Προβλέψεις και γενικότητες

 

Πριν αρχίσει ένα παγκόσμιο κύπελλο, τα προγνωστικά για τον τελικό νικητή είναι η πλέον αγαπημένη ασχολία των ποδοσφαιρόφιλων. Οπότε γιατί να πρωτοτυπήσουμε; Φυσικά, όπως αποδεικνύει η πείρα, η επιτυχής πρόβλεψη είναι σχεδόν αδύνατη. Το Παγκόσμιο Κύπελλο πηγαίνει στην ομάδα που θα καταφέρει να βρεθεί στην καλύτερη κατάσταση από τις υπόλοιπες ακριβώς κατά το χρονικό διάστημα διεξαγωγής της διοργάνωσης. Πώς να υπολογίσει κανείς κάτι τέτοιο, όταν εξαρτάται από χίλιους αστάθμητους παράγοντες. Σύμφωνοι, το έμψυχο δυναμικό, η ιστορία και η παράδοση, η νοοτροπία κάθε ομάδας καθορίζει σαφώς και τις δυνατότητές της για το επίτευγμα της κατάκτησης του ΠΚ. Κάποιες (πολύ λίγες) εθνικές ομάδες είναι δυνάμει ικανές για την τελική νίκη, οι περισσότερες όχι. Ανάμεσα, όμως, στα φαβορί η επιλογή είναι πάλι αδύνατο να γίνει εκ των προτέρων. Οι διαφορές στην αξία τους είναι πολύ μικρές κι άλλωστε το ποδόσφαιρο δεν είναι άθλημα στο οποίο κερδίζει κατ’ ανάγκη αυτός που είναι καλύτερος, όχι μόνο γενικά κι αφηρημένα, αλλά ακόμη και στον συγκεκριμένο αγώνα. Έπειτα, η τελική επικράτηση είναι αποτέλεσμα μιας σειράς παραμέτρων που μοιραία μας διαφεύγουν: δεν μπορούμε να ξέρουμε ποιάς ομάδας οι παίχτες θα βρεθούν στην καλύτερη φυσική, ψυχική και πνευματική κατάσταση. Οι περισσότεροι είναι ξεζουμισμένοι ύστερα από μια απαιτητική αγωνιστική σεζόν, κάποιοι όμως από αυτούς θα βρουν μέσα τους τις απαραίτητες δυνάμεις για να ξεπεράσουν τον εαυτό τους. Το ποιοί θα είναι αυτοί θα το μάθουμε μόνο κατόπιν εορτής. Επίσης, δεν ξέρουμε ποιά είναι πραγματικά η «χημεία» κάθε εθνικής ομάδας, τόσο όσον αφορά τον τρόπο παιχνιδιού των ποδοσφαιριστών της όσο και τους χαρακτήρες τους. Ούτε γνωρίζουμε ποιοί είναι οι καλύτεροι προπονητές, όχι μόνο στην αντιμετώπιση κάθε αγώνα (προετοιμασία και κοουτσάρισμα κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού), αλλά κυρίως στη διαχείριση του έμψυχου δυναμικού τους: ποιός μπορεί να κουμαντάρει καλύτερα 23 συνήθως υπερτροφικά εγώ, να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του ενός και να κάνει τον άλλο να υπερβεί τις δυνατότητές του. Και, βέβαια, μη νομίσετε ότι το παιχνίδι των προβλέψεων θα γίνει πιο εύκολο αφού θα έχουμε παρακολουθήσει τα παιχνίδια της πρώτης φάσης. Πολύ συχνά, η τελική νικήτρια δεν εντυπωσιάζει στα παιχνίδια των ομίλων: ανεβάζει προοδευτικά τους ρυθμούς της και βρίσκεται στην καλύτερη κατάσταση όταν φτάσει η ώρα της αλήθειας. Ομοίως, ομάδες που έβγαζαν μάτια στον πρώτο γύρο εξαφανίστηκαν στο πρώτο νοκ άουτ παιχνίδι που έδωσαν. Ας θυμηθούμε την Ιταλία του ’82, που πέρασε στη δεύτερη φάση με τρεις ισοπαλίες (και μάλιστα με αντιπάλους που δεν θεωρούνταν ιδιαίτερα ισχυροί) και στη συνέχεια μεταμορφώθηκε για να πάει κανόνι μέχρι τον τελικό και την κατάκτηση του ΠΚ. Αλλά και την ΕΣΣΔ του ’86, όταν τα υπερηχητικά του Λομπανόφσκυ που είχαν σαρώσει στον όμιλο δεν κατάφεραν να περάσουν τους σκληροτράχηλους Βέλγους. 

Ωστόσο, αν και δεν μπορούμε να προβλέψουμε από τώρα τον τελικό νικητή, ίσως είναι δυνατό να βρούμε τους πραγματικούς υποψήφιους για τον τίτλο. Και η μόνη μέθοδος που ενδείκνυται για το εγχείρημα αυτό είναι η εις άτοπον απαγωγή. 

Το ΠΚ το κατακτά κάποιος που το έχει ξανακερδίσει: Στα 80 χρόνια ιστορίας του θεσμού, μόνο 7 ομάδες έχουν σηκώσει το τρόπαιο: η Βραζιλία (5), η Ιταλία (4), η Γερμανία (3), η Αργεντινή και η Ουρουγουάη (2), η Αγγλία και η Γαλλία (1). Το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι η πιο απαιτητική αθλητική διοργάνωση: η διάρκεια και η έντασή του δεν επιτρέπει τις εκπλήξεις (κάτι που μπορεί να γίνει στο πιο «μαζεμένο» Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου, που γνώρισε τις τρελές εκπλήξεις της Δανίας και της Ελλάδας). Σχεδόν πάντα, μόνο ομάδες που καταλέγονται στις νικήτριες του παρελθόντος μπορούν να το κατακτήσουν. Κι από τις επτά πρώην τροπαιούχους, ίσως μπορούμε να διαγράψουμε τις τρεις από τη διεκδίκηση του φετινού τροπαίου. Οι χώρες με μία μόνο κατάκτηση έφτασαν αμφότερες στον τίτλο ως διοργανώτριες: η μία εκμεταλλεύθηκε εκτός από την έδρα και μια διαιτητική εύνοια που άγγιζε το σκανδαλώδες (Αγγλία), η άλλη φλέρταρε από χρόνια τις διακρίσεις και ευτύχησε να έχει την κατάλληλη εποχή την πιο προικισμένη φουρνιά παικτών της (Γαλλία). Δύσκολα μπορούν να επαναλάβουν το κατόρθωμά τους. Η τρίτη που θα βγει από το παιχνίδι (και μάλιστα με πιο κατηγορηματικό τρόπο απ’ ό,τι οι προηγούμενες δύο, για τις οποίες μπορεί να κρατήσει κανείς και μια μικρή επιφύλαξη) είναι η Ουρουγουάη: η τελευταία της κατάκτηση πηγαίνει 60 χρόνια πίσω στο παρελθόν. Η τελευταία διάκριση 40. Η ιστορική ομάδα δεν μπορεί να ξεπεράσει τα όρια που θέτει ο μικρός πληθυσμός της χώρας. Δεν είναι δυνατό να βγάλεις ικανό αριθμό παικτών πρώτης κλάσης από μια δεξαμενή 3,5 εκατομυρίων ανθρώπων. 

Το ΠΚ μπορεί να το κερδίσει η διοργανώτρια χώρα, όταν έχει ιδιαίτερα αξιόμαχη ομάδα: Δεν χρειάζεται να εξηγηθεί για ποιούς λόγους ο τόπος διοργάνωσης του ΠΚ καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τον τελικό νικητή. Ήδη μιλήσαμε για δύο χώρες που κέρδισαν το μοναδικό τους κύπελλο ως διοργανώτριες. Και συνολικά, στις 6 από τις 18 μέχρι τώρα διοργανώσεις επικράτησε η διοργανώτρια. Πρέπει, όμως, να πρόκειται για χώρα με ισχυρή ποδοσφαιρική ομάδα, χώρα με παράδοση και ιστορία στο άθλημα που, αν δεν έχει ακόμη κερδίσει το τρόπαιο έχει τουλάχιστον γνωρίσει ήδη διακρίσεις στο ΠΚ (Γαλλία 1998, Αργεντινή 1978, Γερμανία 1974, Αγγλία 1966, Ιταλία 1934, Ουρουγουάη 1930, από αυτές μόνο η Γερμανία είχε ήδη κατακτήσει ΠΚ). Φέτος, είναι η τρίτη φορά που το ΠΚ διοργανώνεται εκτός Ευρώπης ή Λατινικής Αμερικής, σε χώρα που δεν έχει παράδοση στο άθλημα και όπου το ποδόσφαιρο δεν είναι καν το δημοφιλέστερο σπορ. Κυρίως, η διοργανώτρια Νότιος Αφρική πρέπει να είναι η ασθενέστερη ποδοσφαιρικά ομάδα στη χώρα της οποίας διοργανώνεται ΠΚ (πολύ χειρότερη ας πούμε από το Μεξικό του ’70 ή του ’86, τη Χιλή του ’62, τη Νότιο Κορέα ή ακόμη και την Ιαπωνία του 2002). Τα τελευταία χρόνια η εθνική της διοργανώτριας χώρας έχει κάνει μάλλον βήματα προς τα πίσω (αποτυγχάνοντας π.χ. να προκριθεί στο τελευταίο Κύπελλο Εθνών Αφρικής). Αν ήταν υποχρεωμένη να δώσει προκριματικούς μάλλον δεν θα έδινε το παρών στα τελικά. Οπότε πάμε στο επόμενο κριτήριο πρόβλεψης. Γιατί εκτός από τον διοργανωτή, σημασία έχει και πια εθνική θα νιώσει πιο οικεία ή έστω λιγότερο αφιλόξενα στον τόπο διοργάνωσης.  

ΠΚ που διοργανώνεται εκτός Ευρώπης καταλήγει πάντα σε νοτιοαμερικάνικη ομάδα: Το κριτήριο της ηπείρου όπου διοργανώνεται το κύπελλο είναι καταλυτικό. Όταν το ΠΚ διοργανώνεται στη Γηραιά Ήπειρο, το τρόπαιο το κερδίζει σχεδόν πάντα μια ευρωπαϊκή ομάδα: η μόνη εξαίρεση ήταν η επικράτηση της Βραζιλίας το ’58 στη Σουηδία. Όταν, όμως, το ΠΚ διοργανώνεται εκτός Ευρώπης το κερδίζουν μόνο νοτιοαμερικάνικες ομάδες. Το δεύτερο σκέλος του κανόνα δεν έχει γνωρίσει μέχρι σήμερα καμία εξαίρεση. Άρα από όλα τα φαβορί μας έμειναν μόνο δύο: η Βραζιλία και η Αργεντινή. Η Βραζιλία (όσο κι αν συναισθηματικά δεν θα ήθελα να το παραδεχτώ) είναι η απόλυτη, αξιόπιστη αξία. Η σταθερότητα και ο επαγγελματισμός της είναι υποδειγματικοί: ακόμη κι όταν δεν παίζει καλά, ακόμη κι αν το παιχνίδι της είναι πλέον σπανιότατα θεαματικό, η Βραζιλία ξέρει να κερδίζει. Επιπλέον, στις δύο προηγούμενες διοργανώσεις σε χώρες του ποδοσφαιρικά τρίτου κόσμου (ΗΠΑ, Ν. Κορέα/ Ιαπωνία) ήταν η τελική νικήτρια. Η τωρινή φουρνιά της δεν είναι η καλύτερη που έχει να επιδείξει, αλλά αυτό δεν έχει τελικά και τόση σημασία στα τελικά του ΠΚ. Αρκεί η κουλτούρα του νικητή, κι από δαύτην η Βραζιλία έχει πλεόνασμα. Μετά τη Βραζιλία, η Αργεντινή είναι το επόμενο λογικό φαβορί. Μπορεί να μην έχει πραγματικό προπονητή, η αμυντική λειτουργία της να απέχει πολύ από το να θεωρηθεί ικανοποιητική, η πρόκρισή της στα τελικά να υπήρξε απίστευτα αγχωτική, αλλά είναι πραγματικά μεγάλη ομάδα σε υλικό, νοοτροπία και ιστορία και διαθέτει μερικούς από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές του πλανήτη (μάλλον τον καλύτερο ποδοσφαιριστή της εποχής – Λιονέλ Μέσσι – και τον πιο φορμαρισμένο επιθετικό – Ντιέγκο Μιλίτο). Επιπλέον, κάτι της χρωστά η ιστορία (λέω εγώ ο μεροληπτικός) γιατί στα πρόσφατα Μουντιάλ έχει ξεκινήσει πολλές φορές σαν φαβορί και η δουλειά στράβωσε στην πορεία για πολλούς και διάφορους λόγους (η αποδιοργάνωση μετά τον αποκλεισμό του ντοπαρισμένου Μαραντόνα το ’94, ο προημιτελικός με τους Ολλανδούς που κρίνεται στην τραβηγμένη αποβολή του Ορτέγα το ’98, το ηττοπαθές κοουτσάρισμα του Πέκερμαν με τους Γερμανούς το 2006).

Θέλετε κι αουτσάϊντερ; Ορίστε δύο: πρώτον, η πολύ δυνατή Ισπανία, ομάδα με ταλέντο και πληρότητα που ξεπέρασε το μόνιμο κόμπλεξ της σε τελικά μεγάλων διοργανώσεων κατακτώντας το προπέρσινο Ευρωπαϊκό. Ανάμεσα, όμως, στο ευρωπαϊκό και στο ΠΚ η απόσταση είναι μεγάλη, και η Ισπανία έχει πολλά ακόμη να αποδείξει. Δεύτερον, η γνωστή σταθερή αξία που λέγεται Γερμανία. Πολύ χειρότερες σε έμψυχο δυναμικό γερμανικές εθνικές διακρίθηκαν σε ΠΚ. Γιατί όχι και η τωρινή; Πολύ θα ήθελα να προσθέσω στον κατάλογο και την Ιταλία. Όσο, όμως, κι αν έχει τον καλύτερο ίσως προπονητή από τις 32 συμμετέχουσες, έχω την αίσθηση ότι πολλοί από τους βασικούς της ομάδας έχουν κάνει τον κύκλο τους, ενώ οι νεότερες προσθήκες δεν είναι του ιδίου επιπέδου. Σε κάθε περίπτωση δυσκολεύομαι να δω τη δυναμική που υπήρχε πριν από τέσσερα χρόνια και οδήγησε την Ιταλία στο θρίαμβο. 

Επομένως, στην σειρά (της πρόχειρης) αξιολόγησης έχουμε: 1. Βραζιλία 2. Αργεντινή 3. Ισπανία 4. Γερμανία 5. Ιταλία     

Σημαίνει αυτό ότι θα δούμε στην τελική τετράδα τέσσερις από τις πέντε αυτές ομάδες; Πιστεύω πως όχι. Συνήθως υπάρχει μία τουλάχιστον ομάδα έκπληξη στους ημιτελικούς. Στις περιπτώσεις μάλιστα με χαρακτηριστικά διοργάνωσης παρεμφερή με της φετινής (ΗΠΑ και Κορέα/ Ιαπωνία) είχαμε δύο απροσδόκητες παρουσίες στα ημιτελικά (Σουηδία και Βουλγαρία το ’94, Κορέα και Τουρκία το 2002). Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί και φέτος. Πού να κοιτάξουμε για τις εκπλήξεις; Κατά πάσα πιθανότητα στη Λατινική Αμερική (καταρχήν Παραγουάη, έπειτα Χιλή, εκτός κι αν το Μεξικό καταφέρει φέτος κάτι που κυνηγά και χάνει στις λεπτομέρειες εδώ και τέσσερις διοργανώσεις), ίσως για μία αφρικανική ομάδα (Ακτή Ελεφαντοστού, λιγότερο Γκάνα), μπορεί και κάποια μη αναμενόμενη ευρωπαϊκή. Εκτός κι αν αρθούν στο ύψος των περιστάσεων οι Γάλλοι (ή οι Άγγλοι). Δύσκολο, πάντως, (για να μην πούμε αδύνατο) να είναι κάποια από αυτές τις εκπλήξεις η δική μας εθνική. Τους λόγους θα τους συζητήσουμε προσεχώς.

Advertisements

2 Responses to “Προβλέψεις και γενικότητες”


  1. 1 drsiebenmal Ιουνίου 7, 2010 στο 07:41

    Καλορίζικος!

    Δηλώνω παρών και σ’ αυτό το στέκι, έτοιμος με τη βουβουζέλα, βουβαζέλα, βουγαζέλα, την πώς τη λένε μου τέλος πάντων.

    Εύχομαι μπόλικο κέφι στα σχόλια και τις ανταποκρίσεις, για να περισσεύει και να περνάει ανάμεσα από τις γραμμές και να φτάνει και σε μας!

    • 2 rogerios Ιουνίου 7, 2010 στο 10:07

      Μεγάλη μου τιμή το «ποδαρικό» από ένα Δρα! Ευχαριστώ ειλικρινά!

      Μήπως θα έπρεπε να διευκρινίσω ότι οι ανταποκρίσεις γίνονται απευθείας από τον καναπέ του σαλονιού μου, κι όχι από τη Ν. Αφρική;

      Όχι βουβουζέλες (ή όπως αλλιώς τις λένε). Ελπίζω η χρήση τους να είναι ελεγχόμενη, αλλιώς θα σπάσουν τα νεύρα μας.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Δημοφιλή άρθρα

Μαζί με 16 ακόμα followers

ημερολόγιο αναρτήσεων

Ιουνίου 2010
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    Ιολ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Στατιστικά

  • 48,433 hits

Αρέσει σε %d bloggers: