Θερμοπύλες ή κωμωδία;

 

Και τώρα;  Πρέπει να γελάμε ή να κλαίμε; Να χαιρόμαστε ή να λυπούμαστε; Να είμαστε περήφανοι ή να ντρεπόμαστε; Όλα μαζί ή τίποτε από αυτά;

Καταρχήν και καταρχάς, επειδή πρόκειται για ποδόσφαιρο, δεν υπάρχει λόγος ιδιαίτερης στεναχώριας: η ποδοσφαιρική λύπη, ακόμη και στις πιο βαριές περιπτώσεις δεν πρέπει να διαρκεί πάνω από μια νύχτα. Όπως κι η ποδοσφαιρική χαρά, όσο έντονη κι αν είναι, έχει τελικά χαρακτήρα παροδικό. Η πρόκριση της εθνικής δεν θα βελτίωνε ουσιωδώς τις ζωές μας. Ούτε κι ο αποκλεισμός πρόκειται να τις καταστρέψει.

Δυσκολεύομαι όμως και να χαρώ γιατί μετά κι από τη χτεσινή εμφάνιση, αποδείχθηκε ότι η εθνική μπορούσε (για να μην πω ότι έπρεπε) να προκριθεί μέσα απ’ αυτό τον όμιλο. Όλοι πια παραδέχονται ότι η πρόκριση χάθηκε εξαιτίας της απίστευτης παράστασης κωμωδίας που έπαιξαν οι διεθνείς και το προπονητικό τημ στο Πορτ Ελίζαμπεθ με τους Κορεάτες. Άρα, για να μη μασκαρεύουμε την αλήθεια, μιλάμε για αποτυχία. Όχι παταγώδη, αλλά πάντως αποτυχία.

Πρέπει να είμαστε περήφανοι; Ήδη βλέπω τους διθυράμβους των ΜΜΕ για τους πολεμιστές που κράτησαν Θερμοπύλες μέχρι το 78΄, ηρωϊκά μαχόμενοι απέναντι στους επίλεκτους Αργεντίνους του Μεγάλου Βασιλέως Μαραντόνα! Να το δούμε το θέμα λίγο πιο ψύχραιμα; Το πρόβλημα με τις διάφορες Θερμοπύλες και πολιορκίες του Μεσολογγίου είναι ότι γνωρίζουμε εξαρχής ότι ο εχθρός, του οποίου παραδεχόμαστε την καταφανή υπεροχή, θα νικήσει στο τέλος. Κι αν στη μάχη οι πολεμιστές ρισκάρουν τη ζωή τους για ένα υψηλότερο κατ’ αυτούς  ιδανικό, δεν έχω πειστεί ότι στο ποδόσφαιρο χωρούν τέτοιας μορφής αναλύσεις. Κατά της Αργεντινής, η Ελλάδα εμφανίστηκε με το πιο αμυντικό πρόσωπο της εξαιρετικά αμυντικοστρεφούς ρεχαγκέλειας περιόδου. Ομάδα να παίζει με τέσσερα στόππερ δεν έχω ξαναδεί ποτέ. Ο χτεσινός αγώνας μου θύμισε σε μεγάλο βαθμό τις «ηρωϊκές» εμφανίσεις ελληνικών συλλόγων σε ευρωπαϊκά κύπελλα στη δεκαετία του ’80, όταν πήγαιναν να αντιμετωπίσουν εκτός έδρας μεγάλους αντιπάλους με καθαρό σύστημα άμυνας στα ταμπούρια: έχαναν τελικά με 0-1 ή 0-2 κι απέφευγαν τον διασυρμό (ο οποίος ερχόταν συχνά στη ρεβάνς, όταν οι ομάδες μας ήταν υποχρεωμένες να παίξουν στοιχειωδώς επιθετικά). Και μη νομίσετε ότι χτες κερδίσαμε τον διεθνή θαυμασμό και την αναγνώριση: τα διεθνή ΜΜΕ ασχολούνται ελάχιστα με την εθνική Ελλάδας: μιλάνε για «εύκολη νίκη της Αργεντινής», για βρόμικο παιχνίδι στον Μέσσι, για λογικό αποκλεισμό μιας αμυντικής ομάδας (κι εδώ λιγάκι ενοχλούμαι, γιατί τελικά αυτός ο αποκλεισμός ούτε τόσο λογικός ούτε αναπόφευκτος ήταν). Την ευνοϊκότερη, ίσως, κριτική, την είχε ο ιστότοπος του Φρανς Φουτ: «La Grèce n’a pas vraiment démérité mais elle a payé cash un jeu offensif d’une faiblesse abyssale».

Εντάξει, όμως, ούτε να ντρεπόμαστε πρέπει. Όσοι αγωνίστηκαν χτες επέδειξαν πάθος κι αυταπάρνηση (στοιχεία που – χρειάζεται να το θυμήσουμε, – δεν υπήρχαν στο ματς με την Κορέα). Ο Τζόρβας έκανε ηρωϊκό παιχνίδι (αν και η αδυναμία του στις εξόδους, ιδίως στα κόρνερ, φάνηκε και χτες, χωρίς πάντως συνέπειες). Όλοι οι αμυντικοί έκαναν ό,τι μπορούσαν (ο Μέσσι μόνο προς το τέλος μπόρεσε να γίνει ουσιαστικός). Ο Βύντρα έκανε ένα εξαιρετικά ώριμο παιχνίδι και, στην τελική, ήταν ο παίκτης με τις καλύτερες μεταβιβάσεις. Οι τρεις του κέντρου προσπάθησαν. Κι ο Σαμαράς έδειξε αρετές που δεν πιστεύαμε ότι είχε (ή πιστεύαμε ότι τις είχε ξεχάσει) στον απίστευτα άχαρο ρόλο του μοναδικού κι εντελώς απομονωμένου επιθετικού. Το σχέδιο ήταν απλό: ηρωϊκή άμυνα για το 0-0, το γκολ επαφίεται στην πίστη μας στα θαύματα και για τα υπόλοιπα ελπίζουμε οι Νιγηριανοί να κάνουν το καθήκον τους. Θα μπορούσε και να πετύχει (αλλά δεν θα ήταν το πιο πιθανό σενάριο). Τελικά δεν πέτυχε. Είναι αλήθεια ότι οι τραυματισμοί και των τριών μέσων μας έδεσαν τα χέρια του Ρεχάγκελ (αν και πάλι θα μπορούσε να δείξει μεγαλύτερη φαντασία στις αλλαγές του: κάτι θα μπορούσε να προσφέρει χτες ο Σαλπιγγίδης, σίγουρα κάτι περισσότερο από τον Πατσατζόγλου που απλώς ήταν ένα ακόμα σώμα στην άμυνα). Είναι, επίσης, αλήθεια ότι το θαύμα παραλίγο να συμβεί στη φάση του 48΄: ο Σαμαράς βλέπει την πάσα στον κενό χώρο (ποιός την έκανε αλήθεια;), αρχίζει το σπριντ από τη σέντρα, ντριμπλάρει με απίστευτο τρόπο τον Ντεμικέλις, μπαίνει στην περιοχή και κερδίζει (και με τύχη) την κόντρα απ’ τον Οταμέντι: ενώ ο Ρομέρο έχει αυτοεξουδετερωθεί, δεν έχει πια τις δυνάμεις και το καθαρό μυαλό ώστε να στοχεύσει σωστά. Μετά, ήρθαν οι τραυματισμοί, η κούραση και το μοιραίο στο τέλος, με δήμιους τον Ντεμικέλις και τον βετεράνο Μαρτίν Παλέρμο [Ελλάδα-Αργεντινή 0-2 (0-0), Πολοκουάνε]. Μια συγκινητική εμφάνιση, αλλά όχι ακριβώς αυτό που αρκεί για να χτίσεις με φιλοδοξίες την ομάδα του μέλλοντος [να πούμε παρενθετικά ότι χτες οι Γάλλοι στοιχηματζήδες πρότειναν μετά μανίας Χ ημίχρονο 2 τελικό, διότι «η Ελλάδα έχει σκληροτράχηλη άμυνα που θα κρατήσει ένα ημίχρονο, αλλά απ’ την άλλη φέτος δεν είναι 2004 για να πάρει και τελικό αποτέλεσμα»].  

Η Αργεντινή δεν σκοτώθηκε (με τον κίνδυνο τραυματισμών ή καρτών) να πάρει το παιχνίδι. Δεν αδιαφόρησε, όμως. Φυσικά η είσοδος εφτά νέων παιχτών στην ενδεκάδα δεν ήταν ό,τι το καλύτερο για τη συνοχή της. Από αυτούς, ο μέσος (μέχρι τώρα της Ουρακάν και πλέον της Φιορεντίνα) Μάριο Μπολάττι μου έκανε την καλύτερη εντύπωση. Αγωνιστικός ο Κλεμέντε Ροντρίγκες, αλλά δεν του βγήκαν και πολλά απ’ όσα προσπάθησε. Ο Μιλίτο χάθηκε μέσα στην ελληνική άμυνα. Ο Αγουέρο ξεκίνησε δυναμικά, αλλά μετά το ημίωρο χάθηκε κι αυτός. Χαιρετίζουμε την επανεμφάνιση με γκολ του γερόλυκου Παλέρμο. Έτσι κι αλλιώς η Αργεντινή έκανε το 3 στα 3 και μπορεί να προετοιμαστεί για το πονηρό και δύσκολο ρημέικ του 2006: ένας νοκ άουτ αγώνας με το Μεξικό δεν είναι ακριβώς ό,τι καλύτερο μπορεί να σου τύχει στους 16 [όταν, αστειευόμενος, λέω ότι η Βραζιλία είναι η ευνοούμενη της παράγκας της ΦΙΦΑ κάτι τέτοια έχω στο μυαλό μου: η Αργεντινή ήταν καταδικασμένη να παίξει στους 16 με ζόρικο αντίπαλο]. 

Στο άλλο ματς, οι Νιγηριανοί έπρεπε να έχουν νικήσει, μόνο που υπήρξαν απίστευτα άστοχοι μπροστά στο κορεατικό τέρμα: η φάση με τον Γιακούμπου Αγιεγκμπένι να αστοχεί από μισό μέτρο μπροστά σε κενό τέρμα είναι η χαρακτηριστικότερη του αγώνα [Νιγηρία-Ν. Κορέα 2-2 (1-1), Ντέρμπαν]. Μαζί με την εθνική μας, η Νιγηρία πρέπει να έχει τύψεις από την παρουσία της στο Μουντιάλ αυτό: μπορούσε να πάρει την πρόκριση, αλλά δεν το πέτυχε, σε μεγάλο βαθμό λόγω των δικών της λαθών. Προσέθεσε το λιθαράκι της στη (συμβολικότατη) διαδικασία αποκλεισμού των αφικανικών ομάδων: είπαμε, ίσως αυτό το ΠΚ, που διοργανώνεται στην Αφρική να είναι το πρώτο μετά το ’86 (και την πρόκριση του Μαρόκου στους 16) που καμία αφρικανική ομάδα δεν θα προκριθεί από την πρώτη φάση. Με όλα αυτά, προκρίθηκε η ομάδα με το λιγότερο ταλέντο, αλλά τις περισσότερες συλλογικές αρετές: η Ν. Κορέα προκρίνεται για πρώτη φορά στους 16 παίζοντας εκτός της χώρας της. Μια μεγάλη επιτυχία για τους Ασιάτες, αλλά κι αρκετή χαρά για τους αντιπάλους τους στην επόμενη φάση.

Η Ουρουγουάη ξέρει και μπορεί: Στο ντέρμπυ του πρώτου ομίλου, η Ουρουγουάη ήξερε καλύτερα τί ακριβώς ήθελε και πώς να το πάρει [Ουρουγουάη-Μεξικό 1-0 (0-0), Ράστενμπεργκ/ Ρύστενμπυρχ]. Ένα ντέρμπι με τα ξαδέρφια απ’ την άλλη μεριά του Λα Πλάτα δεν θα ήταν η καλύτερη προοπτική για τη Σελέστε. Με αποφασιστικότητα και ψυχραιμία η Ουρουγουάη (μολονότι της αρκεί και το Χ) θα πάρει τον έλεγχο του παιχνιδιού. Ο συνδυασμός Φορλάν-Καβάνι (εξαιρετική η σέντρα-πάσα του) και το άψογο τελείωμα της φάσης από τον Σουάρες (43΄) θα δώσουν στη Σελέστε το περιθώριο ασφαλείας που χρειάζεται. Το Μεξικό θα προσπαθήσει: ευκαιρίες είχε και πριν το γκολ που δέχθηκε, ευκαιρίες θα κάνει και μετά. Δεν θα τα καταφέρει, όμως: πιθανώς και γιατί δεν έκρινε ότι η νίκη στο χτεσινό ματς ήταν ζήτημα καθοριστικής σημασίας. Ωστόσο, όσο καλή και ταλαντούχα ομάδα κι αν έχεις (και το Μεξικό την έχει) ένα παιχνίδι με τους Αργεντίνους δεν είναι απλή υπόθεση. Θα μου πείτε ότι αν θέλεις να κατακτήσεις την κορυφή πρέπει να περάσεις μεγάλες ομάδες. ΟΚ, μόνο που δεν θα έβλαπτε το Μεξικό να κερδίσει σ’ αυτοπεποίθηση παίζοντας στους 16 με έναν ευκολότερο αντίπαλο. Η ωριμότατη Ουρουγουάη, αντιθέτως, θα έχει την τύχη να παίξει με έναν αδύναμο για αυτό το στάδιο αντίπαλο και μπορεί να ονειρεύεται την επιστροφή της στους 8 μετά από 40 χρόνια.

Τίτλοι τέλους για τη Γαλλία: Το πικρό ποτήρι της ήττας, του αποκλεισμού και της ταπείνωσης, η Γαλλία του Ντομνέκ (η χειρότερη Γαλλία των τελευταίων 35 χρόνων) το ήπιε μέχρι τέλους [Ν. Αφρική-Γαλλία 2-1 (2-0), Μπλουμφοντέιν]. Κάτι ξέραμε όταν σας λέγαμε μετά το ματς με το Μεξικό ότι αυτή η Γαλλία δεν μπορεί να κερδίσει καμία ομάδα. Αυτά που μάθαμε στη συνέχεια απλώς επιβεβαίωσαν την αρχική κρίση μας. Ποτέ ξανά δεν πρέπει να υπήρξε σε τελική φάση ΠΚ εθνική ομάδα με τόσα εσωτερικά προβλήματα, με ανταρσίες παικτών, προπονητή που έχει χάσει κάθε ίχνος σεβασμού των ποδοσφαιριστών του, ομοσπονδία άτολμη να αντιμετωπίσει μια κρίση, και ό,τι άλλο θέλετε. Οι αλλαγές στη σύνθεση δεν μπορούσαν από μόνες τους να αναστρέψουν την προδιαγεγραμμένη πορεία προς την ήττα (φιλότιμο ματς από τον Σισσέ που κάτι προσπάθησε, όπως κι ο Ζινιάκ για να είμαστε ειλικρινείς, χωρίς πάντως να γίνει ουσιαστικός). Η (αυστηρότατη) αποβολή του Γκουρκύφφ από το 25΄ κιόλας (ενδεικτική της έλλειψης ψυχραιμίας και της κακής ψυχολογίας και του συγκεκριμένου παίκτη και της ομάδας γενικά) στέρησε απ’ τη Γαλλία και τις τελευταίες ελπίδες για κάτι καλό. Ο Μπλαν αναλαμβάνει μια ομάδα που βρίσκεται κυριολεκτικά στο σημείο μηδέν. Κι αναρωτιέται κανείς, μήπως πριν αρχίσει να χτίζει, θα πρέπει να κατεδαφίσει κιόλας (πόσο πρέπει να στηριχτεί σε παίκτες σαν τον Εβρά και τον Ριμπερύ που πρωτοστάτησαν στη θλιβερή ανταρσία των Γάλλων διεθνών;). 

Η Ν. Αφρική δεν απέφυγε το στίγμα της πρώτης ομάδας διοργανώτριας χώρας που αποκλείεται από την φάση των ομίλων. Ωστόσο, λαμβανομένων υπόψη των περιορισμένων δυνατοτήτων της, οι εμφανίσεις της ήταν συμπαθητικές: ολοκλήρωσε με νίκη την παρουσία της, ενώ έχασε ένα μόνο παιχνίδι όπου ο αντίπαλός της ήταν σκάλες ανώτερος σε ταλέντο, τεχνική και τακτική.

Συνέχεια της ώρας της αλήθειας και σήμερα. Στον τρίτο όμιλο, μένει να δούμε αν ακόμη ένα ψευδοφαβορί θα εγκαταλείψει νωρίς την κούρσα. Πάντως, όσο άθλιο ποδόσφαιρο κι αν παίζει, η Αγγλία εμφανίζεται πάλι σαν φαβορί για την πρόκριση, κυρίως γιατί ο αντίπαλός της δεν έχει το ταλέντο και την προσωπικότητα που απαιτούν οι περιστάσεις. Θα είναι αυτό αρκετό για τους Άγγλους; Θα το δούμε. Για την άλλη θέση, πλεονέκτημα στους Αμερικανούς λόγω ταλέντου και νοοτροπίας.

Ο σκληρός τέταρτος όμιλος υπόσχεται τιτανομαχίες. Στο προ-προηγούμενο ποστ εξηγήσαμε τους λόγους για τους οποίους η Γερμανία και η Σερβία είναι τα λογικά φαβορί. Η εκτίμηση αυτή δεν έχει μεταβληθεί.

Advertisements

9 Responses to “Θερμοπύλες ή κωμωδία;”


  1. 1 drsiebenmal Ιουνίου 23, 2010 στο 15:51

    Όσο σκέφτομαι ότι λίγο πιο αριστερά να έπιανε το φαλτσάκι του Σαμαρά, λίγο ο εκ Τασκένδης μακρινός συγγενής διαιτητής να σφύραγε το σπρώξιμο (κανονικό αλλά λέμε τώρα…) στον Αβράμη πριν από το πρώτο γκολ, λίγο πιο σοβαρός να ήταν ο Γιακούμπου και σε δύο χρόνια (2012) θα σπάγαμε άλλα τρία ρεκόρ:

    1) Θα είχαμε τον πρώτο προπονητή στην ιστορία των Πανευρωπαϊκών που όχι μόνο θα ήταν πολύυυυ πάνω από τα 70, αλλά θα ήξερε και από κοντά την Ροτ-Βάις Έσεν (που την έχουν ξεχάσει ακόμη και οι Γερμανοί)

    2) Θα είχαμε τον πρώτο 40+ τερματοφύλακα στην Εθνική (μετά το ξανάνιωμα του Νικοπολίδαρου υπό τις οδηγίες ενός ακόμη Γερμανού…)

    3) Θα είχαμε το Νόμπελ Οικονομικών στον Γιώργο Παπακωνσταντίνου (όχι, από άλλο ανέκδοτο αυτό).

  2. 3 Κώστας Ζαφείρης Ιουνίου 23, 2010 στο 16:52

    «einai oraio na akous argentino na aporei pos tha spasi mia amina beton, i na anarotiete pos tha itithi o tzorvas.» αυτό ήταν το σχόλιο του φίλου Κ.Σ. που είδε τον αγώνα στο Μπουένος Άιρες όπου και διαμένει… έχει την αξία του νομίζω.
    Εντάξει στο χθεσινό παιχνίδι φτάσαμε την αμυντική μας ιδεοληψία στα όριά της… δεν ήθελε και πολύ, όπως σημείωσε ο Δόκτωρ, «να μας κάτσει»… αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα ήταν, όπως σωστά τονίστηκε, το πόσο χάλια είμασταν στον αγώνα με την Ν.Κορέα, πως χάθηκε εκεί «τζάμπα και βερεσέ» το αποτέλεσμα, πως καταλήξαμε χθες να απαιτούμε από τους εαυτούς μας -και τους άλλους- θαύματα. Αλλά για να δούμε το περίφημο ποτήρι «μισογεμάτο» από το 2004 η εθνική ομάδα έχει πάει σε δυο Euro και ένα ΠΚ. Όσο κι αν των εκ των υστέρων κρίνοντας, η εμφάνιση στον όμιλο ήταν αποτυχία (με αυτές τις ομάδες θα έπρεπε ίσως να είχαμε περάσε) ήταν ένα κλικ παραπάνω σε αξιοπρέπεια από την τραγική παρουσία μας το Euro 2008. Και τώρα πάμε γι’ άλλα ο don Fernando Santos είναι προ των πυλών… θα ήθελα την άποψη των συνομιλητών επ’ αυτού.
    Οι τρικολόρ ολοκλήρωσαν με συνέπεια τον κύκλο της αυτοκαταστροφής τους… ήταν πια αναμενόμενο ακόμα και για τους μη κατέχοντες τα μυστικά της γαλλικής εθνικής ομάδας. Τα ρεζιλίκια τους τα έβγαλαν στην παγκόσμια γειτονιά! Κι οι οπαδοί εκτονώνονται με το εθιστικό διαδικτυακό παιχνιδάκι Shooting Raymond!
    Εν όψει των νοκ άουτ σαφές προβάδισμα και επαγγελματικό καθάρισμα στην -πολύ καλή- Ουρουγουάη και -εύκολα ή δύσκολα- επικράτηση της Αργεντινής…
    P.S.1. δεν ξέρω ρε παιδιά αν το είδα εντελώς με παρωπίδες αλλά δε διαπίστωσα το super βρώμικο παιχνίδι πάνω στο Μέσσι χθες ώστε να προκαλέσει δηλώσεις του ίδιου και του προπονητή του… εκτός κι αν γίνεται για λόγους πολιτικής μπροστά στη συνέχεια…
    P.S.2. σήμερα τους αγώνες (μεταξύ αυτών και τα αγαπημένα σου εγγλέζικα λιοντάρια Ρογήρε) τους βλέπουμε χωρίς περιγραφή λόγω απεργίας ΠΟΣΠΕΡΤ, με σκέτη βοβουζέλα δηλαδή… πλάκα έχει.
    P.S.3. θες γιατί του το είπαν, θες γιατί το ματς δε βοηθούσε ο Πουρουπουπου χθες ψιλομαζεύτηκε… και δεν είχε και Καρούλια!

    • 4 rogerios Ιουνίου 23, 2010 στο 18:37

      Και πλούσιο και εύστοχο το σχόλιό σου Κώστα.
      Νομίζω ότι επιγραμματικά θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε την παρουσία της εθνικής στο Μουντιάλ ως αξιοπρεπή αποτυχία. Ο στόχος της πρόκρισης δεν επιτεύχθηκε, ενώ ήταν καθ’ όλα βατός, αλλά τουλάχιστον δεν υπήρξαν διασυρμοί ή κάτι άλλο.
      Συνολικά, θα συμφωνήσω, η εθνική ανέβηκε επίπεδο στα χρόνια Ρεχάγκελ κι αυτό δεν είναι λίγο. Κι εγώ μισογεμάτο το βλέπω το ποτήρι.
      Για τον Σάντος να πω ότι μου φαίνεται λογική κι αξιόπιστη επιλογή. Θα υπάρξει συνέχεια ως προς την τακτική της ομάδας (οπότε αν περιμένατε θέαμα χάσατε), με κάποιον που ξέρει καλά την κατάσταση του ελληνικού ποδοσφαίρου και σε κάθε περίπτωση δεν ανήκει στις γραφικές φιγούρες προπονητών της προρεχαγκέλειας περιόδου.
      Συμφωνούμε απόλυτα και στις προβλέψεις: Αργεντινή (με δυσκολία, πάντως) και Ουρουγουάη είναι τα φαβορί.

      Ο Μέσσι το έφαγε το ξύλο του. Τώρα αν αυτό ξεπερνά τα συνηθισμένα, δεν ξέρω, κρατώ μια επιφύλαξη γιατί πολλές φορές το βρόμικο παιχνίδι δεν φαίνεται από την τηλεόραση.

      Μόλις τελείωσαν τα παιχνίδια του Γ΄ ομίλου και νομίζω ότι τελικά επικράτησε δικαιοσύνη ως προς την αξία των ομάδων. Δικαίως οι Αμερικανοί είναι πρώτοι, καλώς πέρασαν κι οι Άγγλοι, χωρίς να πείσουν καθόλου, γιατί οι άλλοι δύο ήταν και πιο περιορισμένων δυνατοτήτων και με ορισμένες σαφείς αδυναμίας (διαφορετικές πάντως για τη Σλοβενία και την Αλγερία).
      Περιμένω εναγωνίως τα ματς του Δ΄ ομίλου. Στο μεταξύ, χαίρομαι για σας που βλέπετε αγώνες χωρίς σπηκάζ.

  3. 5 drsiebenmal Ιουνίου 23, 2010 στο 18:22

    Ναι,δεν είχε λάιβ σχολιασμό στα ελληνικά, και στο γερμανικό (δείχνανε μόνο Αγγλία, αλλα και τα δύο σκορ παράλληλα και έκαναν γέφυρες στην Αμερική όποτε ειχε μισοθανατηφόρες φάσεις) είχε την απίστευτη πλάκα ότι, με το που λήγει το 1-0 και οι Σλοβένοι πέφτουν ξεθεωμένοι στο έδαφος, ακούγονται κραυγές στο στούντιο: Τορ, Τορ! και οι Γερμανοί γυρνάνε αμέσως στους Αμερικάνους (που θα ήταν μεγάλη αδικία της μπάλας να αποκλειστούν και θάπρεπε να κερδίσουν το βραβείο πιο ψυχωμένης και πιο ανατρεπτικής ομάδας στους προκριματικούς).

    Η μεγαλύτερη πλάκα ήταν που ρωτάει μετά ο σχολιαστής τον προσκαλεσμένο Μέμετ Σολ πώς του φάνηκε επιτέλους η Αγγλία και πόσο μακριά θα πάει, οπότε ο Σολ του απαντάει εντελώς φυσιολογικά: «Ε, πού να πάει, αφού σταυρώσανε τώρα μαζί μας». Καταλαβαίνει τι του ξέφυγε και διορθώνει (δήθεν): «Δηλαδή, να περάσουμε την Γκάνα απόψε, το θεωρώ πιο δύσκολο. Αυτή την Αγγλία, τι να φοβηθείς. Εμείς είμαστε καλύτεροι από τους Σλοβένους…»

    • 6 rogerios Ιουνίου 23, 2010 στο 18:43

      Έτσι είναι. Οι Αμερικανοί έδειξαν νοοτροπία απίστευτα αγωνιστική και η πρωτιά τους άξιζε, άλλωστε προσπάθησαν και στα τρία παιχνίδια τους να παίξουν ποδόσφαιρο.

      Πράγματι, αν η Γερμανία περάσει απόψε τη Γκάνα και πάρει την πρωτιά, δεν τη φοβάμαι καθόλου με τους Άγγλους. Οι αδυναμίες της αγγλικής ομάδας είναι τόσο κραχτές που μόνο με τη μαχητικότητα και τη νοοτροπία της μεγαλύτερης ομάδας θα μπορούσαν ν’ αποκλείσουν κάποιον στους 16. Με τους Γερμανούς (με τους οποίους ποτέ δεν τα πάνε καλά) όλα αυτά πάνε περίπατο: θα μετρήσει καθαρά η ποδοσφαιρική αξία και μπάλα ως τώρα οι Άγγλοι δεν έχουν παίξει.

  4. 7 π2 Ιουνίου 23, 2010 στο 18:28

    [Δοκιμάζω για τρίτη φορά να στείλω σχόλιο. Δεν μπορεί, δάκτυλος του Ότο θα είναι.]

  5. 8 π2 Ιουνίου 23, 2010 στο 18:31

    [Χμμ, τελικά δεν έφταιγε ο Ότο, αλλά τα παιχνιδάκια με τις IP που έκανα. Ιδού το σχόλιο.]

    Σε αντίθεση με το πρώτο παιχνίδι με την Κορέα, για το οποίο τα παράπονά μου ήταν μοιρασμένα στον προπονητή και στους παίκτες, για το χτεσινό δεν έχω το παραμικρό παράπονο από τους παίκτες. Ειλικρινά δεν μπορώ να βρω υστερήσαντες εκτός από τον Νίνη: ο Τζόρβας ήταν πολύ καλός με εξαίρεση τις εξόδους όπως τα λες (έβλεπα τον αγώνα με φίλο Παναθηναϊκό που δήλωνε με απόλυτη βεβαιότητα ότι δεν μπαίνει γκολ σε κάθε κανονική επικίνδυνη φάση, αλλά έτρεμε το φυλλοκάρδι του σε κάθε κόρνερ), ο Σαμαράς που τόσα του έσυρα ήταν πολύ καλύτερος απ’ όσο περίμενα και έκανε πραγματικά ό,τι μπορούσε, δηλαδή πέντε έξι καλά κοντρόλ σε 40άρες σέντρες, τα ακραία μπακ προσπάθησαν να κάνουν κάτι σαν δημιουργικό παιχνίδι, οι τέσσερις κεντρικοί αμυντικοί και κυρίως ο Μόρας και ο Παπασταθόπουλος ήταν πολύ καλοί, με τον δεύτερο να επωμίζεται και τον άχαρο ρόλο του μεσοεπιθετικού (!) στο τέλος.

    Αλλά σε καμιά περίπτωση δεν συμμερίζομαι τα εγκωμιαστικά σχόλια του ελληνικού τύπου. Εγώ ένιωσα ντροπή για την εικόνα που παρουσιάσαμε, ντροπή που οφειλόταν κυρίως στο στήσιμο του πρώην προπονητή μας, το οποίο έκανε το έγκλημα καθοσιώσεως για οποιοδήποτε παιχνίδι: δεν έπαιξε για να νικήσει. Για την ακρίβεια έπαιξε με στόχο να νικήσει η Νιγηρία στο άλλο παιχνίδι και να μην φάμε γκολ. Αυτό είναι διαστροφή του αθλητισμού. Δεν είμαι παράλογος· με την Αργεντινή παίζαμε και ήταν δεδομένο ότι θα παίζαμε αμυντικά. Αλλά άλλο είναι να παίζεις τελείως αμυντικά, να προσπαθείς να καταστρέψεις το παιχνίδι του αντιπάλου και να ποντάρεις στις αντεπιθέσεις, κι άλλο είναι να καταστρέφεις εκ προοιμίου τις όποιες ελάχιστες ευκαιρίες θα σου τύχουν. Ο Σαμαράς ήταν αφόρητα μόνος του. Αν οι υπόλοιποι παίκτες δεν είχαν απρόσμενα καλό ποσοστό στις πολύ μακρινές σέντρες κι αν ο Σαμαράς, ξαναλέω, δεν ήταν τόσο αξιόπιστος στις τοποθετήσεις και στο κοντρόλ, αμφιβάλλω αν θα είχαμε μισή έστω ευκαιρία. Παίζαμε ένα 6-3-1, χωρίς ούτε έναν μέσο να προσπαθεί να δημιουργήσει από τα πλάγια ή από τον άξονα ή να προσπαθεί να πάρει πάσα από τον μοναχικό σέντερ φορ. Κι αυτό όχι γιατί δεν έπαιξαν καλά, αλλά γιατί ήταν έτσι στημένοι στο γήπεδο. Στο πρώτο ημίχρονο, ο Κυργιάκος πραγματικά περίσσευε: είχαμε τόσο εμφανές αριθμητικό πλεονέκτημα στην άμυνα, που δεν είχε δουλειά να κάνει. Έβλεπες στα πρόσωπα των Αργεντίνων την έκπληξη για το πλήθος που συναντούσαν μπροστά τους.

    Το αντιαθλητικό στήσιμο είχε και μια άλλη συνέπεια: ήταν τόσο πίσω τοποθετημένοι όλοι οι παίκτες και τόσο αδιαπέραστη η δεκαμελής άμυνα, που όταν επιχειρούσαν να βγουν μπροστά είχαν πολύ περισσότερο χώρο να καλύψουν, με αποτέλεσμα να κουράζονται περισσότερο. Ο τραυματισμός του Κατσουράνη ήταν μυϊκός, αν δεν κάνω λάθος και ίσως σ’ αυτό να οφείλεται.

    Τέλος πάντων, καλή επιστροφή τώρα. Ένας προπονητής (κυρίως) και οι παίκτες (πολύ δευτερευόντως) πλήρωσαν την ανεπάρκεια της προετοιμασίας τους σε επίπεδο τακτικής, αγωνιστικό και νοοτροπίας για τον πρώτο κρισιμότατο αγώνα με την Κορέα.

    Το μέλλον προβλέπεται ευοίωνο, πάντως. Ο Σάντος είναι σοβαρός και δίκαιος άνθρωπος, ταιριαστός στις αδυναμίες και στα χαρακτηριστικά του ελληνικού ποδοσφαίρου.

    • 9 rogerios Ιουνίου 23, 2010 στο 18:47

      Αν απλά σου απαντήσω ότι συμφωνούμε σε όλα, θα μου συγχωρήσεις το σύντομο της απάντησης;

      Έτσι είναι, πάντως: ομάδα με τέτοιο (τόσο) αμυντικό στήσιμο δεν έχω ξαναδεί στα 33 χρόνια που βλέπω ποδόσφαιρο. Μετά και τις αναγκαστικές αλλαγές, ο επιθετικός ευνουχισμός της ομάδας ήταν τόσο σαφής που η εθνική σχεδόν δεν έμοιαζε με ομάδα ποδοσφαίρου.

      ΥΓ: Πράγματι δύο σχόλιά σου τα έφαγε η σπαμοπαγίδα. Το ανακάλυψα εκ των υστέρων. Αφού στην τρίτη προσπάθεια τα κατάφερες, δεν τα επαναφέρω μια και το κείμενο είναι το ίδιο με αυτό του σχολίου που δημοσιεύτηκε.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουνίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Ιολ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Στατιστικά

  • 48,577 hits

Αρέσει σε %d bloggers: