Αγγλικά ναυάγια… γερμανική προέλαση

Κατά Αγγλίας πολεμικός: Οι πολυάριθμοι Έλληνες φίλοι του αγγλικού ποδοσφαίρου μπορούν να σταματήσουν να διαβάζουν. Ή να συνεχίσουν για να με γιουχάρουν πανηγυρικά αν τυχόν η εθνική Αγγλίας κάνει μεγάλες εμφανίσεις σ’ αυτό το Μουντιάλ. Προσωπικά απεχθάνομαι το αγγλικό ποδόσφαιρο και ειδικότερα την εθνική Αγγλίας. Δεν μπορώ, επομένως, να είμαι αντικειμενικός. Για να μην παρεξηγούμαστε, όμως, να πω ότι αναφέρομαι αποκλειστικά στο ποδόσφαιρο, όχι στους Άγγλους γενικά κι αόριστα, στην κουλτούρα τους, τη συμβολή τους στον πολιτισμό και τις επιστήμες. Μόνο για μπάλα. Εκεί, πολύ απλά δεν τους αντέχω.

Όταν μικρός άρχισα να παρακολουθώ συστηματικά ποδόσφαιρο, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ανακάλυψα ότι με εκνεύριζαν πολλά πράγματα στο εγγλέζικο πρωτάθλημα: τα γλυστερά γήπεδα, τα «τετράγωνα» δοκάρια στις εστίες, η μπάλα που το μέγεθος και οι ραφές της διέφεραν από αυτές που χρησιμοποιούνταν στην ηπειρωτική Ευρώπη, οι οπαδοί, ο σαφέστατα ταξικός χαρακτήρας που είχε το άθλημα στο Νησί. Πάνω απ’ όλα με εκνεύριζε ο αγγλικός τρόπος παιχνιδιού, οι αναρίθμητες σέντρες για το κεφάλι του ψηλού και δυνατού επιθετικού, οι ψηλές μπαλιές, η άσκοπη χρήση δύναμης, η συνήθως ανύπαρκτη τεχνική, η εντελώς πρωτόγονη προσέγγιση της τακτικής και του αθλήματος εν γένει. Και βέβαια με τσάντιζε η αγγλοδουλεία του Έλληνα αθλητικογράφου, το γεγονός ότι όλοι αυτοί αντιμετώπιζαν με θρησκευτική ευλάβεια το κάθε ανύπαρκτο ματς «μεταξύ της ιστορικής Στόουκ και της ισχυρής Λέστερ». Δεν άντεχα! Από αντίδραση άρχισα να παρακολουθώ τη Μπουντεσλίγκα και είχα πειστεί ότι η πεμπτουσία του ποδοσφαίρου εκφραζόταν στο κάθε ματς Κολωνίας-Κάιζερσλάουτερν 6-3, όπου οι τερματοφύλακες απ’ ό,τι πήγαινε μέσα στο τέρμα τους έπιαναν μόνο τις πάσες των αμυντικών τους προς τα πίσω (κι αυτές όχι πάντα).

Όποτε πλησίαζε τελική φάση ΠΚ, ανατρίχιαζα διαπιστώνοντας ότι διάφοροι «ειδικοί», γραφεία στοιχημάτων (παλιότερα αποκλειστικά βρετανικά) και (εσχάτως) διεθνείς χρηματοπιστωτικοί οίκοι και οίκοι παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών (κι αυτοί εγκατεστημένοι συνήθως στον αγγλοσαξονικό κόσμο) ανακήρυσσαν με περισσή ευκολία την Αγγλία «μεγάλο φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου». Πώς μπορούσε να συμβαίνει αυτό, όταν σχεδόν τίποτε στην ιστορία της διοργάνωσης δεν το δικαιολογούσε; Η Αγγλία είχε να επιδείξει την πιο πέτσινη κατάκτηση κυπέλλου: μέσα στη χώρα της και με σκανδαλώδη διαιτητική εύνοια. Εκτός από το περίφημο τρίτο γκολ που δεν μπήκε ποτέ στην παράταση του τελικού, υπήρχε και το πιο παραγκάτο ματς τελικής φάσης ΠΚ, ο προημιτελικός με την Αργεντινή. Ένα ματς πριν από το οποίο εκφράστηκε ο πιο χυδαίος ρατσισμός, αυτός της αποικιοκρατικής δύναμης (οι αγγλικές εφημερίδες «έφτιαχναν κλίμα», ανεβοκατεβάζοντας «ζώα» τους Αργεντίνους) και το οποίο αποτελεί μνημείο στημένης διαιτησίας (η αποβολή του Ραττίν στο 35΄ είναι χαρακτηριστική). Μετά από την κατάκτηση αυτή, η Αγγλία δεν έκανε τίποτε σπουδαίο σε τελική φάση (τρεις φορές, μάλιστα, δεν προκρίθηκε καν σ’ αυτήν), με την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα (ο χαμένος ημιτελικός στα πέναλτυ του Ιτάλια Νοβάντα, όταν η Αγγλία προδόθηκε από τα γέρικα αντανακλαστικά του Πήτερ Σίλτον: σχεδόν σε όλα τα γερμανικά πέναλτυ κινήθηκε στη σωστή γωνία αλλά δεν κατάφερε να αποκρούσει κανένα).

Φυσικά, η Αγγλία έβγαλε σπουδαίες ομάδες σε συλλογικό επίπεδο (η Λίβερπουλ του 77-85, η Φόρεστ του Κλαφ, η Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ της τελευταίας δεκαετίας και βάλε) και ανέδειξε μεγάλους ποδοσφαιριστές: Κήγκαν, Χοντλ, Λίνεκερ, Γουόντλ, Όουεν προ των τραυματισμών, τελευταία Ρούνεϋ. Αυτοί όμως πλαισίωνονταν πάντα από μπόλικους άτεχνους ξυλοκόπους και άχρωμους ρολίστες που δεν θα περνούσαν την πόρτα άλλης μεγάλης εθνικής.

Η Αγγλία του 2010 και το αμερικάνικο κάζο:  Η φετινή Αγγλία δεν είναι διαφορετική. Το μεγάλο της ατού είναι ο προπονητής της: εκτιμώ απεριόριστα τον Φάμπιο Καπέλλο. Έχει. ίσως, το πιο εντυπωσιακό παλμαρές και υπήρξε ο αρχιτέκτονας της πιο σπουδαίας Μίλαν, αυτής που διέλυσε 4-0 τη Μπαρσελόνα του Κρόιφ στον τελικό της Αθήνας το 1994. Όμως, ακόμη κι ο καλύτερος προπονητής του κόσμου χρειάζεται τα απαραίτητα υλικά για να φτιάξει μεγάλη ομάδα. Στην Αγγλία δεν τα βρίσκει (άρα μπορεί να προσφέρει μόνο τον επαγγελματισμό, την πειθαρχία και τις γνώσεις του περί τακτικής). Η σημερινή Αγγλία έχει μόνο ένα πραγματικά μεγάλο παίκτη (τον Ρούνεϋ), που εμφανίζεται στο ΠΚ σε κακή κατάσταση λόγω κούρασης και τραυματισμών, και μερικούς ακόμη σπουδαίους (Τζέρραρντ, Λαμπάρντ, Τέρρυ), οι οποίοι δεν είναι στην καλύτερη κατάσταση της καριέρας του και έχουν φτάσει στα 30. Το υλικό από κει και πέρα είναι από μέτριο μέχρι και προβληματικό (επιπλέον, η Αγγλία, μαζί με τη Βραζιλία, είναι η ομάδα του ΠΚ με τον μεγαλύτερο μέσο όρο ηλικίας). Τα όρια της αγγλικής ομάδας φάνηκαν γρήγορα, με τον πρώτο κιόλας αγώνα απέναντι στους Αμερικανούς.

Η εθνική των ΗΠΑ δεν θαμπώνει κανένα με το παιχνίδι της, αλλά έχει πολλά προτερήματα. Είναι πειθαρχημένη, αρκετά γρήγορη, με ικανοποιητικό τεχνικό επίπεδο, καλή φυσική κατάσταση και συγκριτικό πλεονέκτημα ψυχολογίας: ως εκπρόσωπος της υπερδύναμης δεν εμφορείται από κανένα σύμπλεγμα κατωτερότητας, παρά τη φτωχή ποδοσφαιρική της ιστορία (εντούτοις, το 2002 έφτασε στα προημιτελικά, την περασμένη χρονιά έπαιξε στον τελικό του Κυπέλλου Συνομοσπονδιών απέναντι στη Βραζιλία). Το υλικό της είναι αρκετά ομοιογενές, χωρίς κραχτές αδυναμίες. Επιπλέον ένα Μουντιάλ σε χώρα (και) αγγλόφωνη χωρίς παράδοση στο ποδόσφαιρο αποτελεί ευνοϊκό περιβάλλον δράσης για την αμερικανική ομάδα.

Στο παιχνίδι του Σαββάτου [Αγγλία-ΗΠΑ 1-1, Ράστενμπεργκ ή Ρύστενμπυρχ, για περισσότερα δείτε κι εδώ] οι ΗΠΑ έδειξαν αρκετές από τις αρετές τους. Μολονότι βρέθηκαν γρήγορα πίσω στο σκορ (από τον ωραιότατο συνδυασμό Χέσκυ-Τζέρραρντ), δεν τα παράτησαν, κυνήγησαν το ματς, πίεσαν και αξιώθηκαν να ισοφαρίσουν προς το τέλος του ημιχρόνου με τον Ντέμσεϋ. Φυσικά το γκολ ήταν σε μεγάλο βαθμό ευγενική προσφορά του ανεκδιήγητου Άγγλου τερματοφύλακα Ρόμπερτ Γκρην, στο πρόσωπο του οποίου εκφράζονται ορισμένες από τις διαχρονικές αδυναμίες της εθνικής Αγγλίας. Στο β΄ημίχρονο οι αγγλικές προσπάθειες για τη νίκη ήταν φιλότιμες, πλην όμως ανορθόδοξες και ελάχιστα θεαματικές για τον ουδέτερο θεατή. Πάντως, υπάρχει κάτι παρήγορο για τους Άγγλους: ο τρίτος όμιλος είναι από τους πιο αδύναμους του φετινού ΠΚ. Είναι σχεδόν αδύνατο να τους στερήσει την πρόκριση κάποια από τις Σλοβενία και Αλγερία.

Σλοβενία-Αλγερία 1-0 (0-0) [Πολοκουάνε]: Το ματς του μεσημεριού θα το ξεχάσει γρήγορα όλος ο κόσμος εκτός από τους άμεσα ενδιαφερόμενους. Οι Σλοβένοι θα έχουν να λένε ότι στη δεύτερη συμμετοχή τους σε τελική φάση (μετά από τη γενιά Ζάχοβιτς το 2002) πέτυχαν την πρώτη νίκη τους (ενώ κάποιοι άλλοι κακομοίρηδες την κυνηγάμε ακόμη), οι Αλγερινοί μπορούν να χτυπήσουν άνετα το κεφάλι τους στον τοίχο, γιατί έχασαν ένα ματς που με λίγη προσοχή θα ήταν δικό τους. Νευρικό παιχνίδι (παιχνίδι τακτικής θα έλεγαν οι πολιτικά ορθώς εκφραζόμενοι), ομάδες μέτριων δυνατοτήτων, δύο καλές φάσεις για τα «φεννέκ» (το φάουλ του Μπελχάτζ στο δοκάρι, η κεφαλιά άουτ του Χαλλίς), μια για τους Σλοβένους. Το ματς κρίθηκε από δύο ανοησίες των Αλγερινών: την αποβολή με δεύτερη κίτρινη του φορ της Σιέννα Αμπντελκαντέρ Γκεζάλ (που είχε μπει αλλαγή αντί του γνωστού μας Τζεμπούρ) και τη λάθος εκτίμηση του τερματοφύλακα Σαουσί στο σουτ του Κόρεν (που όμως είχε φάλτσα και έσκασε λίγο μπροστά από τον Αλγερινό γκολκήπερ). Οι Σλοβένοι δέχτηκαν με χαρά το δώρο και πάνε για το κάτι παραπάνω. Αν αποτύχουν κανείς δεν θα τους ζητήσει ευθύνες. Οι Αλγερινοί θα χρειαστούν κάποιο θαύμα για να σώσουν το Μουντιάλ τους. Η επιτυχία να αποκλείσουν την πανίσχυρη Αίγυπτο στα προκριματικά και μάλιστα με επικό τρόπο (λόγω απόλυτης ισοβαθμίας έδωσαν μπαράζ) μάλλον έχει ήδη ξεχαστεί και έδωσε τη θέση της σε ένα πολύ κακό κλίμα στο εσωτερικό της αποστολής των Βορειοαφρικανών.     

Ο όμιλος του θανάτου ή φοβάται ο Γιάννης το θεριό… Αντίθετα προς τον αδύναμου επιπέδου γ΄ όμιλο, ο τέταρτος είναι ίσως ο πιο δύσκολος του φετινού ΠΚ. Περίμενα με μεγάλο ενδιαφέρον τη σύγκρουση Γκάνας-Σερβίας. Ήθελα να διαπιστώσω και αν η Γκάνα (του Σέρβου Μίλοβαν Ράγιεβατς) είναι τουλάχιστον στο καλό επίπεδο του 2006 και αν η Σερβία μπορεί να δικαιώσει τις προσδοκίες που αρκετοί έχουν εναποθέσει σ’ αυτήν. Πράγματι η Σερβία έχει εξαιρετικές μονάδες, το ερωτηματικό ήταν αν αυτές θα έφτιαχναν ένα σύνολο με νοοτροπία μεγάλης ομάδας (σημείο στο επίπεδο οι σερβικές και παλιότερα γιουγκοσλαβικές ομάδες παραδοσιακά έπασχαν). Είδαμε ένα παιχνίδι αναμονής , χωρίς ρίσκα και φάσεις. Το ματς «ξεμπλόκαρε» με την αποβολή του Λούκοβιτς στο 74΄ (δεύτερη κίτρινη). Περιέργως, αυτοί που πήγαν να το κερδίσουν ήταν οι μειονεκτούντες αριθμητικά Σέρβοι που έχασαν τρεις σπουδαίες ευκαιρίες (σουτ του Κράσιτς μέσα στην περιοχή, κεφαλιά του Βίντιτς, μακρινό σουτ του Ιβάνοβιτς). Ακολούθησε το χαζό χέρι-πέναλτυ του Κουζμάνοβιτς στο τέλος του αγώνα, που καταδίκασε τους Σέρβους σε ήττα [Γκάνα-Σερβία 1-0 (0-0), Πρετόρια]. Η Γκάνα έχει όλες τις ελπίδες με το μέρος της, η Σερβία πρέπει να διεκδικήσει την πρόκριση από μια φορμαρισμένη μεγάλη ομάδα την οποία πάντα αντιμετωπίζει με κόμπλεξ κατωτερότητας ή να ελπίσει σε καραμπόλες (νίκη των Αυστραλών επί των Αφρικανών, ενδεχόμενο μάλλον χλωμό). Οι Βαλκάνιοι κινδυνεύουν σοβαρά να επιστρέψουν γρήγορα στην πατρίδα τους. Ίσως και να είναι κρίμα, αλλά ας πρόσεχαν και ας έπαιζαν μπάλα λίγο περισσότερο.

Η γερμανική μηχανή δουλεύει στο φουλ: Πριν το Μουντιάλ πολλοί είχαν αμφιβολίες για τις ικανότητες και την αξία της φετινής εθνικής Γερμανίας. Σφάλμα! Πρώτον, ακόμα και με μέτρια έως και πολύ μέτρια ομάδα (π.χ. 1986, 2002) η Γερμανία πάει πολύ καλά. Στα χειρότερά της παίζει προημιτελικό. Δεύτερον, η φετινή Νατσιονάλμάνσαφτ είναι πολύ καλή ομάδα και ο Μπάλλακ δεν της λείπει καθόλου. Τους άτυχους Αυστραλούς τους τελείωσε με συνοπτικές διαδικασίες [Γερμανία-Αυστραλία 4-0 (2-0), Ντέρμπαν]. Ο Έζιλ και ο Χεντίρα έκαναν γιογιό την αυστραλέζικη άμυνα, ο Μύλλερ είναι παιχτούρα, ο Λαμ σε φοβερή φόρμα, ο Σβαϊνστάιγκερ μπορεί να παίξει ηγετικό ρόλο, ο Ποντόλσκι σε μια χαρά κατάσταση, ο Κλόζε κι αν εγέρασε την τέχνη του την ξέρει. Μου άρεσε ότι η Γερμανία (σε αντίθεση προς τη χτεσινή Αργεντινή που κάθησε στο 1-0 παίζοντας με τη φωτιά)  δεν προσπάθησε να διαχειριστεί το προβάδισμά της, αλλά πάλεψε να «σκοτώσει» το ματς και ανταμείφθηκε γι’ αυτό. Η φετινή Γερμανία είναι γκαραντί για ημιτελικό και πιθανώς για περισσότερα.

Σε σχέση με την ομάδα που άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις το 2006 στη Γερμανία (πέφτοντας ηρωϊκά στο τελευταίο λεπτό κόντρα στους Ιταλούς) η φετινή Αυστραλία είναι απλώς τέσσερα χρόνια πιο γερασμένη και δεν έχει σοβαρό προπονητή. Ίσως αν σκόραρε στο 3΄ (στη φοβερή διπλή ευκαιρία της) να παρακολουθούσαμε ένα εντελώς διαφορετικό παιχνίδι. Με τα αν δεν γράφεται όμως η Ιστορία. Όπως έχουν τα πράγματα, οι «σοκερούς» δύσκολα θα αποφύγουν την τελευταία θέση του ομίλου.

Advertisements

13 Responses to “Αγγλικά ναυάγια… γερμανική προέλαση”


  1. 1 drsiebenmal Ιουνίου 14, 2010 στο 06:49

    Καλημέρα,

    Ένα όνομα λείπει από τη γερμανική ανάλυσή σου, το κτγμ σπουδαιότερο: Γιόαχιμ Λεβ (ή θα προτιμούσες Λαιβ; :-)).

    Ο άνθρωπος που έκανε τον Κλίνσμαν να μοιάζει προπονηταράς -μαζί με το επιτελείο του, που ξέρουν μπάλα μέχρι τα μπούνια.
    Επιτέλους, είχαν αρκετούς ποδοσφαιριστές για να φτιάξουν ομάδα –και θα την φτιάξουν, αν δεν την έφτιαξαν ήδη (οι Αυστραλοί παραήταν τρυφερά μεζεδάκια).

    Και μπορεί να «είμαι» Γερμανία από υποχρέωση ακόμη και τις κακές χρονιές, όπως είπες, αλλά πραγματικά ελπίζω ότι αυτή η ομάδα θα αφήσει ιστορία. Άλλωστε, το επόμενο είναι (μάλλον… υπάρχει και το 1950!) αγκαζέ.

    • 2 rogerios Ιουνίου 14, 2010 στο 10:27

      Mea culpa! Το όνομα του Λεβ έπρεπε οπωσδήποτε να μνημονευθεί γιατί ο άνθρωπος κάνει (και έκανε) δουλειά σε βάθος χρόνου. Πάντως, φέτος έχεις όλες τις παραδοσιακές αρετές των γερμανικών εθνικών ομάδων συν την τύχη να έχει αναδειχθεί μια σειρά από πολύ ταλαντούχους νεαρούς παίκτες. Οι προοπτικές των Γερμανών είναι πάρα πολύ καλές. Επισημαίνω ότι η Γερμανία είναι από τις λίγες ομάδες που έχει κερδίσει ΠΚ παίζοντας εξαιρετικά και στην πρώτη φάση (1990). Συνήθως ο τροπαιούχος κάνει μέτριες εμφανίσεις στους ομίλους.
      Προφανώς και μια νίκη επί των Αυστραλών δεν αρκεί για να καταστήσει τους Γερμανούς «ακλόνητο φαβορί για την τελική νίκη», γιατί απλούστατα τέτοιο πράγμα δεν μπορεί να υπάρξει σε ΠΚ. Χτες, όμως, παρακολουθήσαμε την καλύτερη ως τώρα εμφάνιση ομάδας (και με μεγάλη διαφορά).

  2. 3 sarant Ιουνίου 14, 2010 στο 10:23

    Εγώ δεν έχω πολλά να προσθέσω, αλλά μου άρεσε πολύ το ποστ, πολύ καλογραμμένο!

  3. 5 π2 Ιουνίου 14, 2010 στο 10:54

    Χμμ, περί Αγγλίας. Καταρχάς, το απαραίτητο disclaimer: εμένα μ’ αρέσει το αγγλικό ποδόσφαιρο (δεν το βρίσκω ελκυστικό αλλά εκτιμώ τη λίγο αθώα, έως αγαθιάρικη, αγωνιστική νοοτροπία του παραδοσιακού αγγλικού ποδοσφαίρου -η οποία όμως έχει αλλάξει άρδην τα τελευταία χρόνια, τουλάχιστον στους μεγάλους συλλόγους), αλλά σιχαίνομαι και περιφρονώ την Εθνική Αγγλίας, μια ομάδα διαχρονικά λιγότερο ταλαντούχα, λιγότερο παθιασμένη και λιγότερο αγωνιστική από το άθροισμα του ταλέντου, του πάθους και της αγωνιστικότητας των παικτών που την απαρτίζουν. Αλλά η αναφορά στη διαιτητική εύνοια που είχε κατά καιρούς η Αγγλία είναι unfair χωρίς την πιο διάσημη διαιτητική μπαγαποντιά εις βάρος της, το περίφημο χέρι του Θεού. 😉

    Ακριβώς αντίστροφη είναι η στάση μου προς το γερμανικό ποδόσφαιρο. Το συλλογικό γερμανικό ποδόσφαιρο δεν μου άρεσε ποτέ και το βαριέμαι αφόρητα. Στην Εθνική Γερμανίας όμως, μ’ άρεσε πάντοτε η αμείλικτη αγωνιστικότητα και αποτελεσματικότητα. Και πρέπει να παραδεχτώ πως η φετινή φουρνιά είναι ταχύτατη, ταλαντούχα και ομαδικότατη. Εντάξει, η Αυστραλία δεν είναι κριτήριο, αλλά έβγαλαν μάτια ομολογουμένως.

    • 6 rogerios Ιουνίου 14, 2010 στο 11:14

      Ε, μια φορά δεν είναι κακό να έχουμε κάμποσα σημεία διαφωνίας.
      Το ομολογώ και στο κείμενο ότι με την εθνική Αγγλίας δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός. Έτσι εξηγείται και το ότι κάνω γαργάρα τη χερούκλα του θεού.

      Κι εγώ στην πορεία του χρόνου άρχισα κάπως να βαριέμαι τη Μπουντεσλίγκα (εντάξει, όχι και μέχρι απορρίψεως). Για να είμαι ειλικρινής, γερνώντας άρχισα να βαριέμαι και το ποδόσφαιρο γενικά, αλλά αυτά δεν θα έπρεπε να τα λέω στο ποδοσφαιρικό ιστολόγιό μου. Ας πω απλώς ότι δεν θα έτρεχα με αγωνία σπίτι για να παρακολουθήσω μια τιτανομαχία Άιντραχτ-Μπόχουμ (κι ακόμα λιγότερο μια ματσάρα Χαλλ-Πόρτσμουθ).

      Η ανωτερότητα και η σπουδαία φόρμα της φετινής Γερμανίας πράγματι είναι πασιφανής. Ας περιμένουμε και τη συνέχεια βέβαια.

  4. 7 Κώστας Ζαφείρης Ιουνίου 14, 2010 στο 13:56

    Το κλειδί ανάγνωσης στον επιθετικό λόγο του Ρογήρου είναι ο ψυχαναγκασμός που υπέστη σε τρυφερή ηλικία(και όχι μόνον εκείνος) από την υπερεκτίμηση του ποδοσφαίρου του Νησιού, από την πλευρά της εγχώριας δημοσιογραφίας . Πέρα από το ψυχαναλυτικό (!) μέρος του πράγματος έχω να πω τα εξής… ποτέ δεν υποστήριξα τους εγγλέζους (τους έκανα και πλακίτσα μετά το προχθεσινό Χ με τους «αποίκους») αλλά δεν μπορώ να πω ότι μου ήταν αντιπαθείς. Και απείρως συμπαθέστερες μου ήταν κάτι Σκωτίες και Ιρλανδίες, όχι βέβαια για τις τεχνικές αρετές και την ανύπαρκτη μαγεία τους, αλλά για το περίσσευμα ψυχής που ενίοτε κατέθεταν στα γήπεδα. Όσο για την κοινωνική διάσταση, θυμάμαι μόνο ότι η παρακολούθηση ματς σε εγγλέζικη παμπ, οσάκις μου έχει τύχει είναι εμπειρία μέθεξης και συνεύρεσης, ακόμα και για μένα τον ξένο… το αντίστοιχο ιταλικό bar αλλά και το εγχώριο καφενείο, δεν έχουν την ίδια αύρα, ίσως «κρατάμε περισσότερες αποστάσεις»…
    Κατά τα άλλα η Γερμανία όντως εντυπωσιακή, φρέσκια και παθιασμένη. Άσε που από άποψη εκτιμώ τον «πολυφυλετισμό» της και ας έχουν ξυνίσει τα μούτρα τους κάτι Κάιζερ (βλ. δηλώσεις Μπεκενπαουερ περί εθνικού ύμνου και ποιοι τον τραγουδούν και ποιοι όχι). Αυτά για να συμβάλλω κι εγώ στη συζήτηση αγαπητοί φίλοι…

    • 8 rogerios Ιουνίου 14, 2010 στο 15:27

      Κώστα, πολύ ωραία τα λες στο σχόλιό σου. Εντάξει, είπαμε ότι το περί Αγγλίας κείμενο είναι ποτισμένο με υποκειμενικότητα και προκατάληψη που οφείλονται σε λόγους που εξηγούμε κι εγώ και (ακόμη πιο εύστοχα ίσως) κι εσύ. Πράγματι, υπάρχουν πολλές όμορφες εκφάνσεις της προσέγγισης του ποδοσφαίρου στα βρετανικά νησιά. Ούτε κι εγώ μπορώ να τις αρνηθώ κι ας μη μ’ αγγίζουν τόσο. Σε κάθε περίπτωση δεν είναι τυχαίο το ότι το αγγλικό/βρετανικό ποδόσφαιρο έχει τόσους πολλούς φίλους παγκοσμίως. Η προπαγάνδα από μόνη της δεν θα αρκούσε.

      Για τη Γερμανία καθόλου δεν με χαλά που η Πάντσερντιβιζιόν έχει πλέον μέσα και Τυνήσιους, Τούρκους, Βραζιλιάνους κι άλλους. Μάλλον μου φαίνεται πως είναι καλύτερα για όλους. Σε ποδοσφαιρικό επίπεδο οι Γερμανοί έχουν πετύχει την ένταξη των μεταναστών τους. Κάτι είναι κι αυτό.

  5. 9 Κώστας Ζαφείρης Ιουνίου 14, 2010 στο 14:43

    Μικρή συμβολή στη Βίβλο Αθανάτων Ρήσεων του Αλέκου Θεοφιλοπουλου. Μιλώντας, ενω περιγράφει Ολλανδία – Δανία, στο άσχετο περί Μαραντόνα και Αγκουέρο… αποφαίνεται «δεν τον έβαλε προχθές ο πεθερός του…ε… ας πρόσεχε κι αυτός, ποιον έκανε πεθερό!»

  6. 10 Παύλος Ιουνίου 15, 2010 στο 19:46

    Αγαπητέ κ. Ρογήριε,
    Καθώς τα κείμενά σας είναι μέχρι τώρα πιό ενδιαφέροντα από τις αναμετρήσεις, σας παρακαλώ να επιστρέψετε στο πληκτρολόγιο.
    Μας χρωστάτε τις αναλύσεις των υπολοίπων ομίλων και των τελευταίων παιχνιδιών!

    Φιλικά,
    Παύλος

    • 11 π2 Ιουνίου 15, 2010 στο 19:52

      Εξαιρετική παρατήρηση. Αφού μας απογοήτευσε και η Ακτή…

      • 12 rogerios Ιουνίου 15, 2010 στο 20:20

        π2, η Ακτή μάλλον προτίμησε να το παίξει συντηρητικά, μπας και τελικά τσιμπήσει την πρόκριση. Θα έχει και Ντρογκμπά στη συνέχεια, οπότε κάτι θα κάνει. Και σε σύγκριση ας πούμε με το Καμερούν, μια χαρά τη βρήκα. Αυτούς που δεν βλέπω καλά είναι οι Πορτογάλοι.
        Για να δούμε πάντως και τη Βραζιλία. Το προαίσθημά μου είναι ότι δεν θα δούμε σκορ περιπάτου κι ότι θα υπάρξει μεγαλύτερη αντίσταση από την αναμενόμενη (εγώ όμως είχε ονομάσει σωτήρα της ελληνικής άμυνας τον Βύντρα, οπότε καταλαβαίνεις τί βάση πρέπει να δώσεις στις προβλέψεις μου).

    • 13 rogerios Ιουνίου 15, 2010 στο 20:15

      Παύλο καλώς όρισες!

      Τί να κάνω ο δόλιος που έχω και μια δουλειά και η περίοδος αυτή έλαχε να είναι ζόρικη; Δεν υπάρχει, όμως, λόγος ανησυχίας, γιατί αυτή τη στιγμή, στο διπλανό παράθυρο ετοιμάζεται το νέο κείμενο (για Ιταλούς, Ολλανδούς και άλλους. Για τους Βραζιλιάνους μάλλον δεν προλαβαίνω, οπότε στο αυριανό κομμάτι).

      Και, εννοείται, ευχαριστώ ειλικρινά για τα καλά λόγια!

      Τα λέμε αργότερα επομένως!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουνίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Ιολ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Στατιστικά

  • 48,577 hits

Αρέσει σε %d bloggers: