Αγωνίες κι απογοητεύσεις

 Με την ολοκλήρωση της δεύτερης αγωνιστικής, η κατάσταση παραμένει αμφίρροπη στον Στ΄ όμιλο, όπου και οι τέσσερις ομάδες μπορούν μαθηματικά να προκριθούν. Ωστόσο, βάσει της συγκομιδής βαθμών και της ψυχολογίας, υπάρχει ένα μεγάλο φαβορί (Παραγουάη), ένα μεγάλο όνομα που έχει απογοητεύσει (Ιταλία), ένα αουτσάιντερ που θα κυνηγήσει το τρελό όνειρο με τις περιορισμένες δυνατότητές του (Νέα Ζηλανδία) και μια ομάδα τόσο μέτρια και άχρωμη που δεν πείθει κανένα ότι μπορεί να μετουσιώσει τις μαθηματικές ελπίδες της (Σλοβακία). Ακόμη μεγαλύτερη αγωνία χαρακτηρίζει τον Η΄ όμιλο όπου τρεις δυνατές ομάδες (Χιλή, Ισπανία, Ελβετία) θα παλέψουν για δύο θέσεις. Στον Ζ΄ όμιλο, αντιθέτως, ουσιαστικά όλα τελείωσαν, κι αν φταίει κάποιος είναι αυτός που είχε τις δυνατότητες να διεκδικήσει κάτι καλύτερο και απογοήτευσε με τον συντηρητισμό του. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.

Λατινική Αμερική-Μεσευρώπη σημειώσατε 1: Στο (τιμημένο για την εθνική μας) γήπεδο του Μπλουμφοντέιν η Σλοβακία παρουσίασε δύο πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία:

1) Τον εθνικό ύμνο της, μια και το «Nad Tatrou sa blýska» (που, χωρίς καμία ποιητική έμπνευση, θα μπορούσαμε να αποδώσουμε ως «Πάνω απ’ τα Τάτρα αστράφτει») είναι ένας από τους πιο μελωδικούς ύμνους: η μουσική του βασίζεται σε ένα παραδοσιακό σλοβάκικο τραγούδι που ντύθηκε με τους πατριωτικούς στίχους του Γιαν Ματούσκα για να γίνει το τραγούδι-έμβλημα των εξεγέρσεων των Σλοβάκων κατά των Ούγγρων κυρίων τους, στα μέσα του 19ου αιώνα. Φυσικά, καλό είναι να μην πείτε τίποτε στους Ούγγρους φίλους σας: όχι μόνο δεν εκτιμούν ένα τραγούδι που αντιμετωπίζει το έθνος τους ως τον μεγάλο εχθρό, αλλά υποστηρίζουν κιόλας ότι κλέβει ουγγρική μελωδία. Για μας τους ανθρώπους της Μεσογείου, πάντως, που αγνοούμε οτιδήποτε σχετικό με τις αντιπαλότητες της Μεσευρώπης, ο σλοβάκικος ύμνος είναι μια χαρά και μας κάνει να ονειρευτούμε ψηλά βουνά, δάση και μεσαιωνικά κάστρα.

2) Το φιλόδοξο σχήμα με το οποίο ο προπονητής παρέταξε την ομάδα: το ευέλικτο 4-2-3-1, με 4-5 επιθετικογενείς παίκτες (Βίττεκ και Σέστακ να εναλλάσονται στην κορυφή της επίθεσης, Βάις και Κόζακ ακριβώς πίσω τους και Χάμσικ ως επιτελικός) υποσχόταν πολλά (τουλάχιστον στα χαρτιά) και φαινόταν να εκφράζει τη βούληση των Σλοβάκων να προσπαθήσουν να επιβάλουν το παιχνίδι τους.

Σ’ αυτό το σημείο, όμως, σταμάτησαν τα θετικά για τη Σλοβακία. Άτολμη, ανίκανη να δημιουργήσει την παραμικρή ευκαιρία, ανύπαρκτη στον αγωνιστικό χώρο, όπως ακριβώς και το μεγάλο της αστέρι, ο Χάμσικ της Νάπολι, η ομάδα από την Κεντρική Ευρώπη πρόσφερε ένα μάλλον εύκολο απόγευμα στην Παραγουάη [Παραγουάη-Σλοβακία 2-0 (1-0)]. Ψύχραιμοι και μεθοδικοί, οι Λατινοαμερικάνοι επιβεβαίωσαν όλα τα καλά στοιχεία που είχαν δείξει στο παιχνίδι με τους Ιταλούς: συμπαγείς γραμμές, εξαιρετικό κράτημα της μπάλας, ουσιαστικό παιχνίδι. Η συμπάθειά μου, ο Ενρίκε Βέρα απέδειξε ότι μπορεί να είναι και σκόρερ εκτός από μηχανάκι του κέντρου, βάζοντας την ομάδα του μπροστά στο σκορ (27΄). Ο Ριμπέρος «κλείδωσε» το ματς λίγο πριν το τέλος (86΄). Με περισσότερους βαθμούς από κάθε άλλη ομάδα στον όμιλο και με θεωρητικά εύκολο τελευταίο παιχνίδι, η Παραγουάη του Μαρτίνο μπορεί να πιστεύει ότι είναι κοντά στην πρώτη θέση και να περιμένει για αντίπαλο στους 16 τους Δανούς ή τους Ιάπωνες. Με άλλα λόγια, ο δρόμος είναι ανοιχτός για την πρώτη πρόκριση της χώρας στους 8 ενός ΠΚ. Κι ίσως και για πιο ψηλά…

Η κάτοχος του τίτλου σε κίνδυνο: Αν στο πρώτο παιχνίδι η αξία του αντιπάλου και η παθιασμένη αντίδραση της ομάδας που απέτρεψε μια οδυνηρή ήττα μετρίαζαν την ιταλική απογοήτευση, η χτεσινή ισοπαλία στο Νέλσπράυτ επιβεβαιώνει τις μέτριες δυνατότητες της φετινής Ιταλίας [Ιταλία-Νέα Ζηλανδία 1-1 (1-1)]. Έχοντας απέναντί της μια απλώς μαχητική και «αθλητική» ομάδα με καθαρά βρετανικό παλιομοδίτικο στυλ παιχνιδιού, η Ιταλία «κατάφερε» να δεχτεί γρήγορα γκολ (σχετική γκάφα του Κανναβάρο στη φάση) και στη συνέχεια να πανικοβληθεί. Αναρωτιέται κανείς για το κατά πόσο η Ιταλία θα μπορούσε να ισοφαρίσει αν δεν υπήρχε το πέναλτυ που εκτέλεσε εύστοχα ο Γιακουίντα (29΄). Μολονότι πίεσε, το παιχνίδι της χαρακτηριζόταν από τρομακτική έλλειψη φαντασίας. Το σκηνικό του τελευταίου δεκαλέπτου, όταν ο Καμορανέζι έκανε ταυτόχρονα το δεκάρι και τον σέντερ φορ χωρίς να είναι τίποτε από τα δύο, ήταν απολύτως ενδεικτικό. Εντάξει, παίζοντας το τελευταίο παιχνίδι με τους άτολμους Σλοβάκους, η Σκουάντρα Ατζούρα μάλλον θα προκριθεί. Με ελάχιστες πιθανότητες για την πρωτιά, θα βρει στον δρόμο της τους Ολλανδούς. Μπορεί να ξυπνήσει τότε; Της λείπει τουλάχιστον ένας αξιόπιστος γκολτζής κι ένας Πίρλο. Γιατί, καλή η αυταπάρνηση και η αγωνιστικότητα, αλλά με τέτοιο ποδόσφαιρο δεν πρόκειται να συνεχίσει για πολύ.

Ελέφαντες ζαλισμένοι απ’ τη σάμπα: Πολλοί λέγαμε ότι η Ακτή Ελεφαντοστού έχει το πιο ταλαντούχο έμψυχο δυναμικό απ’ όλες τις αφρικανικές ομάδες. Η ισοπαλία της πρεμιέρας με τους Πορτογάλους, αν και απογοητευτική από άποψη θεάματος, άφηνε αρκετές ελπίδες πρόκρισης, κατά μείζονα λόγο όταν στη συνέχεια θα επέστρεφε ο Ντρογκμπά. Λογαριάζαμε, όμως, χωρίς τον «μάγο» Έρικσσον και τον κομπλεξισμό των ποδοσφαιριστών του. Πάνε πολλά χρόνια (κοντά 30) από τότε που ο Έρικσσον είχε αναδειχθεί ως ο αρχιτέκτονας της μεγάλης Γκέτεμποργκ και επρόκειτο να ασκήσει το επάγγελμά του στους μεγαλύτερους συλλόγους της Ευρώπης. Τώρα πια μοιάζει εντελώς ξεπερασμένος προπονητικά κι, ακόμα χειρότερα, συμπεριφέρεται σαν φραγκοφονιάς μισθοφόρος. Θυμίζει λίγο τους μισθοφόρους στρατηγούς που αφού εισέπρατταν την αμοιβή τους προκαταβολικά, αναλάμβαναν την αρχιστρατηγία επιβάλλοντας μια άκρως συντηρητική τακτική και αποφεύγοντας να εμπλακούν σε μάχες. Όταν πια (εξαιτίας της στρατηγικής τους) είχαν χαθεί όλες οι ευκαιρίες νίκης, συμβούλευαν την εκκένωση της πολιορκούμενης πόλης στης οποίας την υπεράσπιση είχαν ταχθεί να βοηθήσουν. Αν είχαν ακόμη λιγότερες ηθικές αναστολές δωροδοκούνταν κι από τον αντίπαλο κι αποχωρούσαν διπλά κερδισμένοι. Ο Έρικσσον παραλίγο να καταστρέψει το Μεξικό, με το οποίο ξεκίνησε τους προκριματικούς αυτού του ΠΚ, αλλά οι ιθύνοντες της μεξικάνικης ομοσπονδίας ξύπνησαν μετά τα πρώτα στραβά αποτελέσματα και έλυσαν το συμβόλαιό του. Η Ακτή Ελεφαντοστού, αφού απέλυσε τον Βαχίντ Χαλίλοτζιτς (με τον οποίο η ομάδα είχε εξασφαλίσει την πρόκρισή της), επέλεξε τον Έρικσσον για προπονητή, περισσότερο επειδή δεν πέτυχε να προσλάβει τον αρχικό της στόχο, τον Χίντινκ, κι απέμεναν δύο μήνες μόνο για την έναρξη του ΠΚ. Φαντάζομαι ότι πλέον θα το έχουν μετανιώσει εκεί στη Δυτική Αφρική.

Ο Έρικσσον κατάφερε να απονευρώσει μια ομάδα με πολλούς ταλαντούχους παίκτες: την παρέταξε με αμυντικό προσανατολισμό και χωρίς δύο από τους ποδοσφαιριστές που θα μπορούσαν να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα στην αντίπαλη άμυνα (Ζερβίνιο και Ρομαρίκ). Αφού στο πρώτο τέταρτο του αγώνα με τη Βραζιλία στο Γιοχάνεσμπουργκ έδωσε την ψευδαίσθηση ότι είχε την κατοχή της μπάλας, η ομάδα του Σουηδού αποδείχθηκε εντελώς ανύπαρκτη επιθετικά και άτολμη, αλλά και περιορισμένων αμυντικών δυνατοτήτων [Βραζιλία-Ακτή Ελεφαντοστού 3-0 (1-0)]. Έως το 3-0 δεν είχε κάνει ούτε υποψία ευκαιρίας. Φυσικά, μαζί με τον Έρικσσον η ευθύνη ανήκει και στους ποδοσφαιριστές. Όχι μόνο δεν πέτυχαν τίποτε το θετικό στο παιχνίδι, αλλά έπαιξαν άκρως αντιαθλητικά (ο Ελάνο και ο Μπάστος μπορούν να το επιβεβαιώσουν), ενώ κέρδισαν και το όσκαρ α΄ ανδρικού ρόλου, με την ερμηνεία του Καντέρ Κεϊτά στο έργο πώς να πετύχετε την αποβολή του αντιπάλου αστεριού κάνοντας τον τραυματισμένο στο πρόσωπο. Ειδικά η σκηνή όταν μπαίνει το φορείο για να παραλάβει τον μουσαντάν χτυπημένο Κεϊτά καταγράφεται στις μεγαλύτερες στιγμές της υποκριτικής τέχνης.

Απέναντι στην ευνουχισμένη Ακτή, η Βραζιλία του Ντούνγκα απέδειξε ότι παραμένει μια αδίστακτη μηχανή πρωταθλητισμού: ανεβάζοντας σταδιακά φόρμα και ρυθμό, έκανε χτες μια χαψιά τους «ελέφαντες». Βοήθησε και η εκτελεστική δεινότητα του Λουίς Φαμπιάνο που έδειξε γιατί είναι το σέντερ φορ της Σελεσάο πετυχαίνοντας τα δύο πρώτα γκολ, έστω κι αν στο δεύτερο χρησιμοποίησε την αγία χερούκλα του όχι μία αλλά δύο φορές. Κερασάκι στην τούρτα από τον εξαιρετικά φορμαρισμένο Ελάνο και η Βραζιλία είναι ήδη στους 16.

Εκεί δηλαδή που θα της κάνει παρέα η μητρόπολη Πορτογαλία. Ενώ περιμέναμε ένα δύσκολο παιχνίδι, οι Βορειοκορεάτες άντεξαν μόνο για 30΄. Ακόμη χειρότερα για εκείνους, αποδιοργανώθηκαν εντελώς υπό την ψυχολογική πίεση που δημιούργησαν οι προσδοκίες του πρώτου αγώνα (και, να υποθέσω, οι απαιτήσεις του καθεστώτος) με αποτέλεσμα να συντριβούν και να εισπράξουν μια ξεγυρισμένη εφτάρα, το μεγαλύτερο σκορ σε τελική φάση ΠΚ από το 2002 κι εκείνη την οχτάρα των Γερμανών επί των Σαουδαράβων [Πορτογαλία-Β. Κορέα 7-0 (1-0), Κέηπ Τάουν]. Φυσικά η Πορτογαλία δεν έγινε υπερομάδα. Της έκανε όμως πολύ καλό η είσοδος του Σιμάο στην ενδεκάδα, όπως κι η πολύ καλή φόρμα του Ραούλ Μεϊρέλες. Όπως και να έχουν τα πράγματα, η Πορτογαλία εξασφάλισε την πρόκρισή της και θα παίξει πιο ήρεμη με το φαβορί για να διεκδικήσει κάτι παραπάνω.

Ο όμιλος του θανάτου: Κάθε Μουντιάλ έχει τον δικό του όμιλο του θανάτου. Σε τούτο το ΠΚ τέτοιος είναι ο όγδοος, όπου τρεις δυνατές ομάδες θα διεκδικήσουν τις δύο θέσεις που δίνουν την πρόκριση στους 16. Το ματς Χιλής-Ελβετίας ήταν όπως το περιμέναμε: δυνατό και αμφίρροπο, με ένταση και συγκινήσεις [Χιλή-Ελβετία 1-0 (0-0), Πορτ Ελίζαμπεθ]. Η ισορροπία ανατράπηκε υπέρ των Νοτιοαμερικάνων με την (πολύ αυστηρή) αποβολή του Βαλόν Μπεχράμι στο 31΄. Γρήγορη και τεχνική ομάδα, η Χιλή πήρε τον έλεγχο του αγώνα και άρχισε να δημιουργεί ευκαιρίες. Απέναντί της είχε, όμως, την εξαιρετική ελβετική άμυνα και έναν πολύ καλό τερματοφύλακα. Τελικά, τον γόρδιο δεσμό τον έλυσε ο καλύτερος παίκτης του γηπέδου, ο Μαρκ Γκονσάλες (75΄). Το τελευταίο δεκάλεπτο είχε μια άγρια ομορφιά, με τους Ελβετούς να έχουν βγει όλοι στην επίθεση και τους Χιλιανούς να δημιουργούν και να χάνουν άπειρες ευκαιρίες. Εντούτοις, η τεράστια ευκαιρία που χάνει ο Ντέρντιγιοκ στο τέλος του αγώνα θα μπορούσε να φέρει τον αγώνα στα ίσα. Και οι Χιλιανοί θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν σημειώσει ένα δεύτερο γκολ που θα αύξανε κατά πολύ τις πιθανότητες πρόκρισής του. Βλέπετε, ο Μπιέλσα είναι έτοιμος να πάρει ως προπονητής την εκδίκησή του (για το φιάσκο της Αργεντινής το 2002), αλλά η ομάδα του, παρά τις δύο νίκες, δεν έχει εξασφαλίσει τίποτε ακόμη. Θέλει την ισοπαλία στο ματς με τους Ισπανούς, γιατί αν χάσει, ακόμη και με το μικρότερο των σκορ, θα βρεθεί κατά πάσα πιθανότητα τρίτη σε μια τριπλή ισοβαθμία στους 6 βαθμούς.

Οι Ισπανοί, λοιπόν, σοβαρεύτηκαν και έχοντας για αντίπαλο μια πολύ πιο αδύναμη ομάδα κέρδισαν με 2-0, κυριαρχώντας ολοκληρωτικά στο γήπεδο [Ισπανία-Ονδούρα 2-0 (0-0), Γιοχάνεσμπουργκ]. Εξαιρετικό ματς του σκόρερ των δύο τερμάτων, του Βίγια, ο οποίος όμως έχασε πέναλτυ. Πολύ καλή παρουσία των Νάβας, Σέρχιο Ράμος, Τσάβι και Μπουσκέτς, με φοβερό έλλειμμα αυτοπεποίθησης ο ντεφορμέ Τόρρες. Η Ισπανία θα πρέπει να τα παίξει όλα για όλα, ζητώντας αποκλειστικά τη νίκη κατά της πολύ δυνατής Χιλής. Ο κίνδυνος αποκλεισμού της πρωταθλήτριας Ευρώπης είναι πάντα υπαρκτός. Φιλότιμη, αλλά με περιορισμένες δυνατότητες (παρά τις 3-4 καλές μονάδες της: Γ. Παλάσιος, Μεντόσα, Β. Μαρτίνες – ανέτοιμος ο τραυματίας Σουάσο), η Ονδούρα δεν προβλημάτισε καθόλου την αποψινή της αντίπαλο. Ένας λόγος παραπάνω για να χαίρεται από μέσα του ο Χίτσφελντ: μια απλή νίκη της Ελβετίας μπορεί να αποδειχτεί αρκετή, μια νίκη με δύο γκολ διαφορά θα εξασφαλίσει πρόκριση.

Συνολικά, η δεύτερη αγωνιστική των ομίλων έφερε και μια παραπάνω από αισθητή βελτίωση του θεάματος, η οποία αντικατοπτρίζεται και στον αριθμό των τερμάτων που επιτεύχθηκαν: 42 (μ.ο. + 2,6 ανά αγώνα) έναντι μόλις 25 την πρώτη αγωνιστική (μ.ο. + 1,5 ανά αγώνα). Έφτασε, όμως, η ώρα της αλήθειας: η τρίτη και τελευταία αγωνιστική αρχίζει και στο γήπεδο θα μπει και η εθνική μας επιδιώκοντας το θαύμα κόντρα στην Αργεντινή του Μαραντόνα. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η 22η Ιουνίου επιφυλάσσει συγκινήσεις. Μένει να μάθουμε ποιές ακριβώς…

Advertisements

5 Responses to “Αγωνίες κι απογοητεύσεις”


  1. 1 π2 Ιουνίου 22, 2010 στο 10:37

    Δεν μπόρεσα να δω πολλούς αγώνες αυτής της αγωνιστικής, περιορίζομαι λοιπόν στο Βραζιλία – Ακτή Ελεφαντοστού που είδα ολόκληρο.

    Κατά κάποιον τρόπο, ο αγώνας αυτός επιβεβαίωσε όσους γκρινιάζουν ότι βλέπουμε το πρώτο παγκοσμιοποιημένο Μουντιάλ (με όλες τις ομάδες να παίζουν με παρόμοιο σύστημα, λογική και νοοτροπία), διαψεύδοντάς τους ταυτόχρονα.

    Τους επιβεβαίωσε γιατί η Ακτή παρουσίασε ένα σύνολο παικτών με εξαιρετικά σωματικά (κυρίως) και τεχνικά προσόντα, το οποίο όμως αυτοακυρώθηκε από τη βαρετή, ευρωπαϊκή λογική των σφιχτών γραμμών και της προσεκτικής ανάπτυξης που του εμφύσησε ο προπονητής της, με αποτέλεσμα να παρουσιάζεται εξαιρετική ανασταλτικά αλλά τελείως προβλέψιμη και ακίνδυνη δημιουργικά στο κέντρο.

    Τους επιβεβαίωσε επίσης γιατί η Βραζιλία αυτή δεν είναι σε καμιά περίπτωση η Βραζιλία που είχαμε συνηθίσει στα νιάτα μας. Έχει πια γίνει μια ομάδα που τρέχει ακατάπαυστα (κάπου είχα πετύχει μια στατιστική που έδειχνε ότι τρέχει περισσότερο από άλλες ομάδες που παραδοσιακά βασίζονται στα πολλά χιλιόμετρα), που ξέρει πια πάρα πολύ καλά να κλείνει χώρους στο κέντρο και στην άμυνα, που ξέρει να παίζει με οργανωμένες αντεπιθέσεις, που δεν αρκείται στις ντρίπλες και στα τακουνάκια.

    Όμως τους διέψευσε εν μέρει, γιατί, όσο προβλέψιμη και ευρωπαϊκή και να έχει γίνει η Βραζιλία, αρκεί να βρεθούν μέσα στην περιοχή τρεις μεσοεπιθετικοί της για να σμπαραλιάσει οποιαδήποτε άμυνα με το joga bonito της (έστω, με τη βοήθεια των χεριών του Φαμπιάνο). Νομίζω πως η Βραζιλία είναι πλέον ανάμεσα στα φαβορί ακριβώς επειδή έχει καταφέρει να τιθασεύσει το ταλέντο των παικτών της, αφήνοντάς το όμως να διαφανεί σε επιλεγμένες στιγμές του παιχνιδιού. Θα είναι μια πολύ λιγότερο ελκυστική ομάδα από τις Βραζιλίες του παρελθόντος, αλλά πιο αποτελεσματική.

    Έχω την αίσθηση ότι στα Παγκόσμια Κύπελλα του μέλλοντος θα επέλθει μια ισορροπία ανάμεσα στο ταλέντο και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε ποδοσφαιρικής σχολής και την επαγγελματική, ομογενοποιημένη σούπα που βλέπουμε φέτος. Μπορεί να παίζουν πια όλοι οι αστέρες όλων των εθνικών ομάδων στους μεγάλους συλλόγους της Ευρώπης και να μπολιάζονται με την οργάνωση και τον επαγγελματισμό που είναι πια απαραίτητοι στο συλλογικό ποδόσφαιρο, εάν όμως οι άλλες χώρες δεν φροντίσουν να ξαναβρούν τα τοπικά χαρακτηριστικά τους θα χάσουν σύντομα τις ευκαιρίες εξαγωγών που έχουν τώρα. Το μη ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο πρέπει να ξαναμάθει το ποδόσφαιρο της αλάνας, γιατί οι ευρωπαϊκοί σύλλογοι δεν χρειάζονται μόνο στυγνούς επαγγελματίες, αλλά και μπαλαδόρους της αλάνας που μαθαίνουν στην πορεία να γίνονται στυγνοί επαγγελματίες.

    • 2 rogerios Ιουνίου 22, 2010 στο 11:19

      Πολύ εύστοχο σχόλιο. Κι εγώ νομίζω ότι στο πλαίσιο του «παγκοσμιοποιημένου» σύγχρονου ποδοσφαίρου το ζητούμενο είναι (και θα συνεχίσει να είναι) ο συνδυασμός των γενικά απαιτούμενων ικανοτήτων (δηλαδή της state of the art φυσικής κατάστασης, τεχνικής κατάρτισης και τακτικής παιδείας) με τη διατήρηση της «εθνικής» ποδοσφαιρικής ιδιαιτερότητας που μπορεί να δώσει συγκριτικό πλεονέκτημα). Κάποιοι το καταφέρνουν, κάποιοι όχι, μια και για να αφομοιώσουν τα σύγχρονα δεδομένα ξεχνούν την παράδοσή τους.
      Η μεταμόρφωση της Βραζιλίας σε ψυχρή μηχανή πρωταθλητισμού νομίζω ότι έχει αρχίσει από τη δεκαετία του ’90. Δεν είναι τυχαίο ότι στα Κόπα Αμέρικα, εκεί όπου κάποτε η Αργεντινή θριάμβευε, δεν έχει κερδίσει κανένα από το ’93, ενώ η Βραζιλία σαρώνει.
      Η εικόνα των αφρικανικών ομάδων που προσπαθούν να παίξουν αμυντικά, χάνοντας εντελώς τον αυθορμητισμό και τη φαντασία που συνιστούσαν τα πλεονεκτήματά τους στο παρελθόν, κυριολεκτικά αποκαρδιώνει. Νομίζω ότι τελικά θα αποκλειστούν και οι έξι και κανείς ουδέτερος δεν θα λυπηθεί για αυτό. Το μεγαλύτερο παράπονο το έχω ακριβώς από την Ακτή, επειδή έχει το πιο ποιοτικό υλικό. Μπλέκοντας, όμως, σε μπακάλικους βαθμοθηρικούς υπολογισμούς κατάφερε να εξασφαλίσει τον ουσιαστικό αποκλεισμό της από νωρίς.

  2. 3 Κώστας Ζαφείρης Ιουνίου 22, 2010 στο 11:00

    Για τη squadra azzura τα πράγματα μοιάζουν απλά… η αύρα του 2006 δε φτάνει, της λείπουν ακριβώς αυτά που λέει ο Ρογήρος… ένας δημιουργικός μέσος -ρόλο που δεν μπορεί να τον παίξει ο Μοντολίβο ούτε βέβαια, με το ζόρι ο Καμορανέζι… και βέβαια ένας επιθετικός που να δικαιώνει τη θέση του -να έχει σχέση με τα δίχτυα δηλαδή. Ένας Ντελ Πιέρο ή ένας Ιντσάγκι για παράδειγμα. Για να μην πάω ακόμα πιο πίσω και νοσταλγήσω το ιερό πάθος και τα μάτια που γυάλιζαν του Σιτσιλιάνου Σαλβατόρε (Τοτό) Σκιλάτσι του Italia 90. Η ιδιόμορφη κατάσταση του ομίλου (με νίκη στον «τελικό» με τη Σλοβακία οι azzuri προκρίνονται) καθώς και το προηγούμενο του 1982 -πρόκριση με τρια Χ και στη συνέχεια η κούπα- κρατούν ακόμα τα πράγματα υπό έλεγχο στη γείτονα. Όλοι ελπίζουν… όμως αυτή η συγκεκριμένη ομάδα τι τύχη μπορεί να έχει στα νοκ άουτ; πολύ μικρή φοβάμαι.
    Πολύ εύστοχη και διεισδυτική η ανάλυση του π2 για τη Βραζιλία (άλλη αγαπημένη αυτή). Πράγματι δεν είναι η Βραζιλία με την οποία μεγαλώσαμε, είναι «αδίστακτη μηχανή πρωταθλητισμού»; (πω πω πω μεγάλα λόγια Ρογήρε!)… πιθανόν, αλλά αρκούν αυτές οι δυο τρεις βγαλμένες «από αλλού» ενέργειες για να την απογειώσουν. Για να μην το ξεχάσω ας γράψω δυο λόγια γι’ αυτό τον απίστευτο σέντερ μπακ το Λούσιο. Όταν τον βλέπεις με την μπάλα στα πόδια να περνάει το κέντρο… ο νους των παλιότερων πάει στα κατεβάσματα με το κεφάλι ψηλά του μεγάλου Σόκρατες!
    Όσο για το -αναμφισβήτητο- χέρι του Λουίς Φαμπιάνο στη gazzeta μίλησε ένας ειδικός επί του θέματος ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα όπου α. διαπίστωσε ότι ήταν «χεράκι» και όχι «χέρι του Θεού» και β. τα έβαλε με το διαιτητή γιατί χαριεντιζόταν με το σκόρερ ενώ ο αντίστοιχος στο Μέξικο «τα είχε χαμένα»…
    Και κάτι τελευταίο αγαπητέ Ρογήρε: αν η Αγγλία είναι ο Αχριμάν της ποδοσφαιρικής θρησκείας σου, μου φαίνεται ότι το Μπραζίλ είναι ο Λούσιφερ που σε στοιχειώνει!

    • 4 rogerios Ιουνίου 22, 2010 στο 11:25

      Α, δεν πρόκειται να διαφωνήσουμε σε τίποτε!
      Λίγο επικίνδυνο για τους Ατζούρι να μπουν στη λογική με τρεις ισοπαλίες προκρινόμαστε, όχι γιατί δεν γίνεται (να πω την αλήθεια το πιο δύσκολο της εξίσωσης είναι να καταφέρει αυτή η Σλοβακία να μη χάσει), αλλά γιατί η σημερινή ομάδα δεν διαθέτει τις προσωπικότητες εκείνης του ’82 ούτε στο ελάχιστο.

      Λούσιφερ η Βραζιλία; Μπα, όχι. Σίγουρα ο μεγάλος αντίπαλος, αυτός που μπορεί να σε κερδίσει επειδή είναι σαφώς καλύτερος κι όχι γιατί τον βοήθησαν η τύχη κι οι διαιτητές. Η έλλειψη ιδιαίτερης συμπάθειας σε συναισθηματικό επίπεδο δεν αποκλείει καθόλου τον σεβασμό και την εκτίμηση με γνώμονα τη λογική.

      • 5 Κώστας Ζαφείρης Ιουνίου 22, 2010 στο 20:13

        flash ενημέρωση για τη squadra azzura
        Bossi: «Italia-Slovacchia? Tanto si comprano la partita»
        Μπόσσι (leader της Lega Nord): «Ιταλία – Σλοβακία; θα το αγοράσουν το παιχνίδι…»
        Χμμμμ ενδιαφέρουσα η εσωτερική αντιπολίτευση, όπως και να το κάνεις…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουνίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Ιολ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Στατιστικά

  • 48,433 hits

Αρέσει σε %d bloggers: