατο).
      Κι εγώ ελπίζω να δούμε καλύτερο τελικό, αν και δεν είμαι πολύ σίγουρος (εκτός ίσως κι αν το πρώτο γκολ σημειωθεί νωρίς).


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουλίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Αυγ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Στατιστικά

  • 48,433 hits

Αρέσει σε %d bloggers: