Fratelli d’Italia.. και τουλίπες

 

Από μικρός επιδίωκα να παρακολουθώ από νωρίς τις μεταδόσεις των παιχνιδιών εθνικών ομάδων. Ο λόγος ήταν ότι ήθελα να προλάβω την ανάκρουση των εθνικών ύμνων. Εθνικοί ύμνοι; Αυτά τα άθλια κατάλοιπα της ιδεολογίας του εθνικού κράτους; Ό,τι και να πείτε, πολλοί από τους ύμνους είναι μουσικά πολύ ωραίοι. Κυρίως, όμως, η στάση κι η εικόνα των ποδοσφαιριστών την ώρα που ακούγεται ο εθνικός τους ύμνος είναι πολύ συχνά απολύτως ενδεικτική της ψυχολογίας τους, του état d’ esprit τους, του κλίματος που επικρατεί στο εσωτερικό της ομάδας, της επιθυμίας των παικτών για τη νίκη. Εντάξει, εξυπακούεται ότι πρέπει η ομάδα να είναι καλή με ποδοσφαιρικούς όρους, αλλιώς τα ΠΚ θα τα κατακτούσε η Ονδούρα ή η Γουατεμάλα. Και, για ένα «αντιπαράδειγμα», ρωτήστε με για το «χυμείο» των Σέρβων την ώρα ανάκρουσης του «εθνικού» τους ύμνου πριν από τα παιχνίδια του ΠΚ της Γερμανίας το 2006 (και ιδίως το πρώτο, με τους Ολλανδούς). 

Ιταλία: Πιστεύω, λοιπόν, ότι δεν υπάρχει μουσικά ωραιότερος εθνικός ύμνος από το Φρατέλλι ντ’ Ιτάλια , το τραγούδι σύμβολο του Ρισορτζιμέντο (που πάντως έγινε εθνικός ύμνος της γειτονικής χώρας μόλις το 1948, μια και ο οίκος της Σαβοΐας είχε δικό του ύμνο). Βεβαίως, οι στίχοι του Μαμέλι (για την Ιταλία που φορά την περικεφαλαία του Σκιπίωνα και καλεί τους πατριώτες, οι οποίοι πυκνώνουν τις κοόρτεις, έτοιμοι να δώσουν τη ζωή τους για τη χώρα) εντάσσονται στο γνωστό πλαίσιο του εθνικισμού του προπερασμένου αιώνα (πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να είναι διαφορετικά;), τουλάχιστον όμως δεν είναι αιμοβόρικοι όπως αυτοί της Μασσαλιώτιδας. Παραδοσιακά οι Ιταλοί ποδοσφαιριστές είναι οι πιο παθιασμένοι ερμηνευτές εθνικού ύμνου. Φέτος κιόλας που δεν ξεκινά στην ενδεκάδα ο (Αργεντίνος) Καμορανέζι έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε 11 παίχτες να τραγουδούν με την ψυχή τους αγκαλιασμένοι. Και φέτος το κλίμα της εθνικής Ιταλίας μοιάζει πολύ καλό: το πάθος για τη νίκη υπάρχει σε επαρκέστατο βαθμό. Αρκεί; 

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα, γιατί, μολονότι στον πάγκο έχει επιστρέψει ο παμμέγιστος Μαρτσέλο Λίππι, από τους ήρωες της επικής κατάκτησης του γερμανικού μουντιάλ πολλοί δεν βρίσκονται πια στην αποστολή, λόγω ηλικίας ή φόρμας (Γκρόσσο, Τόνι, Τόττι, Ματεράτσι) ή είναι στον πάγκο (Πίρλο, Γκαττούζο, Καμορανέζι). Υπάρχουν βέβαια οι Τζαμπρόττα, Ντε Ρόσσι, Γιακουίντα και Τζιλαρντίνο (μόνο ο πρώτος ήταν όμως βασικός το 2006) και φυσικά ο ηγέτης Φάμπιο Κανναβάρο που και χτες ακόμη έδειξε σε κάποιες στιγμές το γιατί είναι ο μεγαλύτερος αμυντικός που ανέδειξε το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο τα τελευταία 20 χρόνια. Στα 37 του, πάντως, δεν μπορεί να είναι αυτός που ήταν σε ολόκληρο ενενηντάλεπτο. Η νέα φουρνιά των Ατζούρι δεν είναι κακή, αλλά δείχνει να της λείπουν οι προσωπικότητες που θα κάνουν την ομάδα πραγματικά σπουδαία και θα της επιτρέψουν να υπερασπιστεί τον τίτλο της. 

Τα προτερήματα και τα μειονεκτήματα της φετινής Σκουάντρα Ατζούρα φάνηκαν και στο πρώτο παιχνίδι της [Ιταλία-Παραγουάη 1-1 (0-0), Κέηπ Τάουν], όπου η συνεχής βροχή μας θύμισε ότι εκεί στο νότιο ημισφαίριο έχουν μπει στον χειμώνα. Η Ιταλία είχε ως συνήθως την υπεροχή, αλλά αυτή ήταν άκαρπη. Είχε την ατυχία να ξεκινήσει τους αγώνες της με την πιο δυνατή από τις αντιπάλους της στον όμιλο. Δέχτηκε πρώτη γκολ σε πολύ δυσάρεστο για αυτήν χρονικό σημείο (λίγο πριν το τέλος του α΄ ημιχρόνου), αλλά αντέδρασε, μπόρεσε να ισοφαρίσει και συνέχισε να πιέζει για τη νίκη μέχρι τέλους, χωρίς πάντως να δημιουργήσει φάσεις. Η ισοπαλία ήταν φυσική και δίκαιη κατάληξη αυτού του ματς τακτικής και έντασης που παρακολουθήσαμε. Εννοείται ότι η πρόκριση της Ιταλίας στην επόμενη φάση δεν τίθεται εν αμφιβόλω. Άλλωστε οι άλλες δύο ομάδες του ομίλου είναι πολύ αδύναμες. Η κατάκτηση της πρώτης θέσης, όμως, δεν είναι πια σίγουρη για τους Ιταλούς, κι οι δεύτεροι έχουν πάντα μεγάλες πιθανότητες να πέσουν πάνω σε ομάδα φόβητρο ή πολύ φορμαρισμένη (εδώ το μενού για τον δεύτερο του Στ΄ ομίλου προβλέπει λογικά Ολλανδία) και τη βεβαιότητα δυσμενέστερης μεταχείρισης όσον αφορά τις μετακινήσεις και τις ημέρες ξεκούρασης. Απομένει να διαπιστώσουμε πόσο μακριά μπορούν να πάνε μια Ιταλία που δεν είναι η πιο προικισμένη σε ταλέντο και προσωπικότητες το πάθος, οι παραδοσιακές αρετές της νοοτροπίας και τακτικής και η προπονητική επάρκεια του Λίππι.  

Παραγουάη, υποψήφια για μεγάλα πράγματα: Για τη χτεσινή αντίπαλο της Ιταλίας αξίζουν περισσότερα από δυο λόγια. Η Παραγουάη προκρίθηκε πολύ άνετα από το μίνι πρωτάθλημα της Ν. Αμερικής (τερμάτισε τελικά τρίτη πίσω από Βραζιλία, Χιλή, αλλά αφού είχε ήδη εξασφαλίσει από νωρίς την πρόκρισή της). Θα θυμάστε ότι από την πρώτη στιγμή θεωρήσαμε την Παραγουάη την πιο σοβαρή υποψήφια για να κάνει την έκπληξη σ’ αυτό το ΠΚ. Η ομάδα του άγνωστου στην Ευρώπη Αργεντινού τεχνικού Χεράρδο Μαρτίνο έδειξε τις αρετές της στο παιχνίδι με τους Ιταλούς: πραγματικό σύνολο, απίστευτα οργανωμένη, πρεσάρει και αμύνεται έξυπνα, ενώ ξέρει να κρατά τη μπάλα πολύ καλά, ανεξαρτήτως αντιπάλου. Έχει όλες τις δυνατότητες να πάει ψηλά, αλλά πρέπει να κατακτήσει τη νοοτροπία μεγάλης ομάδας, πράγμα δύσκολο. Το υλικό της είναι πολύ ενδιαφέρον: χτες ξεκίνησε αφήνοντας στον πάγκο τα δύο επιθετικά αστέρια της (Καρντόσο και Σάντα Κρους), αγωνιζόμενη με δύο παίκτες της Μπουντεσλίγκα, και συγκεκριμένα της Ντόρτμουντ (τον Βαλντές και τον Αργεντίνο Μπάρριος, ο οποίος πολιτογραφήθηκε πριν ένα μήνα για να καλυφθεί η μεγάλη απώλεια του πρώτου σκόρερ των προκριματικών: του Σαλβαδόρ Καμπάνιας, ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρότατα τον Ιανουάριο από πυροβολισμό στο κεφάλι σ’ ένα μπαρ της Πόλης του Μεξικού). Και μια απορία, λαμβανομένου υπόψη του γεγονότος ότι οι Παραγουανοί δεν είναι κι οι πιο ακριβοί της αγοράς. Τα τζιμάνια οι σκάουτερ των μεγάλων ελληνικών ομάδων δεν μπορούσαν να ανακαλύψουν αυτό το «χάμμερ» της παραγουανής άμυνας, τον στόππερ (και σκόρερ χτες) Αλκάρας (έπαιζε στη Μπρυζ και μεταγράφηκε εσχάτως στη Γουίγκαν) ή αυτή την παιχτούρα, τον δεξί χαφ Βέρα, που χτες πρέπει να έκανε ίσα με 100 χλμ (αυτός παίζει στον Ισημερινό, στην LDU του Κίτο);    

Το άλλο ματς  του Στ΄ ομίλου [Σλοβακία-Νέα Ζηλανδία 1-1 (0-0), Ράστενμπεργκ/ Ρύστενμπυρχ] δεν θα μας απασχολήσει και πολύ. Η σύγκρουση ανάμεσα σε μια μέτρια ευρωπαϊκή ομάδα που δεν έχει ξαναπαίξει σε τελικά ΠΚ και την ασθενέστερη σε δυναμικότητα ομάδα του Μουντιάλ, δεν είχε να δείξει κάτι το ιδιαίτερο. Εκτός από τη νευρικότητα των Κεντροευρωπαίων που φάνηκαν να νιώθουν πολύ άβολα στο κοστούμι του φαβορί και τη φιλοτιμία και αγωνιστικότητα (βρετανικού τύπου φυσικά) των Νεοζηλανδών που ανταμείφθηκαν με την ισοφάριση στις καθυστερήσεις. Καμία από τις δύο ομάδες δεν έχει ουσιαστικές πιθανότητες πρόκρισης, οπότε πάμε παρακάτω.    

Τουλίπες με γερές ρίζες: Αν η Αργεντινή και η Αγγλία αποτελούν, αντίστοιχα, τον Αχούρα Μάζδα και τον Αχριμάν της προσωπικής ποδοσφαιρικής μου θρησκείας, τα συναισθήματά μου για τους Οράνιε έχουν περάσει από πολλές διακυμάνσεις. Πρόλαβα πολύ μικρός να θαυμάσω την τεράστια ομάδα της δεκαετίας του ’70 (την καλύτερη έκθεσή μου έβερ την έγραψα στην Ε΄ Δημοτικού για τον Γιόχαν Κρόϊφ, τον οποίο επέλεξα αντί πολιτικών και ανθρώπων του πνεύματος στο κλασσικό θέμα «ποιά προσωπικότητα θαυμάζετε»), γοητεύτηκα από την πρωταθλήτρια Ευρώπης του ’88, εκτίμησα τον Άγιαξ του φαν Χάαλ και την Αϊντχόφεν του Χίντινκ. Ωστόσο, γύρω στα μέσα της δεκαετίας του ’90 άρχισα να «κρυώνω» με τους Οράνιε. Η κοινώς αποδεκτή άποψη θέλει τους Ολλανδούς να παίζουν πάντα γρήγορα, τεχνικά και καθαρά. Στην πραγματικότητα παίζουν εδώ και κάποια χρόνια πάντα δυνατά και συχνά στα όρια του αντιαθλητικού. Δεν μπορώ, πάντως, να αμφισβητήσω ότι στην καλή μέρα τους και με μια καλή φουρνιά παιχτών έχουν τις δυνατότητες για πολλά πράγματα. 

Οι Ολλανδοί ξεκίνησαν φέτος με το δυσκολότερο παιχνίδι που είχαν να δώσουν στην πρώτη φάση [Ολλανδία-Δανία 2-0 (0-0), Γιοχάνεσμπουργκ]. Οι Δανοί είναι μια καλή ομάδα με μερικές σπουδαίες μονάδες (Κρίστιαν Πόουλσεν, Γιόργκενσεν, Κάλενμπεργκ), αλλά χωρίς τη νοοτροπία μεγάλης ομάδας. Για ένα ημίχρονο προβλημάτισαν ιδιαίτερα το φαβορί, μέχρι που ξεμπλόκαραν το παιχνίδι για χάρη των αντιπάλων τους με το αυτογκόλ στο 46΄. Οι Ολλανδοί άργησαν, αλλά κλείδωσαν τη νίκη με τον εξαιρετικό αυτό παίχτη που ανέδειξε το Κάτβαϊκ και ο οποίος διαθέτει ένα όνομα που αψηφά κάθε προσπάθεια μεταγραφής του στα ελληνικά (ας το πούμε συμβατικά Κέυτ). Ο δρόμος για την Ολλανδία φαίνεται πια ανοιχτός μέχρι τον προημιτελικό όπου κατά τα φαινόμενα θα τους περιμένει η Βραζιλία (όπως και το ’94). 

Το δεύτερο ματς  του πέμπτου ομίλου δεν πρόκειται να μείνει χαραγμένο στη μνήμη μας [Ιαπωνία-Καμερούν 1-0 (1-0), Μπλουμφοντέιν]. Θα κρατήσουμε τη μεθοδική και πειθαρχημένη προσπάθεια της ιαπωνικής ομάδας, που επιβεβαιώνει την πρόοδο του ποδοσφαίρου της Άπω Ανατολής. Αντιθέτως, η απογοητευτική εμφάνιση του Καμερούν καταδεικνύει την οπισθοχώρηση του αφρικάνικου ποδοσφαίρου. Θα θυμάστε ότι εκεί γύρω στο ’90, μετά τη φοβερή πορεία των Αδάμαστων Λιονταριών του Καμερούν στην Ιταλία (και τον άδοξα χαμένο προημιτελικό με τους Άγγλους) όλοι πλειοδοτούσαν σχετικά με το πόσο γρήγορα μια αφρικανική ομάδα θα διεκδικήσει ΠΚ. Είκοσι χρόνια μετά, και, με την εξαίρεση της πολύ καλής Σενεγάλης του Μπρυνό Μετσύ στο ασιατικό Μουντιάλ του 2002, οι αφρικανικές εθνικές δεν έχουν σπουδαία επιτεύγματα να επιδείξουν. Οι εξηγήσεις είναι πολλές και σύνθετες για να παρατεθούν εδώ και τώρα. Ίσως βέβαια οι κριτικές να ήταν λιγότερο αυστηρές αν το σουτ του ΕμΜπία στο δοκάρι είχε δώσει την ισοφάριση στους Καμερουνέζους. Όπως έχουν, όμως, τα πράγματα, το Μουντιάλ του Καμερούν μάλλον έχει ήδη τελειώσει. 

Αύριο, θα έχουμε την ευκαιρία να πούμε κάτι και για τη σούπα Ακτής Ελεφαντοστού και Πορτογάλων, καθώς και την, όχι και τόσο άνετη, είσοδο στη διοργάνωση του μεγάλου φαβορί.

Advertisements

6 Responses to “Fratelli d’Italia.. και τουλίπες”


  1. 1 Κώστας Ζαφείρης Ιουνίου 16, 2010 στο 08:35

    Σχετικά με τη Squadra Azzura
    Ως προς το αγωνιστικό μέρος, συμφωνώ σε μεγάλο βαθμό με τις εκτιμήσεις του οικοδεσπότη για την προσφιλή μου Ιταλία. Αυτή η ομάδα –παρόλα τα ισχυρά σημεία της- δε με πείθει ότι μπορεί να πάει μακριά. Αλλά από την άλλη ένα καλύτερο ξεκίνημα για τους azzuri ίσως να μην ήταν καλός οιωνός. Συνηθισμένοι είναι από στραβά ξεκινήματα –και το Χ με την Παραγουάη ήταν ένα από αυτά, άσχετο αν μου άρεσε η αντίδραση στο κρύο γκολ που δέχτηκαν. Άλλωστε είναι στη νοοτροπία των γειτόνων η –λίγο μαζοχιστική είναι αλήθεια- αντίληψη ότι μια νίκη που υποφέρεις για να την πετύχεις είναι προτιμότερη από μια επιβλητική επικράτηση. (το 1-0 π.χ. είναι μεγαλειώδης και επική νίκη, ενώ το 4-0 άνετη νίκη και ως εκ τούτου όχι τόσο μεγάλης σημασίας).
    Το ενδιαφέρον είναι ότι από το βράδι της Δευτέρας έχουν αρχίσει στηγ Ιταλία τα γνωστά λαϊκά δικαστήρια. Κατά το κοινώς λεγόμενο δυο είναι τα πράγματα για τα οποία έχουν άποψη όλοι ανεξαιρέτως οι Ιταλοί και Ιταλίδες, η εθνική ομάδα και το δεύτερο είναι το φεστιβάλ του San Remo. Πρέπει να ξεκινάει ο Di Natale; γιατί να είναι στον πάγκο Pirlo και Gattuso; Μπορούν να τα καταφέρουν οι μπαρουτοκαπνισμένοι βετεράνοι του 2006; Γιατί δεν είναι στην εθνική ο Balotelli και ο Totti; Αυτά είναι τα θέματα για τα οποία θ’ ακούσεις εμβριθείς και παθιασμένες τοποθετήσεις ακόμα κι από την περιπτερού της γειτονιάς οπουδήποτε στην Ιταλική Χερσόνησο.
    Ωστόσο το μέγα θέμα που έχει προκύψει αυτές τις μέρες στην Ιταλία, προέρχεται από τους πανηγυρισμούς του Radio Padania –ημιεπίσημου ραδιοφωνικού σταθμού της Λέγκας του Βορρά- στο γκολ της Παραγουάης, («ανοίξαμε το σκορ» ήταν η αναγγελία του). Οι πανηγυρισμοί συνοδεύτηκαν από κακεντρεχή σχόλια για το –ναπολιτάνο- Fabio Cannavaro. Η πολιτική κάλυψη ήρθε από τον ευρωβουλευτή της Λέγκας Matteo Salvini ο οποίος δήλωσε «δεν υπάρχει συνταγματική επιταγή που να μας υποχρεώνει να υποστηρίζουμε την εθνική Ομάδα», ενώ οι εξτρεμιστές της Λέγκας μιλούν για Εθνική Παδανίας αποτελούμενοι από παίκτες του Βορρά. Ίσως τα πράγματα να τα έβαλε στην πραγματική τους διάσταση ο ίδιος ο Marcello Lippi ο οποίος απάντησε “non me ne frega niente del Radio Padania” (σε ελεύθερη απόδοση: «δε δίνω δεκάρα για το Radio Padania»).
    Ενδιαφέρουσα διάσταση, χαρακτηριστική της παρούσας κατάστασης, σε μια χώρα που η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου αποτελούσε ανέκαθεν βασικό σημείο αναφοράς της οικοδόμησης εθνικής ταυτότητας –εύστοχη ως εκ τούτου η αναφορά του Ρογήρου στον ύμνο του Mamelli.
    Ζητώ συγγνώμη για τη σχοινοτενή αναφορά στους γείτονες, αλλά οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται….

    • 2 rogerios Ιουνίου 16, 2010 στο 09:50

      Κώστα, grazie mille για το πολύ κατατοπιστικό σχόλιο που φωτίζει μια άλλη όψη του θέματος Σκουάντρα Ατζούρα. Βέβαια, είσαι και ο καθ’ ύλην αρμόδιος για τα θέματα εθνικής Ιταλίας (όπως και ο Δρ για τα γερμανικά).

      Πάντως, ακόμα κι αν δεν τους βλέπω για πολύ μακριά ως έχουν τα πράγματα, τους Ιταλούς δεν τους ξεγράφω ποτέ.

  2. 3 drsiebenmal Ιουνίου 16, 2010 στο 09:11

    Ρογήρε, όχι μόνο είναι απολαυστικά τα κείμενά σου, αλλά παρατηρώ και ότι οι σχολιαστές σου έχουν ο καθένας τις διαφορετικές προτιμήσεις/παλιές αγάπες του. Θα έχει πλάκα προχωρώντας…

    • 4 rogerios Ιουνίου 16, 2010 στο 09:52

      Μερσί για το κομπλιμέντο!

      Αυτό που επισημαίνεις δεν είναι τελικά η μαγεία που έχει η κάθε φάση ΠΚ, ακόμη και τώρα σε εποχές άκρατης εμπορευματοποίησης; Πιστεύω κι εγώ ότι όσο θα προχωρά η διοργάνωση τα αισθήματα θα βγαίνουν πιο έντονα στην επιφάνεια και τα αίματα – σε κάποιο βαθμό – θ΄ ανάψουν. Αν μάλιστα δούμε και λίγο καλύτερη μπάλα…

  3. 5 π2 Ιουνίου 16, 2010 στο 17:02

    Κακώς δεν σε απασχολεί περισσότερο ο αγώνας ΣΛοβακίας – Νέας Ζηλανδίας. Ήταν ένας πολύ σημαντικός αγώνας για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Εξηγούμαι:

    Η Νέα Ζηλανδία και η Ελλάδα συμμετέχουν για δεύτερη φορά σε Μουντιάλ. Στην πρώτη τους εμφάνιση και οι δύο τελείωσαν χωρίς βαθμό και μάλιστα με τον ίδιο ακριβώς συντελεστή τερμάτων (0-10 εμείς, 2-12 εκείνοι). Παίρνοντας έναν βαθμό, έστω στο 93΄, μας άφησαν πίσω στον άτυπο ανταγωνισμό για τη χειρότερη ομάδα στην ιστορία των Παγκόσμιων Κυπέλλων. Επόμενος στόχος μας είναι το Ελ Σαλβαδόρ, η μόνη άλλη χώρα με συμμετοχές σε δύο Μουντιάλ η οποία δεν έχει πάρει ούτε βαθμό (δεν συνυπολογίζονται οι ομάδες με συμμετοχή σε ένα μόνο Μουντιάλ). Ομολογουμένως, ο συντελεστής τερμάτων του Ελ Σαλβαδόρ φαντάζει αξεπέραστος (1-22), αλλά τίποτε δεν είναι απίθανο για την αρμάδα του χερ Όττο…

    • 6 rogerios Ιουνίου 16, 2010 στο 17:25

      Ωχ, έχεις δίκιο! Αυτή η παράμετρος (ο μεγάλος αγώνας για τη χειρότερη μουντιαλική ομάδα έβερ) μου είχε διαφύγει.
      Φοβάμαι ότι πλέον οι Νεοζηλανδοί είναι πολύ μπροστά για μας (διότι αυτόν τον ένα βαθμό δεν τον πολυβλέπω). Ελπίζω τουλάχιστον να μην πάμε να κοντράρουμε το Ελ Σαλβαδόρ, αλλά τα 9 γκολάκια που χρειάζονται δεν είναι κι εντελώς απίθανα (π.χ 0-3 από τους Νιγηριανούς που θα μπουν αφιονισμένοι για να πάρουν και τη νίκη και καλύτερη διαφορά από τους Κορεάτες, έτσι ώστε να τους κάνει έπειτα και το Χ στο μεταξύ τους παιχνίδι/ 0-6 από τους Αργεντίνους, στο γνωστό σενάριο που τριγυρίζει στο μυαλό μου: παίζουν οι αναπληρωματικοί για να ξεχαρμανιάσουν, κάποιοι θέλουν να δείξουν στον προπονητή τους ότι αδικούνται και… να το σκορ-ποταμός κόντρα σε μια ομάδα με μηδενική ψυχολογία, αγωνιστικότητα υπό του μηδενός και πάθος ξεχασμένο στο 2004). Μακάρι αυτό το σενάριο να παραμείνει απλός εφιάλτης.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουνίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Ιολ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Στατιστικά

  • 48,433 hits

Αρέσει σε %d bloggers: