Οι όμιλοι: Β΄

Και ο δεύτερος όμιλος της πρώτης φάσης του νοτιοαφρικανικού Μουντιάλ είναι δύσκολος και αμφίρροπος. Βέβαια, σε αντίθεση προς τον πρώτο, ο δεύτερος όμιλος διαθέτει φαβορί που δεν φαίνεται ότι θα κινδυνέψει για την πρόκριση στον γύρο των 16. Είναι ο όμιλος της Αργεντινής, ενός από τα μεγάλα φαβορί για τον τίτλο, της ομάδας που έχει στις τάξεις της τον καλύτερο ποδοσφαιριστή στον κόσμο. Είναι επίσης ο όμιλος της εθνικής μας, η οποία θα πρέπει να δώσει σκληρή μάχη με Νιγηριανούς και Κορεάτες για να κερδίσει το δεύτερο εισιτήριο για τους 16.

 α΄. Η  Αργεντινή (κατάταξη ΦΙΦΑ: 7η, καλύτερη θέση: 1η το 2008), είναι (το δεύτερο λογικά μετά τη Βραζιλία) φαβορί για την κατάκτηση του κυπέλλου. Με το σπουδαίο έμψυχο δυναμικό που διαθέτει δεν πρέπει να συναντήσει προβλήματα για να προκριθεί. Μου φαίνεται αδιανόητη μια επανάληψη της καταστροφής του 2002 στην Ασία, όταν η ομάδα ξεκίναγε σαν φαβορί με τον «μάγο» Μαρσέλο Μπιέλσα στον πάγκο, τον Βερόν και τον Μπατιστούτα επικεφαλής, και κατέληγε να αποκλειστεί ντροπιαστικά από τον πρώτο κιόλας γύρο , κάνοντας τη χειρότερη εμφάνιση σε τελικά από το 1962 (χάνοντας 0-1 από τους μισητούς εχθρούς Άγγλους και αδυνατώντας να κερδίσει τους Σουηδούς). Για την εθνική Αργεντινής, για το τί σημαίνει ποδόσφαιρο για τους Αργεντίνους, για τις πιθανότητες κατάκτησης του ΠΚ έχουμε ήδη μιλήσει τόσο στο Ιστολόγιο του Ρογήρου όσο και εδώ. Πάμε στο παρόν: θυμίζουμε ότι η Αργεντινή κινδύνεψε πολύ σοβαρά με αποκλεισμό στα προκριματικά τούτου του ΠΚ, κερδίζοντας τη συμμετοχή της στην τελική φάση κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, με τη νίκη επί της αμέσου ανταγωνίστριάς της για την πρόκριση Ουρουγουάης, μέσα στο Μοντεβίδεο. Η ομάδα έχει προβλήματα:

1. Δεν διαθέτει πραγματικό προπονητή. Επαναλαμβάνουμε ότι το αρχικό σχέδιο της αργεντίνικης ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας ήταν να ονομάσει μεν προπονητή τον Μαραντόνα, το ζωντανό είδωλο, τον θεό τον επιφανή, αλλά, έχοντας επίγνωση των περιορισμένων προπονητικών δυνατοτήτων του, να του βάλει σαν επιτηρητή τον Κάρλος Μπιλάρδο, δηλ. τον προπονητή της εθνικής (και του ίδιου του Μαραντόνα) στα ΠΚ του ’86 και ’90. Φυσικά, το σχέδιο δεν δούλεψε, γιατί δεν είναι δυνατό να ασκήσεις κηδεμονία σε 50άχρονο. Οπότε, η μόνη ελπίδα μας είναι να βρει ο Μαραντόνα τις δυνατότητες καλού προπονητή στη πορεία. Ποιός ξέρει; Πολλά γίνονται σ’ αυτή τη ζωή.

2. Πρέπει να βελτιώσει την αμυντική λειτουργία της συνολικά, καθώς στα προκριματικά έδειξε μεγάλη αστάθεια (θυμηθείτε το εντός έδρας ματς με τους Βραζιλιάνους στο Ροσάριο που χάθηκε με κάτω τα χέρια 1-3). Από την άποψη αυτή, η επιλογή του Μαραντόνα να αφήσει εκτός εθνικής τους έμπειρους και φορμαρισμένους Χαβιέ Τζανέττι και Εστέμπαν Καμπιάσσο προκαλεί ερωτηματικά.

3. Πρέπει να βρει τον τρόπο να αξιοποιήσει το μεγάλο της όπλο, τον Λιονέλ Μέσσι (ή, για να διατυπώσουμε διαφορετικά τον στόχο, να αναλάβει επιτέλους ο Μέσσι τον ρόλο του ηγέτη της ομάδας). Μέχρι τώρα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι ούτε ο Μέσσι έχει κάνει κανένα μεγάλο ματς με την αλμπισελέστε, ούτε η δεύτερη παίζει με τρόπο που να βοηθά το αστέρι της (όπως, αντίθετα, συμβαίνει στη Μπαρσελόνα). Αν σημειωθεί πρόοδος στο ζήτημα αυτό, τότε η Αργεντινή θα έχει θέσει σοβαρή υποψηφιότητα για το τρόπαιο.

4. Πρέπει να εκμεταλλευθεί οπωσδήποτε το γεγονός ότι διαθέτει το καλύτερο δυναμικό επιθετικογενών παικτών. Άρα είναι κρίμα να παίξει μόνο με δύο από αυτούς (τον Μέσσι και τον Γκονσάλο Ιγουαΐν της Ρεάλ), αφήνοντας στον πάγκο τους Μιλίτο, Αγουέρο, Παλέρμο και Τέβες.

Περισσότερα θα διαπιστώσουμε στην πορεία των αγώνων. Η Αργεντινή θα προκριθεί, αλλά το ζητούμενο είναι η συνέχεια.  

β΄. Η Ελλάδα (κατάταξη ΦΙΦΑ: 13η, καλύτερη θέση: 8η το 2008), πιστεύω ότι θα καταφέρει να πετύχει ένα σημαντικό στόχο: να κάνει αξιοπρεπή εμφάνιση που θα βοηθήσει να ξεχαστεί η ντροπή του αμερικάνικου ΠΚ του ’94. Γιατί, αποκλείεται μια θλιβερή εμφάνιση σαν αυτή του πρόσφατου Ευρωπαϊκού, όταν ολόκληρη η υφήλιος καταριόταν την εθνική μας και την άρνησή της να παίξει ποδόσφαιρο; Όχι, βέβαια. Αλλά, η εμφάνιση του 2008 δεν συγκρίνεται με το αξέχαστο ’94 (η φοβερή προετοιμασία στις συνεστιάσεις συλλόγων ομογενών, το τρομερό σύστημα 4-4-2, το βίντεο με τον Παναγούλια να βρίζει θεούς και δαίμονες και να κλωτσά μπουκάλια στα αποδυτήρια, προφανώς στο ημίχρονο της τεσσάρας από τους Βούλγαρους). Η ομάδα του ’94 δεν είχε το επίπεδο να παίξει σε Μουντιάλ: ήταν αδύνατο να πάει καλά με μετριότατο (και ξεπερασμένο) προπονητή και παίκτες που ανήκαν σε τρεις κατηγορίες (ηλικιωμένοι, περιορισμένων δυνατοτήτων, ανήμποροι να βοηθήσουν μέσα στο γενικότερο ναυάγιο, μια ματιά στην αποστολή  θα σας πείσει). Η τωρινή ομάδα δεν έχει τα ίδια χαρακτηριστικά.

Βεβαίως, η ομάδα του 2010 δεν είναι σε πολύ κατάσταση, ενώ το ίδιο το έμψυχο δυναμικό της είναι φτωχότερο και μικρότερων δυνατοτήτων από αυτό του 2004. Η επίθεσή της, παραδοσιακά αδύνατη, μοιάζει ακόμη πιο προβληματική. Η ομάδα δεν παίζει με τρόπο που θα βοηθούσε τον Σαλπιγγίδη. Η εξέλιξη του Σαμαρά σταμάτησε με την προ ετών μεταγραφή του στη Μάντσεστερ Σίτυ, ο Γκέκας είναι ντεφορμέ, ο Αμανατίδης τραυματίας και εκτός αποστολής. Πόσο παρήγορο είναι το ενδεχόμενο να περιμένουμε τη σωτηρία από τον πάντα φιλότιμο Χαριστέα (που η τελευταία χρονιά που έπαιζε βασικός στην ομάδα του ήταν το 2003-2004 στη Βρέμη); Στο κέντρο, οι βασικοί έχουν μεγαλώσει σε ηλικία και φαίνονται ξεζουμισμένοι (Καραγκούνης, Κατσουράνης), ενώ η μεγάλη ελπίδα (Νίνης) είναι τόσο σταθερός σε απόδοση όσο αισιόδοξες είναι οι προοπτικές ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας. Το χειρότερο που προέκυψε από τα φιλικά προετοιμασίας (ισοπαλία με τους Βορειοκορεάτες, χαλαρή ήττα από τους Παραγουανούς) είναι ότι και το μεγάλο ατού της ομάδας, η άμυνα, δείχνει σε κακή κατάσταση. Φανταστείτε ο Ρεχάγκελ να ξεκινήσει με βασικό δίδυμο τους Κυργιάκο-Αβραάμ Παπαδόπουλο: σαν δύο τριαξονικά που προσπαθούν να στρίψουν ανάμεσα σε σβούρες. Ο πρώτος ξέχασε το ποδόσφαιρο (εκτός από τις κεφαλιές) από τότε που πήγε στη Σκωτία, ο δεύτερος δεν το έμαθε ποτέ. Κάτι μου λέει ότι ο σωτήρας εδώ δεν είναι άλλος από τον Λουκά Βύντρα (πιθανώς μαζί με τον ελπιδοφόρο Παπασταθόπουλο).

Με όλα αυτά τα προβλήματα, τί είναι αυτό που δίνει ελπίδες πρόκρισης στην Ελλάδα; Η προσωπικότητά της (μη γελάτε), το ειδικό βάρος της, σε σχέση με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και οι αντιπαλοί της. Ίσως φαίνεται περίεργο, αλλά η Ελλάδα έχει περισσότερες πιθανότητες να προκριθεί παίζοντας μέτρια παρά οι αντίπαλοί της.

γ΄. Η  Νιγηρία (κατάταξη ΦΙΦΑ: 21η, καλύτερη θέση: 5η το 1994), είναι για πολλούς φαβορί για την πρόκριση. Δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Η σημερινή Νιγηρία είναι χλωμό αντίγραφο της πραγματικά σπουδαίας ομάδας της δεκαετίας του 1990. Και πάλι, όμως, ούτε εκείνη η ομάδα μπόρεσε να φτάσει πιο μακριά από τον γύρο των 16, παρότι οι ειδικοί της έδιναν ελπίδες μέχρι και για ημιτελικούς (η αλήθεια είναι ότι το ’94, που ήταν και καλύτερη, στάθηκε άτυχη χάνοντας 1-2 από τους Ιταλούς στην παράταση). Οι χρόνιες αδυναμίες στην άμυνα και την τακτική ήταν οι βασικοί λόγοι που εμπόδισαν την απογείωση της Νιγηρίας. Η φετινή ομάδα έχει ακόμη πιο έντονες τις αμυντικές αδυναμίες (πού πας με παίκτες που είναι αναπληρωματικοί λ.χ. της Μπόλτον;), ενώ και το κέντρο της είναι χειρότερο απ’ ό,τι στο παρελθόν (ο Όμπι Μικέλ της Τσέλση έμεινε εκτός λόγω τραυματισμού). Το μεγάλο ατού της Νιγηρίας είναι πάντα η επίθεση: ο Γιακούμπου Αγιεγκμπένι της Έβερτον (που τον θυμόμαστε με τη φανέλλα της Μακάμπι Χάιφα να διαλύει τον Ολυμπιακό προ οχταετίας στο Τσάμπιονς Ληγκ), ο Μάρτινς της Βόλφσμπουργκ ή ο Πήτερ Οντεμγουίνγκι (γεννημένος στην Τασκένδη από Ρωσίδα μητέρα) της Λοκομοτίβ Μόσχας είναι όλοι τους πολύ καλοί ποδοσφαιριστές. Αρκούν; Όλα είναι ζήτημα ισορροπίας και ικανότητας διαχείρισης του παιχνιδιού.

δ΄. Η Νότια Κορέα (κατάταξη ΦΙΦΑ: 47η, καλύτερη θέση: 18η το 1997), παρά τις τακτικότατες συμμετοχές της σε τελικά ΠΚ είναι ίσως η λιγότερο εύκολα «αναγνωρίσιμη» (τουλάχιστον στον Έλληνα ποδοσφαιρόφιλο) από τις ομάδες του ομίλου. Δεν πρόκειται να σας παραμυθιάσω, ισχυριζόμενος ότι γνωρίζω καλά το νοτιοκορεατικό πρωτάθλημα, το οποίο προφανώς δεν έχω παρακολουθήσει ποτέ στη ζωή μου και στο οποίο αγωνίζονται οι περισσότεροι από τους παίχτες της εθνικής. Ξέρω μόνο ότι αποτελεί κλειστή λίγκα (δεν υπάρχει υποβιβασμός) στην οποία συμμετέχουν σύλλογοι που ανήκουν στις μεγάλες βιομηχανίες της χώρας. Το μεγάλο αστέρι της ομάδας είναι βέβαια ο Παρκ Γι-Σουνγκ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, που όμως προέρχεται από μέτρια χρονιά με λίγες συμμετοχές στην ομάδα του.

Η Ν. Κορέα συμμετέχει πάντα στις τελικές φάσεις του ΠΚ από το ’96 και μετά. Εκτός του 2002, ποτέ δεν έχει περάσει στους 16. Κάνει αξιοπρεπείς εμφανίσεις, το παιχνίδι της είναι οργανωμένο και πειθαρχημένο, είναι γρήγορη, οι παίχτες της έχουν ικανοποιητικό επίπεδο τεχνικής και καλή φυσική κατάσταση, πλην όμως λείπει η προσωπικότητα (ατομικά και συλλογικά) που θα την οδηγήσει σε κάτι καλύτερο. Βεβαίως το 2002, στο ΠΚ που διοργανώθηκε κατά το ήμισι στη χώρα της, η εθνική Ν. Κορέας έφτασε στα ημιτελικά: τότε, όμως, είχε καλύτερη φουρνιά παιχτών, το πλεονέκτημα της έδρας, σκανδαλώδη διαιτητική εύνοια και προπονητή ένα μετρ στο κοουτσάρισμα, τον Ολλανδό Χίντινκ. Τα στοιχεία αυτά απουσιάζουν φέτος. Η Κορέα θα πουλήσει ακριβά τα τομάρι της, αλλά δύσκολα θα προκριθεί.

Συμπέρασμα; Η Αργεντινή θα προκριθεί. Για τη δεύτερη θέση και οι τρεις ομάδες έχουν πιθανότητες. Η εθνική μας έχει ένα πολύ μικρό προβάδισμα λόγω εμπειρίας και προσωπικότητας, αλλά καμία εγγύηση πρόκρισης. Αν τα πράγματα στραβώσουν εύκολα μπορεί να καταλήξει τέταρτη.

Αύριο αρχίζουν τα παιχνίδια του ΠΚ, με τους αγώνες του Α΄ ομίλου, που αναμένονται πολύ ενδιαφέροντες. Οπότε, η συνέχεια στο ιστολόγιο προβλέπει για αύριο διπλή μερίδα: και συνέχεια της παρουσίασης των ομίλων και εντυπώσεις από τα δύο πρώτα ματς.

Advertisements

7 Responses to “Οι όμιλοι: Β΄”


  1. 1 π2 Ιουνίου 11, 2010 στο 10:10

    Για την Ελλάδα, νομίζω πως τα πράγματα είναι απλά: όλα θα κριθούν στον πρώτο αγώνα. Εάν κερδίσει, θα προκριθεί άνετα στην επόμενη φάση· εάν χάσει, θα αποκλειστεί με συνοπτικές διαδικασίες· με ισοπαλία, όλα είναι ανοιχτά, με τον αποκλεισμό πολύ πιθανότερο.

    Το ποδόσφαιρο που παίζει η Εθνική του Ρεχάγκελ με απωθεί τα μάλα. Επιπλέον, με εξοργίζει ο προφανέστατος ρόλος του στην προώθηση παικτών στη γερμανική αγορά. Τέλος, με ενοχλεί πολύ ο κυνισμός που αποπνέει το όλο στήσιμο της ομάδας, ακόμη κι επικοινωνιακά. Δεν είναι δυνατόν να λένε στη συνέντευξη τύπου οι παίκτες πως πρέπει να χτυπήσουμε τη Νότιο Κορέα στο ψηλό παιχνίδι και μόνο. Είναι σαν να λένε πως το πλάνο είναι το εξής πολύ απλό: η μπάλα στον Καραγκούνη για να κάνει γιουρούσι, για να πάρει φάουλ, για να υπάρξει σέντρα μες στην περιοχή, για να σκοράρουμε μες στην αναμπουμπούλα. Αν το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι, αυτά δεν είναι πολύ παιχνιδιάρικα πράγματα.

    Από την άλλη, οφείλω να αναγνωρίσω ότι η Εθνική του Ρεχάγκελ διαθέτει σπάνια αυτογνωσία, ότι δεν προσπαθεί να πουλήσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες κι ότι ο κυνικός ρεαλισμός της (αυτό είναι το επίπεδο του ποδοσφαίρου μας, μέχρι εκεί μπορούμε να πάμε, θα εκμεταλλευτούμε τις λίγες αρετές μας όσο μπορούμε, χωρίς να επιχειρήσουμε καν να κάνουμε το κάτι παραπάνω) έχει αποδειχτεί αποτελεσματικός.

    • 2 rogerios Ιουνίου 11, 2010 στο 10:20

      Καλημέρα!

      Και πάλι συμφωνούμε μέχρι κεραίας! Κι εγώ νομίζω ότι το πρώτο ματς θα καθορίσει την πορεία της εθνικής ακριβώς όπως προβλέπεις κι εσύ. Και, ναι, κι εμένα με εκνευρίζουν πολύ όλα όσα αναφέρεις: και το σιχαμερό ποδόσφαιρο ταμπούρι και η προώθηση παιχτών στη Μπουντεσλίγκα (δεν νομίζω όμως ότι ο Ρεχάγκελ παίζει μόνος του τον ατζέντη…) και πάνω απ’ όλα η «επικοινωνιακή» παρουσία της εθνικής. Κυρίως, το εμπορικό παιχνίδι που στήθηκε μετά το 2004, η ομερτά που έκλεινε τα στόματα όλων, οι εξωνημένοι δημοσιογράφοι που έκαναν το άσπρο μαύρο, ακόμα και η στάση των ίδιων των διεθνών που νόμιζαν ότι είναι υπεράνω κριτικής. Πάντως, σ΄αυτό τον τομέα κάπως έχουν βελτιωθεί τα πράγματα (δηλ. ο κόσμος, μετά την οβερντόουζ κουτόχορτου, κάπως έχει υιοθετήσει πιο κριτική στάση).

      Θα περίμενα, όμως, με πολύ ενδιαφέρον και τη γνώμη σου για τη φετινή Αργεντινή.

      • 3 π2 Ιουνίου 11, 2010 στο 10:56

        Για το ότι δεν παίζει μόνος του ο Ρεχάγκελ τον ατζέντη, εννοείται. Το όνομα στη μαρκίζα είναι στη διαδικασία αυτή, όχι η φαιά ουσία. Αλλά είναι κρίσιμος ρόλος παρά ταύτα.

        Για την Αργεντινή, δεν έχω άποψη, καθώς δεν βλέπω πολύ ξένο ποδόσφαιρο. Με προπονητή τον Μαραντόνα, είναι, υποθέτω, ικανή για το καλύτερο και για το χειρότερο, ίσως και εντός της ίδιας διοργάνωσης. Οι επιλογές του στο ρόστερ ήταν αδιανόητες. Ειδικά η μη επιλογή Ζανέτι και Καμπιάσο βγάζει μάτι. Από την άλλη, το γεγονός ότι παίζει με μια πολύ συγκεκριμένη σύνθεση, την οποία δεν αλλάζει, ίσως βοηθήσει μια ομάδα που, κακά τα ψέματα, είναι συνονθύλευμα εξαιρετικών παικτών μάλλον παρά ομάδα.

  2. 4 π2 Ιουνίου 11, 2010 στο 10:19

    Ξέχασα να πω πως για τους παίκτες που έχουν φτάσει στην ποδοσφαιρική στρατόσφαιρα -τύπου Μέσι-, καλό είναι να κρατάμε πολύ μικρό καλάθι στις διοργανώσεις αυτές. Η προπόνηση που κάνουν στη διάρκεια της χρονιάς είναι αφενός απάνθρωπη και αφετέρου μελετημένη με ακρίβεια πενταλέπτου, με σαφέστατο ορίζοντα το τέλος των πρωταθλημάτων τους και τους τελικούς του CL. Μετά, ο οργανισμός τους καταρρέει, γιατί είναι ρυθμισμένος να καταρρέει. Δεν θα εκπλαγώ καθόλου να μην παίξουν σπουδαία μπάλα οι διάφοροι Μέσι.

    • 5 rogerios Ιουνίου 11, 2010 στο 10:26

      Καλά, τί να πω; Την ώρα που ετοιμαζόμουν να σε ρωτήσω για την Αργεντινή, εσύ ήδη μιλούσες για τον Μέσσι, που είναι και το βασικό στοιχείο του ζητήματος πώς θα πάει η αλμπισελέστε.

      Πράγματι, συχνά οι μεγάλοι παίχτες τα πάνε χάλια σε μεγάλες διοργανώσεις (το 2006 όλοι περίμεναν το Ροναλντίνιο, κι αυτός από… το πολύ πατατάκι – και τα τόσα ματς της σεζόν – ήταν ένας αδιάφορος περιπατητής). Λες κι ο Μέσσι να τα πάει έτσι χάλια (άλλωστε και διαδέχθηκε τον Ροναλντίνιο και στο πατατάκι και πολύ κουρασμένος είναι: τα αργεντίνικα ΜΜΕ ασχολούνται βασικά με τη φυσική κατάστασή του μετά από ένα εξαντλητικό πρωτάθλημα Ισπανίας). Πάντως, όπως επισημαίνω και στο ποστ, υπάρχουν και άλλες δυσκολίες στην αξιοποίηση του Μέσσι από την εθνική. Ας περιμένουμε να δούμε.

  3. 6 Κώστας Ζαφείρης Ιουνίου 13, 2010 στο 13:21

    Καλησπέρα και καλώς σας βρήκα… διαλέγω τη συγκεκριμένη ανάρτηση για να σχολιάσω -ως εκ των υστέρων προφήτης- επειδή η τοποθέτηση του Π2 σε σχέση με τον τρόπο (?) ανάπτυξης της Εθνικής μας έπεσε 100% μέσα «Είναι σαν να λένε πως το πλάνο είναι το εξής πολύ απλό: η μπάλα στον Καραγκούνη για να κάνει γιουρούσι, για να πάρει φάουλ, για να υπάρξει σέντρα μες στην περιοχή, για να σκοράρουμε μες στην αναμπουμπούλα.». Τελικά δεν καταφέραμε ούτε αυτό… και μείναμε κι από Καραγκούνη στα μισά… κι όπως έγραψε live η αργεντίνικη ιστοσελίδα Ole την ώρα του ματς της Εθνικής μας, «αυτή η Ελλάδα είναι πιο στατική κι από το Παρθενώνα»!

    • 7 rogerios Ιουνίου 13, 2010 στο 18:22

      Κώστα, καλώς όρισες και στο ποδοσφαιρικό ιστολόγιο!

      Ο π2 είναι μανούλα όχι μόνο για να σου βρίσκει σε χρόνο ντε τε ελληνικές επιγραφές από την Αραχωσία, αλλά και για να ακτινογραφεί ποδοσφαιρικές ομάδες και τον περίγυρό τους. Έπεσε μέσα 100%. Ο τρόπος «ανάπτυξης» της εθνικής μας ήταν πραγματικός ύμνος στο ποδόσφαιρο πολύ παλαιότερων εποχών. Δύσκολα θα δούμε άλλη ομάδα με τόσο ανορθόδοξη ανάπτυξη (ούτε καν η Αγγλία που έχει το κικ εν ρας στα γονίδιά της).


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουνίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Ιολ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Στατιστικά

  • 48,433 hits

Αρέσει σε %d bloggers: