Το παιχνίδι των προγνωστικών, η παράγκα κι ο ονειρεμένος τελικός

 

Μόλις συνειδητοποιώ ότι οι τίτλοι των ποστ μου έχουν αρχίσει να θυμίζουν τίτλους ταινιών του Γκρήναγουέυ που αποφασίστηκαν κατόπιν διαβούλευσης με τον Γιώργο Γεωργίου. Παραβλέποντας το ανησυχητικό σύμπτωμα αυτό, παίρνω θέση μάχης μαζί σας μπροστά στην τηλεόραση, μια και αρχίζουν επιτέλους τα νοκ άουτ παιχνίδια του Μουντιάλ. Έχοντας παρακολουθήσει ολόκληρη τη φάση των ομίλων και μελετώντας λίγο πιο προσεχτικά το πρόγραμμα των αγώνων, μπορούμε πια να διακινδυνεύσουμε πιο μακροπρόθεσμα προγνωστικά για το ΠΚ της Νότιας Αφρικής.

Μερικές βασικές διαπιστώσεις:

1. Υπάρχει η δυνατότητα για να παρακολουθήσουμε τον τελικό που όλοι μας ονειρευόμαστε και ποτέ δεν έχουμε αξιωθεί να δούμε σε ΠΚ, δηλαδή μια τιτανομαχία Αργεντινής-Βραζιλίας. Θα μου πείτε ότι αυτό θα μπορούσε να έχει συμβεί και το 2006, όμως μια τελική φάση που διοργανώνεται σε ευρωπαϊκό έδαφος δεν μπορεί ως εκ της φύσεώς της να αποτελέσει το πεδίο μάχης των δύο υπερδυνάμεων της Λατινικής Αμερικής.

2. Είναι πολύ πιθανό να παρακολουθήσουμε εντελώς «λατινικούς» ημιτελικούς, δηλαδή κατά τα 3/4 νοτιοαμερικάνικους και με μοναδική εκπρόσωπο της Γηραιάς Ηπείρου την πρωταθλήτρια Ισπανία. Βάσει προγράμματος, η αξιόπιστη φετινή Ουρουγουάη συγκεντρώνει σοβαρές πιθανότητες να είναι η προσκεκλημένη-έκπληξη των ημιτελικών.

3. Το πρόγραμμα των νοκ άουτ παιχνιδιών μοιάζει να έχει φτιαχτεί (ή μήπως πράγματι έχει καταρτιστεί επί τούτου) για να εξασφαλίσει μια άνετη πορεία στη Βραζιλία (πρωτίστως) και στην Αγγλία (δευτερευόντως). Είναι τόσο τυχαίο αυτό; Όχι απαραίτητα αν υπολογιστεί ότι οι δύο αυτές ομάδες θεωρούνται ότι έχουν τη μεγαλύτερη εμπορική αξία: η μεν Βραζιλία γιατί με τον θρύλο του jogo bonito έχει καταχωριστεί στη συλλογική συνείδηση ως η ομάδα που παίζει το πιο θεαματικό ποδόσφαιρο, η δε Αγγλία διότι φίλοι μου ζούμε σ’ ένα κόσμο που ελέγχεται επικοινωνιακά από τον αγγλοσαξονικό παράγοντα, οπότε ακόμα κι η εμφάνιση έντεκα ξυλοκόπων με φανέλες τις εθνικής Αγγλίας θα αναμενόταν με δέος από τη μισή Υφήλιο. Φυσικά, οι Άγγλοι φρόντισαν να χάσουν το πλεονέκτημα που τους παρείχε το πρόγραμμα χάνοντας την πρωτιά στον όμιλό τους και πέφτοντας στο εφιαλτικό κάτω ταμπλώ της διοργάνωσης. Το προνόμιο θα το καρπωθούν οι Αμερικανοί με τις όποιες δυνατότητές τους.

Οι σοβαροί Βραζιλιάνοι, όμως, δεν πέταξαν την πρωτιά του ομίλου στα σκουπίδια κι έτσι ο δρόμος τους προς τον τελικό φαίνεται ο ευκολότερος δυνατός για Μουντιάλ. Στο δικό τους ταμπλώ δεν υπάρχει καμία μεγάλη ομάδα, μόνο μια μεγαλομεσαία (η Ολλανδία) την οποία θα συναντήσουν λογικά, αφού αποκλείσουν τους Χιλιανούς, στα προημιτελικά (όπως και το ’94, χρονιά της τέταρτης βραζιλιάνικης κατάκτησης). Αν περάσουν τους Οράνιε, οι Βραζιλιάνοι θα αντιμετωπίσουν στα ημιτελικά κατά πάσα πιθανότητα την Ουρουγουάη (εναλλακτικά τις ΗΠΑ), δηλαδή έναν θεωρητικά εύκολο για τα δόντια τους αντίπαλο. Μπορεί η παρέα του Φορλάν να μας εντυπωσίασε με την τακτική της ωριμότητα μέχρι τώρα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η τελευταία στιγμή δόξας της Ουρουγουάης σε τελικά ΠΚ ήταν το 1970, δηλαδή στα χρόνια του Μαζούρκιεβιτς και του παλιόφιλου Χούλιο Λοσάδα.

Προς επίρρωση των ανωτέρω δείτε πώς έχει ακριβώς το πρόγραμμα για το ταμπλώ της Βραζιλίας:

Ουρουγουάη-Ν. Κορέα και ΗΠΑ-Γκάνα (οι νικητές παίζουν μεταξύ τους προημιτελικό) και

Ολλανδία-Σλοβακία και Βραζιλία-Χιλή (ομοίως, οι νικητές θα κοντραριστούν μεταξύ τους στα προημιτελικά).

Αντιθέτως ο δρόμος του άλλου φιναλίστ (κατά τη δική μου πρόβλεψη, της Αργεντινής) είναι γεμάτος ιδρώτα κι αίμα, μια και στο κάτω ταμπλώ συνωστίζονται τρεις πρώην τροπαιούχοι (Αργεντινή, Γερμανία, Αγγλία), η πρωταθλήτρια Ευρώπης (Ισπανία), συν η επικίνδυνη Πορτογαλία, το πολύ ταλαντούχο Μεξικό και δύο από τις υποψήφιες για να κάνουν την έκπληξη (Παραγουάη και Ιαπωνία), Δηλαδή, η Αργεντινή, για παράδειγμα, για να φτάσει στον τελικό θα πρέπει: να κάμψει την αντίσταση του τεχνικού και γρήγορου Μεξικού το οποίο τόσο την είχε δυσκολέψει το 2006, να παίξει προημιτελικό με την πολύ ισχυρή Γερμανία, την οποία δεν κατάφερε να περάσει το 2006 (ή, έστω, εναλλακτικά την Αγγλία) και να φτάσει να παίξει ημιτελικά πιθανότατα με τους πεινασμένους για διάκριση και σαφώς ισχυρούς Ισπανούς!

Όπως αντιλαμβάνεστε ο δρόμος της Αλμπισελέστε και αυτός της Σελεσάο δεν έχουν τον ίδιο βαθμό δυσκολίας. Κι αν ακόμα ξεπεράσει όλα τα εμπόδια, η Αργεντινή (ή η Γερμανία ή η Ισπανία) θα φτάσει στον τελικό έχοντας απωλέσει πολλές δυνάμεις και πιθανώς παίκτες λόγω τιμωριών (αν και με την αλλαγή του συστήματος ο κίνδυνος απώλειας παίκτη λόγω κιτρίνων καρτών ελαττώνεται σημαντικά: τα κοντέρ θα μηδενισθούν μετά τους προημιτελικούς).

Δείτε το πρόγραμμα και για το ταμπλώ της Αργεντινής:

Αργεντινή-Μεξικό και Γερμανία-Αγγλία (οι νικητές σε μεταξύ τους προημιτελικό) και

Παραγουάη-Ιαπωνία/ Ισπανία-Πορτογαλία 

Κι αφού τα είπαμε όλα αυτά και βγάλαμε από τώρα ως και τους φιναλίστ, θυμηθείτε ότι σχεδόν ποτέ τα προγνωστικά δεν επιβεβαιώνονται 100% στην πράξη. Κάποιο μεγάλο φαβορί θα πάθει τη ζημιά στην πορεία, κάποια ομάδα έκπληξη θα βρεθεί στα ημιτελικά ενώ δεν την περίμενε κανείς. Οπότε η αγωνία μας παραμένει αμείωτη. Ας περάσουν τώρα στη σκηνή οι αληθινοί πρωταγωνιστές!

Advertisements

16 Responses to “Το παιχνίδι των προγνωστικών, η παράγκα κι ο ονειρεμένος τελικός”


  1. 1 Παύλος Ιουνίου 26, 2010 στο 18:13

    Εγώ αρχίζω να βλέπω τις ΗΠΑ σαν υποψηφίους ανατροπείς. Περιμένω επίσης να δω αν ξυπνήσουν οι Ευρωπαίοι. Οι Ολλανδοί δεν δείχνουν να έχουν πιάσει το μέγιστο των δυνατοτήτων τους και δεν κινδύνευσαν ούτε στιγμή μέχρι τώρα, έχουν όμως και κάποιες «παραδοσιακές» αδυναμίες όσο η πίεση ανεβαίνει. Η Ισπανία του Euro μπορεί να χτυπήσει και τους 2 μεγάλους λατινοαμερικάνους στην καλή της μέρα. Άγγλοι και Γερμανοί είναι ικανοί για όλα. Δεν θα έμπαινα στο γήπεδο χαλαρά με κανέναν από τους δυο τους και ας μην έχουν πείσει…

    • 2 rogerios Ιουνίου 26, 2010 στο 18:46

      Καλησπέρα Παύλο!

      Οι εκτιμήσεις μας δεν απέχουν διόλου (εκτός ίσως απ’ το ότι εγώ δεν υπολογίζω τόσο πολύ τους Άγγλους, αλλά αυτό το έχω πει τόσες φορές που κινδυνεύω να φάω ξύλο από τους αγγλόφιλους φίλους). Την Ολλανδία πρέπει πράγματι να τη δούμε με κάποιον αντίπαλο που να μπορεί να τη ζορίσει. Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν κάλλιστα να παίξουν τον ρόλο της ομάδας έκπληξη (ίσως για έναν ημιτελικό;).

  2. 3 drsiebenmal Ιουνίου 26, 2010 στο 19:25

    Δύο ποστ σήμερα, πλούσια και χορταστικά, την ώρα που παιδευόμουνα με μυστηριώδη σύμβολα και ρούχα του 19ου αιώνα! 🙂

    Και μεστά σχολιαστικά, και με ενδιαφέρουσες αναλύσεις για τον επερχομενο τελικό Βραζιλίας-Γερμανίας… 😀

    Ας περιμένουμε να δούμε όμως, τώρα με τα νοκάουτ αρχίζουν πραγματικά τα ζόρικα.

    • 4 rogerios Ιουνίου 26, 2010 στο 19:51

      Μερσί, Δρα!

      Αντιπαρέρχομαι τα περί τελικού Βραζιλίας-Γερμανίας (τον οποίο πάντως καθόλου δεν μπορώ να αποκλείσω, ανεξαρτήτως του τί λένε τα συναισθήματά μου).

      Όσο για τα νοκ άουτ, η Ουρουγουάη έκανε το καθήκον της (με ανησύχησε βέβαια όπως έκατσε στο διάστημα 46΄-67΄, αλλά τουλάχιστον μετά ξύπνησε από την κορεατική ισοφάριση και καθάρισε το ματς) κι είναι πλέον ένα βήμα από τον ημιτελικό. Για να δούμε αν και οι Αμερικανοί θα δικαιώσουν τις προσδοκίες που δημιούργησαν οι καλές εμφανίσεις τους στην πρώτη φάση.

      Να ρίξω και μια ματιά στα σύμβολα, ε; Αντιλαμβάνεσαι ότι με τις σημερινές υπερεωρίες δεν μου είχε μείνει χρόνος να δω τίποτε.

  3. 5 π2 Ιουνίου 27, 2010 στο 09:26

    Οι ΗΠΑ δεν δικαίωσαν τις υποψίες ότι μπορεί ν’ αποτελέσουν την έκπληξη στην επόμενη φάση (κρίμα για μένα). Έχω άλλον ένα πιθανό υποψήφιο για έκπληξη, την Ολλανδία. Ναι, ξέρω, δεν δείχνει ικανή για κάτι τέτοιο, αλλά θα επιμείνω στην αποτελεσματικότητα των άκρων της στις αντεπιθέσεις, εάν Σνάιντερ και Ρόμπεν παραμείνουν υγιείς. Η φετινή Βραζιλία είναι χτισμένη για να παίζει με ποιοτικούς αντιπάλους: κοντά οι γραμμές στο κέντρο, έμφαση στο κλείσιμο των χώρων κατά τις επιθέσεις των αντιπάλων, ποντάρισμα στην ποιότητα των επιθετικών της για τα περαιτέρω. Εάν αποτύχει να σκοράρει μέχρι το ’60, δεν θα εκπλαγώ αν αφήσει το DNA της να επικρατήσει, αφήνοντας χώρους για τους Ολλανδούς.

    Κατά τα άλλα, ένας τελικός Βραζιλία – Γερμανία μου μοιάζει πιθανότερος αυτή τη στιγμή από τον τελικό Βραζιλία – Αργεντινή. Θα χαρείς να μάθεις όμως πως τα μαθηματικά άλλα λένε.

    • 6 rogerios Ιουνίου 27, 2010 στο 12:46

      Για την αποτυχία των ΗΠΑ να προκριθούν: δεν μετέβαλε την καλή άποψή μου για την ποδοσφαιρική της νοοτροπία (ούτε η πρόκριση της Γκάνας άλλαξε την άποψη ότι πρόκειται για μια αμυντικογενή ομάδα). Θα προσέξατε, όμως, ότι ποτέ δεν έδωσα τις ΗΠΑ ως φαβορί για να φτάσουν π.χ. σε ημιτελικό (αυτός ο τίτλος ανήκε και ανήκει στην Ουρουγουάη) γιατί δεν έχουν φυσικά αποκτήσει τη νοοτροπία μεγάλης ομάδας που θα απέκλειε βρέξει-χιονίσει έναν αξιόμαχο αντίπαλο σαν τη Γκάνα. Οι ΗΠΑ πλήρωσαν:
      1. τις αμυντικές τους ολιγωρίες σε κρίσιμα σημεία (αρχή του αγώνα και αρχή της παράτασης), τις οποίες δεν συγχώρεσε το μεγάλο ατομικό ταλέντο δύο ποδοσφαιριστών όπως ο Κέβιν Πρινς Μπόατενγκ και, κυρίως, ο Τζυαν Ασαμόα (υπόδειγμα τελειώματος φάσης το 2ο γκολ).
      2. Τα πειράματα του Μπράντλεϋ από τα οποία δεν βγήκε κανένα (η out of the blue χρησιμοποίηση στη βασική ενδεκάδα του Κλαρκ την οποία αναγκάστηκε να διορθώσει με αλλαγή α λα Αλέφαντος, η έξοδος του Άλτιντοουρ πριν αρχίσει η παράταση).
      3. Τη σωματική και ψυχική κούραση που συνεπάγονταν οι προσπάθειες να κυνηγούν το σκορ και στα τρία ματς των προκριματικών (επιστροφή από το 0-1 με τους Άγγλους, το 0-2 με τους Σλοβένους, αναζήτηση του γκολ της νίκης με τους Αλγερινούς) και στο χτεσινό. Κάποια στιγμή δεν θα κατάφερναν να επαναλάβουν το «θαύμα». Η στιγμή ήρθε χτες και έδωσε τέλος στην πορεία τους.

      Εξαιρετικό το άρθρο του Στάζυβου το οποίο παραθέτεις. Του αξίζουν συγχαρήκια για τη δουλειά που έκανε (και δεν είναι η πρώτη φορά), και δεν το λέω λόγω του αποτελέσματος που βγάζει υπέρ της Αργεντινής. Ωστόσο, ως μυαλό που δεν σκαμπάζει από τα μαθηματικά, να πω ότι τα στατιστικά έχουν για το ποδόσφαιρο σχετική αξία. Από αυτά προκύπτουν βέβαια συμπεράσματα για τον τρόπο παιχνιδιού των ομάδων, για το αν και κατά πόσο κυριάρχησαν των αντιπάλων τους. Όμως, κάθε ομάδα αυτά τα σταστιστικά τα πέτυχε με διαφορετικούς αντιπάλους, στοιχείο που σχετικοποιεί άμεσα την αξία τους. Π.χ., η χαώδης διαφορά αξίας που προκύπτει από τα στατιστικά της Αργεντινής σε σχέση με αυτά του Μεξικού είναι πλασματική.
      Άλλωστε και εσύ και ο Κώστας, ως ερυθρόλευκοι, θα θυμάστε την περιβόητη έρευνα καθηγητή (ερυθρόλευκων αισθημάτων) του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου βάσει στατιστικών στοιχείων προέκυπτε ότι ο Ολυμπιακός είχε σαφώς καλύτερη πορεία του Παναθηναϊκού στο Τσάμπιονς Ληγκ, την ώρα που τα αποτελέσματα και οι διακρίσεις ήταν συντριπτικά υπέρ του δεύτερου.

      • 7 Κώστας Ζαφείρης Ιουνίου 27, 2010 στο 13:02

        περί μαθηματικών σας δίνω λινκ για ένα βιβλίο που μου πρότεινε ένας φίλος… http://www.sciencenews.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=214&Itemid=43

        και βέβαια η επιστήμη σαγλως υποδεικνύει ΟΣΦΠ στο CL, άλλωστε γι’ αυτό παλαιόθεν εμείς οι των ερυθρόλευκων αισθημάτων φίλαθλοι, αποκαλούμεθα «επιστήμονες» .

      • 8 π2 Ιουνίου 27, 2010 στο 18:30

        Όντως, συμπαθέστατη η αμερικανική ομάδα. Κατά κάποιον αλλόκοτο τρόπο, μου φάνηκε η μόνη ομάδα με «εθνικά» χαρακτηριστικά -με τη χαρακτηριστική, melting pot χροιά που έχει ο όρος στις ΗΠΑ: ένα ομοιογενές κράμα λατίνων τεχνιτών (λιγότεροι φέτος, περισσότεροι παλιότερα) και αγγλοσαξώνων ή αφρικανών μαχητών, με μια πολύ ευχάριστη νοοτροπία ακατάβλητης μαχητικότητας και joie de jouer παλαιότερων δεκαετιών. Στενοχωρήθηκα που αποκλείστηκε, ιδίως από αυτήν την αδιάφορη Γκάνα.

  4. 9 Κώστας Ζαφείρης Ιουνίου 27, 2010 στο 10:22

    Τα προγνωστικά είναι ζόρικο παιχνίδι και με πολλά ρίσκα. Ναι… στο χαρτί και στις γενικά αντικειμενικές προβλέψεις μπορούμε να συμπέσουμε, ή τουλάχιστον να μην έχουν μεγάλες αποκλίσεις οι εκτιμήσεις μας. Έλα όμως που μπάινει ο παράγοντας της τυχαιότητας, του απροσδόκητου, του μη προβλέψιμου και τα κάνει όλα μαντάρα; Αυτή είναι βέβαια η ομορφιά του όλου πράγματος και γι’ αυτό καθόμαστε και το παρακολουθούμε. Πολύ περισσότερο όταν μιλάμε για «νοκ άουτ» αναμετρήσεις, όπου φτάνει μια στραβή και τσουπ! να η ανατροπή. Χθες για παράδειγμα όλοι σχεδόν περιμέναμε τις ΗΠΑ να περνάνε -είχαν κάνει και τόσες ανατροπές στα προηγούμενα ματς-, εύκολα ή δύσκολα στην παράταση. Κι έρχεται το παλικάρι από την Γκάνα εκτελεί στεγνά τον πορτιέρο… bye bye USA. Γι’ αυτό πολλά είναι στην κόψη του ξυραφιού, με το λογικό προβάδισμα σε ομάδες μεγαλύτερης δυναμικότητας… ευτυχώς δεν είναι όμως ευθύγραμμα τα πράγματα. Διαφορετικά το όλο πράγμα θα ήταν βαρετό -και ο αγαπητός Ρογήρος θα είχε ταράξει τα στοιχηματζίδικα και δε θα έγραφε γραμμή για τους αναγνώστες του. Ο «ονειρεμένος» τελικός παίζει σοβαρά ως ενδεχόμενο, αλλά ο δρόμος έχει πολλές στροφές κι επικίνδυνα περάσματα. Στο μεταξύ ας προετοιμαστούμε για την αναμέτρηση των Άγγλων τοξοτών με τους Τεύτονες ιππότες… ακόμα κι αν δεν έχει θέαμα πάθος και ένταση μας υπόσχεται.

  5. 10 Κώστας Ζαφείρης Ιουνίου 27, 2010 στο 10:36

    Χωρίς να θέλω να κατχραστώ τη φιλοξενία του οικοδεσπότη θα ήθελα να μοιραστώ με τους συνομιλητές μια εμβληματική παράγραφο του Παζολίνι περί ποδοσφαίρου σε πρόχειρη μετάφραση:

    «το ποδόσφαιρο είναι η τελευταία ιερή παράσταση των καιρών μας. Κατά βάθος, πρόκειται για ιεροτελεστία ενώ είναι μια απόδραση.
    Το ποδόσφαιρο συνοψίζει την ιστορία του ανθρώπινου είδους: Με το στοιχείο της τυχαιότητας (μπάλα) και της αναγκαιότητας για τον έλεγχο της στο επίκεντρο, διαδραματίζεται ο αγώνας της επίτευξης (γκολ) συνδυάζοντας χαρακτηριστικά από την αρχέγονη κυνηγετική αγέλη ως την μεθοδική καλλιέργεια της γης. »
    Pier Paolo Pasolini

    • 11 rogerios Ιουνίου 27, 2010 στο 12:51

      Οι παρατηρήσεις σου γενικά για την αξία των προγνωστικών (πολύ σχετική) είναι πολύ εύστοχες. Δεν διαφωνώ σε τίποτε απολύτως. «Προσυπογράφω» που έλεγε κάποια ψυχή.

      Για την αποτυχία των ΗΠΑ τα λέω σύντομα στην απάντηση προς τον φίλτατο π2.

      Σε ευχαριστώ πολύ για το τσιτάτο του Παζολίνι. Εύστοχο και λογοτεχνικό, άλλωστε δεν θα περιμέναμε τίποτε λιγότερο από μια τέτοια μορφή της τέχνης.

  6. 12 rogerios Ιουνίου 27, 2010 στο 19:58

    Το σχόλιό μου αυτό αποτελεί ουσιαστικά την απάντηση στο τελευταίο σχόλιο του π2 (αυτό των 18:30). Πλέον το σύστημα δεν έδινε τη δυνατότητα να προστεθεί ακόμη μια απάντηση στην ήδη μεγάλη σειρά που είχε δημιουργηθεί, οπότε το δικό μου σχόλιο καταχωρίζεται κάπως ξεκάρφωτα.

    Συμφωνώ με την άποψη του π2 για τις ΗΠΑ (κι έχω την εντύπωση ότι κι ο Κώστας δεν έχει διαφορετική άποψη). Πράγματι, η εθνική των ΗΠΑ συνιστά κατά κάποιο τρόπο έκφραση εθνικής ταυτότητας. Διακρίνω ιδίως το ακομπλεξάριστο των πολιτών μιας υπερδύναμης, που δεν παρατάνε κανένα παιχνίδι, δεν μπορούν να παραδεχτούν ότι μια αντίπαλος είναι σώνει και καλά καλύτερή τους.

    Συμφωνώ και με τον χαρακτηρισμό περί αδιάφορης Γκάνας. Πιθανώς έχω κουράσει μιλώντας για κατενάτσο α λα αφρικανικά και αμυντικογενές παιχνίδι, αλλά δεν βρίσκω κάτι το ελκυστικό στο παιχνίδι της Γκάνας, εκτός από τις ατομικές αρετές κάποιων ποδοσφαιριστών της, οι οποίες στο χτεσινό παιχνίδι αποδείχτηκαν, πρέπει να το παραδεχτώ, καθοριστικές.

    Ωστόσο, δεν βλέπω ακόμη σχόλια για την απογευματινή μάχη Γερμανών και Άγγλων, και, όπως και να το κάνουμε, αυτό το παιχνίδι χρειάζεται τρελό σχολιασμό για πολλούς και διάφορους λόγους.

  7. 13 drsiebenmal Ιουνίου 28, 2010 στο 07:59

    Καλημέρα,

    Και τώρα το ντέρμπι όπου οι δύο αντίπαλοι θα πρέπει να ξεπεράσουν τη σκιά της πρόκρισής τους εξαιτίας της διαιτητικής σφαγής των αντιπάλων που απέκλεισαν. Στη συνολική εικόνα και των δύο αγώνων, δύσκολα μπορεί να πει κανείς ότι Γερμανία και Αργεντινή πέρασαν άδικα. Όμως…

    Όμως άλλη μπορεί να ήταν η συνολική εικόνα μετά από ένα 2-2, με την άψητη νεολαία του Λεβ να παραδέρνει σαν χαμένη στο γήπεδο κι να αναζητάει την πείρα ενός Μπάλακ, άλλη μπορεί να ήταν και η εικόνα αν μετά το δώρο του διαιτητή στον Μαραντόνα δεν υπήρχε και το δώρο της ζαλισμένης μεξικάνικης άμυνας. Παρεμπ, ο Ιταλός διαιτητής μάλλον έκαψε τις ελπίδες του να σφυρίξει τελικό. Ας πρόσεχε…

    Ελπίζω ότι θα είναι πάντως ένα καλό παιχνίδι. Και οι δύο έδειξαν τις δυνατότητές τους να δημιουργούν και να υλοποιούν (τι γκολάρα αυτή του Τέβεζ), η Γερμανία πιο ομάδα όταν βρει χώρους. Αρνητικό ίσως αποδειχτεί για την Αργεντινή το άγχος του Μέσι (ενώ αντίθετα λύθηκαν τα πόδια των Κλόζε, Ποντόλσκι κλπ κλπ). Και οι δύο άμυνες, βουτύρου.

    Οι Άγγλοι, όπως γράφουν και τα ΜΜΕ τους, θα κάνουν λάθος αν σταθούν μόνο στο ανάποδο Wembley-Tor. Αφού ούτε ο Καπέλο δεν μπόρεσε να τους κάνει ομάδα, το πρόβλημά τους είναι πραγματικά πολύ βαθύ. Αντιθετα, το Μεξικό έχω την εντύπωση ότι θα μπορούσε να παλέψει την Αργεντινή στα ίσα. Έχει και αυτούς τους σκουντ στο οπλοστάσιό του…

    Τι να γίνει. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

    Αυτό είναι το ποδόσφαιρο; Ε, όχι! Αυτό δεν πρέπει να είναι το ποδόσφαιρο. Και νομίζω ότι τώρα που βρέθηκαν οι Άγγλοι στο receiving end αυτής της ιστορίας, θα ξαναρχίσουν σύντομα οι συζητήσεις στο International Football Association Board για την ενσωμάτωση κάποιας τεχνολογίας σε τέτοιες περιπτώσεις. Ας βρουν και μια δουλειά στον τέταρτο βρε αδελφέ, να κοιτάει τα ριπλέι στην τηλεόραση.

    Στο κάτω κάτω, αυτό το τόπι, το Τζαμπουλάνι, τεχνολογικό θαύμα δεν (υποτίθεται ότι) είναι;

    Να δούμε από σήμερα και το πάνω ταμπλό, που λες κι εσύ, Ρογήρε!

    • 14 rogerios Ιουνίου 28, 2010 στο 11:19

      Χαίρε Δρ!

      Ας προσπαθήσω να πω δυο-τρία πράγματα στα γρήγορα (με διαολίζει ελαφρώς η σκέψη να κάνω αυτοτελές ποστ για την πρώτη τετράδα αγώνων, αλλά από χρόνο… δεν σκίζουμε ακριβώς).

      1. Τιτάνια βλακεία της ΦΙΦΑ (και της ΟΥΕΦΑ, που ενστερνίζεται τις ίδιες ιδέες) που αρνούνται πεισματικά να δεχτούν τη χρήση του βίντεο, προβάλλοντας ψευδοφιλοσοφίζοντα επιχειρήματα του στυλ «να διαφυλάξουμε τον διαιτητή ανθρώπινο παράγοντα», να μη βάλουμε τις μηχανές κ.λπ. Ειδικά για το αν η μπάλα πέρασε τη γραμμή είναι απίστευτα χαζό να μη χρησιμοποιείς ηλεκτρονικά μέσα (στο τέννις πρέπει να είναι βλαμμένοι, αν δεχτούμε τη φιλοσοφία της ΦΙΦΑ). Χτες τα διαιτητικά (γράψε εποπτικά) σφάλματα τα έκαναν όλα μπάχαλο. Για να είμαι ειλικρινής, στην τελική ίσως αδικούν περισσότερο τους νικητές και ευνοημένους, γιατί ρίχνουν σκιά στην επικράτησή τους.

      2. Ωραία η αντίδραση των Άγγλων που στο 0-2 αντί να διαλυθούν (όπως κάποια άλλη ομάδα) ουσιαστικά ισοφαρίζουν. Όμως, τί άμυνα ήταν αυτή; Αν στα δύο πρώτα γκολ εγκαλούνται οι μπακ και ο τερματοφύλακας για τις τοποθετήσεις τους και τις κινήσεις που δεν έκαναν, στο 3ο και στο 4ο όλη η ομάδα λειτουργεί από άποψη τακτικής σαν σχολική/ ερασιτεχνική. Κι ακόμη, μ΄όλη τη μαχητικότητα και τους κάποιους παίκτες αξίας, η Αγγλία δεν είχε το υλικό για να πάει μακριά.

      3. Η Γερμανία έχει μακράν ως τώρα το καλύτερο κέντρο αυτού του Μουντιάλ, με τέσσερις παίκτες από τους οποίους ακόμη κι ο αμυντικός χαφ έχει σοβαρή συμμετοχή στην επιθετική ανάπτυξη. Για το δίδυμο των ακραίων επιτελικών Έζιλ και Μύλλερ, τα λόγια είναι περιττά. Οι επιθετικοί όντως έχουν πάρει μπρος. Ωστόσο άμυνα και τερματοφύλακας δεν γεννούν και τόση εμπιστοσύνη.

      4. Έγκλημα του Μεξικού που δεν κυνήγησε με πάθος τη νίκη με την Ουρουγουάη και την πρωτιά στον όμιλο, γιατί τότε θα έφτανε ημιτελικό χωρίς καλά καλά να το καταλάβει. Προτίμησε να πέσει στα αγγούρια; Γιατί άραγε; Cela dit, δόξα και τιμή στην επιθετική φιλοσοφία του: με λίγη τύχη χτες το Μεξικό θα ήταν 2-0 μπροστά στο 15΄. Και παρότι μετά του πήγαν όλα στραβά (διαιτητικό λάθος, εκνευρισμός που δημιούργησε και ουσιαστικά οδηγεί στο 0-2 κ.ο.κ.), συνέχισε να παίζει μπάλα μέχρι τέλους. Από τις πιο ωραίες και δημιουργικές ομάδες, τολμά και κοντράρει το μεγάλο φαβορί παίζοντας επιθετικά (κι όχι με 16 στόππερ, 42 αμυντικούς και κατοχή μπάλας 15-85).

      Για να δούμε και το πάνω ταμπλώ! Η Ολλανδία μας χρωστά κάτι απαντήσεις, ενώ μένει να δούμε και τί προβλήματα θα μπορούσαν να δημιουργήσουν οι Χιλιανοί στο σούπερ φαβορί της διοργάνωσης.

  8. 15 drsiebenmal Ιουνίου 29, 2010 στο 06:46

    Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες σήμερα!

    Η Ολλανδία δεν έδειξε πολλά πράγματα, η Βραζιλία ακόμη δεν κατάλαβα τι ακριβώς μας έδειξε. Την επιστροφή της βαθιάς μπαλλιάς 60 και 70 μέτρων; Η Σλοβακία έπεσε πιο δύσκολα από ό,τι αναμενόταν, η Χιλή μάλλον πιο εύκολα.

    Οι εκπλήξεις: η Βραζιλία έχει άμυνα και η Ολλανδία τερματοφύλακα!

    • 16 rogerios Ιουνίου 29, 2010 στο 10:13

      Οι εορτάζοντες ευχαριστούν (τις ευχές μου και στους εορτάζοντες σχολιαστές, όπως είναι ο Παύλος, και αναγνώστες)!

      Η Ολλανδία συνεχίζει να νικά χωρίς να δείχνει κάτι το ιδιαίτερο. Ο Ρόμπεν βέβαια της δίνει άλλη χάρη, αλλά δεν αρκεί μόνος του. Επίσης βλέπω ότι όσον αφορά το οφσάιντ, η Ολλανδία παίζει με τη φωτιά και κάποια στιγμή θα το πληρώσει (χτες οι Σλοβάκοι έκαναν δύο απανωτές μεγάλες ευκαιρίες).

      Η άμυνα της Βραζιλίας δεν είναι καθόλου έκπληξη. Η αμυντική της λειτουργία είναι υποδειγματική και τρομάζει τον αντίπαλο (αυτή είναι η άμυνα, όχι τα 8 στόππερ και τα 6 αμυντικά χαφ).


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουνίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Ιολ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Στατιστικά

  • 48,577 hits

Αρέσει σε %d bloggers: