Τα κουρέλια του Πορτ Ελίζαμπεθ (εφιάλτης στο δρόμο του Μουντιάλ 2)

Νότιος Κορέα-Ελλάδα 2-0 (1-0) [Πορτ Ελίζαμπεθ]: Εντάξει, όλοι είμασταν υποψιασμένοι για την κακή κατάσταση της εθνικής. Αυτό όμως που παρακολουθήσαμε το μεσημέρι από το Πορτ Ελίζαμπεθ ξεπερνούσε τους χειρότερους φόβους μας. Η εθνική Ελλάδας παρουσίασε όλες τις χρόνιες αδυναμίες της περιόδου Ρεχάγκελ (καμία από τις αρετές), μαζί μ’ αυτές της αξέχαστης περιόδου Παναγούλια. Τα φαντάσματα του USA ’94 έδωσαν δυναμικά το παρών στη Νότια Αφρική και οδήγησαν την εθνική σε μία από τις χειρότερες εμφανίσεις της των τελευταίων 40 χρόνων. ΟΙ Νοτιοκορεάτες, παρουσιάζοντας μια αξιοπρεπή ομάδα, οργανωμένη, πειθαρχημένη και με 3-4 παίχτες αξιώσεων (π.χ. οι δύο Παρκ, ο υιός Τσα) κέρδισαν χαλαρά με 2-0. Δεν πρόκειται να κάνουν μεγάλα πράγματα, αλλά τουλάχιστον όταν γυρίσουν στη χώρα τους θα μπορούν να λένε ότι το καθήκον τους το έκαναν. Κάτι που φυσικά δεν ισχύει στην περίπτωση της Ελλάδας.

Η Ελλάδα έπαιξε ποδόσφαιρο της παλαιολιθικής εποχής. Θα μπορούσε να ήταν μια μέτρια βρετανική ομάδα της δεκαετίας του ’60. Καμία ανάπτυξη, η μπάλα όλο στον αέρα, γιόμες, καμινάδες και ψηλές μπαλιές στα τυφλά μπας και βρούμε κανένα συμπαίκτη πιο μπροστά. Γραμμές εντελώς ασύνδετες και, ατομικά η κάθε μία, προβληματικές (ευφημισμός). Καμία πίστη και θέληση για τη νίκη. Παίχτες γερασμένοι ή ατάλαντοι (ή και τα δύο). Μία μόνο φάση στο πρώτο ημίχρονο, αυτή στο 3′ που χαραμίζει ο Τοροσίδης τραγουδώντας το γνωστό «τα πουλιά τα βρίσκει ο χάρος στο φτερό». Μετά ένα γκολ από στημένη φάση με παιδικό στήσιμο της άμυνας: όλοι μας είχαν πρήξει ότι ντε και καλά, εντάξει δεν παίζουμε καλό ποδόσφαιρο, αλλά σε στημένες φάσεις και ψηλό παιχνίδι είμαστε αστέρια. Το είδαμε! Οι Κορεάτες ήταν σκάλες ανώτεροι και στα δύο. Μετά το 1-0 η εθνική μας ήταν ανύπαρκτη (πώς να μην είναι με ένα μόνο δημιουργικό μέσο, ο οποίος, στην πορεία, έγινε κανένας). Έγινε και το 2-0 και η εθνική μας συνέχισε το ίδιο βιολί. Μόνο στο τελευταίο εικοσάλεπτο, λόγω της κούρασης των Κορεατών και της κινητικότητας του Σαλπιγγίδη έκανε φάσεις και προσπάθησε να παίξει ποδόσφαιρο, αλλά ήταν πολύ αργά. Τέλος, ο μέγας κόουτς Ρεχάγκελ έκανε επίδειξη υψηλού κοουτσαρίσματος: έστησε  την ομάδα του άθλια και με τις (2 από τις 3) αλλαγές του κατάφερε να την κάνει χειρότερη.

Το κάποτε μεγάλο ατού της ομάδας, η άμυνα, ήταν σε επίπεδο σχολικού πρωταθλήματος. Το κεντρικό αμυντικό δίδυμο το αποτελούσαν ένα κατσίκι κι ένας ψυχικά ανασφαλής κατά συνθήκη κεντρικός μπακ. Οι γκάφες και τα λάθη τους υπήρξαν μνημειώδη και (φανταζόμαστε) ανεπανάληπτα. Ένα βασικό στοιχείο που λαμβάνει υπόψη του ο προπονητής όταν επιλέγει κεντρικό δίδυμο άμυνας είναι και η μεταξύ των δύο μπακ συμπληρωματικότητα, η «χημεία» τους. Αυτό το δίδυμο δεν είχε παίξει ποτέ ξανά μαζί και (αν δεν βρεθεί άλλος σαδομαζοχιστής προπονητής) δεν πρόκειται να ξαναπαίξει. Στο δεξί άκρο της άμυνας, ένας πρώην ποδοσφαιριστής που παρά τη φιλοτιμία του δεν μπορεί πια να τρέξει. Στο αριστερό ένας επίσης κατά συνθήκη αριστερός μπακ που αποδεικνύεται εντελώς ανεπαρκής στα αμυντικά καθήκοντά του, ενώ σήμερα δεν του βγήκε και τίποτε όσον αφορά τα επιθετικά.

Το κέντρο μας διέθετε ένα μόνο δημιουργικό μέσο, μεγάλο σε ηλικία και κατακουρασμένο, που χάθηκε στο ματς. Δύο αμυντικά χαφ, από τα οποία το πιο ταλαντούχο σε ποδοσφαιρική αξία δεν είχε ούτε όρεξη ούτε δυνάμεις. Μπροστά είχαμε το φάντασμα ενός φιλότιμου παγκίτη που πλέον δεν μπορεί, ένα αγωνιστικό φορ που τροφοδοτήθηκε ελάχιστα και, σε ρόλο αριστερού χαφ-εξτρέμ κάποιον που ταλαιπωρούσε τη μπάλα, δεν πέτυχε ούτε μία από τις ενέργειες που επιχείρησε και γενικώς μας εκνεύρισε. Η ομάδα αποσυντονίστηκε επιθετικά ακόμη περισσότερο με την πρώτη αλλαγή του Ρεχάγκελ, ο οποίος έβγαλε τον μοναδικό οργανωτικό μέσο για να τον αντικαταστήσει με ένα σχεδόν συνταξιούχο αμυντικό χαφ. Καταλήξαμε όλα τα κόρνερ και τα φάουλ να τα εκτελεί ο Τοροσίδης. Η τρίτη αλλαγή του κόουτς έφερε στο τερέν έναν περίπου (αλλά όχι ακριβώς) επιθετικό παίχτη που πρόδηλα δεν έχει τις ικανότητες για να αγωνιστεί σ’ αυτό το επίπεδο και ο οποίος χαράμισε τη μοναδική κλασσική μας ευκαιρία. Μόνο ο Σαλπιγγίδης δικαιολόγησε την παρουσία του στο γήπεδο με τις διεισδύσεις και την κινητικότητά του κι αναρωτιέμαι τί άλλο θα έπρεπε να έχει κάνει για να ξεκινά βασικός, όταν η διαφορά αξίας και φόρμας με αυτούς που άρχισαν ήταν τεράστια. Στους διασώθέντες μπορούμε να κατατάξουμε και τον μαχητικό Γκέκα, καθώς και τον Τζόρβα που είχε δύο-τρεις σωτήριες επεμβάσεις (αλλά, και λόγω ύψους, μειονεκτεί σε εξόδους και ψηλές μπαλιές). Σαν κλασσικός προπονητής της εξέδρας και του καφενείου θα ανρωτηθώ μεγαλόφωνα: δεν είχαν θέση (έστω και σαν αλλαγές όταν το ματς είχε θεοστραβώσει) ο Νίνης ή ο Παπασταθόπουλος; Στην τελική, δείξαμε ελάχιστα πράγματα για ομάδα που αγωνίζεται σε τελική φάση ΠΚ.

Μετά το σημερινό αποτέλεσμα, η εθνική Ελλάδας έχει ουσιαστικά αποκλειστεί. Ο ρεαλιστικός στόχος που απομένει είναι να προσπαθήσουμε να αποφύγουμε την ολοκληρωτική επανάληψη του έπους του ’94, πράγμα δύσκολο. Δηλαδή, να πετύχουμε το πρώτο γκολ μας σε τελική φάση, κι αν γίνεται την πρώτη ισοπαλία. Αλλιώς, οι ιστορικοί του ποδοσφαίρου θα μας κατατάσσουν λίγο πάνω από το θρυλικό Ζαΐρ του ’74.

Αργεντινή-Νιγηρία 1-0 (1-0) [Γιοχάνεσμπουργκ]: Το μεγάλο παιχνίδι του Β΄ ομίλου ξεκίνησε με πολλές υποσχέσεις για να «πέσει» σε ποιότητα στη συνέχεια. Η Αργεντινή άρχισε δυναμικά, πέτυχε νωρίς το γκολ με τον Χάιντσε *, έχασε κάμποσες ευκαιρίες, αλλά είχε και μεγάλα νεκρά διαστήματα (τέλος πρώτου ημιχρόνου, 60΄ έως 80΄). Γενικά, έδωσε σε μεγάλο (και εκνευριστικό βαθμό) την εντύπωση ότι ασπάσθηκε τη λογική της ήσσονος προσπαθείας και ότι επιδίωξε να κάνει συντήρηση δυνάμεων. Όλα αυτά μπορεί να έχουν τη σκοπιμότητά τους στο πλαίσιο ενός τουρνουά με μεγάλη διάρκεια, αλλά δεν είναι πολύ ευχάριστα για τον θεατή. Επιπλέον, η Αργεντινή θα μπορούσε να το πληρώσει, γιατί οι Νιγηριανοί έκαναν φάσεις.

Ο Μέσσι το προσπάθησε, ήταν αγωνιστικός, δημιούργησε και προσπάθησε να τελειώσει ευκαιρίες, αλλά για μια φορά ακόμη δεν ήταν καθοριστικός φορώντας τη φανέλλα της εθνικής. Μέτριο παιχνίδι από τον Ιγουαΐν, που κινδυνεύει σοβαρά να χάσει τη θέση του βασικού από τον Μιλίτο. Κατώτερος των προσδοκιών ο Ντι Μαρία (που θα φέρει ένα τσουβάλι λεφτά στα ταμεία της Μπενφίκα). Σε κάθε περίπτωση, η Αργεντινή, χωρίς να εντυπωσιάσει, πέτυχε τον σκοπό της και συνεχίζει.

Η Νιγηρία ήταν αρκετά φιλότιμη και συμπαθητική, έκανε ευκαιρίες και πάλεψε το ματς. Ενδιαφέρουσα επίθεση με τους Γιακούμπου Αγιεγκμπένι στην κορυφή και στα άκρα τους Ομπάσι, Ομπίννα (α΄ μέρος) και Μάρτινς, Οντεμγουίνγκι (β΄μέρος). Καλύτερη του αναμενομένου η άμυνά της, με σπουδαίο ματς (και επιθετικά) από τον Τάιγουο της Μαρσέιγ (που έφυγε τραυματίας από το ματς). Τέλος, εξαιρετική εμφάνιση του τερματοφύλακα Ενυέμα. Πιθανότατα, αυτό που καταδίκασε τη Νιγηρία ήταν η έλλειψη νοοτροπίας μεγάλης ομάδας. Πάντως, για τα δόντια της εθνικής μας κι έτσι όπως είναι, η Νιγηρία φαίνεται πολύ σκληρή.

* Επειδή τον τελευταίο καιρό (και σήμερα ειδικά) παρατηρώ στους αθλητικούς ιστότοπους και στα αθλητικά έντυπα μια τάση «υπερδιόρθωσης» όσον αφορά την προφορά και τη μεταγραφή στα ελληνικά των ονομάτων των Αργεντίνων ποδοσφαιριστών, να επισημάνω ότι ο παίκτης προφέρεται ΧάινΤΣε και όχι Χάινσε. Χαιρετίζω βεβαίως την προσπάθεια που γίνεται επιτέλους για μια πιο πιστή στο αυθεντικό προφορά των νοτιοαμερικάνικων ονομάτων, γιατί σιγά σιγά μας απαλλάσσει από τα ανύπαρκτα «ζ» (εν γένει στα ισπανικά) και «θ» (στα ισπανικά της Λατινικής Αμερικής), αλλά το σπορ θέλει πολύ προσοχή. Ευτυχώς δεν είμαστε πια στην προ-ίντερνετ εποχή που έπρεπε να έχεις συγγενείς και φίλους στη χώρα καταγωγής του παίχτη για να μάθεις τη σωστή προφορά του ονόματός του. Όπου υπάρχει αμφιβολία, ένα βιντεάκι από το You Tube με περιγραφή από νοτιοαμερικάνο σπορτσκάστερ δίνει τη λύση. Αλλιώς και η ίδια η Βίκυ δίνει συχνά τη σωστή λύση (τιπ: η ρώσικη Βίκυ είναι μανούλα στο θέμα της προφοράς των ονομάτων λατινοαμερικάνων παιχτών. Μεταγράφει τα ονόματα, σχεδόν πάντα, με σωστή προφορά και βάζοντας και τόνους). Λοιπόν, όταν έχετε όνομα Αργεντίνου που είναι ιταλικό ή μεταναστών από άλλη χώρα, ο συνήθης κανόνας είναι ότι το όνομα θα προφέρεται όπως στα ιταλικά (σχεδόν πάντα) ή στην άλλη γλώσσα καταγωγής (τις περισσότερες φορές). Ειδάλλως, Βίκυ και Γιου Τιούμπ. Ο σκόρερ του σημερινού αγώνα, για να γυρίσουμε στο ζητούμενο, είναι γιος Γερμανού στην καταγωγή  (από τη γερμανική μειονότητα του Βόλγα) και προφέρει το όνομά του όπως αυτό προφέρεται στα γερμανικά (ειδάλλως κύριοι των αθλητικών ιστότοπων δεν θα έπρεπε να τον πείτε Χέινσε; δεν υπάρχει λόγος να κάνετε μισές δουλειές).

Advertisements

11 Responses to “Τα κουρέλια του Πορτ Ελίζαμπεθ (εφιάλτης στο δρόμο του Μουντιάλ 2)”


  1. 1 sarant Ιουνίου 13, 2010 στο 10:22

    Σε όλα όσα λες δίκιο έχεις, κι όμως, αν έμπαινε η ευκαιρία στο 3′ το ματς θα πήγαινε αλλιώς. Πάντως, σχεδόν κάθε φορά που κάναμε μπαλιές στην περιοχή, οι Κορεάτες ταραζόντουσαν και συχνά την έβγαζαν κόρνερ. Δεν το εκμεταλλευτήκαμε αυτό, αντίθετα βγήκε και ο ένας που ξέρει να τα χτυπάει.

    • 2 rogerios Ιουνίου 13, 2010 στο 12:27

      Καλημέρα!
      Έχεις δίκιο σ’ αυτό που επισημαίνεις. Αυτή είναι άλλωστε η ιδιαιτερότητα του ποδοσφαίρου (δεν είναι μπάσκετ που τελικά η καλύτερη ομάδα θα νικήσει γιατί οι κρίσιμες φάσεις είναι πολλές): από την τελική κατάληξη μιας φάσης μπορεί να επηρεαστεί η εξέλιξη του αγώνα. Η διαφορά ανάμεσα σε μια ντροπιαστική ήττα και ένα έπος μπορεί και να είναι μια φάση σαν την ευκαιρία του 3′.
      Σωστά λες επίσης ότι υπήρχαν σημεία υπεροχής της εθνικής μας που θα έπρεπε να τα εκμεταλλευθεί και δεν το έκανε: πράγματι ο αιθμός κόρνερ που κερδίσαμε ήταν μεγάλος, πράγματι στο β΄ ημίχρονο δεν υπήρχε παίκτης να τα εκτελέσει. Κι ακόμη, αν αντί για γιόμες και καμινάδες επιχειρούσαμε κάθετες μπαλιές θα φέρναμε την κορεατική άμυνα πολύ περισσότερες φορές σε δυσκολίες. Δεν το κάναμε.
      Τέλος πάντων, ίσως είμαι υπερβολικά αυστηρός στους χαρακτηρισμούς μου. Αλλά έχουμε και κάποιες λογικές απαιτήσεις για το ποδόσφαιρο που παίζει η εθνική μας. Αν επρόκειτο για τη Νέα Ζηλανδία, μπορεί να χαρακτήριζα την εμφάνιση κι ελπιδοφόρα.

  2. 3 π2 Ιουνίου 13, 2010 στο 11:56

    Τέλος, ο μέγας κόουτς Ρεχάγκελ έκανε επίδειξη υψηλού κοουτσαρίσματος: έστησε την ομάδα του άθλια και με τις (2 από τις 3) αλλαγές του κατάφερε να την κάνει χειρότερη.

    Αυτό νομίζω αρκεί. Σε οποιαδήποτε σοβαρή ομάδα, το να βάζεις μέσα τους παλαίμαχους Σεϊταρίδη, Χαριστέα, να βάζεις τον καλύτερο ακραίο μπακ σου (Τοροσίδη) σε λάθος θέση, να βάζεις ένα κεντρικό αμυντικό δίδυμο που δεν είχε παίξει ποτέ μαζί (κάτι που φάνηκε: στο πρώτο ο Βύντρα ήταν καλός και ο Αβραάμ χάλια, στο δεύτερο το αντίστροφο), να έχεις ένα κέντρο που δεν μπορεί ούτε να κόψει, ούτε να τρέξει, ούτε να δημιουργήσει, να μην ξεκινάς με τον Σαλπιγγίδη, να μην βάζεις στο δεύτερο ημίχρονο τον μόνο παίκτη που μπορεί να βγάλει κάθετη πάσα (Νίνη, ο μόνος γιατί προτίμησε π.χ. τον Τζιώλη από τον Καφέ, που δεν τον χωνεύω αλλά έκανε καλό πρωτάθλημα), να διατηρείς επί 90λεπτο τον εμφανέστατα κατάκοπο Κατσουράνη, κλπ. κλπ., θα ήταν λόγος άμεσης απόλυσης. Βέβαια στην εθνική που ζει ακόμη με τα μεθύσι του γιουροπειρατικού αυτά είναι ψιλά γράμματα.

    Όχι ότι ορισμένοι παίκτες είναι άμοιροι ευθυνών. Ο Κατσουράνης μου θύμισε τον Μαρέσκα της ομάδας μου: αντιστάθμιζε την ανικανότητά του να τρέξει και να πασάρει με κινήσεις νοηματικής: τρέχα εσύ, κόψε εσύ, πήγαινε εσύ προς τα εκεί, θα έρθω κι εγώ σε κανα τεταρτάκι. Ο Καραγκούνης από δηλώσεις και περηφάνεια για το εθνόσημο άλλο τίποτε, αλλά δεν είδα να βάζει τα πόδια του στη φωτιά (αν και, φυσικά, δεν έπρεπε να τον βγάλει). Ο Σαμαράς έχει αποκτήσει ένα τουπέ αντιστρόφως ανάλογο με την πορεία της καριέρας του.

    Τέλος πάντων, δεν πειράζει, θα κερδίσουμε την Αργεντινή. 😀

    • 4 rogerios Ιουνίου 13, 2010 στο 12:35

      Χαίρε φίλτατε π2!

      Πολύ σωστές οι επισημάνσεις σου γενικές και επιμέρους (για κάθε παίκτη ατομικά). Κατσουράνης και Καραγκούνης ήταν προφανές ότι, εκτός των ζητημάτων συμπεριφοράς τα οποία αναφέρεις, είχαν εντελώς καεί: αυτό φαινόταν και στο τέλος του πρωταθλήματος και στα φιλικά προετοιμασίας της εθνικής. Το τουπέ του Σαμαρά ήταν διαβόητο από την εποχή που έπαιζε στην Ελπίδων. Τώρα πια έχει και σοβαρά προβλήματα τεχνικής και τακτικής φύσης: ό,τι και να μου λένε, η παρουσία παίκτη στο σκωτικό πρωτάθλημα είναι πιο πιθανό να τον κάνει χειρότερο παρά να τον βελτιώσει.

      Για το ματς με την Αργεντινή φοβάμαι το σενάριο του 2006: στο τελευταίο ματς του ομίλου μπαίνουν οι αναπληρωματικοί για να ξεχαρμανιάσουν, παίζουν μπαλάρα και ρίχνουν 6 τεμάχια. Εμείς έχουμε καλές πιθανότητες να γίνουμε η Σερβία του 2006, κι έχουμε και χειρότερο έμψυχο υλικό.

      Για να δω, θα προλάβω να ανεβάσω το κομμάτι για τους Άγγλους;

  3. 5 Κώστας Ζαφείρης Ιουνίου 13, 2010 στο 13:31

    Για την εθνική Ελλάδας τα έχετε πει όλα αγαπητοί συνομιλητές. παρακολουθώντας τους αγώνες από τη ΝΕΤ, το Αργεντινή – Νιγηρία συγκεκριμένα μου ξεσηκώθηκαν τα νεύρα από τη βεντέτα που έχουν ανοίξει οι αστέρες τηλεσχολιαστές της δημόσιας τηλεόρασης με το Μαραντόνα. Κριτική μπορεί να κάνει οποιοσδήποτε καθώς και να σχολιάσει αγωνιστικά, αλλά οι άνθρωποι έχουν ξεφύγει. Ειδικά ο φον Αλέκος Θεοφιλόπουλος: ειρωνίες για το κουστουμάκι του Ντιέγκο, χαζοσχολιάκια για το ψαλιδισμένο μούσι, καλαμπουράκια δημοτικού σχολείου για το πως πανηγυρισε το γκολ. Κορυφαία στιγμή «διαμαρτύρεται για το fair play, ποιος; ο Μαραντόνα!». Την επόμενη φορά για να διαμρτυρηθεί θα σας γυρέψει την άδεια μάιν φυρερ Αλέκος. Καλύτερα σκέτη βουβουζέλα παρα Θεοφιλόπουλος στ’ αυτάκια μας. Α… στον τόπο που διαμένω βλέπουμε ωραιότατα τα τουρκικά κανάλια, το σκέφτομαι σοβαρά. «Ντουνιά Κουπασί» είναι αυτό.

    • 6 rogerios Ιουνίου 13, 2010 στο 18:12

      Κώστα, για την κριτική στον Μαραντόνα, είναι όπως τάπαμε και από το άλλο μετερίζι (το φατσοβιβλιακό). Το να κάνει κριτική αφ’ υφηλού στον Μαραντόνα ένας Έλληνας αθλητικογράφος του συγκεκριμένου βεληνεκούς είναι σαν να μαζευτούμε εμείς και να κάνουμε επιστημονική κριτική στις θεωρίες του Αϊνστάιν.

      Δεν έχω ιδέα πώς είναι οι περιγραφές του Ντουνιά Κουπασί (υποψιάζομαι ότι θα είναι κάπως πιο ανεκτές από τις ελληνικές). Πάντως, βλέποντας από τη γαλλική τηλεόραση για τρίτη φορά ΠΚ, έχω σχετικοποιήσει ελαφρώς τα πράγματα. Κι εδώ έχει σχολιαστές που στα τρία ονόματα πετυχαίνουν το ένα. Απλά δεν έχουν την υπεροψία και τον ξερολισμό του μέσου Έλληνα σπορτκάστερ και γενικώς έχουν μια πιο ελαφρή διάθεση που βοηθά την παρακολούθηση. Χτες στο ματς της εθνικής μας, σχολιαστής ήταν ο Αλαίν Ζιρές. Έκανε κριτική στην εθνική μας, αλλά πολύ ήπια, κόσμια και με μεγάλη προσοχή («είναι μια ομάδα υπό κατασκευή», «η μετάβαση από την ομάδα που έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης σε μια νέα δεν είναι εύκολο πράγμα»).

      • 7 sarant Ιουνίου 13, 2010 στο 18:30

        Εγώ το ματς της Εθνικής το είδα από το βέλγικο κανάλι, ο εκφωνητής του οποίου ήταν από την αρχή αυστηρός με την ελληνική ομάδα. Επιπλέον έλεγε «Σαλκιάς» και «Τζεκάς». Επίσης, επειδή τον βόλευε να λέει «du Pana» για τους παίχτες, το έλεγε και για τον Τοροσίδη πότε-πότε.

        Έμαθα πάντως ότι ο Τζόρβας έχει βάλει γκολ από 85 μέτρα, πιθανώς με την Ολυμπιακή ομάδα, που το αγνοούσα.

      • 8 Κώστας Ζαφείρης Ιουνίου 13, 2010 στο 19:50

        Οι περιγραφές στα τούρκικα κανάλια -το μισό CL σε τούρκικο κανάλι το είδα, ειδικά ματς που στην Ελλάδα έπαιζε το συνδρομητικό- έχουν την οριεντάλ μαγεία τους -φωνάζουν δηλαδή οι σχολιαστές, απευθύνονται στα θεία κ.λπ. Και βέβαι έχουν γίνει και αμίμητα όπως η περιγραφή σε παλιό αγώνα μπάσκετ ο εκφωνητής αναφώνησε μετά από τρίποντο: «Αμάν Αμάν Γιαννάκης».

  4. 9 drsiebenmal Ιουνίου 13, 2010 στο 14:16

    +1 στον οικοδεσπότη για το σχόλιο επί των της εθνικής (επιφυλάσσομαι για μελλοντικά πειράγματα σχετικά με την ομαδική προέλευση του σκελετού της εθνικής μας ομάδας).

    Σε οποιαδήποτε σοβαρή χώρα, θα είχαμε καταλάβει από το 2004 ότι «αυτά τα πράγματα γίνονται μία φορά» και ο προπονητής που τα κατάφερε αποκλείεται να έχει ξανά τέτοια τύχη. Θα έπρεπε να φέρεις λοιπόν από τότε, από την επαύριο της Λισσαβώνας, άλλον προπονητή, μπας και του καθίσει κι εκείνου. Και τελικά, θα του ξανακαθόταν, όπως ξανακάθισε (ακόμη και) στον Ρεχάγκελ χάρη στην υπεροψία των Ουκρανών.

    Έχοντας το χούι να πρακαλουθώ μετά από κάθε αγώνα της εθνικής μας τις (σχεδόν πάντα απαραίτητες –ο άνθρωπος πουλάει) δηλώσεις του και τα σχόλια των συγγερμανών του από την τηλεόραση (κάτι τυχαίων, Μπεκενμπάουερ, Νέτσερ, Καν), έχω πειστεί ότι αυτό που βλέπω με τα μάτια μου είναι αυτό που βλέπει κάθε άνθρωπος που δεν καλύπτει τα μάτια του με γαλανόλευκες φανέλες. (Μιλάω για παλιότερα, όχι ειδικά για χτες –δεν είχα πρόσβαση σε γερμανική τ/ο.)

    Ο Ρεχακλής είναι ποδοσφαιρικά τριάντα χρόνια πίσω, αλλά αφού θεωρεί τον εαυτό του δικαιωμένο, δεν βλέπει και κανένα λόγο να έρθει στο σήμερα. Οι κρυάδες με «τους κοντούς Κορεάτες» που θα «τους πάρουμε τα στημένα» είναι στα μάτια μου τυπική ένδειξη βορειοευρωπαϊκού ποδοσφαιρικού ρατσισμού της δεκαετίας του 1960, που απλώς ξεκινάει από το τεχνικό τιμ (:)) της εθνικής ομάδα και μεταφέρεται δια του τύπου και των ερτζιανών από υμνητές και σπόνσορες του Ρεχακλή σε αγνούς φιλάθλους που τους αρέσει το κανάκεμα και το κουτόχορτο και δεν ξέρουν ότι στο ιντερνέτοι μπορείς να δεις τα ύψη όλων των παικτών όλων των ομάδων.

    Να σταθώ σε δύο αρνητικά, που δεν είδα να έχετε δώσει ακόμη έμφαση. Το πρώτο, τη δήλωση του Τζόρβα (που είπε περίπου) «δώσαμε ό,τι μπορούσαμε», η οποία σχολιάστηκε ήδη αμέσως από ειδικούς με ρεζουμέ «Αν ήταν αυτό ό,τι μπορούνε, αλίμονό μας!» Η δεύτερη, η απίστευτα εκνευριστική νοοτροπία των εκφωνητών «ποπο, φάγαμε πρώτοι γκολ και τι θα γίνει, ποπο, πέρασε το ημίχρονο και δεν ισοφαρίσαμε και τι θα γίνει, ποπό πέρασε το 70ο λεπτό και όλα τελείωσαν». Όσο και αν συμφωνώ ότι μοιάζουν πολυχρησιμοποιημένα και εύστοχα κλισέ από φετινές μεταδόσεις αγώνων του Ολυμπιακού, εμένα μου δείχνει κυρίως ότι η νοοτροπία της Εθνικής «πάμε αμυνάρα για 0-0 και θα τους βάλουμε ένα γκολάκι» έχει διαποτίσει όχι μόνο την ομάδα, αλλά και όλο τον περίγυρό της.

    Εμ τότε, γιατί παίζουμε μπάλα μέχρι το 90+3; Εμ τότε, μήπως να μην κατεβαίνουμε στο δεύτερο ημίχρονο αν χάνουμε το πρώτο; Έχουμε ξεχάσει τόσο πολύ τι είναι το ποδόσφαιρο; Έχουμε ξεχάσει τόσο ριζικά τι σημαίνει να παίζεις και να αγωνίζεσαι όσο έχεις δυνάμεις και ελπίδες;

    Και είναι αυτό κάτι που περιορίζεται μόνο στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου και τον δημοσιογραφικό της περίγυρο ή είναι ένα γενικότερο σύμπτωμα της ελληνικής κοινωνίας; (Δεν άντεχα να μη ρίξω την κορόνα…)

    • 10 rogerios Ιουνίου 13, 2010 στο 18:17

      Δρα, σ’ ευχαριστώ για το πολύ μεστό και εύστοχο σχόλιο. Τα λες τόσο καλά που δεν μπορώ παρά να προσυπογράψω χωρίς καμία επιφύλαξη! Και, ναι, καλά κάνεις και ρίχνεις την κορώνα, γιατί πράγματι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την εθνική ποδοσφαίρου ειδικά και το άθλημα γενικότερα είναι ενδεικτικός μιας προβληματικής νοοτροπίας που έχει διαποτίσει πια ολόκληρη την νεοελληνική κοινωνία. Όλα όσα επισημαίνεις είναι σοφά, δεν έχω καν κάτι να προσθέσω. Το θέμα είναι αν το χτεσινό κάζο θα μας βοηθήσει να βγάλουμε πέντε συμπεράσματα και να διδαχτούμε κάποια βασικά ή θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε μες στο στρουθοκαμηλισμό μας (κι από στρουθοκαμήλους στη Ν. Αφρική έχει πολλές νομίζω).

  5. 11 Rogerios Ιουνίου 13, 2010 στο 19:08

    @sarant: Νίκο κι εγώ αγνοώ παντελώς το ενδεχόμενο να έχει σκοράρει ποτέ στην καριέρα του ο Τζόρβας (μήπως κάτι τη χρονιά του στον ΟΦΗ;). Για να πω και την αλήθεια μου φαίνεται λίγο δύσκολο: γκουγκλίζοντας στα πρόχειρα, είτε για τον Τζόρβα είτε γενικά για γκολ που έχουν πετύχει τερματοφύλακες δεν βρήκα τίποτε σχετικό, ενώ ένα τέτοιο γεγονός θα έπρεπε να έχει σημαδέψει τις μνήμες (και να έχει αφήσει διαδικτυακά ίχνη).

    Καλά στην προφορά και οι Γάλλοι δεν πήγαιναν πίσω σε αστοχία ή αδυναμία να προφέρουν ελληνικά ονόματα, έστω και στο περίπου. Ειδικά τον Τζόρβα τον έλεγαν διαρκώς «Φορτσάς», ακόμη κι όταν η κάμερα έδειχνε το όνομα στη φανέλα του.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουνίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Ιολ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Στατιστικά

  • 48,577 hits

Αρέσει σε %d bloggers: