Mort et transfiguration

   

Η δεύτερη αγωνιστική της φάσης των ομίλων άρχισε και μαζί άλλαξε κι η ατμόσφαιρα της διοργάνωσης. Η ανάγκη να εξασφαλιστούν οι βαθμοί για την πρόκριση οδήγησε τις ομάδες να πάρουν περισσότερα ρίσκα, να παίξουν επιτέλους και λίγο ποδόσφαιρο. Κάποιες ομάδες ανέβασαν τις μηχανές σχεδόν στο φουλ. Άλλες, προσπάθησαν να διορθώσουν τα λάθη του πρώτου παιχνιδιού τους. Και μερικές συνέχισαν σαν να μη συμβαίνει τίποτε. Μέσα σ’ όλα αυτά, εθνικές που βρίσκονταν ένα βήμα πριν από την καταστροφή μεταμορφώθηκαν και αναστήθηκαν. Αυτές που αποδείχθηκαν ανίκανες να διορθώσουν τα σφάλματά τους τιμωρήθηκαν, εγκαταλείποντας τον όχι και τόσο μάταιο κόσμο του Μουντιάλ. Η εθνική μας ανήκει στις πρώτες: παρουσίασε μια από τις πιο εντυπωσιακές μεταμορφώσεις ομάδας από ένα ματς στο επόμενο. Η Γαλλία στις δεύτερες. Την ίδια ώρα οι άνθρωποι κι απ’ τις δυο μεριές του Λα Πλάτα χαμογελούν. Αργεντινή και Ουρουγουάη βρίσκονται αγκαλιά με την πρόκριση. 

Η Ελληνική Ανάσταση: Το Μπλουμφοντέιν αποδείχθηκε γούρικο για την Ελλάδα [Ελλάδα-Νιγηρία 2-1 (1-1)]. Αυτή τη φορά, ο Ρεχάγκελ έκανε τις λογικές κινήσεις, αυτές που όλος ο κόσμος  (εμείς οι προπονητές της κερκίδας και του καναπέ) εκτός από τον ίδιο τον προπονητή της ομάδας βλέπει ότι πρέπει να γίνουν. Τρία στόππερ στην άμυνα που γελοιοποιήθηκε στο πρώτο ματς, με την είσοδο του, αν μη τι άλλο, έμπειρου στη θέση αυτή Κυργιάκου και του νεαρού Παπασταθόπουλου (που πάντως φάνηκε λίγο έξω από τα νερά του), ενώ ο Βύντρα πέρασε στη γνώριμή του θέση του δεξιού μπακ, αφήνοντας εκτός ενδεκάδας τον Σεϊταρίδη. Στην επίθεση ο Σαλπιγγίδης ξεκίνησε βασικός, όπως έπρεπε να έχει συμβεί από το πρώτο παιχνίδι, αντί του Χαριστέα, ενώ τα σπασμένα για την είσοδο του τρίτου κεντρικού αμυντικού τα πλήρωνε λογικά ο Σαμαράς που δεν είχε προσφέρει απολύτως τίποτε στον αγώνα του Πορτ Ελίζαμπεθ.

Η εθνική άρχισε τον αγώνα σαφώς καλύτερα, δείχνοντας επιθυμία να παίξει επιτέλους ποδόσφαιρο. Συνέχισε, πάντως, να είναι νευρική κι αυτό το πλήρωσε γρήγορα: δέχθηκε ένα γκολ (16΄ Ούτσε) για το οποίο φέρει προφανή ευθύνη ο Τζιόρβας, αλλά και η άμυνα συνολικά, καθώς οι τοποθετήσεις και οι αντιδράσεις της στην εκτέλεση του φάουλ ήταν εντελώς άστοχες (ας αναγνωρίσουμε στον τερματοφύλακα το ελαφρυντικό ότι η μπάλα αναπήδησε, ενώ ο ίδιος δεν πρέπει να είχε σχεδόν καθόλου οπτικό πεδίο). Επιστροφή του εφιάλτη. Βεβαιότητα ότι θα αρχίσουμε να μετράμε πάλι γκολ και να ψάχνουμε να βρούμε αν θα διεκδικήσουμε τον τίτλο της χειρότερης ομάδας του Μουντιάλ. Ωστόσο αντίδραση υπήρξε. Κυρίως, αυτή τη φορά μας βοήθησαν οι συγκυρίες: η αποβολή του Κάιτα στο 33΄, την οποία ουσιαστικά κέρδισε ο Τοροσίδης, ήταν το καθοριστικό σημείο του αγώνα. Έχοντας αριθμητικό μειονέκτημα οι Νιγηριανοί αποδιοργανώθηκαν εντελώς: οι αποστάσεις ανάμεσα στις γραμμές τους μεγάλωσαν, η άμυνά τους χαλάρωσε. Ο Ρεχάγκελ έκανε την επιβεβλημένη κίνηση περνώντας στο παιχνίδι έναν ακόμη επιθετικό (Σαμαράς αντί Παπασταθόπουλου). Η Ελλάδα άρχισε να παίζει πραγματικά καλό ποδόσφαιρο: κάθετες και διαγώνιες πάσες, κίνηση στον χώρο, διεμβολισμοί, ντρίμπλες. Ευκαιρίες και τελικά η ισοφάριση λίγο πριν τη λήξη του α΄ ημιχρόνου, την οποία είχε καθυστερήσει ο εξαιρετικός Νιγηριανός τερματοφύλακας Ενυέμα. Πάλι με τη βοήθεια και της τύχης: το σουτ του Σαλπιγγίδη κόντραρε πάνω στον Αρούνα και κατέληξε στα δίχτυα.

Το δεύτερο ημίχρονο αρχίζει όπως ακριβώς τελείωσε το πρώτο. Η Ελλάδα κυριαρχεί. Δεν θυμίζει σε τίποτε την αξιοθρήνητη ομάδα του Πορτ Ελίζαμπεθ. Ο Καραγκούνης έχει γίνει και πάλι ηγέτης, όλο το κέντρο αποδίδει (εύφημος μνεία στον Τζιόλη). Ο Σαλπιγγίδης αποτελεί διαρκή πηγή κινδύνων για την αντίπαλη άμυνα, ενώ ο Τοροσίδης κάνει το μεγάλο ματς που χρωστούσε στην εθνική. Ο Σαμαράς ξαναγίνεται ο παίχτης που κάποτε είχε θεωρηθεί το μεγαλύτερο ταλέντο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ευκαιρίες πολλές, αλλά κάτω από τα αντίπαλα δοκάρια βρίσκεται ο με διαφορά καλύτερος γκολκήπερ του Μουντιάλ. Στο 71΄ λυγίζει κι αυτός: δεν συγκρατεί τη μπάλα στο δυνατό σουτ του Τζιόλη κι ο Τοροσίδης βρίσκει την ευκαιρία να γίνει δικαιωματικά ο παίκτης που έκρινε το παιχνίδι. Ταχύς ρυθμός, πολλές ευκαιρίες, η μπάλα πηγαίνει πάνω-κάτω. Περνά στον αγώνα κι ο Νίνης. Κι άλλες φάσεις. Ο Σαμαράς κάνει πλάκα στους αντίπαλους αμυντικούς με αλλεπάλληλες ντρίμπλες σε δύο φάσεις στη σειρά. Πού πήγε ο ξυλοκόπος του Πορτ Ελίζαμπεθ που δεν μπορούσε να ντριμπλάρει ούτε τη σκιά του; Η φράντζα είναι ίδια. Ο αγώνας φτάνει στο τέλος. Πρώτη νίκη σε τελική φάση ΠΚ, ο αρχικός στόχος έχει επιτευχθεί, μπορούμε πια να ονειρευόμαστε και πρόκριση. Μπορώ κι εγώ να κυκλοφορώ άνετα στην πόλη μου χωρίς να χρειάζεται να κρύβω, από ποδοσφαιρική άποψη, την εθνικότητά μου. 

Ποιά εικόνα της εθνικής ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα; Η αξιοθρήνητη ομάδα άτεχνων παιχτών που εμφανίστηκε κόντρα στους Νοτιοκορεάτες ή η σημερινή ομάδα που κυριάρχησε στον αγωνιστικό χώρο; Πιθανώς καμία, αν και νομίζω ότι η αλήθεια βρίσκεται πιο κοντά στη δεύτερη. Θα ήταν άλλωστε άδικο για μια ομάδα που υπήρξε πρωταθλήτρια Ευρώπης πριν έξι χρόνια (όπως κι αν συνέβη αυτό) να μείνει στην τραγική εικόνα του πρώτου παιχνιδιού. Ταυτόχρονα, όμως, θα πρέπει να τα βάλει με τον εαυτό της: με μια στοιχειωδώς σοβαρή εμφάνιση στο Πορτ Ελίζαμπεθ,  η εθνική θα ήταν σήμερα αγκαλιά με την πρόκριση και δεν θα χρειαζόταν θαύματα με την Αργεντινή. Για σκεφτείτε το απευκταίο (αλλά διόλου απίθανο) ενδεχόμενο να πέσουμε ηρωϊκώς μαχόμενοι κατά της Αλμπισελέστε και την ίδια ώρα οι Νιγηριανοί να κερδίζουν με δύο γκολ διαφορά και να κατακτούν την πρόκριση! Κρίμα δεν θα είναι; Τέλος πάντως, έστω κι έτσι, τα πράγματα διορθώθηκαν: η εποχή της ήττας και της σφαλιάρας τελείωσε.

Η επίδειξη δύναμης της Αλμπισελέστε: Λίγο νωρίτερα, η Αργεντινή αποφάσισε να ανεβάσει ταχύτητα, να δικαιολογήσει τον τίτλο του φαβορί και να καθαρίσει την υπόθεση πρόκριση [Αργεντινή-Ν. Κορέα 4-1 (2-1), Γιοχάνεσμπουργκ]. Μπήκε και πάλι δυνατά στο παιχνίδι, μόνο που αυτή τη φορά δεν κάθησε στο 1-0 και συνέχισε να παίζει καλό ποδόσφαιρο. Η μείωση του σκορ από τους Κορεάτες λίγο πριν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο προκάλεσε παροδική απλώς ανησυχία: η Αλμπισελέστε μπήκε και στο δεύτερο μέρος δυνατά και τελείωσε το παιχνίδι αποδίδοντας θεαματικό ποδόσφαιρο. Ο Μέσσι ήταν ακόμη πιο ουσιαστικός, ενώ ο Ιγουαϊν με τα τρία γκολ που πέτυχε κέρδισε πολλούς πόντους στον σκληρό αγώνα για την ακριβή θέση του βασικού φορ της Αργεντινής. Ο Μαραντόνα διαθέτει πια χρόνο και άνεση για να ετοιμάσει τα σχέδιά του για τον επόμενο γύρο.

Η Ουρουγουάη βλέπει και πάλι ψηλά: Χαρά μεγάλη και στη γειτονική χώρα βορείως του Λα Πλάτα. Στον αγώνα που άνοιξε τη δεύτερη αγωνιστική, η Ουρουγουάη μπήκε αποφασισμένη να αποδείξει ότι η καλύτερη ομάδα μπορεί να κερδίζει επιβάλλοντας το παιχνίδι της, ακόμη και αν απέναντί της έχει την οικοδέσποινα της διοργάνωσης. Εξαιρετικό παιχνίδι συνολικά από την ομάδα, που δεν επέτρεψε σε καμία στιγμή στους Νοτιοαφρικανούς να απειλήσουν και να πιστέψουν ότι θα μπορούσαν να πάρουν κάτι καλό από αυτό το παιχνίδι. Ο Φορλάν έδειξε γιατί είναι ο ηγέτης της ομάδας πετυχαίνοντας το καθοριστικό πρώτο τέρμα. Ο Σουάρες κέρδισε το πέναλτι με το οποίο κλείδωσε η νοτιοαμερικάνικη νίκη και ο Άλβαρο Περέιρα έβαλε το κερασάκι στην τούρτα ενώ παίζονταν οι καθυστερήσεις [Ουρουγουάη-Ν. Αφρική 3-0 (1-0), Πρετόρια]. Η Ουρουγουάη είναι αγκαλιά με την πρόκριση στους 16, η Ν. Αφική παίρνει τον σκληρό, αλλά αναμενόμενο δρόμο του αποκλεισμού. Θα είναι η πρώτη διοργανώτρια που αποκλείεται τόσο νωρίς. 

Ο αετός πέταξε πάνω από το Πολοκουάνε: Η κηδεία είχε προαναγγελθεί και το γνώριζε όλος ο κόσμος εκτός από τον άμεσα ενδιαφερόμενο, τον Ρεϋμόν Ντομνέκ. Είχαμε ήδη διατυπώσει την πρόβλεψή μας σχετικά με το σοβαρό ενδεχόμενο αποκλεισμού της γαλλικής ομάδας. Το υλικό της τωρινής εθνικής Γαλλίας δεν είναι βέβαια το καλύτερο, δεν είναι όμως και για πέταμα. Αυτό που καταδίκασε τους τρικολόρ ήταν οι ολέθριες επιλογές του προπονητή τους, όπως το ανεξήγητο 4-3-2-1 με τον Ανελκά μόνο επιθετικό, ενώ δεν μπορεί να παίξει χωρίς στήριγμα, ή η διατήρηση στην ενδεκάδα του φριχτά ντεφορμέ Γκοβού. Η επιστροφή στο κλασσικό 4-4-2 με ένα σέντερ φορ μπροστά από τον Ανελκά (κατά προτίμηση τον Σισσέ που και φορμαρισμένος και αληθινός φορ είναι) θα μπορούσε να βοηθήσει τη Γαλλία να παίξει ένα πιο παραγωγικό ποδόσφαιρο. Ο Ντομνέκ προτίμησε να κάνει άλλα κόλπα: ναι μεν διόρθωσε ένα σφάλμα του, ξαναβάζοντας στην ενδεκάδα τον απαραίτητο Μαλουντά, πλην όμως, στην προσπάθεια να διατηρήσει βασικό και τη νέα του αγάπη τον Ντιαμπύ (ίσως ο ωροσκόπος του να υποσχόταν σπουδαία πράγματα αυτήν την περίοδο) έστειλε στον πάγκο τον Γκουρκύφφ, δηλαδή τον μόνο επιτελικό μέσο που είχε στη διάθεσή του! Το αποτέλεσμα το είδαμε όλοι: ούτε μία ουσιαστική ευκαιρία σε ολόκληρο τον αγώνα, ούτε μία πάσα της προκοπής προς τον εκάστοτε φορ (Ανελκά κι έπειτα… Ζινιάκ), την ίδια ώρα που το Μεξικό είχε κάνει έξι μεγάλες ευκαιρίες μόνο στο πρώτο ημίχρονο.

Το Μεξικό είχε πετάξει δυο βαθμούς στον αγώνα της πρεμιέρας. Αυτή τη φορά μπήκε αποφασισμένο να αποδείξει όλα τα καλά που λέγονται για την ομάδα του. Ψύχραιμο, μεθοδικό, με παίκτες υψηλότατης τεχνικής κατάρτισης και, ειδικά επιθετικούς, ταχύτατους που έκαναν τη γαλλική άμυνα να πελαγοδρομεί. Κι ακόμα, με δύο εντυπωσιακές μηχανές στην αριστερή πλευρά (Σαλσίδο και Τορράδο) που κάλυπταν τον χώρο, άλλαζαν θέσεις και κατέβαζαν τη μπάλα. Επιπλέον, το Μεξικό υπερείχε και στον πάγκο: ο Αγκίρε και τολμηρός και εύστροφος υπήρξε. Όταν τραυματίστηκε ο Βέλα τον αντικατέστησε (31΄) με τον απίστευτα γρήγορο Μπαρρέρα, ο οποίος πολλαπλασίασε τα προβλήματα των Γάλλων αμυντικών. Δεν δίστασε να παίξει και με τέσσερις επιθετικούς, βγάζοντας (54΄) έναν ταλαντούχο αλλά νευρικό μέσο (Χουάρες) για να περάσει στο παιχνίδι ένα καθαρόαιμο φορ (Ερνάντες). Κι όταν πια κουράστηκε ο Φράνκο, ο Αγκίρε τον αντικατέστησε με τον Μπλάνκο. Όταν το ταλέντο συνδυάζεται με την τόλμη τελικά ανταμείβεται: ένα ξεπέταγμα του Ερνάντες (από ελεγχόμενη θέση οφσάιντ) που ντρίμπλαρε και τον τερματοφύλακα (64΄) και η επέλαση του Μπαρρέρα που ανάγκασε τον Αμπιντάλ να του κάνει πέναλτυ, το οποίο εκτέλεσε με μαεστρία ο Μπλάνκο (78΄), σφράγισαν τη ληξιαρχική πράξη θανάτου της Γαλλίας του Ντομνέκ [Μεξικό-Γαλλία 2-0 (0-0)]. Γιατί δεν πρέπει να υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι το Μεξικό ή η Ουρουγουάη θα σκιστούν να νικήσουν στο μεταξύ τους ματς, όταν με ισοπαλία προκρίνονται και οι δύο! Κυρίως, όμως, κανείς δεν πιστεύει πια ότι αυτή η Γαλλία μπορεί να κερδίσει οποιαδήποτε ομάδα. Τελικά το επίτευγμα του Ρεϋμόν δεν είναι και μικρό…

Advertisements

17 Responses to “Mort et transfiguration”


  1. 1 π2 Ιουνίου 18, 2010 στο 09:29

    Για την Ελλάδα: Θα διαφωνήσω εν μέρει τόσο για το πρώτο ημίωρο. Εγώ δεν είδα καθόλου να προσπαθούν να παίξουν κανονικό ποδόσφαιρο. Πάλι σέντρες και μόνο σέντρες είδα, πάλι τον Γκέκα απελπιστικά μόνο μπροστά είδα, πάλι ένα κέντρο που αδυνατούσε να δημιουργήσει είδα.

    [Ιντερμέτζο οπαδικού τσιγκλίσματος. 😛 Στο γκολ της Νιγηρίας ευθύνονται τρεις Παναθηναϊκοί: ο Βύντρα κάνει μια τραγικά απρόσεκτη πάσα, ο Κατσουράνης δεν μαρκάρει σωστά στο στημένο, ο Τζόρβας δεν κάνει έξοδο και μετά βουτάει προς το σημείο που νομίζει ότι θα πάει η μπάλα αν βρει την κεφαλιά ο Νιγηριανός -που δεν τη βρήκε. Χρειάστηκαν οι Actor’s studio δεξιότητες ενός Ολυμπιακού για να αλλάξει η ροή του αγώνα: με το γράμμα του νόμου, η ανόητη κίνηση του Καϊτά είναι απευθείας κόκκινη, αλλά αμφιβάλλω αν θα την έδινε ο διαιτητής εάν δεν είχε μεσολαβήσει η μεγαλοπρεπής βουτιά του Τοροσίδη. Και τότε…]

    Και τότε όλοι ξύπνησαν, του Ρεχάγκελ συμπεριλαμβανομένου (που ως τότε είχε ένα στωικό ύφος παραίτησης). Άρχισαν να παίζουν κανονικό ποδόσφαιρο, με την μπάλα κάτω, εκμεταλλεύτηκαν τους χώρους που αναπόφευκτα δημιουργήθηκαν, βρήκαν και λίγο πάθος μέσα τους και είδαμε λίγη μπάλα. Για μένα πολυτιμότερος παίκτης ήταν ένας παίκτης που είχα σε μηδαμινή εκτίμηση, ο Τζιόλης, που κρατούσε ανασταλτικά μόνος του το κέντρο, ήταν πολύ ψύχραιμος, δεν κατέστρεφε το παιχνίδι με μακρινές σέντρες όπως συνηθίζουν οι μέσοι μας και άνοιγε το παιχνίδι στα άκρα με αποτελεσματικότητα. Όσο κι αν τον αντιπαθώ γενικώς, πολύ χρήσιμος ήταν και ο Καραγκούνης: σε τέτοια παιχνίδια, όπου δημιουργούνται χώροι, δεν μπορείς παρά να του δίνεις την μπάλα κι ό,τι βγει. Ο Σαμαράς μπορεί να μην ήταν το χάλι που ήταν στον πρώτο αγώνα αλλά ήταν για άλλη μια φορά αυτό που οι Αγγλοσάξωνες λένε underachiever: μπορεί να κάνει τα πάντα αξιοπρεπώς αλλά πάντοτε καταλήγει να μην κάνει τίποτε τόσο καλά ώστε να ξεχωρίσει. Στενοχωρήθηκα για τον Γκέκα, έναν παλαιού τύπου σκόρερ, που έχασε ένα γκολ που ποτέ δεν θα έχανε άλλοτε. Σαλπιγγίδης, Τοροσίδης, Αβραάμ μου άρεσαν επίσης.

    Ένιωσα μεγάλη ντροπή για τη μετάδοση του αγώνα. Τα γελοία φαλτσέτα στη φωνή όταν κάναμε σουτ που έβγαιναν 20 μέτρα άουτ, η συνεχής μεγαλόφωνη επισήμανση της μπαλάρας που παίζαμε (που ελάχιστες φορές συνοδευόταν από την χαμηλόφωνη επισήμανση ότι αυτό γινόταν και επειδή οι αντίπαλοι είχαν αριθμητικό μειονέκτημα) και, γενικότερα, η Χελάκειος δραματοποίηση, μου έκαναν εξαιρετικά κακή εντύπωση. Δεν το ευχαριστιέμαι έτσι το ποδόσφαιρο. Το πάθος και η χαρά είναι δουλειά του θεατή, όχι του δημοσιογράφου. Η ελληνική σχολή αναμετάδοσης μου θυμίζει τα γέλια κονσέρβα στις αμερικανικές σειρές: προκαταλαμβάνει και ακυρώνει την αντίδραση του θεατή. Εάν ήμουν ακόμη πιο κακεντρεχής απ’ όσο είμαι, θα έμπαινα στον πειρασμό να υποθέσω πως όλα αυτά δεν γίνονται τόσο από γνήσιο πάθος για την Εθνική, αλλά εν μέρει και λόγω της ελπίδας δημιουργίας νέων προσοδοφόρων dvd με το πειρατικό του Όθωνα… Αλλά ευτυχώς δεν είμαι τόσο κακεντρεχής. 😀

  2. 2 π2 Ιουνίου 18, 2010 στο 09:33

    Για τα υπόλοιπα:

    Είδα μόνο την Ουρουγουάη, που μου άρεσε πάρα πολύ. Για την ακρίβεια, μάλλον περισσότερο από οποιαδήποτε ομάδα έχω δει σε αυτό το μουντιάλ. Μου έκανε εντύπωση το πολύ δυνατό και αποτελεσματικό αλλά αρκετά καθαρό παιχνίδι της ανασταλτικά, σε αντίθεση με τις τελείως αντιαθλητικές παραδόσεις της χώρας, και η μεγάλη τόλμη του προπονητή της να βάλει έναν καθαρό φορ περιοχής πίσω από τους δύο εξτρέμ: όταν έχεις έναν παίκτη τόσο ποιοτικό όπως ο Φορλάν, έχει νόημα να του δώσεις και δημιουργικές αρμοδιότητες, στις οποίες ο Φορλάν ανταποκρίθηκε με εξαιρετική επιτυχία.

  3. 3 rogerios Ιουνίου 18, 2010 στο 09:45

    π2, έχεις δίκιο στα όσα λες περί εθνικής, απλώς, πάνω στο χθεσινό ενθουσιασμό μου, ξέχασα ίσως να τονίσω περισσότερο το γεγονός ότι μέχρι την αποβολή τα στραβά της εθνικής συνεχίζονταν (το λέω πολύ μέσα από τα δόντια). Πάντως, ακόμη κι έτσι, είδα μια καλύτερη διάθεση απ’ ό,τι στο ματς του Πορτ Ελίζαμπεθ. ΟΚ, πάσο για την παναθηναϊκή ευθύνη στο γκολ που φάγαμε (φατσούλες). Τη γνώμη μου για τον Σαμαρά φαντάζομαι την έχεις καταλάβει (συμπίπτει με τη δική σου), αλλά χθες εγώ τον είδα εντυπωσιακά βελτιωμένο σε σχέση με το απόλυτο μηδενικό που ήταν το Σάββατο. Δεν ισχυρίζομαι ότι ήταν καθοριστικός στη νίκη. Για τον Τζιόλη να σου θυμίσω το ματς του την περασμένη σεζόν στη Βρέμη. Ο παίκτης αυτός πληρώνει το γεγονός ότι δεν «φαίνεται» πάντα, καθώς και (κυρίως;) τους χαρακτηρισμούς από κάτι Αλέφαντους («Τιτίκα» κ.λπ.).

    Ευτυχώς έχω γλιτώσει τις ελληνικές μεταδόσεις ποδοσφαίρου και δη αυτές της εθνικής. Ποιά «μορφή» περιέγραφε χτες;

    Για την Ουρουγουάη συμφωνώ και επαυξάνω: τα περί αντιαθλητικού παιχνιδιού είναι αρκετά κλισέ και δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα (άλλη φορά θα πρέπει να θυμηθώ να πω αναλυτικά τη γνώμη μου επ’ αυτού). Έπρεπε, πάντως, να δεις και το χτεσινό Μεξικό. Εξαιρετικό (βέβαια είχε απέναντι μια ομάδα πίο αξιοθρήνητη κι από την εθνική του Πορτ Ελίζαμπεθ).

    • 4 π2 Ιουνίου 18, 2010 στο 09:54

      Η μορφή λέγεται Παύλος Παπαδημητρίου (Πουρουπουπού το χαϊδευτικό του, Κύριος οίδε γιατί).

      Για τον Τζιόλη έχεις δίκιο, ήταν εντυπωσιακός στην Βρέμη.

  4. 5 drsiebenmal Ιουνίου 18, 2010 στο 10:06

    Ένα σχόλιο ως προς το αν «έπνιξε ο τέρμας» μας χτες το γκολ που φάγαμε.

    Στην απευθείας μετάδοση (που έβλεπα από το βαριεστημένο δεύτερο γερμανικό κανάλι) σκέφτηκα: Μα τι ήταν πάλι τούτο εδώ; Στο πρώτο ριπλέι πρόσεξα την εξαιρετική προσποίηση του Νιγηριανού κυνηγού. Το μισό τουλάχιστον γκολ ήταν δικό του. Ο Τζόρβας δεν είχε επιλογή από τη στιγμή που ο αντίπαλος φορ βρέθηκε εκεί με τη δυνατοτητα να σπρώξει την μπάλα με κεφαλιά προς την αφύλαχτη μεριά του τέρματος.

    Στο ημίχρονο, την άποψη αυτή επιβεβαίωσε όχι ο πρώτος τυχών, αλλά ο σχολιαστής τους, ο Όλι Καν. Πρακτικά, δεν είδε καμία ευθύνη για τον τερματοφύλακα. Και ο Ρεχάγκελ ήταν προσεκτικός: Για λάθος της άμυνας μίλησε.

    Τέλος, γιανα σιγοντάρω και τον π2 (και πόσο να αντέξει ένας γαύρος να πανηγυρίζει …πάλι… με γκόλ του Σάλπι και να βγάζει λάδι τον Τζόρβα) όταν βλέπω αυτόν τον Τοροσίδη, σκέφτομαι τι θα έκανε αυτός μεν στη φυσική του θέση και η εθνική με ένα στοιχειώδες αριστεροπόδαρο μπακ στα αριστερά. Και όταν βλέπω ματς σαν το χτεσινό, σκέφτομαι πόσο πιο χρήσιμο θα ήταν στην εθνική αυτό το παλικάρι που τρελαίνεται να βάλει γκολ ακόμη και στο 95′, ο Μήτρογλου.

    • 6 π2 Ιουνίου 18, 2010 στο 10:27

      Ο Τζόρβας δεν είχε επιλογή από τη στιγμή που ο αντίπαλος φορ βρέθηκε εκεί με τη δυνατοτητα να σπρώξει την μπάλα με κεφαλιά προς την αφύλαχτη μεριά του τέρματος.

      Σωστά, Δόκτορα, αλλά δεν έπρεπε ποτέ να βρεθεί εκεί με τη δυνατότητα να σπρώξει την μπάλα ο Νιγηριανός. Σε γέμισμα στο ύψος της μικρής περιοχής ο τερματοφύλακας πρέπει πάντοτε να κάνει έξοδο, γιατί αλλιώς είναι σχεδόν αδύνατο να αντιδράσει. Δεν ψέγω τον Τζόρβα γιατί έκανε τη βουτιά εκεί που την έκανε, επειδή δεν καθάρισε την φάση προηγουμένως τον ψέγω. Και το ίδιο ακριβώς έκανε (δηλαδή δεν έκανε) και στο πρώτο γκολ της Κορέας, παρεμπιπτόντως.

  5. 7 Κώστας Ζαφείρης Ιουνίου 18, 2010 στο 10:43

    Επισυνάπτω καίριο άρθρο του Ανδρέα Πετρουλάκη σχετικά με τη μετάδοση του χθεσινού αγώνα της Εθνικής. Συμφωνώ απόλυτα με τον Π2… κάνουν ότι μπορούν οι κύριοι της ΝΕΤ να μας κάνουν να κλείνουμε τον ήχο…
    «Δεν είναι που κάθε φορά που κερδίζαμε πλάγιο άουτ πανηγύριζαν σαν να είχαμε βάλει γκολ. Δεν είναι που όποτε κερδίζαμε κόρνερ ούρλιαζαν σαν να είχαμε βάλει γκολ στον τελικό. Δεν είναι που τους είχαν τελειώσει οι λέξεις όταν βάλαμε τα γκολ. Κυρίως ήταν η έλλειψη αξιοπρέπειας.
    Μερικά πράγματα τα σκέφτεσαι από μέσα σου αλλά δεν τα λες στον αέρα όταν μεταδίδεις τον αγώνα, και μάλιστα από τη δημόσια τηλεόραση. Θες δεν θες συμπεριλαμβάνεσαι στις μικρές και μεγάλες προσλαμβάνουσες παραστάσεις που δημιουργούν ήθος. Επομένως είσαι υποχρεωμένος να υπερασπίζεσαι την περηφάνεια του παιχνιδιού και τον σεβασμό στον αντίπαλο.
    Δεν γίνεται να κάνεις πάρτυ όταν αποβάλλεται παίκτης της άλλης ομάδας. Δεν λες ότι αξίζουν συγχαρητήρια στον Τοροσίδη επειδή έπεσε θεαματικά και κέρδισε την αποβολή. Σε τελική ανάλυση δεν υποτιμάς τόσο την ομάδα σου.
    Δεν ζητωκραυγάζεις όταν σφαδάζει στο χορτάρι ένα από τα ατού των άλλων. Δεν λες «πιάνει τους προσαγωγούς, και όταν ένας παίκτης πιάνει τους προσαγωγούς πρόκειται για ένα ακόμα δώρο»- το επίπεδο των ελληνικών και οι συνήθεις ορθοπεδικές γνωματεύσεις είναι άλλη συζήτηση. Δεν φωνάζεις «ευκαιρία, τώρα που παίζουν με 9 να βάλουμε το γκολ». Και αυτό να το κάνεις σε δύο αλλεπάλληλους τραυματισμούς Νιγηριανών.
    Δεν ήμουν ποτέ της αντίληψης ότι πρέπει πάντα να κερδίζει ο καλύτερος και ασφαλώς πάντα υποστηρίζω την ομάδα μου. Απλώς δεν θέλω να με κάνουν να νοιώθω κακομοίρης.»
    Ακόμα θα πρόσθετα… δεν επικαλείσαι κάθε τρεις και λίγο την άνωθεν βοήθεια (ο Θεός να βάλει το χέρι του), ούτε λες από μικροφώνου για τα βουντού και τα γαλανόλευκα κομποσχοίνια σου (τάδε έφη κ. Καρούλιας, σχολιαστής παρα τω Πουρουπουπου), ούτε τέλος ουρλιάζεις ΟΛΟΙ ΠΙΣΩ όταν το πλάνο δείχνει τον προπονητή με χειρονομίες να λέει εμφανώς ΜΠΡΟΣΤΑ!
    Ίσως φανεί ότι το παρακάνουμε θέμα αλλά κατά τη γνώμη μου η μετάδοση είναι πλέον αναπόσπαστο στοιχείο του ποδοσφαιρικού θεάματος, ικανή να το υποστηρίξει αλλά και να το καταστρέψει…

  6. 8 π2 Ιουνίου 18, 2010 στο 10:50

    Γλαφυρή και η περιγραφή της περιγραφής από τον Πανούτσο:

    Από τη μία ο Παύλος Παπαδημητρίου να κάνει την μετάδοση – φουστανέλα της ζωής του, ουρλιάζοντας παραινέσεις στους παίκτες, κάνοντας μακούμπες στους αντιπάλους και σπάζοντας τα νεύρα κάθε ανθρώπου που θέλει να ακούσει κανονική μετάδοση και όχι την κατάθεση μιας πουρουπουπιασμένης ψυχής.

    Από την άλλη ο Νίκος Καρούλιας, που, ναι μεν δεν ούρλιαζε, αλλά εκείνα τα «έτσι, έτσι», τα «εκεί, εκεί» και τα «αυτό, αυτό» που έλεγε παρέπεμπαν σε μεταφρασμένο γερμανικό πορνό. Η διοίκηση της ΕΡΤ μήπως θα μπορούσε να μεταδώσει το επόμενο ματς με την Αργεντινή σε δύο κανάλια, με δύο σπορτκάστερ; Το ένα να είναι το hot και το άλλο τo medium όπως στο κάρι.

  7. 9 Κώστας Ζαφείρης Ιουνίου 18, 2010 στο 11:02

    Επιπρόσθετα για να βάλουμε τα πράγματα σε μια άλλη διάσταση μια περιήγηση σε διεθνή sites σχετικά με το παιχνίδι της Εθνικής βγάζει ως συμπεράσματα τα εξής: 1. το μείζον είναι η εμφάνιση της Νιγηρίας και η γενικότερη υποχώρηση του αφρικανικού ποδοσφαίρου στο «δικό τους» ΠΚ 2.η ήττα των Νιγηριανών χρεώνεται σε μια όλωσδιόλου ανόητη αποβολή, σε ένα γκολ από κόντρα (αυτό της ισοφάρισης) και σε γκάφα ενός πολύ καλού γκολκήπερ (το δεύτερο) -για «Χαρακίρι Νιγηρίας» μιλάει η gazzeta 3. στην Εθνική μας -όσοι ασχολούνται- αναγνωρίζουν πείσμα και διάθεση και κάποιοι, τέλος, αναρωτιούνται -όπως κι όλοι μας- που ήταν αυτά στο πρώτο ματς…

  8. 10 rogerios Ιουνίου 18, 2010 στο 15:45

    Αγαπητοί φίλοι, ζητώ συγγνώμη για την καθυστέρηση, αλλά όπως καταλαβαίνετε πλάκωσε δουλειά τρελή (ως τις δύο ήμουν κι εκτός γραφείου και μόλις γύρισα έκανα αγώνα δρόμου για τα επείγοντα). Συγγνώμη και για το ότι αδυνατώ να τηρήσω την πρακτική μου της χωριστής απάντησης σε κάθε σχόλιο. Θα σας απαντήσω ομαδικά όπως κάνουν και οι επιτυχημένοι ιστολόγοι τους οποίους πάντα ζήλευα(εδώ να πέσουν φατσούλες πολλές και χαμογελαστές παρακαλώ!).

    @π2 (και λοιπούς φίλους): ο… Πουρουπουπού έκανε μετάδοση; Συνειδητοποιώ πόσο τυχερός είμαι που δεν έχω ελληνική τηλεόραση! Επιτέλους, πρέπει να καθιερωθεί η μετάδοση χωρίς περιγραφή, αλλά μόνο με ήχο γηπέδου. Ακόμα κι οι βουβουζέλες είναι προτιμότερες από τη μετάδοση που μου λέτε.

    @π2 και Κώστα Ζ.: Μερσί για το τσιτάρισμα Πετρουλάκη και Πανούτσου. Εν προκειμένω καλά τα λένε και οι δύο.

    @drsiebenmal: Δρα σ΄ευχαριστώ (και μέσω εσού τον Καν και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις). Τέτοια δικαιολόγηση των ενεργειών και παραλείψεων του Τζόρβα δεν θα μπορούσε ποτέ να σκεφτώ. Έχω άραγε την άδειά σου, ως ινστρούχτορας, κομισάριος προπαγάνδας ή ό,τι άλλο θες, να το προωθήσω σε συνδέσμους οργανωμένων της Πανάθας ώστε να ξέρουν τί να λένε όταν τους τη βγαίνουν οι «δικοί σας»; (πώς κάνουν τα κόμματα κατήχηση/ ενημέρωση στα «στελέχη» τους);

    Κώστα, όσον αφορά το πώς αντιμετώπισαν τα διεθνή ΜΜΕ τη νίκη της εθνικής: τα λες πολύ σωστά. Ακριβώς το ίδιο συνέβη και στον γαλλικό τύπο (γραπτό και ηλεκτρονικό). Το κέντρο της ανάλυσής τους είναι η Νιγηρία, όχι η Ελλάδα (η αποβολή, οι ευκαιρίες των Νιγηριανών, ο τερματοφύλακάς τους κ.λπ.).

    Και μια και λέμε για τους Γάλλους, δεν μου είπατε ακόμη τις εντυπώσεις σας από το χτεσινό Βατερλώ!

    [Άσε που έχασα εντελώς και αυτό το μάλλον συγκλονιστικό – σε ένταση υποψιάζομαι, όχι σε θέαμα – ματς Γερμανών και Σέρβων]

    • 11 Κώστας Ζαφείρης Ιουνίου 18, 2010 στο 17:11

      έχεις δίκιο Ρογήρε, η χθεσική νίκη της εθνικής Ελλάδας μας έκανε να δούμε λίγο τα πράγματα μέσα από το δικό μας «κυανόλευκο» πρίσμα, και να μην ασχοληθούμε με το τρικολόρ ναυάγιο. Για τα τεχνικά ζητήματα και για την «inside» πληροφόρηση περί αυτού του Πάπα της προπονητικής που λεέγεται Ντομνέκ είσαι ο πλέον αρμόδιος. Θα σταθώ λίγο στο Μέξικο. Πολλά σκαλιά παραπάνω από την κλασική «ψυχωμένη ομάδα», μεσαίου βεληνεκούς που παίρνει το αποτέλεσμα χάρη στο περίσσευμα ψυχής και τα χάλια του αντίπαλου. Διότι ναι μεν οι φραντσέζοι ήταν χάλι μαύρο, αλλά και τα σομπρέρος έδειξαν ουκ ολίγες αρετές -που τις περιγράφεις- και πάνω απ’ όλα έδειξαν ότι ήξεραν πολύ καλά τι ήθελαν και πως θα το πάρουν, ανάσα δεν τους άφησαν να πάρουν τους Γάλλους. Με την ευκαιρία αυτό το διαολεμένο Ντος Σάντος είναι που θέλει να πάρει δανεικό ο ΟΣΦΠ; καλά μετά από τέοιες εμφανίσεις… χαιρετίσματα.
      Γενική παρατήρηση: με τη δεύτερη αγωνιστική βλέπουμε καλύτερα πράγματα, και το μεσημεριανό κάζο των πάντσερ αλλά και το Σλοβενία- ΗΠΑ (που παίζεται αυτή τη στιγμή) μια χαρά παιχνίδια είναι.
      Άντε Ρογήρε φορα τη βορειοαφρικανική κελεμπία σου, κάνε τα βουντού σου και κάτσε να παρακολουθήσεις τους αδούλωτους Αλγερίνους ενάντια στον προαιώνιο εχθρό σου απόψε το βράδι!

      • 12 rogerios Ιουνίου 18, 2010 στο 18:53

        Καλά, εδώ που τα λέμε είναι απολύτως λογικό για μας η πρώτη είδηση να είναι η νίκη της εθνικής μας. Εγώ ασχολούμαι με το τρικολόρ ναυάγιο για τους γνωστούς ειδικούς λόγους. Από αρκετές απόψεις η εικόνα της χτεσινής Γαλλίας ήταν χειρότερη από την Ελλάδα του πρώτου ματς (αλλά βέβαια το Μεξικό είναι καλύτερη ομάδα από την Κορέα). Τη γνώμη για την τακτική των Γάλλων την είπα. Τώρα, όπως συνήθως συμβαίνει στις παταγώδεις αποτυχίες, βγαίνουν στην επιφάνεια και τα εσωτερικά προβλήματα των ηττημένων. Περιμένω αναλυτικά άρθρα και ρεπορτάζ για να σας πω. Προς το παρόν βγαίνουν στην επιφάνεια μισόλογα για κλίκες και συνωμοσίες: κάποιοι (αλλά δεν διευκρινίζεται ποιοί) επέβαλαν στον Ντομνέκ την επιθυμία τους να βγει από την ενδεκάδα ο Γκουρκύφφ. Υποψιάζομαι ποιοί μπορεί να είναι, αλλά περιμένω επιβεβαίωση (μη σπιλώνουμε έτσι αβασάνιστα υπολήψεις).
        Το Μεξικό μου αρέσει παραδοσιακά σαν ομάδα (από το ’94 και δώθε) και φέτος έχει πολύ καλή φουρνιά παικτών (κάποιοι από αυτούς είχαν πάρει και κάποιο παγκόσμιο νέων ή κάτι τέτοιο). Για τον Ζιοβάννι Ντος Σάντος δεν βλέπω πώς η Γαλατά θα τον άφηνε να φύγει και δη για ελληνική ομάδα. Μη σε απογοητεύω όμως, γιατί καμια φορά και η πολυμετοχικότητα (αν, λέμε) έχει και τα καλά της.
        Εννοείται ότι τα βουντού για το βράδυ ξεκίνησαν! Το ματσάκι είναι ψιλοΰποπτο: βγήκε ο Ρούνεϋ και δήλωσε ότι «δεν χρειάζεται δα να πιάσουμε και την καλύτερη απόδοση για να νικήσουμε την Αλγερία. Κάτι τέτοια κάνουν τη ζημιά. Εν πάση περιπτώσει, και να το πιστεύεις δεν βγαίνεις να το πεις δημοσίως. Μόνο που δεν με πείθουν και οι Αλγερινοί. Ήδη έχουν πλακωθεί δυο-τρεις φορές μεταξύ τους.
        Παρεμπ., τί ντράι κλην έκανε ο διαιτητής απ’ το Μαλί στην υπερδύναμη! Αυτό το γκολ όποιος μου βρει γιατί το ακύρωσε…

  9. 13 drsiebenmal Ιουνίου 18, 2010 στο 16:26

    Για το γερμανοσερβικό (η γυναίκα μου με κατηγόρησε στο τέλος ότι δεν με πολυπείραξε αφού ήμουν και λίγο με τους αδελφούς Σέρβους) πολλά θα γραφτούν.

    Θα κάνω μόνο σύγκριση της αναμετάδοσης:

    Ο Γερμανός σπορτκάστερ απελπίστηκε πια στο 90+1. Μέχρι εκεί έλπιζε τουλάχιστον για τον βαθμό. Διακριτικά, άρχισε μάλλον να απελπίζεται για τη νίκη στο χαμένο πέναλτι.

    Η κριτική στον Ισπανό διαιτητή του στιλ «ε, έχει βάλει πολύ χαμηλά τον πήχη» και κάτι τέτοια διακριτικά. Ο Κλόζε πήγαινε γυρεύοντας (μπορούσε να του έχει βγάλει πιο πριν δεύτερη κίτρινη που συνέχισε φάση οφσάιντ μετά από σφύριγμα). Η Σερβία πολύ ψυχωμένη, ήταν μάλλον καλύτερη στο 11-11, έβαλε το γκολ αμέσως στο 11-10, στάθηκε δύο φορές τυχερή (δοκάρι Κεντίρα και πέναλτι), έχασε ευκαιρίες να μεγαλώσει το σκορ, και νομίζω νίκησε δίκαια.

    Η γερμανική ομάδα δεν μπορεί να κερδίζει με παίκτη μείον τις καλές ευρωπαϊκές ομάδες. Δεν ξέρω δηλαδή ποιος θα μπορούσε.

    @Rog: Τα περί Καν κυκλοφόρησαν ήδη από χτες στην Ελλάδα, προφανώς υπάρχουν και λαζοβάζελοι… 🙂

    @π2: Μα ναι, φυσικά και έχεις δίκιο, προφανώς δεν έπρεπε να καρφωθεί ο Τζόρβας και στις δύο περιπτώσεις στο τέρμα του. Αλλά δεν νομίζω ότι οι έξοδοι είναι το ατού του…

    • 14 rogerios Ιουνίου 18, 2010 στο 18:59

      Πολύ χαρακτηριστικά όσα μεταδίδεις Δρα για τη διαφορά νοοτροπίας μεταξύ Ελλήνων και Γερμανών σπορτκάστερ, αντικατοπτρίζει άλλωστε και μια γενικότερη διαφορά νοοτροπίας μεταξύ των λαών.
      Πάντως η νίκη της Σερβίας τον έκανε τον όμιλο άνω-κάτω, και όπως πάνε τα πράγματα, μάλλον θα την πληρώσουν οι Γκανέζοι.
      Η αδυναμία της Γερμανίας να αποφύγει την ήττα παίζοντας με παίχτη λιγότερο δείχνει και πόσο κοντά είναι το επίπεδο των ομάδων πλέον και πώς οι λεπτομέρειες (χμ…, όχι και τόσο τελικά) ή οι αστάθμητοι παράγοντες καθορίζουν το αποτέλεσμα. Η ήττα φυσικά και δεν καταδικάζει τη Γερμανία, δείχνει όμως τα όριά της: υπερομάδα που θα τους πάρει όλους άνετα δεν είναι (ακόμα τουλάχιστον). Για να δούμε τη συνέχεια λοιπόν.

  10. 15 Παύλος Ιουνίου 18, 2010 στο 22:46

    Στο σάιτ της φίφα εστίασαν στα 27 σουτ (11 στο στόχο) της κατά τα άλλα αμυντικογενούς Εθνικής Ελλάδος… Ότι και να λέτε εγώ είδα πάθος για τη νίκη στους Έλληνες που είναι και το σημαντικότερο σε τέτοιες διοργανώσεις (έστω και αν ήρθε μετά την αποβολή) και γι’αυτό τους χαρήκαμε άλλωστε.
    Για το σχολιασμό θα συμφωνήσω μερικώς. Άθλιες οι ατάκες με τους τραυματίες κλπ αλλά λίγος (ή και πολύς) ενθουσιασμός δεν βλάφτει. Τι διάολο, πήγαμε Μουντιάλ για να κάνουμε νηφάλιες αναλύσεις τώρα;

    • 16 rogerios Ιουνίου 18, 2010 στο 23:00

      Κι εγώ είδα το πάθος και συμφωνώ ότι στις μεγάλες διοργανώσεις όλα σχεδόν παίζονται στο μυαλό και στην καρδιά. Γενικά, η εντύπωση που αποκόμισα από τη χτεσινή εθνική είναι αυτή μιας από τις πιο εντυπωσιακές μεταμορφώσεις, στα όρια της πραγματικής ανάστασης (εξ ου κι ο τίτλος), που έχουμε δει σε ΠΚ.

      Για τις περιγραφές, έχω κακή γνώμη για την πλειονότητα των Ελλήνων εκφωνητών. Με ενοχλεί η ηρωϊκή περιγραφή-«φουστανέλλα» όταν ξεπέφτει σε μικρότητες (όπως τα περί τραυματισμών των αντιπάλων) ή εθελοτυφλεί μπροστά σε πασιφανείς αδυναμίες της ομάδας μας. Προφανέστατα, πρέπει να υπάρχει ενθουσιασμός, μιας άλλης αισθητικής όμως από αυτόν που μας έχουν συνηθίσει οι περισσότεροι Έλληνες σπορτσκάστερ. Άντε να δούμε τί θα κάνουμε και την Τρίτη (και ξαναλέω πως είναι κρίμα να ζητήσουμε το θαύμα κόντρα στην Αργεντινή, ενώ η ομάδα αποδείχτηκε ότι είχε τις δυνατότητες να είναι ήδη στους 16).

      Παρεμπ., όπως είδατε, την πάτησαν πάλι οι Εγγλέζοι. Μπορούν ακόμη να τη γλιτώσουν, αλλά θα ζοριστούν. Η Αλγερία δεν με ενθουσίασε, αλλά τουλάχιστον είχε τη θέληση και τη συγκέντρωση να πάρει κάτι θετικό από το ματς. Αν τολμούσε και λίγο περισσότερο…

    • 17 Κώστας Ζαφείρης Ιουνίου 18, 2010 στο 23:11

      Συμφωνώ Παύλο, ίσως το παραβλέψαμε σχολιάζοντες. Σαφώς και υπήρχε πάθος και πείσμα… το εισπράξαμε όλοι. Αλλά υπήρχαν και αρετές που βγάλανε στο γήπεδο οι ποδοσφαιριστές μας. Δείξανε πράγματα που μόνο ίσως όταν αισθανθούν υπό πίεση το κάνουν. Έπαιξαν καλό ποδόσφαιρο. Ούτως ή άλλως μας μένει μια πικρή γεύση γιατί ένα Χ έστω με την Κορέα θα μας έβαζε στο δρόμο για το μεγάλο βήμα της πρόκρισης. Για τη μετάδοση θα επιμείνω: πέρασαν τα όποια όρια. Δεν πήγαμε μουντιάλ για να κάνουμε «φωνή της εθνικής» τον Παπαημητρίου!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουνίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Ιολ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Στατιστικά

  • 48,433 hits

Αρέσει σε %d bloggers: