Δύο έργα! 1. «Ένα μόνο λάθος φτάνει» (αισθηματικό δράμα), 2. «Δια πυρός και σιδήρου» (πολεμικό, θρίλλερ)

Οι δύο πρώτοι προημιτελικοί της διοργάνωσης δεν μας απογοήτευσαν: χωρίς να είναι κατ’ ανάγκη αγώνες τεχνικής τελειότητας και μεγάλου ποδοσφαιρικού θεάματος, είχαν την ομορφιά της έντασης και της αγωνίας που χαρακτηρίζει αναμετρήσεις με έπαθλο μια θέση στην τελική τετράδα. Και στα δύο παιχνίδια το στοιχείο του δράματος ήταν παρόν. Στον πρώτο προημιτελικό παρακολουθήσαμε την απροσδόκητη πτώση του ακλόνητου φαβορί. Ο δεύτερος είχε την ομορφιά του αγώνα όπου οι δύο ομάδες κυνηγούν με πάθος επί 120΄ τη νίκη, χρησιμοποιώντας όλα τα όπλα που διαθέτουν, και ο οποίος κρίνεται τελικά στη διαδικασία των πέναλτυ. Μόνο που για να φτάσουμε σ’ αυτήν χρειάστηκε ένα απίστευτο από κάθε άποψη σενάριο. 

Ένα μόνο λάθος φτάνει ή πώς διαλύθηκε το «ακλόνητο» φαβορί: Η Βραζιλία θα πρέπει να περιμένει τουλάχιστον τέσσερα χρόνια και τα τελικά που θα διοργανώσει η ίδια για να προσπαθήσει να κατακτήσει τον έκτο τίτλο της. Μολονότι είχε χαρακτηρισθεί ως ακλόνητο φαβορί της διοργάνωσης, σκόνταψε ξανά στον προημιτελικό, όπως και το 2006, και υπό συνθήκες αρκετά όμοιες: με αντίπαλο μια «μεγαλομεσαία» ευρωπαϊκή ομάδα (τότε τη Γαλλία, χτες την Ολλανδία) που είχε ξεκινήσει στη διοργάνωση χωρίς απώλειες, αλλά και χωρίς να εντυπωσιάσει, είχε όμως το πάθος και την εξυπνάδα να μη φοβηθεί το όνομα της αντιπάλου και να κυνηγήσει κάθε ευκαιρία που θα παρουσιαζόταν. 

Ομολογώ ότι δεν είχα φανταστεί την εξέλιξη που τελικά είχε ο χτεσινός προημιτελικός. Περίμενα βέβαια ότι η Ολλανδία θα πρόβαλε τη μεγαλύτερη αντίσταση που είχε συναντήσει μέχρι τότε η Σελεσάο, αλλά το δύσκολο σενάριο για τους Βραζιλιάνους ήταν στο μυαλό μου το εξής: είτε να παρέμενε το 0-0 είτε οι Ολλανδοί να άνοιγαν το σκορ (κατά προτίμηση νωρίς). Το ζητούμενο από τους Βραζιλιάνους θα ήταν τότε να κυνηγήσουν το γκολ με σύνεση, χωρίς να ανοιχτούν υπερβολικά και χωρίς να πανικοβληθούν από το εναντίον τους αποτέλεσμα. Δεν φανταζόμουν, όμως, ότι οι Βραζιλιάνοι θα αποκλείονταν ενώ το παιχνίδι θα είχε ξεκινήσει ιδανικά για αυτούς. Και το παιχνίδι του Πορτ Ελίζαμπεθ άρχισε με τον καλύτερο τρόπο για τη Σελεσάο: γρήγορο γκολ από τον Ρομπίνιο (10΄) ΄κι ένα ολόκληρο πρώτο μέρος κατά το οποίο οι Βραζιλιάνοι έχουν την υπεροχή και, κατά τα φαινόμενα, τον απόλυτο έλεγχο του παιχνιδιού. Κι ενώ το δεύτερο μέρος ξεκίνησε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, δημιουργώντας την εντύπωση ότι η έκβαση του αγώνα θα ήταν αυτή που αναμενόταν βάσει των προγνωστικών, η μορφή του άλλαξε άρδην μέσα σ’ ένα λεπτό. Στην αρχή της φάσης υπάρχει ένα φάουλ λίγο κάτω από τη σέντρα, το οποίο κερδίζει θεατρικά ο Ρόμπεν από τον Μπάστος, πέφτοντας θεαματικά ενώ δεν υπάρχει καν επαφή μεταξύ των δύο παικτών. Πρώτα νεύρα και απώλεια συγκέντρωσης από την πλευρά των Βραζιλιάνων. Στην εξέλιξη, σέντρα του Σνάιντερ προς τη βραζιλιάνικη περιοχή και σ’ ένα σημείο όπου δεν υπάρχει κανένας Ολλανδός. Ο Φελίπε Μέλο ετοιμάζεται να διώξει με κεφαλιά. Λογαριάζει, όμως, χωρίς τον τερματοφύλακά του: ο Ζούλιο Σέζαρ επιχειρεί αψυχολόγητα έξοδο για να διώξει αυτός τη μπάλα. Το αποτέλεσμα είναι να συγκρουστεί με τον Μέλο, ο οποίος άθελά του βρίσκει τη μπάλα με το κεφάλι και τη στέλνει στο βάθος της εστίας του (53΄). Αυτό το χοντρό λάθος θα σταθεί αρκετό για να πανικοβληθεί εντελώς το μεγάλο φαβορί, με την πρώτη μόλις δυσκολία που αντιμετώπιζε στη διοργάνωση. Νεύρα και ταραγμένο μυαλό. Ειδικά οι πρωταγωνιστές της φάσης χάνουν ολότελα τα λογικά τους: οι μετέπειτα ενέργειές τους δείχνουν ανθρώπους που βρίσκονται σε κατάσταση απόλυτης ταραχής και μόνο κακό μπορούν να κάνουν στην ομάδα τους. Ο πανικός πληρώνεται τοις μετρητοίς: 68΄, κόρνερ του Ρόμπεν, κεφαλιά του Κέυτ που πασάρει προς τον Σνάιντερ κι αυτός με κεφαλιά κάνει το 2-1. Κανείς από τους Βραζιλιάνους που βρίσκονται στη μεγάλη και στη μικρή περιοχή τους δεν επιχειρεί να μαρκάρει ή να εμποδίσει κάπως είτε τον πασέρ είτε τον σκόρερ. Ο κοντούλης Σνάιντερ πιάνει την κεφαλιά χωρίς να χρειαστεί να σηκωθεί από το έδαφος. Στο 73΄ το βραζιλιάνικο δράμα κορυφώνεται: ο Φελίπε Μέλο επιχειρεί να «αποδώσει δικαιοσύνη» μόνος του και να εκδικηθεί τον Ρόμπεν πατώντας τον εκτός φάσης. Αποβολή. Αν με 11 η Βραζιλία έδειχνε ήδη ανήμπορη να αντιδράσει, με 10 τα πράγματα γίνονται πολύ χειρότερα. Οι προσπάθειες για την ισοφάριση θα γίνουν, αλλά εντελώς ανορθόδοξα: ατομικές προσπάθειες του Κακά, γεμίσματα και σέντρες, την ώρα που οι Οράνιε πιέζουν όλο και πιο ψηλά και απειλούν να τελειώσουν τον αγώνα, εκμεταλλευόμενοι κάποιο από τα πολλά λάθη της πελαγωμένης ή ανύπαρκτης αντίπαλης άμυνας. Το σκορ δεν θα αλλάξει [Ολλανδία-Βραζιλία 2-1 (0-0)]. Η Ολλανδία επιστρέφει στα ημιτελικά μετά από 12 χρόνια. 

Πώς μπορεί να εξηγηθεί το ξαφνικό βραζιλιάνικο ναυάγιο; Από πολλούς και διάφορους λόγους. 

– Η ποιότητα του αντιπάλου. Η, τελικά επιτυχής, προσπάθεια των Ολλανδών να πρεσάρουν ψηλά και (τουλάχιστον στο β΄ μέρος) διαρκώς τη Σελέστε, δεν επέτρεψε στη δεύτερη να αναπτυχθεί όπως συνηθίζει. Ταυτόχρονα, η νοοτροπία των Ολλανδών που δεν φοβήθηκαν το όνομα του αντιπάλου και προσπάθησαν να πάρουν ό,τι μπορούσαν από ένα παιχνίδι στο οποίο δεν ήταν φαβορί και δεν είχαν να χάσουν τίποτε, ενώ μπορούσαν να κερδίσουν πολλά. Αντιθέτως, η ταμπέλα του φαβορί έκανε κακό στη Βραζιλία: όχι μόνο επαναπαύθηκε σ’ αυτήν (βλ. και επιχείρημα Κώστα Ζαφείρη σε σχόλιο του προηγούμενου ποστ), υποτιμώντας σε ορισμένο βαθμό την αντίπαλό της, αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι δεν είχε και σχέδιο αντίδρασης σε περίπτωση που η εξέλιξη του αγώνα διέψευδε τις βεβαιότητές της. Η εικόνα της καθολικής βραζιλιάνικης υπεροχής στο α΄ μέρος επέτεινε την αίσθηση αυτή και τελικά κατέστησε ακόμη δυσκολότερη την αντίδραση στην ώρα των δυσκολιών (βλ. σχόλιο π2 στο προηγούμενο ποστ). 

–  Η υποχρέωση όχι απλώς νίκης, αλλά κατάκτησης του τροπαίου αποδείχθηκε ότι είχε συσσωρεύσει τεράστιο άγχος στους Βραζιλιάνους, άγχος που εκδηλώθηκε στην πρώτη δυσκολία που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν και τελικά τους παρέλυσε. 

– Εδώ και περίπου 15 χρόνια οι Ολλανδοί έχουν γίνει δεξιοτέχνες του “βρόμικου” παιχνιδιού. Όχι βέβαια με την έννοια του επικίνδυνου για τη σωματική ακεραιότητα του αντιπάλου, αλλά μ’ αυτήν της χρήσης κάθε μέσου ικανού να τον εκνευρίσει (θέατρο για να κερδηθούν φάουλ – βλ. Ρόμπεν στη φάση που προηγήθηκε της ισοφάρισης -, τραβήγματα φανέλας και σορτ σε κάθε μονομαχία – βλ. Φαν Μπόμμελ, Όιγιερ, Ντε Γιονκ -, και γενικά όλα αυτά τα φάουλ, εντός και εκτός φάσης, που συνήθως δεν σφυρίζονται). 

Σε τελική ανάλυση, κι ας μη μου κρατήσουν κακία οι φίλοι των Οράνιε, νομίζω ότι τον χτεσινό προημιτελικό περισσότερο τον έχασε η Βραζιλία παρά τον κέρδισε η Ολλανδία. Σε κάθε περίπτωση όμως για να έχεις ευκαιρίες σε έναν αγώνα και για να κλονίσεις την αυτοπεποίθηση του αντιπάλου σου, πρέπει να το επιδιώξεις ο ίδιος. Η Ολλανδία το προσπάθησε και ανταμείφθηκε για αυτό. Άλλωστε χτες τα περισσότερα ατού της βρέθηκαν σε σπουδαία μέρα: ο Σνάιντερ έκανε το μεγάλο παιχνίδι που χρωστούσε. Ο Φαν Πέρσι ήταν σαφώς βελτιωμένος. Ρόμπεν και Κέυτ ήταν και πάλι οι σταθερές αξίες. Η άμυνα κράτησε στις δύσκολες στιγμές. Πάνω από όλους, όμως, νομίζω ότι στάθηκε ο Φαν Μπόμμελ, αποδιοργανώνοντας πλήρως τη βραζιλιάνικη ανάπτυξη με τις τοποθετήσεις και τη διορατικότητα στο παιχνίδι του, αλλά και με τα σκόπιμα φάουλ. Η Ολλανδία έχει πλέον την ευκαιρία να παίξει έναν ημιτελικό ως φαβορί, απέναντι σε μια αντίπαλο πιο κουρασμένη και με σημαντικές απώλεις. Πόσο της πάει, όμως, το ένδυμα του φαβορί; Η απάντηση την Τρίτη στο Κέηπ Τάουν. 

Δια πυρός και σιδήρου – Η Ουρουγουάη επιστρέφει στα ημιτελικά: Η τελευταία φορά ήταν πριν 40 χρόνια, σ’ ένα μάλλον φιλικό περιβάλλον (Πόλη του Μεξικού). Τότε αντίπαλος ήταν η υπερδύναμη του υπαρκτού σοσιαλισμού, η οποία μάλλον είχε και την υπεροχή στο παιχνίδι. Και τότε χρειάστηκε παράταση, η Σελέστε όμως πρόλαβε να χτυπήσει λίγο πριν το τέλος με την κεφαλιά του αναπληρωματικού φορ Εσπάρραγκο (Ουρουγουάη-ΕΣΣΔ 1-0). Χτες το περιβάλλον ήταν εχθρικό, μια και όλο το στάδιο υποστήριζε την προσπάθεια της Γκάνας να γίνει η πρώτη αφρικανική ομάδα που θα παίξει σε ημιτελικό ΠΚ. Χρειάστηκε όχι μόνο παράταση, αλλά και πέναλτυ. Ένας συνεχής αγώνας τεράστιας έντασης και με απίστευτη εξέλιξη. Χορταστικό θέαμα από δύο ομάδες που θα χάσουν πολλές ευκαιρίες επιδιώκοντας τη νίκη. 

Στα πρώτα 25΄, μία μόνο ομάδα υπάρχει στον αγωνιστικό χώρο. Παρά την απόφαση του Ταμπάρες να γυρίσει τον Καβάνι σε θέση μέσου, η Ουρουγουάη έχει καθολική υπεροχή και χάνει πέντε τουλάχιστον ευκαιρίες με σπουδαιότερη την τελευταία, όταν ο Σουάρες ξεφεύγει από τους αντιπάλους του και σουτάρει για να διώξει σε κόρνερ ο Κίνγκσον την τελευταία στιγμή. Έπειτα η Γκάνα ισορροπεί το παιχνίδι και στη συνέχει παίρνει τον έλεγχό του. Δύο μεγάλες ευκαιρίες στο 29΄ και 30΄ (κεφαλιά του Βόρσα και σουτ του Τζυαν ελάχιστα άουτ). Η Ουρουγουάη χάνει στο 37΄ τον αρχηγό και στυλοβάτη της άμυνάς της, τον Ντιέγκο Λογκάνο. Η Γκάνα επιμένει και ανοίγει το σκορ σε καθοριστική στιγμή, ενώ παίζονται οι καθυστερήσεις του α΄ ημιχρόνου, με απίστευτο σουτ του Μουντάρι (σχεδόν από τη σέντρα και με τη μπάλα να αναπηδά μπροστά από τον Μουσλέρα, ο οποίος δεν έχει και οπτικό πεδίο). Η Ουρουγουάη μπαίνει στην επανάληψη αποφασισμένη να ισοφαρίσει και το πετυχαίνει στο 55΄ με το εξαιρετικό φάουλ του Φορλάν. Μετά την ισοφάριση ο αγώνας ισορροπεί ξανά, ενώ χάνονται ευκαιρίες εκατέρωθεν. Παράταση. Στο πρώτο μέρος της είναι η Γκάνα που ξεκινά πιο δυνατά κι η Ουρουγουάη που χάνει τις ευκαιρίες προς το τέλος του. Στο δεύτερο, μετά το 110΄, η Ουρουγουάη φαίνεται πιο κουρασμένη, η Γκάνα διαπιστώνει ότι μπορεί να κερδίσει τον αγώνα πριν από τα πέναλτυ, πιέζει και δημιουργεί φάσεις, τις οποίες χάνει στην τελική προσπάθεια. Κι ενώ είμαστε πια βέβαιοι ότι η αναμέτρηση θα κριθεί στα πέναλτυ, έρχεται η ώρα του δράματος του 120΄

Ο Πορτογάλος διαιτητής, που έχει παίξει πολύ διακριτικά τη «γηπεδούχο» Γκάνα (δίνοντας ευκολότερα φάουλ στους επιθετικούς της σε επικίνδυνες θέσεις) σφυρίζει ακόμη ένα φάουλ κοντά στη μεγάλη περιοχή των Ουρουγουανών. Ακολουθεί ένα απίστευτο μελέ όπου οι Γκανέζοι επιθετικοί έχουν 4 ή 5 τεράστιες ευκαιρίες να πετύχουν το γκολ της νίκης, αλλά η μπάλα αποκρούεται στη γραμμή από τον Μουσλέρα ή τους αμυνόμενους. Η μία από αυτές τις αποκρούσεις οφείλεται στο χέρι του Σουάρες. Πέναλτυ και αποβολή του αστεριού της επίθεσης της Σελέστε, αλλά αυτό είναι το λογικό τίμημα για τη σωτηρία από ένα βέβαιο γκολ. Ο Τζυαν ετοιμάζεται να εκτελέσει το πέναλτυ και να στείλει την αφρικανική ομάδα στον τελικό. Μόνο που το σουτ του χτυπά με δύναμη στο οριζόντιο δοκάρι του Μουσλέρα. Ενώ αγκάλιασαν σφιχτά τον παράδεισο του ημιτελικού, οι Γκανέζοι διαπιστώνουν με απογοήτευση ότι ο δρόμος προς την κόλαση είναι πιο ανοιχτός. 

Αρχίζουν τα πέναλτυ. Φορλάν 1-0. Ο Τζυαν νικά την απογοήτευση και πηγαίνει να επιτελέσει το καθήκον του: τέλεια εκτέλεση στο παραθυράκι του Μουσλέρα και 1-1. Αν είχε κάνει το ίδιο λίγα λεπτά πιο πριν… Βικτορίνο και Άπια εκτελούν υποδειγματικά και 2-2. Ο βετεράνος κεντρικός μπακ Σκόττι που αντικατέστησε τον τραυματία Λουγκάνο εκτελεί με ελάχιστη φόρα και ξεγελά για λίγο τον Κίνγκσον. Το αποτέλεσμα είναι, όμως, αυτό που μετράει και 3-2 για την Ουρουγουάη. Ο Τζων Μένσα παίρνει σειρά. Σουτάρει χωρίς καθόλου φόρα και ο Μουσλέρα αποκρούει σχεδόν άνετα. Ο Μάξι Περέιρα πάει να σκοτώσει τον αντίπαλο. Σουτάρει δυνατά και άουτ. Οι αφρικάνικες ελπίδες παίρνουν παράταση ζωής. Για ελάχιστο χρόνο. Ο νεαρός επιθετικός Αντίγια εκτελεί άτολμα κι ο Μουσλέρα αποκρούει στην αριστερή γωνία. Τώρα ο γνώριμός μας Αμπρέου έχει την πρόκριση στα πόδια του. Εκτελεί δεξιοτεχνικά το πέναλτυ (α λα Πανένκα) και στέλνει τη Σελέστε στα ημιτελικά [Ουρουγουάη-Γκάνα 1-1 παράτ. (1-1 καν. αγ., 0-1 ημίχρ.), 4-2 πέναλτυ, Γιοχάνεσμπουργκ]. Σαράντα χρόνια μετά. Και με τρελά όνειρα για έναν ημιτελικό στον οποίο η Ουρουγουάη θα ξεκινήσει από σαφή θέση αουτσάιντερ. Κουρασμένη. Δίχως το μεγάλο της επιθετικό αστέρι, τον Λουίς Σουάρες, που χτες έκανε ένα μεγάλο παιχνίδι, τόσο επιθετικά όσο και αμυντικά. Απλώς δεν σκόραρε, απέτρεψε όμως την ήττα. Χωρίς τον αριστερό ακραίο της, τον Χόρχε Φουσίλε, που κι αυτός έκανε σπουδαίο παιχνίδι στον προημιτελικό. Κόντρα σε μια αντίπαλο που οι ειδήμονες θεωρούν σαφώς καλύτερή της σε ποδοσφαιρική αξία. Με την πεποίθηση, όμως, ότι από το παιχνίδι αυτό δεν έχει τίποτε να χάσει, μόνο να κερδίσει δόξα που όμοιά της γνώρισαν μόνον οι θριαμβευτές του Μαρακανά πριν από 60 χρόνια.

Απόψε μας περιμένουν δύο σπουδαία, αν και διαφορετικών προδιαγραφών παιχνίδια. Μετά το χτεσινό παιχνίδι της Βραζιλίας, η σύγκρουση Αργεντινής και Γερμανίας προβάλλει ακόμη πιο έντονα ως πρόωρος τελικός της διοργάνωσης. Κανένα αποτέλεσμα δεν θα αποτελέσει έκπληξη σ’ αυτήν την αναμέτρηση μεταξύ των δύο πιο φορμαρισμένων ομάδων του ΠΚ. Ίσως η πληρότητα και η μεγαλύτερη εμπερία των μονάδων της Αργεντινής να της δίνουν ένα ελάχιστο προβάδισμα. Όταν, όμως, απέναντι βρίσκεται η πιο ταλαντούχα και επικίνδυνη μεσαία γραμμή, το όποιο προβάδισμα τείνει να εξαλειφθεί. Ας ελπίσουμε μόνο να παρακολουθήσουμε έναν αγώνα υψηλής ποιότητας, όπως αρμόζει στην μεγάλη ποδοσφαιρική αξία των μονομάχων.

Στο δεύτερο ματς, η Ισπανία ξεκινά ως το μεγάλο φαβορί. Βεβαίως, οι δυνατότητές της (ως ομάδας και ατομικά των ποδοσφαιριστών της) υπερβαίνουν κατά πολύ αυτές της Παραγουάης. Δεν αρκούν όμως για να της εξασφαλίζουν την πρόκριση σε ένα ματς που έχει τα χαρακτηριστικά της παγίδας: μια αντίπαλος αποφασισμένη, καλά οργανωμένη και ικανή για να διεκδικήσει το καλύτερο. Αν προσθέσουμε το γεγονός ότι η Ισπανία δεν έχει βρει ακόμη το επίπεδο παιχνιδιού που είχε στο τελευταίο Ευρωπαϊκό, καθώς και το βάρος που συνιστά για τους παίχτες της ο τίτλος του φαβορί και η υποχρέωση επικράτησης και τελικής νίκης στη διοργάνωση, τότε ίσως συνειδητοποιήσουμε ότι δεν βρισκόμαστε και τόσο μακριά από την έκπληξη…

Advertisements

15 Responses to “Δύο έργα! 1. «Ένα μόνο λάθος φτάνει» (αισθηματικό δράμα), 2. «Δια πυρός και σιδήρου» (πολεμικό, θρίλλερ)”


  1. 1 Κώστας Ζαφείρης Ιουλίου 3, 2010 στο 13:36

    «για να προσπαθήσει να κατακτήσει τον πέμπτο τίτλο της.» 1958, 1962,1970,1994, 2002… 5 αστεράκια είναι στη φανέλα βερντεόρο… και το 6ο το πέταξαν χθες… αχ βρε Ρογήρε γλώττα λανθάνουσα… (καλαμπούρι είναι αυτό… θα επανέλθουμε με τα «σοβαρά»)…

    • 2 rogerios Ιουλίου 3, 2010 στο 13:52

      Έλα, μπρε φίλε! Πώς κάνεις έτσι;

      Εντάξει το διόρθωσα (μερσί για την έγκαιρη υπόδειξη). Λες να ήταν ακούσια αντίδραση μετά τον χτεσινό «ψυχολογικό πόλεμο» για το «βρόμικο ΄78»; (φατσούλες πολλές και γελαστές).

      Αναμένω επάνοδο για τα σοβαρά (και ειδικά για το Ουρουγουάη-Γκάνα, μια και τον άλλο προημιτελικό τον έχεις ήδη σχολιάσει στο προηγούμενο ποστ).

  2. 3 π2 Ιουλίου 3, 2010 στο 15:21

    Για τα του πρώτου προημιτελικού τα είπα βιαστικά, χωρίς να περιμένω την κατάλληλη ανάρτηση. Το μόνο που έχω να προσθέσω είναι πως ούτε το θεατρικό παιχνίδι των Ολλανδών ούτε το άγχος είναι επαρκείς δικαιολογίες για τους Βραζιλιάνους. Σε τέτοιο επίπεδο, τέτοιες δικαιολογίες δεν μπορούν να προβληθούν: αν δεν μπορούσαν να κατασιγάσουν το άγχος και τα νεύρα τους πολύ απλά δεν άξιζαν να πάνε παραπέρα.

    Τον δεύτερο προημιτελικό τον καταφχαριστήθηκα, πρέπει να πω. Ήταν απολύτως σαφές ότι η Ουρουγουάη κουράστηκε πολύ πολύ νωρίτερα από την Γκάνα -ο Φορλάν ήδη από το 70΄ δεν άντεχε να επιταχύνει, έχοντας καλύψει τεράστιες αποστάσεις. Προς το τέλος της παρά(σ)τασης λοιπόν, οι Ουρουγουανοί έπαιζαν με τις αναθυμιάσεις, που λένε: ωραίο παραδοσιακό ποδοσφαιρικό θέαμα. Το δε δράμα της τελευταίας φάσης είχε πολλαπλές αναγνώσεις. Καταρχάς, χάρηκα που απέκτησε η Ουρουγουάη την πιθανότητα να προχωρήσει (και ήμουν απολύτως βέβαιος ότι θα προκριθεί στα πέναλτι)· έπειτα στενοχωρήθηκα για τον Τζυαν· τέλος, τον θαύμασα κατά κάποιον τρόπο, παρά το δράμα του: όταν η ομάδα σου κερδίζει πέναλτι στο τελευταίο λεπτό προημιτελικού Παγκοσμίου Κυπέλλου κι εσύ το εκτελείς με όλη σου τη δύναμη ψηλά (πάντοτε ένας ριψοκίνδυνος τρόπος εκτέλεσης), πρέπει ή να είσαι πραγματικά ατρόμητος, ή μικρόνους ή και τα δύο, σε κάθε περίπτωση όμως άξιος θαυμασμού.

    Η αλήθεια είναι πως η Ουρουγουάη δύσκολα θα πάει πιο ψηλά χωρίς τον Σουάρες, ενώ και η Γερμανία μου φαίνεται πιθανότερο να περάσει από την Αργεντινή, αλλά ομολογώ πως θα είχε πλάκα ένας τελικός του Ρίο ντε λα Πλάτα, όπως έλεγα και στου Σαραντάκου.

  3. 4 Κώστας Ζαφείρης Ιουλίου 3, 2010 στο 15:31

    Επανέρχομαι και στα «σοβαρά», μιλώντας για το 2ο χτεσινό παιχνίδι. Λοιπόν σκέφτομαι ότι εκεί είναι τελικά η ομορφιά του αθλήματος… ότι ακόμα κι ένα ματς χωρίς ιδιαίτερο θέαμα, χωρίς κάποια ομάδα που να υποστηρίζεις με την καρδιά σου… καταφέρνει στο τέλος των 120′ να σε καρφώσει στην πολυθρόνα. Η σεκάνς «μελέ στην περιοχή – χέρι Σουάρες στη γραμμή – κόκκινη – κλάμμα – πέναλτι – δοκάρι – κι άλλα πέναλτι – περνάει η Ουρουγουάη – από τα Τάρταρα στον Παράδεισο και για τη Γκάνα το αντίστροφο» ήταν αντάξια μεγάλου σκηνοθέτη… (από αυτές που θα διηγούμαστε κάποτε, καλά να είμαστε…). και το κερασάκι στην τούρτα το καθοριστικό πέναλτι του Loco με σκαψιματάκι -και αποοόλυτη άγνοια κινδύνου-. Ωραία πράγματα δηλαδή… Στα τεχνικά συμφωνούμε… εκείνο που μου έμεινε εμένα ήταν το «λογοτεχνικό» του πράγματος… άντε Ρογήρε κούνα την τιμημένη παντιέρα σου… ετοίμασε τα βουντού σου… εμψύχωσε τα παλληκάρια του Ντιέγκο… η μάχη ξεκινά εντός ολίγου!
    Υ.Γ. μου έχει κολλήσει ο εφικτός στα χαρτιά απόλυτα σουρεαλιστικός τελικός Ουρουγουάη – Παραγουάη (πλάκα θά ‘χει)

  4. 5 rogerios Ιουλίου 3, 2010 στο 18:12

    Λοιπόν, να ξεκινήσω από το απαραίτητο mea culpa για το οποίο κάποιο σχολιαστές (και ακόμη περισσότερο κάποιο φίλοι στο FB) θα αδημονούν. Από τα αποψινά δύο έργα, το πρώτο ήταν σκληρό πορνό και δυστυχώς για μένα τον παθητικό ρόλο τον είχε η ομάδα που υποστήριζα. Για τους Γερμανούς δεν θα πω πολλά: μιλάνε το αποτέλεσμα και η εμφάνισή τους. Και ναι, η Αργεντινή είχε καθολική υπεροχή στο β΄ ημίχρονο μέχρι το 0-2 που σημειώνεται κόντρα στη ροή του αγώνα, μόνο που για να μιλάς πρέπει να έχεις και ουσία στο παιχνίδι σου και τέτοια η Αργεντινή δεν είχε ούτε δράμι. Μακράν η χειρότερη εμφάνιση της Αργεντινής σε ΠΚ. Υπόσχομαι όταν ξεπεράσω το σοκ (μάλλον για αύριο το βλέπω) να γράψω αναλυτικά για το παιχνίδι και για τα αίτια της αργεντίνικης συντριβής. Επιγραμματικά: η άμυνα δεν τα πήγε καλά και επιβεβαιώθηκα ως προς το ότι ο αδύναμος κρίκος ήταν ο Οταμέντι (στο πρώτο και καθοριστικό για την εξέλιξη του αγώνα γκολ έχει το μαρκάρισμα του Μύλλερ), αλλά δεν νομίζω ότι αυτή είναι η υπεύθυνη της συντριβής. Κατ’ εμέ το πρόβλημα ήταν στο κέντρο, πολύ αδύναμο και μαλακό σε όλα: αριθμητικά, σε πάθος, σε φαντασία, σε κινήσεις. Μάξι και Μασκεράνο απέτυχαν πλήρως. Πιο κινητικός ο Ντι Μαρία, αλλά και πάλι χωρίς ουσία. Και βέβαια, ο Μέσσι απλώς διαδέχτηκε τον Ροναλντίνιο στον θρόνο με τα πατατάκια. Αποδείχθηκε ότι μπορεί να είναι θαυμάσιος σε ρόλο 9,5 α λα Ρ. Μπάτζο, αλλά ως 10άρι επιτελικός είναι ΠΟΛΥ ΛΙΓΟΣ. Ο Μαραντόνα έπρεπε να αναδιοργανώσει το κέντρο του στο ημίχρονο. Μετά ήταν πολύ αργά (όχι δηλαδή ότι το προσπάθησε καθόλου).

  5. 6 rogerios Ιουλίου 3, 2010 στο 18:26

    Πάμε τώρα στις απαντήσεις στα σχόλιά σας.

    @π2: Σαφώς και δεν μιλάω για δικαιολογίες των Βραζιλιάνων, αλλά για εξηγήσεις όσον αφορά τη διάλυσή τους μετά το 1-1. Σαφώς και με τόσο ανώριμη αντίδραση στην πρώτη μόλις δυσκολία δεν άξιζαν να πάνε παραπέρα και σίγουρα όχι να πάρουν το τρόπαιο.

    Χαίρομαι που ευχαριστήθηκες κι εσύ τον αγώνα Ουρουγουάης-Γκάνας. Προσωπικά τον βρήκα σκάλες ανώτερο σε ποιότητα και συγκινήσεις από το ματς Ολλανδίας-Βραζιλίας. Και τα σημειώνω όλα αυτά, γιατί διαβάζοντας σήμερα τον γαλλικό τύπο διαπιστώνω ότι αυτοί υποστηρίζουν το αντίθετο και κάνουν λόγο για ματς όπου το διακύβευμα της πρόκρισης στα ημιτελικά παρέλυσε τις δύο ομάδες (για το ματς Ουρουγουάης-Γκάνας). Αυτό το βρίσκω και άδικο και ανακριβές. Αντιθέτως, εγώ διαπίστωσα πάθος και διαρκή διάθεση για τη νίκη. Βάζουμε επιπλέον και το δραματικό φινάλε και δεν νομίζω ότι λείπει τίποτε για να μιλήσουμε για μεγάλο ματς.

    Ούτε κι εγώ βλέπω πολλές πιθανότητες για τη Σελέστε στον ημιτελικό χωρίς Σουάρες, Φουσίλε, Γκοντίν και, πιθανότατα, Λουγκάνο (δηλ. σέντερ φορ και τα 3/4 της άμυνας), αλλά πάντα υπάρχει ελπίδα.

    @Κώστας: συμφωνούμε απόλυτα για την άγρια ομορφιά του χτεσινοβραδυνού προημιτελικού.
    Όπως πια διαπίστωσες, τα βουντού μου απέτυχαν πλήρως απέναντι στον δυτικοευρωπαϊκό ορθολογισμό. Τα λέω και στο πιο πάνω σχόλιο. Πλέον κι εγώ μιζάρω στον παράλογο «τριτοκοσμικό» τελικό σου. Ουρουγουάη-Παραγουάη με τρέλα (κι ας λέει η λογική ότι είναι σχεδόν αδύνατο). Όχι τίποτε άλλο (κι είναι και κρίμα για την εξαιρετική εθνική Γερμανίας αυτό που θα πω), αλλά δεν πολυαντέχω να βλέπω την κυρ’ Αγγέλω να πανηγυρίζει (για καθαρά αισθητικούς λόγους). Ας χαρεί κι ο τρίτος κόσμος με τη μπαλίτσα.

  6. 7 π2 Ιουλίου 3, 2010 στο 18:40

    Οι φίλοι του τρίτου κόσμου πάντως δεν χρειάζεται να ποντάρουν τα λεφτά τους στο μάλλον απίθανο σενάριο του τελικού Ουρουγουάης – Παραγουάης. Υπάρχει και το ελαφρά πιο εφικτό (όχι πιθανό φυσικά) σενάριο της πάλης των δύο κόσμων: Ουρουγουάη – Γερμανία. Εάν τα καταφέρει η Σελέστε παρά τις ελλείψεις της απέναντι στην Ολλανδία, έχει τύχη απέναντι στη Γερμανία, ιδίως αν επιστρέψει ο Σουάρες (γιατί υπάρχει και το ενδεχόμενο να τιμωρηθεί με δύο αγωνίστικές).

    • 8 rogerios Ιουλίου 3, 2010 στο 18:44

      Όπως το λες κι εσύ, εφικτό, αλλά όχι πιθανό. Τεσπα, ίσως δίνω στην Ουρουγουάη λίγο περισσότερη τύχη απ’ ό,τι εσύ, γιατί πιστεύω ότι υπάρχει μια πιθανότητα (καλά όχι και τεράστια) οι Ολλανδοί να μπερδευτούν λίγο με τον ρόλο του φαβορί, να υποτιμήσουν τον αντίπαλο και… (και μετά, μάλλον ξύπνησα).

  7. 9 drsiebenmal Ιουλίου 3, 2010 στο 18:41

    Λυπάμαι Ρογήρε για την απογοήτευσή σου. Μπορώ να πω ότι πέρα από τη λογική χαρά μου, μου ήταν κι εμένα σχεδόν οδυνηρό να βλέπω τέτοιους παικταράδες να έχουν χάσει 4-0 χωρίς να έχουν κάνει ούτε μία (!) σοβαρή ευκαιρία.

    Η ατομική ποιότητα ορισμένων παικτών της Αργεντινής σήμερα ήταν κάτι το τρομακτικά ορατό –εξίσου τρομακτική ήταν όμως η διαπίστωση πόσο η Αργεντινή δεν ήταν ομάδα. Κατέβηκαν κυριολεκτικά για να ξεσκίσουν τη Γερμανία –και δεν είχαν κάν ένα πλάνο για την κακιά στιγμή. Αν έμπαινε το γκολ του Κλόζε στα μισά του α’ ημιχρόνου, μού ειναι αδιανόητο τι θα βλέπαμε στο β’ ημίχρονο.

    Η Γερμανία έδειξε σήμερα σε μεγάλο βαθμό το πεντάπτυχό της:

    α) Σπουδαίοι παίχτες (κανένας τοπ-σταρ ακόμη, αυτός ο Μίλερ όμως θα γράψει ιστορία)
    β) Σπουδαίος προπονητής (είναι απίστευτο, αλλά αυτή η ομάδα είναι ζήτημα αν είχε παίξει 2-3 παιχνίδια με αυτή τη σύνθεση πριν από το π.κ. Είναι σαν ο Λεβ να δοκίμαζε αλλού τις αναρτήσεις, αλλού τη μηχανή, και αλλού τις ρεζέρβες. Και φυσικά, απόλυτη δικαίωσή του για τις επιλογές παικτών που έκανε.)
    γ) Σπουδαία προετοιμασία και σχέδιο. Η σκηνή όπου πριν μπει ο Γένσεν του διαβάζουν από το ντοσιέ τι πρέπει να κάνει, είναι χαρακτηριστική.
    δ) Κορυφαία ομαδικότητα. Οι πασούλες στη μικρή περιοχή για να σιγουρέψουν το γκολ αντί να «πάρουν πάνω τους» την τελική προσπάθεια δείχνει δουλειά σε βάθος στον ψυχολογικό τομέα. Δεν νομίζω ότι είναι εγωισμός αυτό που κάνει π.χ. ο Παστόρα στα τελευταία λεπτά ή ο Μέσι σε σε όλο το παιχνίδι. Είναι αυτοπεποίθηση, είναι εμπιστοσύνη ότι μπορεί να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Ο Σβαϊνστάιγκερ έδωσε στο 2-0 έτοιμο γκολ αντί να σουτάρει, και αυτό δείχνει τη συνειδητοποίηση της αποτελεσματικότητας του συνόλου πάνω από τις μονάδες.
    ε) Εξαιρετική φυσική κατάσταση. Και μια και η κούραση αρχίζει από το μυαλό, αυτό σημαίνει τεράστιο πλεονέκτημα στο τελευταίο ημίωρο.

    Τώρα ελπίζω ακόμη περισσότερο σε έναν τελικό του ’74 (και με τον ίδιο νικητή, φυσικά :-)). Όμως η Ισπανία δεν θα είναι εύκολος αντίπαλος, και όλοι είναι προειδοποιημένοι πια για τα πιτσιρίκια του Λεβ.

    • 10 rogerios Ιουλίου 3, 2010 στο 18:57

      Συγχαρητήρια Δρα! Τέτοια επίδειξη δύναμης κι ωριμότητας από μια ομάδα (που είναι και νεανική) είχα πολλά χρόνια να δω (κι εδώ που τα λέμε, αναρωτιέμαι αν έχω ξαναδεί).

      Πολύ εύστοχα όλα όσα παρατηρείς για τη Γερμανία. Προσυπογράφω κι αφήνω στον καθ’ ύλην αρμόδιο την περαιτέρω ανάλυση.

      Χμ, προφανώς και η Αργεντινή δεν είχε το δέσιμο της Γερμανίας ως ομάδα. Μήπως όμως και το σύστημά της, η διάταξη στον αγωνιστικό χώρο δεν ήταν η ιδανική (για να μην πω ότι ήταν εντελώς άστοχη). Ποιός καθοδηγούσε το παιχνίδι της Αργεντινής; ο Τέβες; Είναι επιτελικός ο Τέβες και δεν το ξέρουμε; Τί ακριβώς έκανε ο Μέσσι; Υπήρχε κάποια ανάπτυξη από τα άκρα; Μήπως η τριάδα Μασκεράνο-Μάξι-Ντι Μαρία είναι υπερτιμημένη, τουλάχιστον λαμβανομένης υπόψη της φόρμας των δύο πρώτων; Μήπως το κέντρο της Αργεντινής χρειαζόταν ένα παίχτη παραπάνω (Βερόν; Μπολάττι;) για να κρατιέται η μπάλα και να υπάρχει μια πιο λογική ανάπτυξη; Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια…

      Γιατί η Ισπανία δεν με έχει ακόμη πείσει ότι είναι φτιαγμένη από μέταλλο πρωταθλητή; Γιατί πιστεύω ότι όπως έχουν τα πράγματα η Παραγουάη θα ήταν πιο επικίνδυνος αντίπαλος για τη Γερμανία (επειδή η δεύτερη θα μπορούσε να υποτιμήσει την πρώτη) απ’ ό,τι η Ισπανία;

      • 11 drsiebenmal Ιουλίου 4, 2010 στο 13:57

        Εμ, χμμ, προφανώς και δεν είχε σύστημα η Αργεντινή. Και ενώ ο Τέβεζ ήταν ένα θηρίο ανήμερο (και ο Μέσι ένα γατάκι που δέμοιαζε να μην έχει θέση σε αυτό το παιχνίδι…) η Αργεντινή δεν είχε αρχή και τέλος, ίσως ακριβώς επειδη τελικά ήταν η ομάδα του Μαραντόνα. Ενός ανθρώπου που δεν υπακούει σε κανόνες, που τα καταφέρνει μια ζωή ολόκληρη πάνω από κανόνες, και που ολοφάνερα πιστεύει βαθιά ότι το ταλέντο μπορεί να αντεπεξέλθει σε κάθε δυσκολία.

        Σε όλους μας αρέσει αυτή η ρομαντική αντίληψη των πραγμάτων, που δεν πιάνει μόνο σε μία περίπτωση: όταν το γνήσιο, αδάμαστο, ξέφρενο, ανοργάνωτο ταλέντο αντιμετωπίζει γνήσια ταλέντα, αλλά οργανωμένα. Και όπως βλέπουμε ακόμη και από το ματς της εθνικής μας, δεν χρειάζεται καν τα ταλέντα να βρίσκονται στο γήπεδο. Ακόμη και το ταλέντο ενός παλιομοδίτη προπονητή (λέγε με Ρεχάγκελ) ήταν ικανό να μπλοκάρει (οκ, με αντιποδόσφαιρο) αυτή την αργεντινή μικτή ομάδα επιλέκτων ταλέντων επί μια ώρα και βάλε…

  8. 12 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 4, 2010 στο 13:36

    >ο Μέσσι απλώς διαδέχτηκε τον Ροναλντίνιο στον θρόνο με τα πατατάκια

    😀 μ’άρεσε αυτό!

    • 13 rogerios Ιουλίου 4, 2010 στο 17:46

      Χαίρομαι που σου άρεσε, αλλά δυστυχώς λυπάμαι για την πραγματικότητα, γιατί πίστευα ότι αυτή η εθνική Αργεντινής είχε τις δυνατότητες για κάτι πολύ καλύτερο από τη θλιβερή εικόνα που παρουσίασε χτες στο Κέηπ Τάουν.

      Και για να μη το ξεχάσω, καλώς όρισες Δύτη και στο μουντιαλικό ιστολόγιο!

      • 14 Δύτης των νιπτήρων Ιουλίου 4, 2010 στο 17:53

        Μη νομίζεις, από την αρχή το παρακολουθώ, απλά δεν έχω να πω πολλά πρώτον γιατί έχω χάσει λίγο την επαφή με παίκτες κλπ, δεύτερον αυτές τις μέρες πήγαινα για μπάνιο και είδα λίγους αγώνες, χάλασε κι η τηλεόραση, τέλος πάντων. Τη Γερμανία την είδα με τέτοια χιόνια, που έβλεπες μόνο τους Αργεντίνους στην οθόνη (άσπρες σκιές). Θα μου πεις, ημιτελικά και τελικό στα καφενεία: τι καλύτερο;

  9. 15 rogerios Ιουλίου 4, 2010 στο 18:01

    Δρα, δεν θα ήμουν τόσο κατηγορηματικός ως προς το ότι η Αργεντινή του Μαραντόνα δεν είχε σχέδιο, σύστημα και κανόνες. Βέβαια φάνηκε ότι στο χτεσινό ματς δεν είχε αρχή, μέση και τέλος, όμως τα πράγματα ίσως να μην είναι τόσο απλά. Δεν ξεχνάω π.χ. ότι ο Μαραντόνα άλλαξε στα τελικά το σύστημα σε σχέση με τα προκριματικά για να χωρέσει τον Μέσσι συν δύο κλασσικούς επιθετικούς.

    Για να το πω απλά, ξέραμε πριν το ματς ότι το κρισιμότερο ίσως σημείο θα ήταν η μάχη του κέντρου όπου η Αργεντινή υστερούσε της Γερμανίας σίγουρα αριθμητικά και πιθανώς ποιοτικά. Μπορούσε να δουλέψει το κέντρο της χτεσινής Αργεντινής; Ίσως να μπορούσε αν ο Μέσσι μπορούσε να παίξει τον ρόλο του επιτελικού μέσου και οι υπόλοιποι τρεις να βρεθούν σε πολύ καλή ημέρα. Τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Άρα, ο Μαραντόνα θα έπρεπε να έχει έτοιμο ένα σχέδιο αντίδρασης (Βερόν ή Μπολάττι ξαναλέω) και ίσως μια αλλαγή επιθετικού για να δοκιμάσει να διασπάσει τη γερμανική αμυντική οργάνωση. Μόνο που τίποτε τέτοιο δεν υπήρξε και η Αργεντινή τελείωσε το παιχνίδι χωρίς να δημιουργήσει ούτε μία κλασσική ευκαιρία.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουλίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιον.   Αυγ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Στατιστικά

  • 48,577 hits

Αρέσει σε %d bloggers: